DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 5 : Ch 5 - สุรานารีนั้นไร้ค่า มักนำพาหายนะสู่ชีวิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,006
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    20 ก.ย. 58



5

“อันสุรานารีนั้นไร้ค่า มักนำพาหายนะสู่ชีวิน J

 

 

 

“ไม่เป็นไรครับแม่ ไม่ต้องมาหรอกพลับดูแลมันได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพลับบินกลับครับ ครับแม่มีเรียนบ่าย คิดว่าไม่น่าโดดครับพลับมารับน้องด้วย โอเคครับ....ครับ..สวัสดีครับแม่....”

 

หงึมๆๆๆๆๆๆ

ในมันมาพูดอะไรในห้องผมวะ?

 

“เฮ้ย! ไอ้พีชตื่น!!!

 

แหนะ มันมาพูดในห้องไม่พอ มันยังบังคับผมตื่นอีกครับ!

ใครวะ? ไอ้เติร์ก?

 

 

 

“มึงจะตื่นดีๆ หรือให้กูถีบ”

 

ไม่ส่งเสียงเปล่ายังมีขู่ ไม่กลัวโว้ยยยย น้องจากพี่พลับคนเดียวแล้วไอ้พีชไม่กลัวใครโว้ยยยย!!

ไม่ใช่เสียงมันคุ้นๆ แปลกๆ และไอ้คนที่ชอบปลุกผมด้วยความรุนแรงก็มีอยู่คนเดียว คือเฮียพลับ

 

 

 

เฮียพลับ?

 

เฮียพลับ!!! O_o

 

พอสมองมันประมวลผลมาเสร็จเท่านั้นหละครับลุกพรวดจากที่นอน ก่อนจะทรุดนิดนึงด้วยอาการแฮงค์จู่โจมขั้นรุนแรง แต่ไม่ได้ครับต้องแสร้งเป็นปกติดีก่อน ไม่งั้นชีวีจะไม่เหลือรอดแล้วมองหน้าไอ้คนที่ยืนกอดอกวางท่าคิดว่าเท่อยู่ที่ปลายเตียง!!!

 

“เฮ้ย!! เฮียพลับ!!” ผมร้องสุดเสียงทั้งๆ ที่คิดไว้อยู่แล้วหละว่าเป็นเฮียแก แต่พอมาลืมตามาเจอจริงๆ ก็อดตกใจไม่ได้ TT

 

ตายหละกู....งานเข้า!

 

“ไงมึง ตื่นแล้วหรอหลับสบายไหม?” เฮียแม่ งกวนหวะ มันถามเสียงชิวๆ แต่สายตาที่คมกริบสื่อความที่อ่านได้ว่า หึ มึงไม่รอดแน่’ มาให้ โฮฮฮฮฮฮ อยากมุดลงไปบนเตียงแล้วพบว่ามันมีช่องทางลับซ่อนอยู่แล้วให้ผมชิ่งไปได้จริงๆ

 

แต่มันก็เป็นได้แค่ความคิดเพ้อเจ้อของผมครับ เมื่อไอ้เฮียพลับมันสั่งให้ไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปหาอะไรกินกัน ผมก็ไม่ได้เป็นคนกลัวพี่ชายอะไรขนาดนั้นหรอกนะ ที่ทำตามเพราะเกรงใจต่างหากหละ ชิ!

 

 

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเฮียพลับก็ลากผมออกมาหาอะไรกินที่ห้างใกล้ๆ หอพักครับ ขณะที่เดินออกมาจากหอสายตาผมก็ดันไปสะดุดกับรถบีเอ็มสีดำคันงามที่จอดอยู่หน้าหอด้วยสายตาแพรวพราว จนไอ้เฮียพลับจับสังเกตได้เลยเอ่ยแขวะผมขึ้นมาเบาๆ

 

“มองตาไม่กระพริบเลยนะมึง” เฮียพลับว่าก่อนจะเอื้อมมือมาไสหัวผมไปทีจนผมมองเฮียกลับตาขวาง เฮียพลับเองที่รู้อยู่แล้วว่าผมไม่ชอบให้ผลักหัวเจ้าตัวก็เอาใหญ่ครับ ผลักเอาผลักเอา เอาให้สมองน้องมึงไหลออกมาเลยไหม?

 

“เฮียแม่ งเลิกเลย บอกว่าอย่าไสๆ เดี๋ยวก็อ้วกใส่เลยนิ แหวะ!” ผมไม่ว่าเปล่าครับแสร้งทำท่าจะอ้วกขึ้นมาจริงจนเฮียพลับร้องลั่นแถมกระโดดหลบจนผมอดหัวเราะขึ้นมาเสียงดังไม่ได้ เท่านั้นหละไอ้เฮียมันมันถึงกับชี้หน้าคาดโทษใส่ผมก่อนจะทำท่าเข้ามาประทุษร้ายผม

 

จะอยู่ทำไมหละครับ! วิ่งเด๊ะ!

 

“ไอ้พีชชชชช!!! มึงหยุด!!! วันนี้กูไม่ได้เตะมึงต้องนอนไม่หลับแน่ มาให้กูเตะมึงเดี๋ยวนี้ โว้ยยยยย!!” เฮียพลับตะโกนไล่หลังมาขณะที่ผมใส่เกียร์หมาแล้วครับ ใครจะโง่ให้เฮียเตะกันเล่า! บ้าเปล่าเนี่ย!!

 

 

 

D O G M A T I C  L O V E

 

 

 

 

 

M O G U L – S I D E)

 

 

 

“ไอ้พีชชชชช!!! มึงหยุด!!! วันนี้กูไม่ได้เตะมึงต้องนอนไม่หลับแน่ มาให้กูเตะมึงเดี๋ยวนี้ โว้ยยยยย!!

 

ผมยืนมองภาพด้านล่างระหว่างชายหนุ่มแปลกหน้า กับเด็กปีหนึ่งที่คุ้นตาดีซึ่งเป็นเด็กภาคของเขา และเป็นไอ้เด็กป่วนที่เข้ามาทำให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเขาดูสนุกขึ้น

 

เขารู้มานานแล้วว่าไอ้เด็กที่ชื่อพีชอยู่หอเดียวกับเขา แต่ก็ไม่ได้เจอกันที่หอเท่าไหร่เนื่องจากเขาเองต้องออกไปมหาวิทยาลัยแต่เช้าเพื่อประชุมสโม และเรียน ตกเย็นหลังประชุมเชียร์เสร็จเขาเองก็ต้องกลับดึก เพราะต้องสรุปประชุมเชียร์ ไหนจะโดนซ่อมจากพี่ปีแก่อีก ดังนั้นมันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าเขาอยู่หอเดียวกัน แต่มันก็เป็นเรื่องสนุกอีกนั่นแหละ เพราะเขาเองก็อยากรู้ว่าถ้าเจ้าเด็กคนนั้นรู้ว่าเจ้าตัวอยู่หอเดียวกันกับพี่ว้ากที่แสนจะเกลียดมันจะรู้สึกยังไง จะทำหน้าแบบไหน จะส่งสายตาดื้อรั้นอวดดีใส่เขาอีกหรือไม่

 

นั่นเป็นสิ่งที่เขาคาดหวังไว้

 

“เฮ้ยโม มึงมองอะไรวะ?” ผมหันไปมองไอ้ต้นที่เอ่ยถามผมขณะที่ตัวมันก็เดินเข้ามาในเขตระเบียงห้อง ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นของมันแต่ยังคงมองร่างบางของอีกคนที่ตอนนี้กำลังถูกผู้ชายอีกคนล็อกคอพร้อมกับขยี้หัวแรงๆ และที่ตามมาคือเสียงหัวเราะที่ดังลั่นซอยจนผมที่อยู่ชั้นห้าของตึกได้ยิน และที่ขัดใจสุดๆ คงจะเป็นรอยยิ้มนั้นที่ดูสดใส และเจิดจ้าที่ผมไม่เคยได้เห็นมาก่อน และไม่เคยได้รับจากเด็กคนนี้

 

“อ้ออออออออออออ”

 

และไม่ทันที่ผมได้ตอบคำถาม ไอ้ต้นก็ร้องอ๋อขึ้นมาเสียก่อน พอผมเงยหน้ามองมันว่าร้องอ๋ออะไรไอ้ต้นมันก็วาดยิ้มร้ายๆ ขึ้นมาบนปากมองมาที่ผมด้วยแววตาระยับเหมือนเวลาที่มันเจอเรื่องสนุกๆ

 

“มองตามตาไม่กกระพริบเลยนะ กูว่ากูพอรู้หละว่ามึงคิดอะไรอยู่ หึหึ” ไอ้ต้นไม่ว่าเปล่าครับแถมด้วยหัวเราะเจ้าเล่ห์ใส่ผมอีกจนผมเริ่มอยากจะจับมันทุ่มลงจากระเบียงชั้นห้าให้รู้แล้วรู้รอด

 

บอกตรงๆ ผมกลัวสังหรณ์ไอ้ต้น

เพราะแม่ งเก็งทีไรแม่นทุกที!!!

 

“ไอ้ต้นมึงหยุด ไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิด!” ผมรีบห้ามมันครับ มึงห้ามเก็งห้ามคิด ห้ามสังหรณ์อะไรทั้งนั้น กูไม่พร้อม!

 

“หึหึ หน้ามึงตอนนี้นี่โคตรฮาเลยหวะโม มึงอาจจะยังไม่รู้ตัวนะ แต่ที่กูสังเกตได้คือ....” ผมมองหน้าไอ้ต้นด้วยความระแวงก่อนที่มันจะหยุดกึกอยู่แค่ตรงนั้นจนทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดเบาๆ ด้วยความอยากรู้ว่ามันจะพูดอะไรต่อ

 

แต่เอ๊ะ! ผมไม่อยากรู้ดีกว่า

เดี๋ยวมันจะพูดบ้าบออะไรออกมา

เออ...ไม่อยากรู้ก็ได้

 

ว่าแล้วผมก็เลิกมองหน้าไอ้ต้นครับ พร้อมกับมองออกไปทางหน้าปากซอยอีกครั้งก่อนจะพบว่าสองคนนั้นไม่อยู่แล้ว จึงหันหลังหยิบซองบุหรี่ที่เหน็บในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาจุดสูบ

 

ไอ้ต้นเองก็ดึงไปด้วยมวนหนึ่งแล้วจุดสูบบ้าง

 

จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปด้วยต่างฝ่ายต่างสูบบุหรี่กันไปอย่างเงียบๆ และผมก็ปล่อยความคิดไปกับควันบุหรี่ที่ลอยม้วนไปในอากาศ

 

สุดท้ายความสงสัยที่งอกเงยมาใหม่ในสมอง เมื่อผมพยายามคิดว่าคำตอบว่าชายแปลกหน้าที่มานั่งรอไอ้เด็กพีชที่หน้าหอคือใคร? ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเป็นแบบไหน? แล้วทำไมมันถึงได้ดูสนิทสนมกันแบบนั้น

 

“พี่ผมเป็นผู้ชายยยยยย ไม่เหมาะม้างงงงง” 

 

 

คำพูดนั้นยังติดหัวผมอยู่ ใบหน้าที่ดูตกใจ และรอยยิ้มแห้งๆ เมื่อเจ้าตัวเอ่ยปฏิเสธแทนที่จะตอบคำถามของเขา รวมไปถึงภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผุดขึ้นมาประติดประต่อกันจนเกิดคำถามใหม่ขึ้นมา

 

แล้วทำไมถึงมีผู้ชายมารอหน้าห้อง?

แล้วที่ว่าเป็นผู้ชาย มันว่าไม่เหมาะคืออะไร?

คือที่ไม่ชอบผู้ชาย หรือไม่ชอบเขากันแน่?

แล้วถ้าที่ไม่ชอบเขาเป็นเพราะมีแฟนอยู่แล้วคือคนแปลกหน้าคนนั้น?

หมายความว่าเขาสู้คนคนนั้นไม่ได้?

 

รึเปล่าวะ?

 

แล้วเขามาคิดบ้า คิดบออะไรอยู่หละวะเนี่ย!!!!

 

“โว้ย!!!!!!!!

 

“เฮ้ยไอ้โม! มึงเป็นบ้าอะไรวะ มึงไหวป้ะเนี่ย?” หลังจากที่ผมเป็นบ้าแหกปากร้องลั่นพร้อมกับขยี้หัวตัวเองอย่างหงุดหงิดไอ้ต้นก็หันมาสนใจผม และคราวนี้เป็นผมเองที่หันไปมองหน้าไอ้ต้นยกมือทั้งสองข้างจับบ่ามันไว้พร้อมเอ่ยถามมันด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“ต้น...”

 

“อะไรวะมึง”

 

“ระหว่างกูกับไอ้คนนั้นใครหล่อกว่ากันวะ!

 

“ห้ะ??”

 

“กูถามว่าระหว่างกู กับไอ้ผู้ชายที่มารอพีชหน้าหอเมื่อคืนใครหล่อกว่ากัน”

 

“เชี่ย...ถามไรเนี่ยมึง ให้กูตอบจริงๆ หรอ?”

 

“เออ กูจริงจัง”

 

“กูว่าหล่อ ไม่หล่อไม่เกี่ยวหวะ แต่ประเด็นกูว่ามึงแม่ งมีใจให้น้องเค้าเต็มประตู เพราะเดี๋ยวนี้กูสังเกตว่าสายตาของมึงมักมีเงาน้องเขาอยู่เสมอเลยหวะ”

 

ผมมองหน้าไอ้ต้นแบบอึ้งๆ ปนงงๆ ถึงแม้ว่าคำตอบของมันจะไม่ค่อยตรงกับที่ถามเสียเท่าไหร่แต่ก็ทำให้ผมกระจ่างและเห็นภาพได้มากกว่าเดิมเลยทีเดียว

 

หึ...ชักสนุก

 

 

“มึงยิ้มบ้าไรวะโม วันนี้ดูมึงสติไม่ดีนะ เมาค้างหรอวะ?”

 

“เออหนะ กูแค่คิดอะไรสนุกๆ ออก” ผมว่าแค่นั้นก่อนจะหันไปสูบบุหรี่ต่ออย่างอารมณ์ดี ไม่นานนักผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูระเบียงห้องข้างๆ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าอันคุ้นเคยหันมายกมือไหว้ผมและไอ้ต้น ก่อนจะส่งเสียงแซว

 

“ไงเฮียโมเฮียต้น อัดนิโคตินเข้าปอดแต่เช้าเลยหรอครับเฮีย” ไอ้เจ้าของใบหน้าน่ารักยิ้มกว้างอย่างทุกทีทำเอาผมอดเอ็นดูมันไม่ได้ทุกครั้งที่เจอ

 

“เออ ไงไอ้ดีฟ น้องรหัสมึงพอรู้รึยังว่ามึงเป็นพี่” ผมเอ่ยตอบมันแบบไม่ได้สนใจมากก่อนจะถามกลับไป ไอ้ดีฟส่ายหน้าแล้วเอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูที่มันตากไว้ก่อนจะเอาพาดบ่า

 

“แต่มันฮาดีนะเฮีย สั่งให้ทำอะไรทำหมดเลย เดี๋ยวมันหาผมเจอจะพาเอาไปให้เฮียรู้จัก”

 

“เออให้ไว กูอยากเห็นหน้าหลานจะแย่ ผู้หญิงผู้ชายวะ”

 

“ผู้ชายเฮีย ผมไปอาบน้ำก่อนวันนี้มีเรียนเซกเช้าลาหละครับ” ผมมองไอ้ดีฟน้องรหัสของผมเองเดินเข้าห้องมันไปแล้วพร้อมกับเสียงล็อกประตูเสร็จสรรพเท่านั้นหละผมก็อดถองศอกไอ้ต้นไปทีอย่างนึกหมั่นไส้

 

“อะไรวะมึง”

 

“แหมคุณต้นครับ เจอน้องกูทำเงียบตีขรึมเลยนะครับเพื่อน”

 

“อะไร กูเปล่าเหอะวู้วววไร้สาระกูไปอาบน้ำดีกว่า!

 

“หึ! เอาให้แน่เหอะมึง” ผมว่าพร้อมมองมันทำหน้าเลิ่กลั่กใส่แล้วเดินหนีเข้าไปในห้อง ที่จริงไอ้ต้นมันชอบน้องรหัสผมแบบตกหลุมรักเข้าเต็มเปาถึงขนาดลงทุนมาขอผมอยากเป็นพี่เทค พอเค้นว่าเพราะอะไรไอ้นี่ก็ปากแข็งเฉไฉหาเหตุผลอื่นมาอ้าง แต่จริงๆ แล้วผมพอจะรู้อยู่หรอก แหมคุณชายต้นลงทุนขอแบบนี้จะไม่ให้คิดว่าเจ้าตัวมันชอบน้องเค้า แล้วจะให้เป็นอื่นได้ยังไงครับ

 

ไอ้ต้นหนะ

มันรู้ทุกอย่างนะครับ

เซ้นส์ดีที่หนึ่งอันนี้ผมยอมรับ

แต่มันหนะดันไม่รู้ใจตัวเอง แถมยังปากแข็งอันดับหนึ่ง!

 

 

 

D O G M A T I C  L O V E

 

 

 

ผมนั่งตาวาวมองอาหารที่เฮียพลับสั่งมาเสียเต็มโต๊ะ จะว่าไปเฮียมาทุกอาทิตย์ก็คงดีเงินค่าขนมผมคงเหลือบาน แล้วอิ่มหนำสำราญกับอาหารที่เฮียเลี้ยง

 

“โหยยยยยย จะดีแค่ไหนน้าถ้าเฮียมาหาพีชทุกอาทิตย์เนี่ย” ผมเอ่ยพร้อมกับทำตาระยิบระยับใส่เฮียก่นจะได้มะเหงกแถมกลับมาด้วยความหมั่นไส้

 

“เฮีย! พีชบอกแล้วว่าอย่ายุ่งกับหัวพีชเนี่ย! เดี๋ยวโง่ว่าไงห๊ะ!” ผมโวยวายอีกครั้งก่อนจะทำหน้ามุ้ยใส่ แต่ไอ้เฮียพลับแม่ งไม่ได้จะสนใจอะไรผมเลยครับ แจกมะเหงกลงมาอีกสองทีเป็นการแถมกันไป เหนื่อยจะท้วง เหนื่อยจะห้าม น้องพีชเพลียขอกินเงียบๆ ดีกว่า ฮี่ๆๆๆ

 

“นี่ ยังขาดอะไรไหมเนี่ยในห้องวันนี้ซื้อให้ครบนะ”

 

“ห๊ะ! อะไรนะเฮีย” ไม่ได้ครับสต๊อปหยุดกินแล้วสนใจเฮียมันก่อน เหมือนจะมีอะไรฟรีๆ นะ

 

“แม่สั่งมา ไม่ต้องทำตาโตแพรวพราวหรอกมึง แม่ไม่สั่งไม่มีวันได้เงินเฮียหรอกไอ้เด็กดื้อ!

 

“โถ่ว ก็คิดว่าป๋า ไม่แน่นี่หว่า” ผมแขวะใส่พี่ชายตัวเองก่อนจะคีบทาโกยากิเข้าปากขณะที่เฮียพลับเลิกคิ้วใส่ผมแบบเหมือนถามว่า มึงจะไฝว้ใช่ไหม’ ผมเลยต้องส่งยิ้มกว้างๆใส่เฮียไปแบบเอาตัวรอด ก่อนจะดึงตะเกียบในมือมาหักให้ซะเรียบร้อยเพื่อเอาอกเอาใจ

 

“แหมๆๆ เฮียคร๊าบ น้องพีชก็แค่ล้อเล่นครับ มาๆๆ นี่ขอโปรดเฮีย เทมปุระน้องพีชคีบให้น้า” สุดแสนจะเอาใจครับ พี่ชายคนนี้ของผมอย่าให้มันโกรธเชียวอาจจะมีตายกันไปข้างนึงได้ เคยไฝว้กับเฮียรอบหนึ่งตอนสมัยเรียนมัธยมปลาย บ้านแทบแตกครับ และไม่ต้องเดานะว่าใครเป็นฝ่ายแพ้

 

=_______=

ก็ผมเนี่ยแหละที่ต้องเอาความกระล่อนชนะความโหดของพี่ชายเนี่ยหละ

เห็นอย่างงี้ แต่พี่ชายผมก็เป็นเฮดว๊ากวิศวะนะครับ และตอนนี้มันก็ดำรงตำแหน่งนั้นอยู่ แต่ไม่ต้องเอามาใช้กับน้องได้ป้ะวะเฮีย แค่โดนที่มหาวิทยาลัยก็เอือมจะแย่ มาเจอพี่ชายอีกอกแตกตายนะเฮ้ย!

 

“เออ เพิ่งรู้ว่าเฟิร์สเรียนที่เดียวกับมึงด้วย” ระหว่างที่นั่งกินข้าวอย่างสบายอารมณ์เฮียพลับก็พูดขึ้นมา ผมเลยได้ฤกษ์เงยหน้าจากทงคัตทสึแล้วมองหน้าเฮียก่อนพยักหน้าให้แทนคำตอบ

 

“ไม่เห็นแม่พูดอะไรเลย หรือว่าลุงกอบแกยังไม่ได้ส่งข่าวกันช่างเหอะ ว่าแต่มึงเหอะ เดี๋ยวจะฟ้องแม่ว่ามึงไปกินเหล้าเมาปลิ้นเดือดร้อนคนอื่นเค้า” เฮียพลับไม่ว่าเปล่าครับยังส่งสายตาดุให้ผมเพื่อตอกย้ำความผิดขึ้นมาอีก โฮฮฮฮฮฮ แม่ งใครๆ ก็ไม่รักหวะ!

 

“โหยเฮียมันมีเหตุ” ผมพูดเสียงอ่อยใส่ พลางเขี่ยข้าวในถ้วยตรงหน้า พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็รู้สึกว่าอาหารตรงหน้าไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่

 

“เรื่องอะไร ไหนบอกเฮียมาสิ เผื่อเฮียช่วยได้” เฮียพลับเหมือนจะจับอาการผมได้ครับว่าผมซึมไปเลยเลิกวางมาดดุข่ม แล้วมาสนใจผมแทน แต่ผมก็ได้แต่ส่ายหน้า คนอย่างพิชญ์พลฆ่าได้ครับ แต่หยามไม่ได้ ถ้าเมื่อไม่ซื่อสัตย์ก็อย่าหวังจะได้ใจผมไปอีก

 

“ไม่มีไรหรอกเฮีย ช่างมันเหอะ” ผมบ่ายเบี่ยงก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมูทอดแต่ไอ้เฮียพลับก็ดึงจานหมูหนีผมไปอีก แหนะ....มันกวนโอ๊ยจริงๆ โว้ย!

 

“บอกมา!” เฮียพลับแม่ งงงงงงงงงง ทำไมชอบขู่วะ! ติดนิสัยเหตุว๊ากที่มหาลัยมารึไงเนี่ย!! นี่น้องเฮียนะไม่ใช่เด็กปีหนึ่งที่คณะนะเฮี๊ยยยยยย โอ๊ยยยย ทำไมมีแต่คนขู่วะ ชีวิตสงสัยมาจุดต่ำสุดแล้วสินะ โดนว้าก แฟนนอกใจ เพื่อนไม่รัก เฮียโหดมหาโหดอีก โหยยยย ชีวิตพีช

 

“เออๆๆๆๆ บอก เฮียชอบบังคับหวะ รู้ไหมน้องเสียใจ” ก่อนเล่าขอแสร้งน้อยใจอ้อนเฮียก่อน แต่พอสังเกตสีหน้าเฮียพลับเป็นอันต้องพับโครงการอ้อนไปเพราะรู้ว่ามันจะไม่ได้ผล =____= เฮียไม่รับมุกผม!

 

“เรื่องแพรเฮีย แม่ งนอกใจพีช”

 

“เออ เรื่องนี้เฮียว่าจะบอกมึงเหมือนกัน” ผมมองหน้าเฮียหลังจากที่พูดตอบกลับมา คือเฮียมันรู้เรื่องอยู่แล้ว? แล้วทำไมไม่บอกผมวะ?????

 

“เดี๋ยวๆๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นใส่เฮีย ที่จริงก็รู้ไม่นาน จากวันที่เห็นวันแรกก็ไม่ได้สงสัยอะไรเลยลองสังเกตดูจนสักพักก็คิดจะมาบอกมึงอยู่ แต่ช่างเหอะผู้หญิงเยอะแยะปล่อยไปเหอะมึง เอ้า!!กินเยอะๆ เดี๋ยวจะไม่มีแรงหอบของกลับหอนะมึง!” พอเห็นผมเริ่มซึมๆ เฮียก็เปลี่ยนน้ำเสียงครับ หยิบจานหมูทอดที่ยกหนีไปกลับมาให้ผมพร้อมกับเอื้อมมือมาขยี้หัวคล้ายกับว่าจะปลอบใจ แต่จริงๆ แล้วผมไม่ได้อะไรมากนะ กับคนที่ผมอยากจะตัด ผมสามารถตัดได้อย่างง่ายดายจริงๆ แบบขอเวลาสามวันแล้วเลิกเลย แต่อย่างว่าหนะครับ คนคบกันมาหลายปีมันก็มีเยื่อใยอยู่หน่อยๆ

 

“แค่นี้ไม่ตายหรอกเฮีย นี่ใคร? น้องเฮียพลับนะเว้ยยย เรื่องแค่นี้ชิวๆ” ผมคีบหมูเข้าปากก่อนจะทำปากดีใส่เฮียอีกรอบจนเฮียมันหมั่นไส้ไสหัวอีกครั้งจนผมหน้ายู่โวยวายใส่เรียกเสียงหัวเราะของพี่ชายผมได้ดีเลยหละแกล้งผมเนี่ย!

 

 

แต่ผมไม่ได้รับรู้เลยว่า ไอ้ทุกๆ การกระทำทุกอย่างที่ผมกับพี่ชายทำกันในร้านอาหารญี่ปุ่นแห่งนี้จะอยู่ในสายตาของใครคนหนึ่ง

 

คนที่ทำให้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยผมไม่ธรรมดาไปมากกว่าเดิมสามพันล้านยี่สิบหกยกกำลังสามสิบสองถอดรากที่สองของสี่สิบห้า (เยอะไป)

 

 

 

D O G M A T I C  L O V E

 

 

 

 

 

M O G U L – S I D E )

 

 

ผมเดินเข้ามาในห้องสโมยามบ่ายของวันเสาร์เพื่อมาประชุมเชียร์ ถึงแม้ว่าเมื่อวันศุกร์เราจะงดรับน้องไปแต่วาระการประชุมก็ยังเป็นไปตามปกติเหมือนเดิม และผมในหน้าที่ประธานปกครอง เฮดว้ากของคณะเลยต้องทำตัวเป็นแบบอย่างและมีวินัยมากกว่าใครๆ

 

ระหว่างที่ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ของโต๊ะประชุมในห้อง ไอ้ทีเฮดว้ากภาคโยธาก็เดินเข้ามาในห้องสโมพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากมองมาที่ผมจนผมรู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก ไม่นานนักมันก็เลือกเก้าอี้ข้างๆ ผมพลางยกแขนพาดพนักเก้าอี้ผมอีก จนผมต้องละสายตากับสุจิบัตรการรับน้องที่ไอ้ต้นทำไว้ตั้งแต่ประชุมการรับน้องใหม่ๆ มาสนใจมันแทน

 

ไอ้ทีมองหน้าผมพร้อมกับยิ้มร้ายๆ ที่มุมปาก ผมมองหน้าอย่างชั่งใจก่อนจะยอมก้าวขาเข้าไปตามเกมส์ที่มันวางไว้อย่างจำนงด้วยความอยากรู้

 

“ยังไงวะ?” ผมวางเอกสารในมือแล้วหันหน้าเข้าหามันเพื่อตั้งใจฟัง เหมือนว่าการกระทำนี้ของผมเป็นการเรียกรอยยิ้มจากอีกฝ่ายได้มากกว่าเดิม

 

“วันนี้กูไปกินข้าวที่ฟูจิกับแฟนมา” ไอ้ทีว่าก่อนจะทิ้งตัวนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างอารมณ์ดีแล้วหยิบไอโฟนในกระเป๋ากางเกงออกมานั่งจิ้ม แต่ผมนี่งงไปหมดแล้วตกลงมันต้องการจะโชว์แค่ว่าไปกินข้าวกับแฟน แค่นี้? แล้วมาทำท่ายียวนกวนทำไมวะ?

 

“กูไม่รู้นะว่ามึงรู้สึกยังไงแต่กูคิดว่ามึงต้องสนใจแน่ๆ ถ้ากูเอารูปนี้ให้มึงดู” ไอ้ทียิ้มร้ายพร้อมมองหน้าผมแต่ยังไม่ยอมยื่นโทรศัพท์มาให้ดูรูปที่มันว่าจนผมรู้สึกหงุดหงิดจนต้องเลิกคิ้วสูง คือมึงต้องการอะไรวะเนี่ย?

 

“ยังไง?” ผมเอ่ยถามมันออกไปก่อนเขยิบเข้าไปหามันอีกด้วยความอยากรู้แต่ไอ้ทีดันเขยิบตัวออกห่างแถมเอาไอโฟนแนบตัวไว้ไม่ให้ผมแอบมองรูปนั่นอีก

 

มันมีอะไรสำคัญมาก?

 

“ทีมึงลีลานะครับ กูมีอะไรต้องทำอีกเยอะอยากพูดเชี่ยไรก็พูดมาครับกูจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่น” เริ่มมีอารมณ์หน่อยๆ ครับ ทำอ้อมแอ้มแทงกั๊กไม่ยอมบอกเสียที เริ่มชักจะหงุดหงิดหละ

 

“ก่อนที่กูจะให้มึงดูรูปกูมีคำถามจะถามมึงก่อน”

 

“อะไร?”

 

“กูอยากรู้ว่ามึงกับแพรตอนนี้ความสัมพันธ์แบบไหนวะ?”

ผมนิ่งกับคำถามที่ไอ้ทียิงมาด้วยความรู้สึกหน่วงในใจอีกครั้ง ผมพยายามไม่คิดเรื่องของแพรให้มากนัก เพราะมีอย่างอื่นให้ทำอีกมาก และหน้าที่ของเฮดว้ากภาพลักษณ์ค่อนข้างสำคัญเช่นกัน จะให้เขาร้องไห้ฟูมฟาย หรือแสดงความเสียใจออกมามันก็ไม่ใช่เสียทีเดียว

 

แต่พอมาได้ยินคำถามแบบนี้บ่อยๆ เข้ามันก็เหมือนมีคนเอากำปั้นมาทุบลงบนแผลที่เขาพยายามซ่อนไว้โดยไม่ตั้งใจจนรู้สึกเจ็บหนักๆ ความสัมพันธ์สามปีที่มีร่วมกันมาตั้งแต่วันแรกที่ผมเริ่มสนใจ และเริ่มต้นที่จะสานความสัมพันธ์กับแพรนั้นไม่ได้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบแม้แต่น้อย และผมเองก็ไม่เข้าใจว่าเวลาที่เรารักกันนั้นมากกว่าช่วงเวลาที่เราทะเลาะกัน แต่ทำไมเพียงแค่ไม่นานแพรสามารถตัดสินใจได้ง่ายดายที่จะตัดความสัมพันธ์กัน และถอยหลังไปเป็นเพียงแค่คำว่า ”เพื่อน” ซึ่งเมื่อตอนเย็นของเมื่อวานผมได้ขอร้องอีกฝ่ายแล้ว แพรกลับบอกเพียงว่า “ถ้าเป็นเพื่อนไม่ได้ก็เป็นแค่คนเคยรู้จักกัน”

 

เท่านั้นเอง

แค่คำพูดคำเดียวเท่านั้นที่อีกฝ่ายพูดออกมาอย่างง่ายดาย

แล้วเขาต้องทำอย่างไร เมื่ออีกฝ่ายพูดเสียขนาดนี้

 

“กูไม่รู้ดิวะที มึงเข้าประเด็นดรามาทำไมเนี่ย กูว่ากูพยายามไม่คิดถึงแล้วนะเว้ย” เมื่อหาคำตอบให้เพื่อนไม่ได้ผมก็ขอโวยวายไว้ก่อนแล้วกันครับ แทนที่ไอ้นี่จะสลดแม่ งยังวาดยิ้มกว้างกว่าเก่าสายตาประกายวาบจนผมชักไม่ค่อยอยากดูไอ้รูปบ้าๆ นั่นแล้ว ถอยทัพตอนนี้ทันไหมครับ?

 

“งั้นกูไม่ถามประเด็นแพร กูขอถามเรื่องเด็กปีหนึ่งภาคมึงดีกว่า ว่าตกลงเป็นไง”

 

นั่นไงครับ! ซื้อหวยไมไม่ถูกแบบนี้วะ!

ไอ้ทีวกเข้าเรื่องเด็กปีหนึ่งภาคผมจนได้ และเดาไม่ยากเลยเพราะคนที่ผมสุงสิงด้วยหนะมีอยู่คนเดียว

 

ไอ้เด็กพีชนั่นไงครับ!

 

“เป็นรงเป็นไรของมึง! ไม่มีอ่ะ!” ผมปฏิเสธก่อนจะขยับตัวหนีไอ้ที แล้วหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อแต่เหมือนไอ้ทีไม่ยอมครับ มันตามผมมาแถมก้มลงมาจ้องหน้าแบบเอาคำตอบให้ได้อีก

 

“แหมครับเพื่อน กูคงเชื่ออยู่หรอกถ้าเมื่อวานมึงไม่ลงทุนยกเสื้อแบรนเนมราคาแพงให้มันอ้วกรดแถมถอดเสื้อเช็ดอ้วกให้มัน  ไม่พอยังแบกมันขึ้นบีเอ็มคันโปรดที่ไม่ค่อยจะมีใครได้ขึ้นไปนั่งทำเอาซะพวกกูอิจฉาน้องเค้าที่มีบุญตูดจริงๆ ไม่พอยังไปส่งด้วยนะครับถ้าไม่ติดว่าเพื่อนมันไปด้วยกูคิดว่ามึงเคลมมันไปแล้วนะ”

 

“เฮ้ยยยย!! เชี่ย!! เคลมอะไรกูผู้ชาย!” ผมโวยวายครับ เริ่มเหงื่อตกที่ถูกไอ้ทีไล่ต้อน

 

“โถ ผู้ชายแล้วไงครับประธานปกครอง เมื่อวานผมยังเห็นคุณไปขอให้น้องเค้าดามใจอยู่เลย เป็นผู้นำพูดแล้วไม่คืนคำสิครับ คุณยังดีนะที่คนได้ยินเป็นผมถ้าเป็นคนอื่นเค้าเสื่อมศรัทธาคุณแย่เลยยยยคุณโมกุลล”

 

“แล้วคุณเฮดว้ากโยธาจะรับตีนผมสักป๊าบไหมครับ เดี๋ยวผมจัดให้!

 

“โหยยย เล่นรุนแรงผมไม่นิยมครับ เอาไว้ให้คุณเล่นกับเด็กคุณดีกว่า ตกลงเอาไงเนี่ยคนนี้เอาไง กูลุ้นเว้ย!” หลังจากที่มันพายเรือออกอ่าวไปแล้วมันก็พายกลับมาวกเข้าประเด็นเดิมครับ ผมเหล่มองมันอย่างใช้ความคิด คำพูดไอ้ต้นที่พูดกับผมเมื่อเช้าก็ดันผุดขึ้นมาเสริมคำพูดไอ้ทีอีก ทำให้ผมรู้สึกใจเต้นแรงแปลกๆ พร้อมไปด้วยภาพที่ร่างบางกำลังหยอกเย้ากับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนั้นอีก

 

มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว

ยามที่ใบหน้านั้นกำลังวาดยิ้มสดใส และหัวเราะเต็มเสียง

ประสานกับเสียงหัวใจเขาที่เต้นแรงขึ้นอย่างแปลกประหลาด....

 

เหมือนกับสามปีที่แล้ว..

วันแรกที่เขาได้พบกับแพร

 

ความรู้สึกนั้นกำลังกลับมา

ให้ตายสิ!

 

“เฮ้ยยไอ้โม มึงคิดนานไปนะมึง คิดไม่ตกอะดิ เด็กมันก็น่ารักนะ ติดอยู่ตรงแค่เป็นผู้ชาย แต่เดี๋ยวนี้สังคมมันเปิด มึงไม่เห็นต้องแคร์นี่หว่า มีไรบอกกูนี่ เดี๋ยวพี่ทีช่วยเอง!” ไอ้ทีที่เห็นผมยกมือกุมขมับพยายามบังคับให้หัวใจกลับมาเต้นเป็นจังหวะปกติ และบังคับให้ใบหน้าตัวเองไม่ให้แดงไปกับรอยยิ้มในความทรงจำที่กำลังฉายชัดตอนนี้

 

บ้าชะมัด!

อย่านะว่า..

 

“กูไม่แน่ใจหวะ ตอนแรกกูแค่แกล้งน้องมันเพราะมันปากดีเท่านั้นหวะ แต่ตอนนี้กูไม่รู้” ผมตอบออกไปเบาๆ ก่อนจะได้รับกำลังใจผ่านการบีบเบาๆ ที่บ่า ไอ้ทีมองหน้าผมแบบเข้าใจก่อนจะหยิบไอโฟนที่มันเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตออกมา

 

“แต่กูว่ามึงเจอศึกหนักหวะ เหมือนเด็กคนนั้นจะมีแฟนแล้วแถมหน้าตาดีด้วยนะมึง”

 

“เอออันนี้กูรู้” ผมพูดออกมาอย่างปลงๆ นึกขำตัวเองเมื่อเช้าที่ดันไปถามไอ้ต้นแบบนั้นว่าระหว่างเขากับผู้ชายคนนนั้นใครหล่อกว่ากัน ทั้งๆ ที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าวัดกันไม่ได้ ไอ้หมอนั่นเรียกได้ว่าเพอร์เฟค ขนาดผมยังอิจฉาแล้วนับประสาอะไรกับพีช ที่เขายังไม่รู้ว่าทั้งสองคนอยู่ในสถานะไหน แต่รอยยิ้มแบบนั้น ความสนิทสนมแบบนั้นแบบถึงเนื้อถึงตัว ผมยังจำได้ที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาอุ้มตัวพีชที่เขาพยายามประคองไปที่ห้องพักราวกับว่าเป็นเจ้าของได้ดี

 

“นี่มึงรู้แล้ว?” ไอ้ทีดูแปลกใจไม่น้อยกับคำตอบของผม แต่ผมไม่ได้อะไรต่อ ก็แค่พยักหน้าตอบกลับมันไป

 

“โหยย แล้วเอาไงมึง กูเจอแม่ งสองคนไปกินข้าวที่ฟูจิอย่างหวาน หัวเราะต่อกระซิกกันอย่างกับคู่รัก แฟนกูเรียกให้กูดู ไม่งั้นกูไม่เห็นนะว่าเป็นเด็กมึง แล้วนี่มึงเอาไงวะโม” ไอ้ทีพูดจบก็ยื่นไอโฟนให้ผมดูรูปภาพที่ฉายให้เห็นผู้ชายคนนั้นกำลังขยี้หัวอีกฝ่ายที่ยิ้มอย่างมีความสุข ดูแล้วแอบหน่วงนิดๆ แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร

 

“ไม่เอาไงอ่ะ กูไม่ได้คิดอะไรมาก แค่อยากแกล้งเฉยๆ แถมกูกับคนนั้นเทียบไม่ติดหวะ” ผมยักไหล่ด้วยความไม่อยากสนใจเพิ่งอกหักมาก็คงไม่อยากหาเรื่องไปอกหักอีก แล้วอีกอย่างผมเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้น ก็แค่...รู้สึกเหมือนตกหลุมรักอีกครั้งเท่านั้น ไม่ได้มากมายอะไรจริงๆ หรอกมั้ง?

 

“เออ ก็ดีหละหล่อ รวย เก่ง ชาติตระกูลดี ผู้ดีหลังวัง พ่วงตำแหน่งอดีตเดือนมหาวิทยาลัยอย่างมึงยังไงใครๆ ก็ปลื้มก็หลง หาใหม่ได้ไม่นานหรอกมึง”

 

“ไม่ไหวหวะ กูเจ็บหนักเรื่องแพร กูอยากพักก่อน ถ้าไม่โอเคก็เรียนให้จบแล้วค่อยหาใหม่ยังทัน” ผมพูดแค่นั้นไอ้ทีเองก็พยักหน้าเข้าใจก่อนที่ผมจะรวบรวมสติสนใจเอกสารตรงหน้าอีกครั้งโดยไม่พยายามใส่ใจกับเรื่องที่รับรู้มาเท่าไหร่นัก

 

ผมมีหน้าที่ต้องทำ และผมต้องทำให้ดีที่สุด

อะไรที่ไม่สำคัญผมจะตัดทิ้ง และหวังว่ามันจะราบรื่นด้วย

หละมั้ง??

 

 

 

D O G M A T I C  L O V E

 

 

 

 

หลังจากที่หอบข้าวหอบของที่เฮียพลับกระหน่ำซื้อให้ราวกับย้ายบ้านให้ผม ก็ได้ฤกษ์กันกลับบ้านถ้าไม่ติดว่าผมปวดฉี่อยากเข้าห้องน้ำเสียก่อนเลยขอตัวเฮียพลับมาเข้าห้องเพราะคิดว่าถ้าจะอั้นไปเข้าที่หอ นิ่วคงได้ถามหาเขาแน่นอน ระหว่างที่กำลังเดินออกจากห้องน้ำหลังทำกิจเสร็จ ผมก็ดันได้ยินเสียงคุ้นหูซึ่งจำได้หละว่าของใคร แต่พยายามจะภาวนาให้ไม่ใช่ แต่พอเลี้ยวโค้งออกจากประตูมาเท่านั้นแหละ

 

อื้อฮืออออ

ชัดเต็มสองเบ้าตาผมเลยคร๊าบบบบ

ไอ้เชี่ยพี่โมครับ! กำลังเดินเข้ามาคล้ายว่าจะมาเข้าห้องน้ำแต่เจ้าตัวชะงักไปเสียก่อนเมื่อเห็นผม แถมหันไปบอกปลายสายให้วางหูพร้อมเผชิญหน้าเต็มพิกัด

 

โฮวววววววว

วันซวยอะไรของกูวะไอ้พีช! ชาติที่แล้วทำบุญมาน้อยรึไงถึงได้เคราะห์ซ้ำกรรมสัดแบบอัลลิมิเต็ดเยี่ยงนี้!

ว่าไปสงสัยต้องรวมพลแก็งบัตเตอเลี่ยน* (เครื่องมือที่ช่างตัดผมใช้ในการไถเกรียนนักเรียนชาย หรือผู้ชายทั่วไป อนึ่งในนิยายเรื่องนี้ซอลหยิบยกมาแทนคำว่าเกรียนและเป็นชื่อแกงค์ของพีช เติร์ก พอล เบล และเรโช) ไปทำบุญเก้าวัดแล้วหละมั้ง!

 

“พี่โมสวัสดีครับ” ผมยกมือไหว้ตามมารยาทที่ต้องปฏิบัติ แม้ว่าจะเจอรุ่นพี่นอกสถานศึกษาแต่ผมก็ต้องเคารพกฎ และวัฒนธรรมของคนไทยไว้ก่อน ประเด็นคือไม่อยากหาเรื่องเพิ่มให้ตัวเองไปมากกว่านี้หละ

 

“คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ” ร่างสูงตรงหน้าตีหน้านิ่งพร้อมกับเอ่ยเสียงเข้มออกมาถาม ผมเหลือบมองอีกฝ่ายด้วยความลังเลบวกกับชะเง้อคอมองเฮียพลับว่าอยู่ใกล้ๆ รึเปล่าเผื่อเอาไว้เป็นทางรอดให้เค้าพ้นเงื้อมือมัจจุราช เอ๊ย!เงื้อมือเฮดว้ากที่มาป้ะนอกสถานที่แบบนี้

 

แต่ก็ไร้วี่แวว

เฮียพลับแม่งไปไหนวะ! ทีงี้หละไม่อยู่ไฝว้กับน้องนุ่ง!

 

“ผมถามคุณไม่ได้ยินหรอครับ!

 

ชะอุ้ย! ขอเวลาคิดหน่อยไมได้ไงวะพี่โม ไมต้องส่งเสียงดังใส่กูด้วยหละเนี่ย มาเที่ยวห้างในวันหยุดนะครับ! ผมไม่ได้โดดเรียนมา อย่าทำเหมือนผมเป็นผู้ร้ายได้ป้ะวะ

 

“มาซื้อของนิดหน่อยครับ กำลังจะกลับพี่โมจะเข้าห้องน้ำใช่ไหมครับ งั้นผมไม่กวนหละครับพี่ ลานะครับ! สวัสดีครับ!” ผมยกมือไหว้เพื่อบอกลาพี่โม งานนี้เอาตัวรอดเผ่นได้ต้องรีบอย่าอยู่นาน ชีวิตผมอาจจะถึงฆาตได้ TT แต่ไม่ทันได้วิ่งสามคูณร้อยเมตรหนีพี่แกเลยครับ เสียงทุ้มเข้มก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเป็นอันชะงักไป

 

“เดี๋ยว”

 

แหนะไม่ว่าเปล่านะครับ แม่งยังเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมไว้ไม่ให้เดินหนีไปอีกต่างหาก โหยยยยยยยยยย พี่โมคร๊าบบบบ ปล่อยผมปายยย พี่ชายผมรอนานแล้วครับ

 

“ค...ครับพี่” ผมหันไปมองหน้าพี่โมแบบหวาดๆ บอกเลยว่าการมีอยู่ของผมที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พี่โมมันไม่ธรรมดา เจอกันตัวต่อตัวทีไรเป็นเรื่องทุกที บอกเลยว่าตอนนี้กลัวมันจนอยากจะเข้าห้องน้ำไปฉี่อีกรอบหละ!

 

“คุณกลับยังไง? ผมกำลังจะกลับพอดีให้ผมไปส่งไหม?”

 

โอ้โห....ประเสริฐแท้มีจะไปส่งด้วย พี่ครับสังเกตหน้าผมหน่อย แค่เจอพี่ผมก็อยากวิ่งหนีแล้วครับ นับประสากับอะไรให้ไปส่งไม่เอาหรอกเว้ย!!!!

 

“โอ้ย ไม่เป็นไรครับพี่ผมเกรงใจ” ผมยิ้มแห้งๆ ให้อีกฝ่าย ขณะที่พี่โมยังตีหน้านิ่งมองผมไม่เลิก ทันทีที่ผมเอ่ยปฏิเสธคิ้วหนาได้รูปก็เลิกขึ้นคลายกับข้องใจในคำตอบนั้น ไอ้ผมเนี่ยพยายามจะขืนข้อมือออกก็เอาไม่ออกครับ มือ หรือปอกเหล็กเนี่ย!

 

“ผมคิดว่าคุณคงจะลืมอะไรบ้างนะครับว่าผมคือใคร?”

 

แหม....เสียวสันหลังวาบเลยจ้า พี่โมพูดประโยคนี้ ฮึ๊ยยยย! อย่ามาสั่งซ่อมกูในห้างนะเว้ย ไปสวัสดีอะไรตอนนี้ในที่แบบนี้มันไม่ฮานะพี่โม๊!

 

“โหยพี่โม ผมไม่เคยลืมคร๊าบว่าพี่เป็นใคร แต่ผมมากับคนอื่นไม่สะดวกกลับกับพี่จริงๆ ครับ ไว้คราวหลังนะครับพี่” พี่เริ่มใช้วิชาลับประจำตัวครับ ใช้ได้ผลเสมอเวลาทำอะไรผิดขนาดเฮียพลับที่ว่าดุๆ ยังยอมอ่ะ!

 

แถเท่านั้นที่ครองโลก!

 

พี่โมมองผมอย่างชั่งใจก่อนจะปล่อยข้อมือผมให้เป็นอิสระ ผมเลยขอตัวแล้วเดินออกมา แต่...

 

“เอ้อ แล้วอีกเรื่องนะคุณพิชญ์พล”

 

“ห้ะ?? ครับพี่?”

 

“วันนี้ผมจะปล่อยคุณไปก่อน แต่คราวหน้าผมจะคิดคดีกับคุณเรื่องเมื่อวาน!

 

เฮ้ย!!!! เรื่องบ้าเรื่องบออะไรอีกวะ!

พี่โมแม่ งเป็นบ้าไง๊ หาเรื่องผมได้ทุกกรณีเลย!

 

“คดีอะไรพี่โม! เมื่อวานผมเจอพี่แค่แป๊บเดียวเองนะ!” โวยวายสิครับ ไอ้ตัวคนถูกกล่าวหาอย่างผมยังไม่รู้ว่าทำอะไรผิดเลย ไหงมาโบ้ยความผิดให้แบบนี้วะ

 

“คุณไม่ต้องแก้ตัวพยานเยอะแยะ”

 

“เฮ้ยพี่โม! อย่าใส่ร้ายผมนะเว้ย” ตอนนี้ขนพองหูตั้งหางตั้งแล้วครับ! ขู่ฟ่อๆ ใส่ร่างสูงที่แสยะยิ้มร้ายๆ ก่อนจะพยักเพยิดหน้าไปทางด้านหลังผม

 

“คนของคุณมารอแล้ว ผมว่าคุณรีบไปก่อนที่เขาจะรอนาน ส่วนเรื่องเมื่อวานคุณไปคิดดูดีๆ ว่าทำอะไรกับผมไว้ ก่อนจะมากล่าวหาว่าผมใส่ร้ายคุณ ว่าผมเท่ากับคุณปีนเกลียวนะครับ วันนี้ผมจะไม่ถือสา หวังว่าคราวหน้าจะไม่มีอีก” พี่โมพูดจบเจ้าตัวก็เดินลิ่วๆ เข้าห้องน้ำไปเลย ปล่อยให้ผมยืนอ้าปากค้างอยู่ที่เดิม หันมองประตูห้องน้ำที่พี่โมเพิ่งเข้าไปที มองหน้าเฮียพลับมามองมาทางผมแบบงงๆที สลับไปมาจนปวดหัวไปหมด ใจหนึ่งก็อยากเดินเข้าไปเคลียร์ประเด็นเมื่อวานให้รู้เรื่องว่าผมไปทำอะไรพี่โมถึงต้องมาทวงแบบนี้ อีกใจก็คิดว่าหากผมเดินไปถามอีกฝ่ายจะกลายเป็นว่าผมปีนเกลียว และอาจจะทำให้เพื่อนทั้งรุ่นซวยได้ เพราะพี่โมเป็นถึงประธานปกครองของคณะวิศวะกรรมศาสตร์ ไม่ใช่แค่เฮดว้ากธรรมดาที่ว้ากจบก็ซ่อมกันไป

 

สุดท้ายผมก็เดินคอตกแบบปลงๆชีวิตตัวเองก่อนจะเดินไปหาเฮียพลับที่ยืนถือของรออยู่ไม่ไกล

 

 

“เฮ้ย ไหงไปเข้าห้องน้ำนานจังวะไอ้พีชแล้วเมื่อกี้อะไร มีปัญหาอะไรรึเปล่า?” เฮียพลับเอ่นทักผมที่กลายสภาพจากปลากระดี่ดิ้นแด่วๆ ได้ของฟรีเมื่อกี้เป็นหมาหงอยหูตกออกมาอย่างหมดพลัง ผมได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธการตอบคำถามไป ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าถุงของที่ฝากเฮียพลับถือมาถือเอง แต่เฮียก็ดึงหนีจนผมต้องเงยหน้ามอง

 

แหงะ....

ทำหน้าดุใส่อีกหละ!

 

“บอกกูมา เมื่อกี้ใคร ไม่ตอบก็ไม่ต้องกลับ ของก็ไม่ต้องเอา ที่กินไปเมื่อกี้ก็ไปเอาออกมาคืนกูด้วย”

 

นั่นไงพี่ชายผม มันเล่นมุกนี้ตลอดเวลาที่ผมไม่อยากบอกชอบเอาอะไรแบบนี้มาบังคับ

 

“โหยเฮียไม่มีอะไร แค่เจอพี่ว้ากอ่ะ รีบๆ ไปจากตรงนี้เหอะ เดี๋ยวแม่ งออกมาซวยอีก” ผมรบเร้าเฮียพลับให้รีบเดินออกมาจากจุดนั้น ขงของไม่ถือหละเฮียมันเล่นตัวก็ปล่อยมันถือไปคนเดียวนั่นหละ ผมขอเดินจิตตกแบบเบาๆ ก่อน ขอคิดแป๊บว่าผมไปทำอะไรเมื่อคืน

 

“คนนั้นพี่ว้ากมึงเองหรอ มิน่าหละ” ระหว่างที่ผมกำลังจะใช้สมองทบทวนเฮียพลับก็อุทานขึ้นมาเบาๆ จนผมต้องเงยหน้ามองพี่ชายตัวเองแบบงงๆ ปนสงสัยแบบชัดเจน

 

“เฮียรู้จักหรอพี่โมหรอ?” ผมถามออกไปแบบซื่อๆ ซึ่งเฮียพลับก็ส่ายหน้ากลับมาผมเลยโล่งอกไปเปราะ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่าทำไมเฮียพลับถึงพูดแบบนั้น และเหมือนเฮียพลับมันจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่มันเลยยกยิ้มกวนประสาทส่งมาให้พร้อมกับคำเฉลยที่ถ้าผมรู้ว่ามันจะออกมาแบบนี้ผมใส่เกียร์หมายกมืออุดปากเฮียพลับมันดีกว่า!

 

“ก็เมื่อคืนพี่ว้ากมึงเค้าเป็นคนอุ้มมึงที่เมาไม่รู้เรื่องมาส่งที่หอ สภาพเสื้อเต็มไปด้วยคราบอ้วกที่กูพอจะเดาได้ว่าเป็นของใคร ไม่ต้องให้บอกใช่ไหมว่าของใคร หึหึ”

 

อร่อก!

ไอ้พีชนะไอ้พีช!!!!!

มึงนี่ไม่เลือกเลยนะมึ๊งงงงงงงงงงง

อ้วกใส่ใครไม่ใส่ เสือกอ้วกใส่ไอ้พี่โม!

เวรเอ๊ย!!!!!!

 

“เออ แล้วไอ้รถบีเอ็มที่มึงทำหูตาแพรวพราวใส่เมื่อเช้าหนะ เป็นคันเดียวกับที่พี่ว้ากมึงขับมาส่งมึงนะ อันนี้ให้รู้ไว้ด้วย เฮียไม่รู้ว่ามึงไปอ้วกใส่รถเขารึเปล่า เมื่อคืนเฮียขอโทษแทนมึงไปแล้ว แต่อันนี้เฮียก็ไม่รู้อีกว่าเค้าจะทำไงกับมึงต่อนะพีช เป็นเฮีย เฮียจะเอาให้หนักหวะ! บีเอ็มคันไม่ใช่ถูกๆ”

 

ขอบคุณครับเฮียพลับ!

มึงให้กำลังใจน้องมึงได้ดีมาก จุดนี้ซึ้งมาก!

โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยย ณ จุดนี้เก้าวัดคงไม่พอ สงสัยผมต้องเดินสายทำบุญมันทุกวัดในกรุงเทพแล้วหละ!

ไอ้บ้าเอ๊ยยยยยยยยยยย!

 

 

 

D O G M A T I C  L O V E

To be continued.


a solphase


 






 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3176 Kkraint (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 09:29
    ต้องเปนพี่น้องสนิทกันเบอร์ไหนอ่ะคนอื่นถึงมองว่าเปนแฟน555
    #3,176
    0
  2. #3143 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 08:28
    ทำไมเฮียรักน้องแบบนี้ล่ะ ให้กำลังใจดีมากเลย 555 สงสัยนิสัยพี่ว๊ากติดมาชอบแกล้งเด็ก
    #3,143
    0
  3. #3132 kanchalikas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2560 / 05:45
    ความซวยของพีชมา ความฮาจึงบังเกิด55555
    #3,132
    0
  4. #3129 yayee25 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2560 / 21:32
    เราว่าพี่โม ยอมแหละ จะอวกใส่รถทั้งคันยังได้ ..555
    #3,129
    0
  5. #3101 moonui-ii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 23:31
    ซวยแล้วพีช แกโดนเน้นๆ แน่ 55555
    #3,101
    0
  6. #2989 #DESTINY# (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 21:30
    55555 โดนแน่
    #2,989
    0
  7. #2983 Bibblegum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 16:40
    สนุกมากกก
    #2,983
    0
  8. #2801 janeicelet (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:49
    ชอบเฮียพลับบบบบ
    จะเอาคนเน้~
    #2,801
    0
  9. #2650 aom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 16:12
    อีแพร ผู้หญิงแรดๆเนอะ

    นอกใจคนนุ้นที่คนนี้ที่ มันสวยตรงไหนวะ

    มาให้กุตบหน่อยดิ แหม่

    หนูพีชก็ซวยไป เจอพี่โมของเรา

    ส่วนพี่โมค่ะ เจ๊ว่าเลิกแกล้งน้องมั้งแหะ สงสาร

    เดี๋ยวจีบไม่ติดเจ๊จะฮาให้นะค่ะ ณ จุดๆนี้
    #2,650
    0
  10. #2602 KiHaE*129 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 02:54
    เป็นสายรหัสกันแน่
    #2,602
    0
  11. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 14:34
    เดาข้อสอบไม่เคยถูก!!! พีชอ้วกใส่พี่โมจริงๆด้วย!!! 5555555 เดาอีกทีดีฟนี่พี่รหัสพีชแน่เลย
    #2,422
    0
  12. #2215 P.Secret (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 16:25
    นางพีชนะนางพีช เมาแล้วร้องไห้ แถมไม่รู้เรื่องอีก พี่โมคะ จัดหนักได้เลยค่ะ
    #2,215
    0
  13. #2192 sundaymorning3841 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 08:18
    อั่ก โดนเมจดีฟดูด ฟหกดเ้ทมสหวสป น่ารักแรง ;///////////; พี่โม ถถถถถถถถถถถ เฮียพลับมาก็ชิ่งเลย พี่กำลังเข้าใจผิดค่าอย่าเพิ่งหยุดสนใจน้องพีชเนอะๆๆ
    #2,192
    0
  14. #2016 ony.pp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:25
    พี่โมหึงน้องพีชแล้วววววว
    #2,016
    0
  15. #1579 shshshx (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 00:15
    อร๊ายยยย อุ้มกลับด้วยคือละ คริคริ เข้าใจผิดแล้ววววว

    เค้าพี่น้องกันย่ะ 
    #1,579
    0
  16. #1512 tinyrain (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 22:20
    อยากได้พี่พลับเป็นพี่ชายต้องทำยังไง อุ้ยเขิน-//-
    #1,512
    0
  17. #1471 38 68 233 GRTKC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 11:16
    หึงก็บอกว่าหึงพี่โม :)
    #1,471
    0
  18. #1438 KimHeeBum (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 01:58
    ลุงรหัสพีชคือพี่โมแน่เลย
    #1,438
    0
  19. #1403 Araya_Faii (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 16:55
    อยากให้พี่พลับกับพีชอยู่ด้วยกันบ่อยๆ ให้พี่โมมันหึงเยอะๆเลย
    #1,403
    0
  20. #1349 cHAchar (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 11:45
    จะเหลือเร้อออ
    แบบนี้ต้องเซ็นสัญญาทาสตลอดชีวิตแล้วล่ะน้องพีช5555555555
    #1,349
    0
  21. #1126 poungsaed (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 19:41
    เอาเเล้วหนูพีช งานเข้าตลอด 5555
    #1,126
    0
  22. #1078 Kenji So (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 16:30
    งื้อออออ
    #1,078
    0
  23. #1024 qunutty18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 20:54
    จะได้รู้กันแล้ววววว ' '
    #1,024
    0
  24. #970 Kenji So (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 23:53
    แล้วพี่รุงรังนั้นก็คงอยู่สายรหัสเดียวกัน ใช่มั๊ย ถถถถ
    #970
    0
  25. #719 LOMO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 11:50
    จะได้เป็นเมียคณะลิเกละะะะะ
    #719
    0