DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 52 : Season 2 | Ch 16 The Reason

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    14 ต.ค. 58










 

16

The Reason

 

 

 

ระหว่างทางเดินกลับน้องอะตอมเป็นคนเดินนำหน้าส่วนผมเดินตรงกลางและมีพี่โมเป็นคนเดินปิดท้าย ตลาดอินดี้แห่งนี้พอยิ่งตกดึกคนก็ยิ่งเบียด กลายเป็นว่าตอนแรกเราเดินกันอยู่ห่างๆ พี่ดันโดนเบียดให้ตัวติดกับผมเสียอย่างนั้น อีกทั้งมือหนายังเอื้อมมากอบกุมมือของผมเอาราวกับว่ากลัวหายไปไหน

 

กว่าจะเดินฝ่ามรสุมคนที่แห่กันมาเที่ยวตลาดแห่งนี้ได้ก็เล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย ผมกับอะตอมถูกสั่งให้ยืนรออยู่บริเวณหน้าตลาดเนื่องจากพี่เขาจะเดินไปที่ลานจอดรถแล้วขับออกมารับเอง ตอนนี้ไม่มีใครปฏิเสธแล้วครับเพราะเริ่มเมื่อยขาเมื่อยเท้ากันหมดแล้ว และผมเองก็อยากจะพักหายใจหายคอปรับอารมณ์ตัวเองให้เย็นลงกว่านี้อีกนิดหนึ่งก่อนที่จะกลับไปคุยกับพี่เขาเหมือนเดิม

 

น่าแปลก เวลาที่เราพยายามจะไม่คิดอะไรแต่สมองก็เอาแต่คิดอยู่เรื่อยไป

 

คนทุกคนย่อมมีเหตุผลเป็นของตัวเอง ผมก็มีเหตุผลของตัวผมเช่นกัน ทั้งๆที่รู้สึกไม่พอใจยามที่พี่โมพูดคุยกับแฟนเก่าอย่างพี่แพร ไหนจะริมฝีปากที่เคยแนบบดจูบบนริมฝีปากของผมเมื่อวานกลับกลายเป็นว่าวันนี้กำลังแนบชิดกับเรียวปากเคลือบลิปสติกสีอ่อนนั่น

 

รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นอุบัติเหตุแท้ๆ

 

แต่หัวใจของผมกำลังเต้นระรัวด้วยความหน่วงลึก จนแทบรู้สึกไม่อยากทำอะไรไปมากกว่านั่งเฉยๆบนรถปล่อยให้บทเพลงที่สถานีวิทยุเปิดนั้นทำลายบรรยากาศเงียบๆบนรถ ไร้เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วเหมือนครั้งเดินทางมา ทุกอย่างหยุดนิ่งไม่สามารถเรียกความสนใจของผมได้ดีมากกว่าวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนของจังหวัดนี้

 

จนกระทั่งเดินทางมาถึงโรงแรมที่พักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ความเงียบก็ยังโรยตัวเข้ามาทำให้บรรยากาศระหว่างเราดูน่าอึดอัด ผมยังจำสีหน้าของน้องอะตอมที่ทอดมองมาวูบสุดท้ายก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดไป ยังจำได้ว่าผมเดินนิ่งเงียบนำอีกฝ่ายมาที่ประตูห้องพักโดยไม่คิดจะรอด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าสุดท้ายต้องมายืนรอพี่เขาเปิดประตูให้ก็ตามเถอะ

 

ผมไม่ได้ตั้งใจสร้างความอึดอัดแบบนี้เลย แต่ไม่รู้ว่าจะฟื้นฟูความรู้สึกที่ถูกทับถมไปด้วยเหตุการณ์แห่งความบังเอิญครั้งแล้วครั้งเล่าก่อสร้างความน้อยเนื้อต่ำใจให้ตนเองอย่างไรดี

 

 

“พีชครับ”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อหลังจากที่เสียบการ์ดกับช่องที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้ และทำให้ระบบไฟฟ้าในห้องติดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ผมที่เดินไปที่ประตูระเบียงแล้วเปิดมันออกพาตัวเองไปสูดอากาศภายนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ และมันคงทำได้หากไม่มีวงแขนโอบเข้าที่เอวโดยมีใบหน้าแทรกวางลงบนบ่าคล้ายคนต้องการงอนง้อด้วยการกระทำ

 

“พี่ขอโทษนะครับ”คำพูดถูกเปล่งออกมาจากคนตัวสูงด้านหลัง คำขอโทษนั้นดังก้องเข้าโสตประสาทมาย้ำชัดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้เกิดจากความตั้งใจและสร้างความพึงใจให้คนตัวสูงด้านหลังแม้แต่นิด และนั่นก็ทำให้พีชรู้สึกผิดที่ทำตัวไม่น่ารักอีกแล้ว เขาเหมือนคนที่ทำให้การเที่ยวครั้งนี้มันไม่สนุก

 

“พี่กับแพรเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว พีชรู้ใช่ไหม?”

 

เสียงอ่อนทอดบอกพร้อมกับสัมผัสจากปลายจมูกโด่งกดย้ำแนบผิวแก้มของผม เสียงสูดดมเข้าปอดนั้นดังชัดจนเริ่มรู้สึกเห่อร้อนบนใบหน้า แต่ผมเองก็ไม่คิดจะเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสนั้นเช่นกัน แม้จะเริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายเพิ่มแรงกอดรัดร่างของผมจนแผ่นหลังแนบลงบนอกกว้างนั้นจนไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศเล็ดรอดก็ตามที

 

บรรยากาศทีมีกำลังชวนให้รู้สึกแปลกๆกับสัมผัสที่ไม่เคยได้รับมาก่อน แม้หัวใจจะหวาดกลัว แต่ความใคร่อยากรู้นั้นก็มีมากพอๆกัน

 

“พี่รักพีช...พีชรู้ใช่ไหม”

 

นั่นไง..พี่เขาเอาคำพูดไม้ตายที่ไม่ว่าใครต่อใครที่ได้ฟังก็คงยอมเททั้งหน้าตักแล้วสยบราบกับแค่ประโยคนี้ประโยคเดียว..และผมเองก็เช่นกัน

 

“อื้อ..”ผมพยักหน้ารับคำบอกรักอีกครั้งที่ออกมาจากผู้ชายที่เคยคิดว่าเย็นชาในยามที่ยังไม่ได้รู้จักกันดี ผมยังจำได้ดีถึงแววตาว่างเปล่า ใบหน้าเฉยเมยส่งมาที่ผมในวันที่โดยอีกฝ่ายสั่งซ่อมเมื่อครั้งยังเป็นเฟรชชี่

 

“พี่อยากบอก กลัวพีชจะลืม”พี่โมว่าเสียงกระซิบผะแผ่วข้างหูนั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายได้เลย แถมยังสร้างความรู้สึกเกร็งไปทั่วร่างเมื่อถูกพลิกกายให้หันกลับไปเผชิญหน้ากัน แถมพี่เขาไม่ปล่อยให้ผมสามารถทำอะไรได้อีกแม้กระทั่งการส่งคำอุทธรณ์ ผ่อนปรน หรือดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์แบบนี้ 





C U T

{หาเอาว่าเคยซฟ.ไปปล่อยทวิตเตอร์อยู่ที่ไหนบ้าง ใครมีทวิตเตอร์ซฟ.แล้วถือว่าโชคดี

ลายแทงอยู่ที่ไบโอ และรหัสปลดล็อคคือนามปากกาไม่มีเว้นวรรค}




แกร็ก..

 

เสียงปลดล็อกและเปิดประตูห้องน้ำออกมาเรียกให้ผมเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือก่อนจะพบพี่เขาในชุดนอนเรียบร้อยพร้อมผมเผ้าที่เปียกชื้น พี่โมเองก็มองมาทางผมที่ตอนนี้สวมชุดแต่งกายเรียบร้อยราวกับไม่เคยถูกปลอกเปลือกมาก่อน สายตากระหวัดมองเพียงวูบหนึ่งแล้วเดินไปนั่งที่หน้าทีวีที่ผมเปิดทิ้งไว้เพื่อทำลายความเงียบภายในห้อง

 

ผมลุกขึ้นมานั่งมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่เบื้องหน้าพร้อมกับมือหนาจับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กขึ้นมาเช็ดผมที่ผ่านพ้นการสระจนส่งกลิ่นแชมพูอ่อนมาแตะจมูก แต่กลิ่นหอมนั้นไม่ได้น่าสนใจไปกว่าอาการของคนตัวสูงที่ไม่เดาก็รู้ว่าคงเคืองผมอยู่ไม่น้อยหลังจากปล่อยให้ไม่สมหวังถึงฝั่งฝันจนต้องไปโลกสวยด้วยมือเราในห้องน้ำ แต่ให้ทำไงได้วะก็คนมันไม่พร้อมสักหน่อย อีกอย่างผมว่าผมง้อพี่เขามาเยอะพอหละ ถ้าจะงอนจะเคืองอะไรก็จะไม่สนใจหละนะ ชั่วโมงนี้พิชญ์พลขอเท!

 

ว่าแล้วหนีไปอาบน้ำดีกว่า

 


กว่าจะออกมาก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงครับ พอออกมาเหลือบมองคนตัวสูงที่ตอนนี้ย้ายไปนอนบนที่นอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ยังดีที่พี่เขาไม่ได้หนีหลับไปอย่างที่คิด แต่ก็ไม่ได้สนใจการมีตัวตนของผมในห้องนี้เสียเท่าไหร่ จะว่าไปเมื่อกี้อาบน้ำไปก็อดมาคิดไม่ได้ว่าถ้าผมเป็นพี่โมก็คงเซ็งเหมือนกัน เอาเป็นว่ารอบนี้ผมจะยอมรับผิดแต่โดยดีและไปง้อพี่เขาอีกรอบหละกันนะ

 

“พี่โม...”ผมเรียกชื่อคนตัวสูงที่ตอนนี้พลิกร่างนอนหัวหลังใส่ ทำเหมือนกับอะไรสักอย่างที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองน่าสนใจไปกว่าผมที่นอนอยู่ข้างกายตอนนี้เสียอีก เดี๋ยวนะ พี่พีชไม่ทนน้องโมจะหนาวนะครับ

 

“พี่โม..”

 

ผมกดเสียงตัวเองลงต่ำเพื่อบอกให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าหากมึงยังเล่นตัวไม่เลิกเดี๋ยวได้หนาวแน่ๆ แต่ไม่เป็นงั้นครับพี่โมยังนอนนิ่งไม่ไหวติงใดๆทั้งนั้นจนผมต้องคว้าหมอนขึ้นมาง้างสุดแขนแล้วฟาดลงไปเต็มแผ่นหลังของคนตรงหน้า

 

“พี่โม!!!

 

“อะไรเล่าพีช!! พี่ไม่ลงไปนอนพื้นนะไม่ต้องมาไล่!!

 

ห้ะ?

ผมมองพี่เขาตาปริบๆเมื่อเห็นพี่โมลุกขึ้นมานั่งกอดหมอนของตัวเองจับจองพื้นที่แบบให้โดนไล่ยังไงก็ไม่มีทางไปจากที่นอนของตัวเองตรงนี้แน่ๆ หน้าหงอยๆนั่นทำเอาผมแอบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ กลายเป็นว่าอีกฝายดูน่าเอ็นดูไปเลยเมื่อมีทีท่าแบบนี้ออกมา

 

“ใครว่าผมจะไล่พี่ไปนอนพื้น?”

ผมเอ่ยถามออกไปขณะที่อีกฝ่ายเสสายตาไปมองพื้นห้องอย่างหวาดระแวงก่อนจะหันมาสบสายตาผมที่นั่งขัดสมาธิกอดอกจ้องตาอีกฝ่ายแบบไม่ยอมแพ้เหมือนกัน

 

“ก็พีชคงไม่อยากนอนกับพี่แล้ว...พี่เอาเปรียบพีชเมื่อกี้..”อ้อมแอ้มตอบเสียงเบาเรียกรอยยิ้ม แต่หากผมต้องพยายามกดมันไว้ไม่ให้เผยออกมา ดีเหมือนกันที่พี่เขาต้องระแวงที่จะโดนผมเกลียดถ้ายังทำรุ่มร่ามเอาแต่ใจใส่ผมแบบนั้นโดยไม่ถามหาความสมัครใจอีก

 

“รู้ก็ดีแล้วครับ แต่วันนี้ไม่ได้ให้ไปนอนพื้นหรอกนะ”ผมหันไปยกมือไหว้หมอนที่จะนอนพร้อมกราบสามจบแบบที่แม่สอนมาตั้งแต่ตอนเด็กๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนพร้อมอ้าแขนกว้างๆส่งไปให้คนตัวสูงที่ยังนั่งกอดหมอนอยู่ไม่เลิก แถมยังมาทำหน้างงอีกเมื่อเห็นท่าทีของผมตอนนี้

 

ให้ตาย...ทำไมเรื่องแบบนี้ไม่ฉลาดเอาเสียเลยวะ?

 

“เอ้าไปปิดไฟสิพี่ แล้วรีบๆเอาตัวมาให้กอดสักที”

 

“ครับ?”

 

“ผมติดหมอนข้าง...”

 

ผมเอ่ยบอกไปอ้อมๆ แบบที่ไม่ว่าใครฟังก็คงจะเข้าใจอ่ะว่าผมหมายความว่าอะไร เว้นแต่เพียงพี่โมที่กำลังทำหน้าเต่าถุยใส่ผมไม่เลิก

 

“ผมเมื่อยแล้วนะ ชักช้าตัวใครตัวมันแล้วกัน!”ผมทำท่าจะลดแขนของตัวเองลงแต่พอพี่โมเห็นอย่างนั้นก็รีบวิ่งแจ้นไปปิดไฟในห้องแล้วถลาขึ้นตัวเอาตัวโตๆมาให้ผมกอด

 

“ฝันดีนะพี่”ผมว่าพร้อมกับจูบหน้าผากเป็นการให้รางวัลการเป็นเด็กดีของพี่เขา พี่โมเองก็จูบตอบแล้วกระชับกอดร่างของผมเช่นกัน

 

“ฝันดีครับน้องพีช”








อย่างที่เขาบอกว่าเรื่องราวทุกอย่างที่ผันผ่านเข้ามาในชีวิตของคนเราแต่ละอย่างนั้นล้วนแต่มีแต่ที่มาที่ไปและมีเหตุผลในตัวของมันเอง ความรักก็เช่นกัน ผมนั่งเบ้ปากมองคนที่กำลังนั่งเก็บห้องอยู่ เจ้าตัวเอาของที่จำเป็นต้องเอาไปใส่กระเป๋าใบโต ไม่รวมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ที่เพิ่งไปถอยออกมาสำหรับการไปอยู่เมืองนอกเมืองนาโดยเฉพาะ

 

เฮอะ! ทำเป็นขี้เห่อ ไปอยู่แค่สองปีเอาอะไรไปเยอะแยะนักหนาก็ไม่รู้

 

“เป็นอะไรครับพีชดูทำหน้าเข้า หิวข้าวแล้วหรอครับ?”พี่โมที่เงยหน้าขึ้นมาจากกระดาษที่เจ้าตัวเขียนลิสต์เอาไว้ว่าต้องเอาอะไรไปบ้าง เช็กไปเช็กมาอยู่หลายทีรื้อเข้ารื้ออกของไม่เลิกไม่ราจนน่ารำคาญไปหมดทุกอย่าง เอาจริงๆแล้วผมไม่รู้หรอกว่ามันต้องเอาไปเยอะขนาดไหน ต้องเอาของอะไรไปมีความจำเป็นอะไรขนาดนั้นหรอแต่หากไม่สามารถแสดงท่าทีงุ้งเงี้ยวใส่พี่เขามากก็ไม่ได้ เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าทำไปก็ไม่มีผล

 

ก็ไอ้ค่าวีซ่า ค่าพาสปอร์ต ค่าตั๋วเครื่องบิน ค่าสารพัดค่าที่พี่เขาลงทุนไปกับการต้องไปอยู่ไกลผมนั่นมันก็หลายบาทจะมาให้เขาอยู่เพราะคำที่อยู่ในสมองของผมตอนนี้มันก็ไม่ใช่เรื่อง ที่พี่เขาไปพี่เขาก็มีเหตุผลเหมือนกัน

 

“เป็นอะไรครับ นั่งเงียบเชียว น้องพีชคิดอะไรอยู่?”พี่โมก้มหน้าช้อนมองหน้าผมที่นั่งบิดแขนเสื้อสเว็ตเตอร์สีแดงเลือดหมูที่ถูกพับใส่กระเป๋าไปแล้วเล่น ผมที่นั่งคิดอะไรเพลินก็เลยต้องออกจากห้วงความคิดแล้วเงยหน้าสบตากับพี่เขา รู้ว่าต้องส่งยิ้มให้พี่เขาไปเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจก่อนการเดินทาง ทั้งๆที่ใจของผมไม่ได้อยากจะยิ้มเลยด้วยซ้ำ

 

ไปอยู่ที่นู้นจะไปเจอผู้หญิงสวยๆป่าววะ?

จะเถลไถลปาร์ตี้บ่อยจนลืมผมรึเปล่า?

 

“นั่งเงียบๆแบบนี้ดูไม่เป็นน้องพิชญ์พล ซีพีอี รหัสเก้าสามเลยครับ”พี่โมเอื้อมมือมาบีบแก้มของผมพร้อมกับออกแรงดึงทั้งสองข้างให้ขยายออกจนดูเหมือนผมกำลังยิ้มอยู่ซึ่งผมเองก็ปล่อยให้พี่เขากระทำจนพอใจไม่คิดจะขัดขืนอะไรเนื่องจากอยากกักเก็บความทรงจำทุกอย่างเอาไว้ให้ได้มากที่สุด เผื่อเอาไว้ว่าสองปีนี้ที่เราจะต้องอยู่ห่างกันผมจะได้ไม่คิดถึงพี่เขามากเท่าไหร่เพราะได้อยู่ร่วมกันจนวันสุดท้ายก่อนที่พี่เขาจะไปเรียนต่อ

 

“พี่..”ผมเอ่ยขึ้นมาหลังจากที่พี่โมปล่อยมือจากแก้มของผมให้เป็นอิสระแล้วเจ้าตัวก็หันไปหยิบกองเสื้อที่พับเตรียมเอาไว้วางบนพื้นที่ว่างในกระเป๋า และพอได้ยินเสียงของผมเรียกเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน

 

“ห้ามบลอกไลน์ผมนะ”ผมเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูจริงจังจนพี่โมต้องวาดยิ้มออกมา

 

“ห้ามอ่านข้อความโดยไม่ตอบด้วย จะช้าหรือเร็วแต่ขอให้ตอบ อย่าให้ข้อความของผมเป็นข้อความสุดท้ายในหน้าแชท พี่เข้าใจไหม?”

 

พี่โมไม่ตอบแต่รอยยิ้มพี่เขากลับดูฉีกกว้างขึ้นมากกว่าเก่า

 

“ถ้าวันไหนที่พี่ไม่มีอ่านหนังสือ มีเวลาว่าง หรือพี่ไม่สบาย ท้อแท้ คิดถึงบ้าน หรืออะไรก็แล้วพี่เฟสไทม์มาหาผมเลยนะครับ...”

 

“แล้วก็...อ..”

 

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดไปมากกว่านั้นก็ถูกอีกฝ่ายจู่โจมกดริมฝีปากเข้ามาประชิด ป้อนจูบอ้อนๆส่งมาให้ชวนให้ใจหวิว สองมือประคองใบหน้าของผมเอาไว้ไม่ให้หลบหนีเรียวลิ้นเอาแต่ใจไปไหนได้ และผมเองก็ไม่คิดจะหนีพี่เขาไปไหนเช่นกัน ผมคงต้องปล่อยให้พี่เขาทำตามอำเภอใจโดยไม่คิดจะห้ามปราม จวบจมลมหายใจเฮือกสุดท้ายถูกลิดรอน พี่โมก็ถอนจูบลึกซึ้งออกมาแล้วสบตากันราวกับว่ากำลังสื่อความหมายอะไรอยู่

 

“พี่ว่าพี่ต้องเป็นพูดคำเหล่านั้นมากกว่า ไม่รู้ระหว่างที่พี่ไม่อยู่เราจะเล่นกับเพื่อนจนลืมพี่รึเปล่า”พี่โมพูดขึ้นมาทำเอาผมหัวเราะออกมาเบาๆ

 

คือมึงประสาทกลับรึไงวะ?

ใครมันจะบ้ามาวุ่นวายกับแฟนของอดีตเฮดว้ากคณะวิศวะ ไม่พอคงไม่มีใครหน้าไหนมาจีบพี่ว้ากหรอก ถึงไอ้ตำแหน่งนี้จะได้มาแบบงงๆนี่ก็เถอะ

 

“พี่ไม่ต้องห่วงเลยเถอะ พี่แหละไปเจอแหม่มตัวขาวๆนมโตๆ ครั้นจะลืมผมมากกว่า”ผมเถียงออกไปพร้อมกับย่นจมูกใส่คนตัวสูงตรงหน้าจนพี่เขาหมั่นไส้เอื้อมมือมาบีบปลายจมูกผมแล้วโยกไปมาราวกับของเล่น

 

“เรื่องนั้นไมต้องเป็นห่วงครับ”

 

อะร้ะ?

 

“เพราะพี่คิดว่าไม่มีคนไหนน่ารักได้เท่าแฟนขี้โวยวายของพี่อีกแล้วหละ”เจ้าตัวว่าพร้อมกับโยกตัวเข้ามาแนบริมฝีปากลงบนปลายจมูกของผมเบาๆก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม

 

อห!!! ใจสั่น!!

พี่เขาช่างมีอานุภาพเหลือร้ายตลอดกาลจริงๆ ฮือออออออ

ไอ้ความคิดว่าจะไปแอบส่องรุ่นน้องสาวๆปีหนึ่งน่ารักๆ แล้วแอบเต๊าะตอนเป็นพี่ว้ากนี่หายไปจากสมองเลยครับ เหมือนเมื่อกี้นี้โดนพี่เขาเป่ามนต์ใส่

 

“อยู่ที่นี่ต้องเป็นเด็กดีของพี่นะครับ ห้ามนอกใจพี่ด้วย”

 

“รู้แล้วน่า พี่เองก็เถอะ!

 

งานเลี้ยงทุกอย่างต้องมีวันเลิกรา เหมือนกันการพานพบกันในหนึ่งครั้งก็ต้องมีการจากลาเป็นเรื่องธรรมดา ผมเหลือบมองห้องที่เคยมีข้าวของมากมายวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ รวมไปถึงภาพบรรยากาศที่ผมมานอนเฝ้าพี่เขานั่งทำโปรเจกต์จบเมื่อต้นเดือนก็ยังอยู่ในห้วงความทรงจำ ทุกอย่างที่เคยมีอยู่ที่บ่งบอกถึงตัวพี่เขาถูกแทนด้วยข้าวของของเจ้าของห้องคนใหม่ ซึ่งไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันเลย นั่นคือน้องอะตอมที่ได้โควตาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันกับผมและพี่โมนั่นเอง เลยกลายเป็นว่าพอพี่ชายไปน้องสาวเลยมาใช้ห้องต่อ

 

“เอ้าๆ ผัวไปเรียนต่อ ไม่ได้ไปออกรบไม่ต้องทำหน้าซึมเศร้าขนาดนั้นครับน้องพีช”เสียงแทรกเข้ามาพาเอาบรรยากาศพัง ผมหันไปมองไอ้เติร์กที่ได้รับอนุญาตจากที่โมเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าสามารถมาเป็นรูมเมทของผมได้ เนื่องจากพี่เขาเองก็คงจะหามาช่วยดูแลทั้งผมและน้องอะตอมนั่นแหละครับ และคิดว่าผมไม่มีทางปันใจให้เพื่อนที่ปากเหมือนกรงหมาอย่างนี้แน่นอน

 

“มึงนี่...”

 

“อะร้ะ อย่ามาทำตาคงตาขวางใส่กูนะ นู้นมัวแต่พิรี้พิไรพี่โมเข็นกระเป๋าลงลิฟต์ไปแล้วครับ!”ไอ้เติร์กว่าพร้อมเพยิดหน้าไปทางประตูลิฟต์ที่เปิดออกแล้วพี่โมกำลังเข็นกระเป๋าเข้าไปในนั้นอยู่พอดี เลยเร่งทำให้ผมต้องวิ่งตามพี่เขาไป ขืนชักช้าพาลพาพี่เขาตกเครื่องก็แย่เลย แม้ในใจจะแอบคิดแบบนั้นก็เถอะ

 

ระหว่างเส้นทางที่นำไปสู่สนามบินนานาชาติสุวรรณภูมินั้นไม่ได้ดูสนุกสนานเหมือนคราวที่แล้วที่เคยนั่งรถของไอ้เติร์กไปรับพอลกลับมาจากการแข่งโอลิมปิกวิชาการ แต่มันกลับเจือไปด้วยความเศร้าแปลกๆในจิตใจ

 

แม้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วว่าการไปถึงสนามบินก่อนเวลาบินจริงอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงสำหรับบินภายในประเทศ หรือสองชั่วโมงสำหรับบินไปต่างประเทศเป็นเรื่องที่ควรกระทำ แต่เวลาแค่นั้นดูเหมือนจะไม่เพียงพอเลยสำหรับการกล่าวอำลา เนื่องจากพี่โมเองก็เป็นเพื่อน เป็นน้อง เป็นรุ่นพี่ที่ดีตลอดระยะเวลาสี่ปีที่ผ่านมาในรั้วมหาวิทยาลัย เลยมีคนมาส่งเป็นจำนวนมากไม่ว่าจะเป็นคนในภาค นอกภาค หรือคนที่เคยร่วมทำกิจกรรมด้วยจนสนิทกัน

 

จนกระทั่งถึงเวลาที่พี่เขาต้องเข้าไปในเกตเสียที คนตัวสูงหันไปลาคนในครอบครัวให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตรงมาหาผมที่ยืนรออยู่ด้านหลัง เป็นอีกครั้งที่พี่เขาส่งยิ้มกว้างๆแบบที่ผมนึกชมในใจบ่อยๆมาให้ มือหน้าเอื้อมมาดึงผมเข้าไปกอดเสียเต็มรักพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวอย่างปลอบประโลม

 

คือตอนแรกก็ฮึ๊บไว้ได้หละนะ..

แต่พอพี่เขามาทำแบบนี้เหมือนกับรู้ว่าผมกำลังอดกลั้นอยู่ ไอ้ที่พยายามไปก็ถูกทำลายจนน้ำหูหน้าตาไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ นาทีนี้ดูไม่แมนก็ไม่แคร์ใครล้ะ

 

“อย่าร้องสิครับ พี่ไปแป้บเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้ว สิ้นปีนี้ก็มางานรับปริญญา ยังไงเราก็ได้เจอกันนะ”เสียงทุ้มทอดบอกออกมาอย่างอบอุ่น มือหนายกขึ้นมาประคองสองแก้มของผมไว้พร้อมกับใช้ปลายนิ้วโป้งปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าออกให้

 

“พี่ห้ามถอดสร้อยข้อมือออกด้วยนะ”ผมเอ่ยบอกอีกฝ่ายเสียงสั่นถึงสิ่งของที่อุตส่าห์ทำให้ไว้เป็นของดูต่างหน้า ที่จริงผมทำไว้ย้ำอีกฝ่ายให้จำได้อยู่ตลอดเวลาว่ายังเป็นแฟนผมอยู่ต่างหาก

 

“ได้เลยครับ ใครจะไปกล้าถอดของแฟนที่ตั้งใจทำให้ได้ลงหละ”พี่โมว่าพร้อมชูข้อมือที่ถูกถักด้วยไหมญี่ปุ่นลายทักเก้ๆกังๆไม่สวยงามเหมือนที่ซื้อเขาใส่ แต่ผมก็พยายามถักเอาด้วยการดูวิธีทำจากยูทูปเลยนะเว้ย สุดท้ายเลยได้สร้อยข้อมือที่มีจี้ห้อยเป็นเกียร์ที่ทำจากทองเหลืองสลักชื่อรุ่นและรหัสเอาไว้อยู่บนนั้น

 

นั่นคือเกียร์ของผมที่ให้อีกคนรักษาเอาไว้

 

“อื้อ..ดีมากผมก็จะไม่ถอดของที่แฟนให้เหมือนกัน”ผมเองก็ชูข้อมือที่ถักเอาไว้คู่กันให้อีกฝ่ายดู พี่โมยกมือขึ้นขยี้หัวของผมอีกครั้งพร้อมกับส่งคำพูดกำชับว่าห้ามถอดเหมือนกันนะ ก่อนที่เราจะได้ล่ำลากันจริงๆก่อนที่อีกฝ่ายจะตกเครื่องไป

 

ความจริงแล้วผมเองก็อยากพูดคำคำนั้นออกไป แต่สุดท้ายก็ต้องกักเก็บไว้ให้ลึกสุดใจเพราะไม่อาจจะจะเป็นคนที่เห็นแก่ตัวได้

 

เรื่องทุกเรื่องมักมีเหตุผลในตัวมันเองเสมอ

 

 

ผมมองพี่เขาที่เดินเข้าเกตไปแล้วพร้อมกับหันมาโบกมือให้ ผมโบกตอบกลับออกไปพร้อมกับคำที่กู่ร้องในใจว่า ไม่ไปได้ไหมครับ แต่คำคำนั้นได้แต่ก้องอยู่ในนั้นไม่มีวันเปล่งเสียงออกมาได้ และร่างสูงก็หายไปจากกรอบสายตา

 

“โอ๋ๆๆๆๆ ไม่ร้องไห้นะคะผัวจ๋า มามะเดี๋ยวเมียปลอบ”ไอ้เชี่ยเติร์กคนเดิมเพิ่มเติมคือมีลูกสมุนมาด้วยแบบครบเซ็ตไม่ว่าจะเป็นไอ้พอลไอ้เบลไอ้โชและน้องรหัสของผมที่ตอนนี้ย้ายข้างไปทางไอ้พอลเรียบร้อยแล้วกลายเป็นว่าตอนนี้ผมหัวเดียวกระเทียมลีบไร้คนเข้าข้าง

 

“ไปไกลตีนเลยไปก่อนที่กูจะเอานาบลงบนหน้า”ผมเหวี่ยงแบบฟาดงวงฟาดงาแสร้งขึงขังไม่ปล่อยโอกาสให้เพื่อนได้ล้อที่เขาร้องไห้ขี้มูกโป่งที่แฟนตัวเองกำลังจะออกเดินทาง

 

“หุยยย พี่พีชพี่ว้ากปีนี้โหดจังเลยค่ะ น้องเติร์กกลั๊วกลัว”

 

“ไอ้เติร์ก...”

 

“โอเคค่ะผัว เมียจะไม่แกล้งหละ แล้วนี่กลับบ้านกี่วันอย่าลืมว่าปิดเทอมมีซ้อมรับน้องนะมึง”

 

พอได้รับเสียงเขียวๆมาจากผมเจ้าตัวก็พาลเปลี่ยนเรื่อง ผมเองก็ค้อนมันแรงๆไปเสียทีก่อนจะก้มมองเวลาที่ผมควรจะต้องเดินไปเกตฝั่งผู้โดยสารภายในประเทศเสียที

 

“ไปแค่อาทิตย์เดียวเดี๋ยวก็กลับมา ว่าแต่มึงอย่าพาใครมานอนกกในห้องกูหละ กูจะด่าให้ยิ่งกว่าเมียมึงด่าตอนบอกเลิกเลย!”ผมหันไปสะกิดจุดอ่อนเพื่อนสนิทที่พอได้ยินก็แสร้งทำท่าทีเจ็บปวด ผมว่าจริงๆแล้วมันก็เจ็บจริงๆนั่นแหละ เพิ่งเลิกกับเป็นหนึ่งมาได้เดือนนึงปากก็บอกสบายหายห่วงรักษาตัวเองได้ แถมยังบอกอีกว่าฟ้าคงลิขิตให้มันเป็นโสด เพราะหากมันมีเจ้าของแล้วต้องมีผู้หญิงหลายที่ต้องเจ็บปวดหลงรักมันข้างเดียว

 

ถุยเถอะ!

 

“เออๆ พวกมึงเลิกตีกันได้ล้ะ เกรงใจผู้ใหญ่ที่อยู่ตรงนี้บ้างเถอะ”ไอ้เบลที่ดูเหมือนเป็นผู้เป็นคนที่สุดในนี้เอ่ยปรามซึ่งพอพูดถึงผู้ใหญ่ผมก็นึกได้ว่าพ่อแม่พี่โมเขายังอยู่ไม่ได้หายไปไหน

 

“ไม่เป็นไรลูก พ่อเข้าใจวัยรุ่นก็อย่างนี้แหละ”เสียงคุณพ่อเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม

 

“น้องพีชก็เดินทางกลับบ้านดีๆนะจ้ะ ถ้าถึงเชียงใหม่แล้วไลน์มาบอกเจ้าตอมหน่อยนะลูก พ่อแม่จะได้สบายใจว่าเราเดินทางปลอดภัย”

 

“ได้ครับคุณแม่ งั้นผมลาแล้วนะครับ”ผมรับปากก่อนจะยกมือลาผู้ใหญ่ทั้งสอง เพราะตัวเองก็ต้องไปเข้าเกตเหมือนกัน

 

เสียงเอ่ยล่ำลาดังขึ้นอีกครั้งแต่หากครั้งนี้เป็นการจากลาเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ ผมเองก็ขอที่จะกลับไปพักใจให้พอหายเศร้า และไม่นานก็คงจะกลับมาเพื่อมาทำหน้าที่ต่อให้ไม่เสียชื่อเสียงที่พี่รุ่นก่อนๆทำไว้เป็นอย่างดี

 

ชีวิตคนเรามันก็แค่นี้ มีเจอมีจาก มีทุกข์มีสุข บ้างก็หัวเราะ บ้างก็ร้องไห้ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมากับตัวเรานั้นเรียกว่าประสบการณ์ที่หากเราสั่งสมเอาไว้มาก ชีวิตของเราก็จะได้เรียนรู้มากเช่นกัน ผมเองก็เป็นคนหนึ่งที่ตั้งแต่เกิดมาไม่ใช่คนที่มีแต่ความสุข และไม่ได้มีแต่ความทุกข์ ทุกอย่างไม่ได้เป็นสีขาวล้วนหรือดำล้วน ชีวิตเราทั้งหมดย่อมเป็นสีเทา มันต่างตรงที่ว่าใครจะเทามากหรือเทาน้อยกว่ากัน

 

ความรักก็เช่นกัน ไม่ว่าเรื่องราวจะผ่านพ้นมามากมายขนาดไหน ผมและพี่โมอาจจะเริ่มต้นจากการไม่ชอบขี้หน้ากัน กลายเป็นความสัมพันธ์แปลกประหลาดที่อีกฝ่ายสร้างขึ้นมาเพื่อกลั่นแกล้งเด็กกวนประสาทอย่างผมสุดท้ายก็กลายเป็นลงเอยกันแบบงงๆว่าเป็นแฟนกันได้อย่างไร

 

แต่ที่ผมแน่ใจในตอนนี้คือหัวใจของผมเปิดรับพี่เขาเข้ามาในนั้นไปแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งเอาเป็นว่าไม่มีทางเลิกกันในเร็วๆนี้แน่นอนสาวๆไม่ต้องคาดหวัง และทำใจไปเลยครับ

 

ก็อย่างว่าหละนะ

ผู้ชายอย่างพี่โม...ถ้าปล่อยหลุดมือไปก็เสียดายแย่เลย...

 

 

เสียใจด้วยนะครับสาวๆที่เป็นแฟนคลับพี่โม

คนนี้ผมไม่ปล่อยให้หลุดมือง่ายๆแน่นอน J







TBC






Talk: ฮรี้...ใครใคร่อยากอ่านฉากตัดโปรดใช้ความพยายาม และไม่ต้องแปะเมล์นะจย้ะ บอกที่เก็บไว้หมดแล้ว ไม่มีทวิตเตอร์ก็สามารถตามหาได้จากการเอายูสทวิตเราไปเสิร์ชกูเกิ้ล ก็พี่เว็บเค้าไม่ให้แปะลิงก์นี่นา เพื่อความปลอดภัยจนกว่าจะจบเรื่องเอาเป็นว่าช่องทางนี้ดีสุดนาจา ไม่อ่านก็ได้ไม่ทำให้สับสนเนื้อเรื่องสำหรับคนที่ไม่ชอบ อันที่จริงซอลก็ไม่ชอบ รู้สึกมีหมอกแห่งศีลธรรมเข้ามาในจิตใจในตอนพิมพ์หลายรอบมาก 5555555 เอาหละสัญญาว่าอ่านแล้วจะมาเม้นน้า เพราะมันแต่งโคตรจะยากของยากของยากมาก TT และอ่านจบแล้วห้ามมาปาเกิบด้วย! 


จะจบอยู่แล้ว ใครที่ยังไม่ได้เม้น ให้โอกาสแสดงตัวเลย :)


ผมนี่รออ่านเม้นเลยครับ เย่!


P.s.พิซอลไสยไสย
P.s.2 บล็อกเรามันบอกว่ามีคนมาอ่านกี่คนนะจย้ะ - -+ .หรี่ตามองอ่อน




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3209 Lich_Cin (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 18:41
    ทำไมเติร์กเลิกกับเป็นหนึ่งอ่ะครับ
    #3,209
    0
  2. #3096 กิ๊ฟฟฟฟ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 00:45
    เดี๋ยวนะ เติร์ก เลิกกับเป็นหนึ่งละเหรออออ ม่ายน้าาาาาาาาา
    #3,096
    0
  3. #2926 buddy_rabbit (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 05:03
    >< โมพีชชชชช ยัยแพรมาทางไหนกลับทางนั้นด่วน!!
    #2,926
    0
  4. #2912 sincere (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:16
    อ่านตอนนี้แล้วโคตรเข้าใจพีช ฟีลไปส่งแฟนที่สนามบินนี่ใจจะขาดให้ได้เลยยย เศร้าาาาาาา
    #2,912
    0
  5. #2876 Som O Usanee (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 03:45
    พี่โมน่ารักกับน้องพีชตลอดเลยน๊าาาาาาาาาาาา นี่ถ้าปล่อยให้หลุดมือก็เสียดายแย่ ใช่ไหมน้องพีชจ๋า คึคึ ส่วนเติร์ก ทำไมเลิกกับเป็นหนึ่งแล้วอ่ะ ฮือๆ
    #2,876
    0
  6. #2827 KiHaE*129 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2558 / 03:38
    โอ้วโหวพี่โมมมมมมมมม
    อร๊ากไม่น่ะ
    ทำไมเติร์กเลิกกับเป็นหนึ่ง
    TT
    #2,827
    0
  7. #2786 nambigel (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 22:49
    พี่โมทนได้ยังไง พี่โมคนดีเหลือเกิน เพิ่งมาอ่านสนุกมากเลยค่ะอ่านรวดเดียวจนหยุดไม่ได้มีซึ้ง มีฮา มีเขิลจนตัวบิด รักโมพีช รักไรท์ ขอบคุณนะค่ะ
    #2,786
    0
  8. #2746 science (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 20:09
    สงสารโมกุล น้องพีช น่าจะช่วยสงเคราะห์พี่เค้าหน่อยนิดหนึ่ง 555
    #2,746
    0
  9. #2744 Ayumu W. (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 17:06
    ทำไมเป็นหนึ่งกับเติร์กเลิกกันอ่ะะะะ
    #2,744
    0
  10. #2742 fa-rong (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 08:59
    อดทนไว้นะพีช
    #2,742
    0
  11. #2741 { i M o O a U i } (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 07:38
    สงสารพี่โมอะ เอาจริงๆ 5555
    #2,741
    0
  12. #2740 p_cosicosi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 07:22
    อ้าวเตริกโดนทิ้งอีกแล้วเหรอ .คิดถึงพี้โมแทนน้องพีชอร้าา่
    #2,740
    0
  13. #2739 อิงะเดะมอ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 07:01
    ชิ น้องพีชอ่ะ ว่าแต่เป็นหนึ่งเลิกกับเติร์กจริงดิ เราเสียใจนะ ชอบคู่เติร์กอ่ะ
    #2,739
    0
  14. #2738 mini_mickey (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 06:37
    รีบๆกลับมานะพี่โมน้องพีชรออยู่น้าาาา เติร์กกับเป็นหนึ่งนี่เลิกจริงหรือแค่ชั่วคราวอ่าเติร์กไปง้อเมียเลยนะ แอปเด็กดีเมื่อไหร่จะอัปนะต้องหนีไปอ่านในเว็บตลอดอะ เซงๆๆๆ
    #2,738
    0
  15. #2737 ICEz'sa (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 05:41
    นี่ไม่ได้อ่านฉากตัดเลยนะ หนูใสใสมาก จริงๆนะ เชื่อดิ
    *เลื่อนแทบหาทวิตพี่ซอลรัวๆ*
    #2,737
    0
  16. #2736 qtiedong (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 03:45
    สงสารพี่โม555555555
    #2,736
    0
  17. #2735 as_hh (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 01:38
    พีชน่ารักกกกกกก
    #2,735
    0
  18. #2734 speohpupny (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 01:28
    หน่วงงงงหัวใจมากค่า
    #2,734
    0
  19. #2733 Tarn Ittipolpornchai (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 01:27
    พี่ซล.แกล้งพี่โมหงะจะเข้าได้เข้าเข็มละ55555 ยังไงเนี่ยทำไมเติร์กถึงเลิกกับเป็นหนึ่งหละงืออออ
    #2,733
    0
  20. #2732 Nattanit Wanghirankul (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 23:53
    ฉากตัดนิแบบ...เขินแทนน้องพีชเลยอ่ะ
    อิพิโมก็ตามใจจังเลย #เขิน
    #2,732
    0
  21. #2731 mini_mickey (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 22:38
    ความรักชนะทุกอย่าง คำว่ารักก็เช่นกัน
    #2,731
    0
  22. #2728 มยองยอล (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:44
    รอนะค้าาา ~
    #2,728
    0
  23. #2726 Lminmhan (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 13:46
    รอนะ สู้สู้นะค่ะ ><
    #2,726
    0
  24. #2725 fa-rong (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 11:54
    รอคอยน้าาาาา
    #2,725
    0
  25. #2724 p_cosicosi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 11:10
    น้องพีชน่าร้ากกก มันก้ต้องมีหึงบ้างดี้
    #2,724
    0