DOGMATIC LOVE (Yaoi) | รับน้องป่วนๆกับก๊วนวิศวะ

ตอนที่ 4 : Ch 4 - สายรหัสจิตป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    22 เม.ย. 58



4

“สายรหัสจิตป่วน J

 

 

 

วันนี้เป็นวันดีอีกวันที่ผมได้นอนเต็มอิ่ม หลับเต็มผืนด้วยชุดเครื่องนอนโตโต้ เฮ้ย! ไม่ใช่หละ! ที่ผมพูดอย่างนั้นออกมาเพราะวันนี้ผมไม่โดนเรียกประชุมเชียร์ตอนเช้าหนะเสะ!

 

เฮ้!!!!

 

ผมลุกขึ้นมาจากที่นอนพร้อมกับบิดกายขี้เกียจ ก่อนจะหยิบไอโฟนขึ้นมาดูอย่างเคยชิน ก่อนจะเบิกตาโตเมื่อพบว่าไลน์มันมีข้อความเตือนขึ้นมาเกือบหกร้อย =_____=!!!

พวกแม่ งคุยอะไรกันวะครับ?? สุดท้ายด้วยความอยากรู้ผมเลยต้องเปิดเข้าไปแต่ไม่อ่านครับ ขี้เกียจเลยพิมพ์ถามพวกมันไปเลย

 

P.Peace

08.10 ( คุยไรกัน เยอะมากกกก 

 

ตือดึ้ง!

RATIO-STARBUCK

เมื่อคืนหายหัวไปไหนวะ?   ) 08.13

 

P.Peace      

08.13 ( เมื่อคืนกูเพลีย กูเลยนอนหวะ

 

ตือดึ้ง!

 RATIO-STARBUCK

อ๋ออออ กูคิดว่าโดนพี่โมฉุดไปแล้ว ) 08.14

555555  ) 08.14

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

อันนี้ชอบ กูไลค์! ) 08.15

 

P.Peace

08.16 (  กวนตีน!

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

มึงได้สายรหัสอะไรวะ ! ) 08.17

 

ผมอ่านข้อความไอ้เติร์กเสร็จก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนหลังสันทนาการพี่ปีสองเข้ามาแจกสายรหัสให้พวกเรา แถมกำชับหนักหนาว่าห้ามเปิดเมื่อวาน ให้เอามาเปิดที่บ้านไอ้ผมที่เมื่อวานเจอเรื่องระทึกกว่าเลยลืมเรื่องนี้ไปสนิท เลยต้องรีบลงจากเตียงเพื่อเดินไปคุ้ยกระเป๋าหาไอ้กระดาษแข็งสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ถูกพับไว้อย่างดีในนั้น ไม่นานก็ผมหาเจอก่อนจะเปิดอ่านด้วยใจลุ้นระทึกก่อนจะทำหน้าเมื่อยสุดๆ เมื่ออ่านเสร็จ

 

=___________________=

แม่ งเอ๊ยยยยยยยย! ว่าแล้วผมก็นึกอยากจะขยำการ์ดบ้านั่นทิ้งลงถังขยะด้วยความโมโห แต่ทำไมได้ครับ เพราะพี่ๆ ย้ำหนักหนาว่าให้แปะชื่อสายไว้ในสมุดหน้าที่สอง ผมเลยหากาวสองหน้ามาแปะไอ้กระดาษบ้านี่ลงกับเดธโน๊ตอย่างหงุดหงิดหัวใจ บ้าแล้ว!!!! สองอาทิตย์! กูจะหาสายเจอไหม??? ตอบ!!!

 

ตือดึ้ง!

RATIO-STARBUCK

เอ้า! ไอ้พีชไปไหนอีกแล้ว? ) 08.24

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

ช็อคตายไปแล้วมั้งมึง ! กูยังช็อคเลย! ) 08.25

มีอะไรฮากว่ากูป่าววะ ไอ้สายอสรพิษดุ๊กดิ๊ก ) 08.26

 

P.Peace

08.27 (  กูว่ามึงได้มีเพื่อนหาสายไม่เจอ คือกู!

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

อะไรวะ บอกดิ๊! ) 08.27

 

P.Peace      

08.29 (  เทพ JAVA แบ๊วหลังวัง !

08.29 (  กูอ่านนี่แทบร้องไห้ ไอ้โชได้ไรวะ!

 

ตือดึ้ง!

RATIO-STARBUCK

แก้กระหาย  ) 08.30

กูพอรู้แล้วว่าใคร หึหึ  ) 08.31

 

P.Peace

08.32 (  แม่ งง่ายหวะ กูว่าของมึงพี่แฟนต้าชัวร์

08.32 (  โหยยย ฟ้าไม่เข้าข้างกูบ้าง !

08.33 (  แล้วไอ้พอลกับไอ้เบลอ่ะ หายไปเลย นอนกกกันอ๋อวะ?

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

เออพวกมันหายไปเลย สงสัยยังไม่ตื่น! ) 08.34

 

ตือดึ้ง!

RATIO-STARBUCK

ของไอ้พอลได้ทิฟฟี่แผงสีเขียว  ) 08.35

ไอ้เบลได้สลึมสะลือเกียรตินิยมหวะ  ) 08.36

 

P.Peace

08.37 (  แต่ละตัวได้ดีๆ กันทั้งนั้น

08.38 (  ไปมหาลัยกันกี่โมงวะ ? กูว่าจะไปเร็วหน่อยไปล่าลายเซ็นไปป่าวพวกมึง?

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

ไปๆๆๆ เจอกัน10โมง โอเค๊! ) 08.39

 

ตือดึ้ง!

RATIO-STARBUCK

กูไปช้าหน่อยต้องไปรับเมีย  ) 08.42

 

ตือดึ้ง!

TTTURK

อ่อนหวะมึง กูไปอาบน้ำหละ โชคดี! ) 08.42

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

ผมนัดเจอไอ้เติร์กที่โรงอาหารคณะ สงสัยผมจะอาบน้ำไวไป เลยมาก่อนเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ครั้นจะกินข้าวก่อนเดี๋ยวจะโดนไอ้เติร์กมันเคืองเอา เลยหาอะไรทำแทน ซึ่งในโรงอาหารก็เต็มไปด้วยเด็กวิศวะเสียส่วนใหญ่ เหยื่อตั้งเยอะแยะ จะให้เสียเวลาทำไมหละครับ! ล่าลายเซ็นดิ๊!

 

เริ่มแรกไปได้สวยครับ พี่กระต่ายแจกลายเซ็นให้ผมแบบไม่ต้องลงทุนอะไรมากมายเลย ที่จริงผมแอบปิ้งพี่เค้าตั้งแต่วันที่มาลงทะเบียนแล้วนะ พี่คนสวยๆ ที่อยู่โต๊ะวันลงทะเบียน คือพี่กระต่ายเนี่ยแหละครับ!

 

“น้องพีชเนี่ยน่ารักนะ”

 

“ห๊ะ...อะไรนะครับพี่” เหมือนผมจะคิดอะไรเพลินไปหน่อย ระหว่างที่พี่กระต่ายกำลังเขียนบนสมุดเดธโน๊ตของผมเจ้าหล่อนก็พูดขึ้นมา แต่ผมเนี่ยแหละไม่ทันได้ฟัง พี่กระต่ายเลยเงยหน้าจากสมุดพร้อมกับยิ้มหวานๆ ให้

 

โอ๊ยยยย ใจละลายแล้วคร๊าบบบบ

 

“พี่บอกว่าน้องพีชน่ารัก”

 

“ห๊ะ! ตรงไหนพี่พีชหนะหล่อเหอะพี่กระต่าย” ผมพูดพร้อมยืดใหล่โชว์แมนหน่อยเหอะ ไอ้คำว่าน่ารักนี่ไม่สมควรมาชมผู้ชายนะครับพี่! แต่เห็นแก่ความสวยน่ารัก ผมยอมให้ก็ได้อ่ะ!

 

“จริงนะๆ เพื่อนๆ พี่พูดกันใหญ่เลย น้องพีชป๊อปมากนะในหมู่พี่ๆ เนี่ย”

 

“โหยยย ไม่ขนาดนั้นหรอกมั้งครับ พี่กระต่ายก็พูดเกินไป” ผมแก้ตัวพร้อมกับยกมือเกาท้ายทอยแก้เขิน ก็แหม เล่นพูดแบบนี้ก็อดแอบเขินปนดีใจไม่ได้นะครับ

 

“ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกจ้ะ อ่ะสมุด ของเราพี่ปีแก่ลายเซ็นยังน้อยอย่าลืมไปล่ามาหละ จะได้ไม่โดนทำโทษน้า อย่าลืมหาสายด้วยนะจ้ะ” พี่กระต่ายยื่นเดธโน้ตคืนกลับมาให้ผมด้วยรอยยิ้มกระชากวิญญาณอีกครั้ง

 

โอ้ยยยยยยย หวั่นไหวแท้...

 

“ถ้าทำได้ก็อยากได้พี่รหัสเป็นพี่กระต่ายนะครับบบ” ผมรับสมุดคืนมาแต่ไม่วายหยอดพร้อมกับรอยยิ้มกว้างไปที พี่กระต่ายเลยหัวเราะออกมาพร้อมกับพยักหน้ารับ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเพราะอาจจะ ถ้าพูดอะไรออกมาแล้วผมเอาไปตีโพยตีพายเรื่องรหัสเหมาว่าพี่กระต่ายเป็นพี่รหัสคงจะยุ่งแน่ๆ

 

ไม่นานไอ้เติร์ก ไอ้ตัวมารความสุขก็โทรมาขัดจังหวะครับ ผมเลยต้องยกมือไหว้ขอบคุณ และบอกลาพี่กระต่ายแล้วเดินออกมารับสายมัน

 

“ว่าไงวะไอ้เติร์ก มึงอยู่ไหนแล้วเนี่ย!

 

(กูอยู่หลังมึงครับ แหมสุขีสุโขสมหวังในประการทั้งมวลเลยนะมึง แอบมาขอลายเซ็นพี่กระต่ายไม่รอกู)

 

“หลังกู? ไหนวะ??” ผมหันหลังหันซ้ายหันขวาหาไอ้เพื่อนตัวดีก่อนที่จะเห็นมันเดินหน้าตาเจ้าเล่ห์มาหาเป็นอันวางหูไปแล้วเดินไปหามันแทน

 

“ไอ้ตัวแสบบบ” ไม่ทันได้อ้าปากด่ามันครับ มันเริ่มจู่โจมผมโดยแบบตั้งรับไม่ทันด้วยการยกมือมาผลักหัวพร้อมกับขยี้ด้วยความหมั่นไส้ โหยยยยยยยย ไอ้เติร์ก ไอ้ขี้อิจฉา ผมกูเสียทรงหมดครับ! หยุด!!!!

 

“อิจฉากูดิ๊ ได้ลายเซ็นพี่กระต่าย คนไรไม่รู้น่ารักชะมัด แถมสวยด้วย มีสองอย่างในคนเดียวอ่ะมึงงง ถ้าไม่ติดกูมีแพรแล้วนะ กูจีบเลย!” ผมพูดแบบเพ้อๆ เหมือนไอ้เติร์กจะอดหมั่นไส้ไม่ได้เลยแถมมะเหงกให้ผมไปทีก่อนจะกอดคอไปหาอะไรกินที่โรงอาหาร ผมเองก็โวยวายตามประสาครับแต่ก็ทำอะไรมันคืนไม่ได้ TT ประเด็นคือมันสูงกว่าเยอะอ่ะ!

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

( M O G U L – S I D E )

 

 

 

“เฮ้ยยย ประธานปกครองเป็นอะไรครับ วันนี้หน้าตาดูไม่โอเค” ผมเหลือบตามองไอ้ทีเฮดว้ากสาขาโยธาที่เดินเข้ามาทักผมขณะที่เจ้าตัวเดินตรงไปทางตู้เย็นแล้วหยิบเครื่องดื่มอัดแก๊ซยี่ห้อหนึ่งมาเปิดกิน

 

“เปล่า...แค่หงุดหงิดนิดหน่อย” ผมตอบออกไปแบบเหนื่อยๆ พร้อมกับหยิบหนังสือดาต้าเบสมาอ่านแบบที่ไอ้ตัวหนังสือตรงหน้าไม่ได้เข้าหัวเลย

 

“กูว่าไม่นิดหละมั้งหน้ามึงเป็นขนาดนี้ เออกูอยากรู้ เมื่อวานไอ้ภูมันไปซื้อน้ำที่เซเว่นหน้ามอแล้วมันมาบบอกกูว่ามันเจอแพรไปกินปังเย็นกับผู้ชายคนอื่น คือมึงเลิกกับแพรแล้วหรอวะโม”

 

ทันทีที่ไอ้ทีเอ่ยถามออกมาผมปล่อยมือจากหนังสือแล้วปิดมันแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เอาจริงๆ แล้วผมไม่อยากจะคิดมาก และเชื่อใจแพรนะ ว่าผู้ชายคนนั้นมีสถานะเป็นแค่รุ่นน้องปีสองที่คณะแพรเท่านั้น แต่ไอ้เหตุการณ์ที่คนรู้จักของเขาไปเห็นมาแล้วมาเล่าให้ฟังมันทำให้เขาไขว้เขวไปเยอะพอสมควร

 

แพรเปลี่ยนไปมาก

เปลี่ยนไปจนไม่เหมือนแพรคนเดิมที่ผมเคยหลงรัก

 

“สำหรับกูกูยังไม่ได้เลิกกับแพรนะ แต่สำหรับแพรกูไม่รู้” ผมตอบออกไปเหนื่อยๆ จนไอ้ทีมันต้องเดินมานั่งตรงข้ามผมที่โต๊ะประชุม พร้อมกับจ้องหน้า

 

“มึงโอเคป่าววะ กูว่ามึงต้องเคลียร์นะเว้ย แบบนี้มันไม่เวิร์คหวะ”

 

“กูเคลียร์แล้ว เคลียร์จบแบบกูยังงงๆ ว่าที่กูหวงนี่คือกูผิด แพรบอกว่ากูไม่เคยมีเวลาให้เลยตลอดสองเดือนที่ผ่านมา คือกูไม่เข้าใจนะเว้ยที...เวลาสองปีกูเป็นแฟนที่ดีมาตลอด แต่เพียงแค่สองเดือนที่กูมารับน้องกูดูเลวไปเลยหรอวะ?”

 

“กูควรพูดไงวะ แม่ งปลอบคนไม่ค่อยเป็นด้วย! ไอ้ต้นแม่ งไปไหนวะ!” ผมมองไอ้ทีที่พอผมเข้าโหมดดรามามันก็เริ่มไปไม่เป็นครับ แถมโวยวายที่ไอ้ต้นไม่อยู่ด้วย ปกติไอ้ต้นจะเป็นคนคอยให้กำลังใจ และแง่คิดดีๆ กับเพื่อนๆ เวลามีปัญหา แต่วันนี้มันติดภารกิจสำคัญเลยไมได้เข้าสโมวันนี้

 

“ไอ้ต้นมันไปออดิชั่นเล่นดนตรีในวันเฟรชชี่ไนท์หวะ เฮ้ยไม่ต้องคิดมากที กูโอเคขอบคุณมาก” ผมเอื้อมมือไปตบบ่าไอ้ทีที่มันทำหน้าเครียดอยู่

 

“เออ มึงอย่าคิดมาก ผู้หญิงเยอะแยะ ไม่เวิร์คก็หาใหม่เว้ย!

 

“หึ...ถ้าผู้หญิงไม่เวิร์ค กูว่ากูลองเอาผู้ชายดีไหมมึง” ไม่ทันไอ้ทีได้ปลอบใจผมดีผมก็แทรกขึ้นมาพร้อมกับนึกภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไปด้วย

 

ไอ้คนเมื่อวานนี่น่าแกล้งมาก ทั้งแววตาดื้อรั้นที่มันไม่ค่อยแสดงออกแบบโจ่งแจ้งเวลาที่โดนผมว้ากใส่ ใบหน้าลนลานเวลาที่ถูกลงโทษ หรือแววตาสั่นไหวหลุกหลิกเวลาที่เจอกันโดยบังเอิญ มันน่าแกล้งจริงๆ

 

 

“เฮ้ยยยยยย ไม่ไหวนะมึงแบบนี้ วันนี้ไม่มีรับน้องยาวไปถึงวันจันทร์ ไปกินเหล้ากันไหมวะ ไม่ได้ไปนานหละร้านประจำเนี่ย เดี๋ยวเจ้าของร้านลืมหน้ากูพอดี” ไอ้ทีร้องเสียงสูงครับ มันคงคิดว่าผมพูดเล่นเลยไม่ได้จริงจังมาก ก่อนที่จะวกเข้าเรื่องอื่น

 

“ก็ได้ ชวนคนอื่นๆ ไปด้วย ถือว่าประชุมนอกสถานที่ไปเลยดีไหม” ผมพูดแกมติดตลก ไอ้ทีหัวเราะก่อนจะก้มมองนาฬิกา

 

“เฮ้ยโม วันนี้กูมีรับน้องตอนเที่ยง บรีฟพวกมันเรื่องสายรหัสหน่อยเดี๋ยวกูไปก่อน เลิกเรียนเดี๋ยวกูโทรหา” มันว่าพร้อมกับสะพายกระเป๋าทำท่าจะลุกจากโต๊ะ ว่าไปผมก็ไม่มีอะไรทำไปกับมันด้วยก็คงดี

 

“เออๆ เดี๋ยวกูไปด้วย ไปดูหน้าเด็กโยธาหน่อย ปีนี้หน่วยก้านดีป้ะวะ มีคนไหนเอาลงแข่งกีฬาได้บ้าง” ผมพูดพร้อมกับเก็บหนังสือลงกระเป๋าเป้พร้อมกับลุกจากโต๊ะ ไอ้ทีมองหน้าผมก่อนจะยกนิ้วโป้งให้

 

“โอ้โห วันนี้น้องภาคกูมีบุญ ประธานปกครองจะลงว้ากเองหวะ เจ๋งจริง!” ไอ้ทีมันแซวขณะที่เราเดินไปที่ตึกโยธาพร้อมๆ กัน ระหว่างทางรุ่นน้องทั้งปีสองปีหนึ่งต่างยกมือไหว้พวกเขาสองคน บางคนก็ทำหน้าตกใจที่ได้เจอบ้าง บางคนก็พยายามเดินเลี่ยงไม่เข้ามาในกรอบสายตาของพวกเขา จนผมแอบยกยิ้มมุมปากไม่ได้ พวกปีสองไม่เท่าไหร่ พวกนี้รู้จักนิสัยเขาดี แต่ไอ้พวกเด็กปีหนึ่งนี่น่าแกล้งที่สุดแล้ว

 

พอเดินมาถึงภาคโยธา แกงค์พี่ว้ากโยธาก็เดินเข้ามาทักทายผม แต่ไอ้ที่ฉุดความสนใจผมมันไม่ใช่เพื่อนร่วมคณะที่คุ้นเคยกันดีหรอก แต่กลับเป็นไอ้เด็กร่างผอมบางที่เต้นท่าแปลกให้รุ่นพี่ปีสามเอกโยธาดูอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม

 

เสียงหัวเราะ กับเสียงร้องเพลงประกอบท่าเต้นจากไอ้ตัวดีดังมาจนถึงฝั่งนี้ และเหมือนไอ้ทีจะสังเกตได้ว่าผมกำลังมองไอ้เด็กนี่อยู่มันเลยเอามือพาดบ่าผมพร้อมกับมาร่วมยืนมองด้วย

 

“เด็กสาขามึงคนนี้แจ่มหวะ หน้าตาน่ารักดี” ไอ้ทีว่าก่อนที่ผมจะเหลือบมองมันแว๊บนึงแล้วหันไปมองไอ้เด็กแสบตรงหน้าต่อ

 

“ไง สนใจอ๋อมึง” ผมถามขณะที่รุ่นพี่สาวๆ ปีสามโยธายอมใจอ่อนแล้วบอกให้ไอ้ตัวดีหยุดเต้นก่อนจะพากันก้มหน้าลงเซ็นลายเซ็นให้บนสมุด

 

“เออ มันดูน่ารักดี” ไอ้ทีตอบเบาๆ ผมหันไปมองหน้ามันอีกรอบ ดูว่ามันจริงจังแค่ไหน แค่สายตาเป็นประกายของมันทำเอาผมหวั่นๆ ไม่น้อย

 

“ไหงเมื่อกี้มึงเพิ่งยี้ที่กูบอกว่าจะชอบผู้ชาย แล้วมาทำเองวะ” ต้องขัดมันหน่อยหละไอ้ตาเป็นประกายนั่นหมายความว่าไงครับ!

 

“โอ้ยยย! ไอ้โมกูล้อเล่น ฮ่าๆๆๆ อย่าบอกนะว่ามึงคิดว่ากูเบี่ยงจริงๆ” ไอ้ทีหัวเราะขึ้นมาเสียงดังครับก่อนที่ผมจะทำหน้าตายใส่มัน ไอ้นี่ กูเป็นประธานปกครองนะเว้ย เดี๋ยวสั่งซ่อมแม่ งเลย =____=

 

ไหนๆ ก็ไหนๆ หละ ในเมื่อคุณมาให้ผมเห็นแบบนี้ ผมขอแกล้งคุณหน่อยหละกันนะ

 

 

“คุณพิชญ์พล!!” ผมตะโกนเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามองผมตาเดียว รวมไปถึงไอ้เด็กแสบด้วย มันหันมาทางผมแล้วทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตก หน้ามันตลกมากครับ อยากจะขำออกมาดังๆ แต่ต้องรักษามาดไว้ก่อน

 

ไม่รอดหรอกคุณ

ยังไงคุณไม่มีทางรอดจากผมแน่นอน

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

“คุณพิชญ์พล!!!

 

ผมสะดุ้งสุดตัวขณะที่กำลังรอให้พี่ๆ ปีสามต่างสาขาเซ็นลายเซ็นให้บนเดธโน้ต พอหันไปเจอต้นเสียงเท่านั้นหละครับ อยากจะหันไปไหว้ให้พี่ แล้วบอกว่าไม่ต้องเซ็นหมดก็ได้ ผมจะกลับสาขาตัวเองแล้ววว โฮฮฮฮฮฮ TT

 

พ่อจ๋าแม่จ๋า ทำไมชะตาชีวิตพิชญ์พลตอนนี้มันถึงได้อับจนแบบนี้หละจ้ะ พระราหูเข้าพระเสาร์แทรก พระอาทิตย์แหกแซงทางโค้งรึยังไง๊!!! ตอบ!!!!

 

“ค....ครับ สวัสดีครับพี่โม” ผมร้องตอบไปพร้อมกับยกมือไหว้พี่ว้ากสาขาตัวเองก่อนจะหันไปไหว้พี่ๆ ที่เหลือ แต่ไอ้พี่โมมันเลิกคิ้วครับทำเหมือนไม่รู้ว่าผมต้องการจะสื่ออะไร แถมยกมือกระดิกนิ้วชี้เรียกผมให้ข้ามฝั่งไปหาอีก

 

โอ้ยยยยยย วันนี้มันวันอะไรวะครับ ไม่มีรับน้องแต่ทำไมต้องมาป้ะกับเฮดว้ากด้วย ไอ้ที่กระดิกนิ้วเรียกเนี่ยไม่ไปได้มะ ไม่ว่างอ่ะ!!!

แหม เก่งแค่ในใจเท่านั้นหละครับ อยากจะลงโทษขาที่มันค่อยๆ เดินข้ามถนนไปหาร่างสูงของรุ่นพี่ที่อยู่อีกฝั่งมาก

 

“พี่เรียกผมทำไมหรอครับ” ผมถามเสียงเบาก่อนที่จะยืนนิ่งพร้อมกับอาการเย็นว๊าบๆ ทั่วสันหลังเมื่อแกงค์พี่ว้ากหันมามองผมเป็นจุดเดียวกัน

 

โอยยย อย่ามองมาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์

อ้าวเฮ้ย! ไม่ใช่หละ!

 

“คุณมาทำอะไรที่สาขาโยธา” พี่โมเอ่ยถามผมครับ ผมเลยเงยหน้าหันไปยิ้มกว้างๆ แบบใจดีสู้เสือมากๆ ให้

 

“มาขอลายเซ็นครับ! อ่า..พี่โมค้าบบบบบบบ ผมขอลายเซ็นหน่อยครับ” ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยกลเดี๋ยวผมต้องพึ่งอิเฟือง เฮ้ยไม่ใช่หละ ออกประเด็นตลอดผมเนี่ย กลับมาๆ

 

แอร็กกกก ไม่น่ากลับมาเล๊ยยย น่าจะเบี่ยงประเด็นออกอ่าวไปสมุทรปราการแล้วออกทะเลไปเลย  ฮือออออออออ

พี่โมเมื่อเช้าไม่ได้ถ่ายหรอครับ ทำไมทำหน้าบูดไม่หือไม่อือเลย ทำแบบนี้ผมเสียใจ ใจเสียนะเว้ยพี่ ไอ้เติร์กแม่ งไปไหนวะ! มาช่วยกูเดี๋ยวนี้!!!!

 

“คุณคิดคำตอบให้ผมได้รึยัง?” ไม่สนใจไม่พอครับ พี่โมยังยิงคำถามใส่ผมที่เป็นเหตุให้ร้อง ห๊ะ! ออกมาเสียงดังพร้อมกับเครื่องหมายเควชชั่นมาร์กปรากฏอยู่ตรงหน้า

 

อะไรวะ? มาถามกูตอนไหนเนี่ย????

 

“คุณนี่สมองปลาทองหรอครับ ผมเพิ่งถามคุณไปเมื่อคืนที่ร้านก๋วยเตี๋ยว คุณขอเวลาผมไปคิดแล้วจะมาให้คำตอบ พอตื่นเช้ามาคุณลืมแล้วหรอครับ”

 

ร้านก๋วยเตี๋ยว?

เมื่อคืน?

 

คำถาม?

 

“ผมถามคุณว่าถ้าผมอกหัก คุณจะอาสามาดามใจผมไหมหละคุณพิชญ์พล?”

 

เบ้ยยยยยยยยยยย

พี่โมมันเอาจริงหรอวะ?????

 

 

“โหย พี่อย่าแกล้งผมเล๊ยยยยยยยย!” พอคิดออกเท่านั้นหละครับ ผมยกมือไหว้ท้วมหัวขอร้องอีกฝ่ายแบบไม่ไหวจะเคลียร์จริงๆ อย่าแกล้งกันเลยนะน้องพีชขอร้องงง

 

 

“ผมเคยบอกคุณหรอครับว่าผมแกล้ง ที่ผ่านมาผมไม่เคยแกล้งใคร!!

 

“โอ๊ยยยยยย!!! ผมว่ามันไม่ตลกแล้วนะครับพี่โม!!!” ผมยืนเบะปากทำท่าอยากจะร้องไห้ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าจะร้องไห้จริงๆ แล้วคราวนี้ ไอ้พี่โมก็ยืนกอดอกมองผมพร้อมเร่งเร้ามให้ตอบคำตอบให้ได้

 

โฮฮฮฮฮฮฮฮฮ

พี่ชาย ฉันกำลังจะตายนะ พี่อย่าเร่งเร้าฉันสิ!!!

ไอ้พี่โม!!! เอาปืนมายิงกูเลยดีกว่าถ้าจะลงเอยแบบนี้เนี่ย!!!

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

 

ตื้อดึง!

เสียงโซเชี่ยลเน็ตเวิร์กดังขึ้นมากลางชั่วโมงแลปฟิสิกที่อาจารย์อเนกกำลังหันไปเขียนสมการต่างๆ บนกระดานไวท์บอร์ดหน้าห้อง เลยไม่ได้ยินไอ้เสียงนี่ซึ่งไม่ปลอดภัยสำหรับผมเท่าไหร่นัก เพราะรุ่นพี่ปีสองเตือนมาว่าวิชานี้ถึงจะง่ายแต่ถ้าจารย์แกไม่ปลื้มก็ได้กินปลาในทรานสคริปต์เหมือนกัน ผมแทบจะตบกระบาลตัวเองที่ดันลืมปิดเสียง เลยอาศัยจังหวะที่จารย์เอนกแกเผลอ ล้วงไอโฟนในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบมากดปิดเสียง แต่ไม่ทันได้เก็บเพื่อกลับมาสนใจบทเรียนต่อสายตาผมก็ดันไปเห็นข้อความจากไลน์ที่ถูกส่งมาจากเพื่อนสนิทสมัยมัธยมปลาย

 

MICMIXXX

มึงเลิกกับแพรแล้วหรอวะพีช?    )  15.26

 

ผมอ่านข้อความนั้นอยู่ได้สักพักก่อนที่ไอ้พอลจะเอื้อมมือมาสะกิดผมให้ไปสนใจบทเรียนเมื่อจารย์อเนกแก้เขียนสมการเสร็จแล้วหันมาอธิบายให้พวกเราฟัง แต่หัวของผมไม่ได้รับบทเรียนอะไรเข้าไปเลย เอาแค่คิดถึงข้อความที่พึ่งอ่าน และอยากรู้ถึงความเป็นมาว่าทำไมไอ้มิกเพื่อนผมถึงพิมพ์มาอย่างนั้นได้

 

จนสุดท้ายก็หมดคาบเรียน

หัวสมองไร้ความรู้ใดๆ ในชั่วโมงอย่างสิ้นเชิง

 

ทันทีที่อาจารย์อเนกปล่อยคาบพวกเรา ไอ้พวกเพื่อนๆ ในกลุ่มก็เริ่มชวนกันไปหาอะไรกิน แต่จิตใจผมไม่ได้อยู่ที่พวกมันเลยสักนิด ผมรีบหยิบไอโฟนขึ้นมาแล้วพิมพ์ตอบบทสทนาที่ได้ค้างไว้

 

P.Peace

16.04 (  ทำไมถามอย่างงั้นวะ? 

 

ผมมองหน้าจอบทสนทนาด้วยความร้อนใจ ด้วยความรู้สึกที่เรียกว่าเซนส์ผมกำลังคิดว่าความสัมพันธ์ของผมกับคนรักกำลังมีปัญหา ความจริงผมเองก็คิดมาได้สักพักแล้ว ตั้งแต่ที่แพรรู้ว่าผมแอดมิชชั่นติดมหาวิทยาลัยในกรุงเทพแทนที่จะได้เรียนในมหาวิทยาลัยประจำจังหวัด แพรไม่ได้มีความรู้สึกไม่อยากให้ผมไปห่างกายเลย แต่ผมคิดไปว่าแพรคงเข้าใจและไม่อยากงอแงสักเท่าไหร่ เพราะมันเป็นเรื่องของการศึกษา แต่หลังจากนั้นแพรก็มีเวลาคุยกับผมน้อยลง อาจจะเป็นเพราะเจ้าตัวขึ้นมอหกและเตรียมพร้อมที่จะแอดมิชชั่นเหมือนกันเลยไปโฟกัสที่จุดนั้น ทั้งๆ ที่ผมคิดว่าเรารักกันมาก มากพอที่จะไม่หักหลังกัน และกัน

 

MICMIXXX

ไม่รู้ว่ากูตาฝาดรึเปล่า    )  16.06

แต่กูเห็นเดินจับมือกับเด็กมหาลัยที่นี่หวะเห็นมาหลายวันหละ   ) 16.06

เดินผ่านหน้าคณะกูไปเมื่อตอนกูพิมพ์หามึง    )  16.06

 

P.Peace

16.07 (  มึงมั่นใจ ไม่ได้อำกูนะ? 

 

MICMIXXX

กูตามอยู่มากินข้าวที่โรงอาหารคณะกูเดี๋ยวส่งรูปให้ดู    )  16.06

 

พอทันทีที่ไอ้มิกส่งรูปมาผมรีบกดดูด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึก และคาดวังว่ามันอาจจะเป็นคนหน้าเหมือน หรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แพรอย่างที่ถูกไอ้มิกกล่าวอ้างไว้ แต่พอรูปภาพถูกโหลดเรียบร้อยแล้วกลับฉายใบหน้าน่ารักของคนที่คุ้นเคยในชุดไพรเวทนั่งใกล้ชิดกลับผู้ชายหน้าตาดีในชุดนักศึกษากำลังยกมือเช็ดริมฝีปากบางที่ผมเคยเป็นเจ้าของนั้น

 

 

ผมแทบหยุดหายใจ....

ร่างกายมันเหมือนไม่มีแรงเอาเสียดื้อๆ

 

ผมทิ้งตัวพิงพนักพิงของเก้าอี้พร้อมกับยกมือกุมขมับ จนคนที่เหลือเริ่มสังเกตเห็นพวกมันเลยหันมาสนใจผมแทนบทสนทนาที่กำลังคุยกันอยู่

 

“เฮ้ยมึงเป็นไรวะพีช” ไอ้เบลเดินเข้ามาพร้อมกับนั่งลงข้างๆ ผมได้แต่ส่ายหน้า เพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี มันเหมือนมีก้อนกลมๆ จุกอยู่ที่ลำคอ

 

“มึงพร้อมเมื่อไหร่ค่อยพูดก็ได้ เดี๋ยวพวกกูอยู่เป็นเพื่อนมึงเอง” ไอ้โชเดินมาทิ้งตัวลงนั่งอีกฝั่งตามด้วยไอ้พอล และไอ้เติร์ก ผมเองก็รู้สึกผิดนะที่บอกพวกมันไม่ได้ ไม่ใช่ไม่อยากบอก แต่มันพูดไม่ออก

 

พอนั่งไปได้สักพักผมก็เลยตัดสินใจกดโทรศัพท์โทรหาอีกคน นั่งฟังเสียงรอสายอยู่ได้สักพักก่อนที่ปลายสายจะรับ

 

(พี่พีชแพรเรียนอยู่แค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวเลิกเรียนแพรโทรหานะคะ)

 

ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรออกไปเจ้าตัวรีบพูดกรอกสายมาก่อนพร้อมกับกดวางหู

ผมลดโทรศัพท์ลงมาถือไว้ในมือพร้อมกับกดเข้าไปในหน้าแชทของไอ้มิกแล้วพิมพ์หามัน

 

 P.Peace

16.20 (  มึงเดินไปหาแพร ไปบอกให้กูทีว่าเสร็จธุระโทรหากูด้วย 

 

ผมพิมพ์แค่นั้นก่อนจะปิดหน้าจอแล้วหันไปยิ้มให้เพื่อน ไอ้พวกนั้นก็ไม่ได้ติดใจหาความอะไร มันยิ้มตอบ และชวนไปกินข้าวรองท้องก่อนที่พวกเราจะเข้าพิธีติดเข็มรับไทด์กันวันนี้

 

สำหรับผม ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ให้ใจคนไปค่อนข้างมาก

ถือกับความซื่อสัตย์ และความเชื่อใจกัน

ถ้าหากวันหนึ่งคนที่รับสิ่งนั้นจากผมไปเขาต้องการจะโยนมันทิ้ง

ผมเองก็สามารถลบความรู้สึกนั้นออกจากใจได้โดยไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลใดๆ มารั้งไว้อีก

 

ผมเป็นคนแบบนั้น

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

( M O G U L – S I D E )

 

 

ผมมองขบวนนิสิตปีหนึ่งที่กำลังเข้าแถวเข้าไปห้องประชุมโดยมีคณะกรรมการสโมสรนิสิตของมหาวิทยาลัยเป็นคนจัดงานนี้ขึ้นมา แต่ด้วยความที่สมาชิกของสโมสรนิสิตมหาวิทยาลัยมีคนไม่เพียงพอ เลยขอแรงจากสโมสรนิสิตประจำคณะนั้นๆ มาช่วยงานด้วย ผมเลยส่งไอ้ก้องที่ทำตัวว่างเสียเหลือเกินไป ไอ้ก้องโวยวายเล็กน้อยแต่ก็ยอมทำแต่โดยดี เพราะครั้งนี้มันได้ไปคุมคณะบริหารที่เค้าว่ากันว่าเป็นสวรรค์ของมหาวิทยาลัยเรา

 

เพราะอะไรหนะหรอครับ

เพราะมันเต็มไปด้วยสาวๆ หน้าตาดีหนะสิ

ไอ้คนเจ้าชู้ประตูดินอย่างไอ้ก้องมีหรอจะพลาดโอกาสงามๆ ไอ้คุณก่อก้องในคราบที่น้องๆ คณะวิศวกรรมศาสตร์เห็นหนะลืมไปได้เลยครับ ไม่มีกวนประสาท ไม่มีว้ากตะคอกเสียงดัง ณ จุดนี้มีแต่แจกยิ้มเก็กหล่อโปรยปรายเกลื่อนกลาดไปหมดเท่านั้น

 

“เฮ้ย ไอ้โมมาทำอะไรวะ” ผมหันไปตามเสียงทักก่อนจะหันไปเห็นไอ้บี ที่เป็นประธานสโมสรนิสิตมหาวิทยาลัยเข้ามาทักผม ผมหันไปยิ้มให้มันทีก่อนจะหันไปมองแถวนิสิตปีที่หนึ่งของคณะวิศวกรรมศาสตร์เดินเรียงแถวเข้าห้องประชุม

 

“กูมาดูเด็กคณะกู ไม่รู้จะรอดรึเปล่า” ผมตอบไปก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเด็กไอ้เด็กแววตาดื้อรั้นกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มเพื่อน นึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันก็อดขำไม่ได้ ไอ้เด็กทะเล้นเอาตัวรอดด้วยการกดรับโทรศัพท์แล้วอ้างว่าที่บ้านโทรมา ก่อนจะเดินหนีหายไปเลย แค่มองผมก็รู้แล้วว่าที่บ้านมันไม่ได้โทรมาจริงๆ ไอ้รูปที่ปรากฏที่หน้าจอมันหนะรูปเพื่อนมันชัดๆ

 

“เห็นโหดๆ ตอนว้ากน้อง แต่ก็แอบห่วงหละสิ” ไอ้บียังถามต่อ ผมเลยหันไปถองศกกับเอวมันไปเบาๆ

 

“ไม่ได้ห่วงเว้ย แต่กลัวคณะเสียหน้า โดยเฉพาะสาขากูเพิ่งร้องเพลงมหาวิทยาลัยได้เมื่อคืน กูนี่โคตรเพลียกับพวกมัน” ผมส่ายหน้าน้อยๆ คนเยอะเสียเปล่า แต่โคตรขี้เกียจ ไม่มีความกระตือรือร้น และไม่รู้ปีนี้วิศวะจะเป็นยังไงถ้าพวกมันยังทำตัวกันแบบนี้

 

“โหยย อย่าอะไรมากเลยหวะ เด็กพวกนี้ก็เหมือนพวกเราตอนปีหนึ่งหนะและ น้องๆ ก็เปรียบกระจกสะท้อนภาพพวกเราตอนนั้นหนะแหละมึง” ไอ้บีว่า ซึ่งผมก็เห็นด้วย เพราะมันเหมือนพวกผมตอนปีหนึ่งมาก ผมเลยต้องหล่อหลอมพวกมันขึ้นมา ถึงวิธีการอาจจะไม่ถูกใจนัก แต่ก็ได้แต่หวังว่าสักวันมันจะเติบโตเป็นเกียร์ที่แข็งแกร่ง และสืบทอดเจตนารมณ์ของพวกเราต่อไป

 

“เออ เดี๋ยวขอตัวก่อนพิธีจะเริ่มหละ ไปดูขบวนแห่ก่อนว่าพร้อมรึยัง แล้วมึงจะอยู่จนจบงานป้ะวะ?”

 

“คงไม่อ่ะวันนี้มีนัด” ผมตอบไปก่อนที่จะหันไปมองในห้องประชุมที่ตอนนี้นิสิตปีหนึ่งเริ่มทยอยเข้าไปกันเกือบหมดแล้ว ไม่นานนักพิธีแห่ตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยก็เริ่มขึ้น หลังจากนั้นไอ้บีก็เอ่ยให้นิสิตปีหนึ่งทุกคนลุกขึ้นทำความเคารพตราสัญลักษณ์ พร้อมกับร้องเพลงประจำมหาวิทยาลัย

 

ถึงแม้ครั้งนี้ผมจะไม่รู้ว่าไอ้เด็กๆ ที่เคี้ยวเข็ญให้มันร้องเพลงทุกๆ วันนั้นมันจะร้องออกมาได้ดีแค่ไหน แต่หากวันนี้ผ่านพ้นไปมันจะได้เจอบทเรียนต่อไปจากพวกผมแน่นอน

 

เพลงประจำมหาวิทยาลัยเป็นเพียงด่านเริ่มต้น

การได้เข็มได้ไทด์จากมหาวิทยาลัยไม่ใช่การได้รับรุ่น

พวกเขายังไม่ผ่านด่าน และยังมีอีกมากมายให้พวกเขาได้พิสูจน์

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

 

 

 

“เฮ้ยยยย พวกมึงวันนี้ไม่มีรับน้องไปหาอะไรกลั้วคอกันป่าววะ?” ผมหันไปชวนเพื่อน ขณะที่ไอ้พวกที่เหลือนี่ทำหน้างงๆ ให้

 

“ไปทั้งชุดนี้เนี่ยนะ” นี่เสียงไอ้เบลครับมันชี้สภาพตัวเองที่ตอนนี้แต่งชุดนิสิตเรียบร้อยพร้อมกับยืดอกโชว์ไทด์ที่ประดับเข็มประจำมหาวิทยาลัยที่เพิ่งได้รับมา

 

“มึงจะไปชุดนี้ทำปะแต่วอะไรหละ เปลี่ยนชุดดิวะ!” ผมโวยวายพร้อมกับตบกะโหลกไอ้เบลไปที ไอ้นี่ ฉลาดน้อยจริงๆ

 

“แล้วมึงอยากไปไหนวะ” ไอ้เติร์กมากอดคอผม “กรุงเทพมึงเชี่ยวอ๋อ อยากแรดเนี่ย”

 

เออจริงอย่างที่มันพูด =______=

ผมนี่แทบไม่รู้เรื่องอะไรในกรุงเทพเลยครับ ถ้าเชียงใหม่นี่สู้ตายร่อนถนนนิมมานตะลิดติดฉึ่งให้มันอุราไปเลย สุดท้ายก็หันมาทำตาปริบๆ ให้ไอ้เด็กกรุงเทพแต่กำเนิดอย่างเพื่อนๆ ทั้งสามของผม ไอ้โชที่ตอนนี้ยืนรอแฟนออกมาจากห้องประชุมไม่ได้สนใจพวกเราเลย ตามด้วยไอ้เบลที่ทำหน้ามึนแบบไม่ค่อยรู้จักร้านพวกนี้เท่าไหร่ สุดท้ายไอ้พอลก็ส่ายหน้าพร้อมทำหน้าเหนื่อยใส่พวกผม

 

เหมือนประมาณว่า พวกมึงน้าพวกมึง อยากเที่ยวแต่ไม่รู้แหล่งไรงี้อ่ะครับ

โห่!! อย่าให้ไปเชียงใหม่บ้างหละกัน! กูจะพาเที่ยวให้ลืมกรุงเทพไปเลย เห๊อะ!

 

“เดี๋ยวกูพาไปเอง อยู่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยเนี่ยแหละ กูขี้เกียจพาไปไกล เดี๋ยวเมาเรื้อนขึ้นมาจะได้มาส่งง่ายๆ” ไอ้พอลว่าก่อนที่พวกเรา (ผม และไอ้เติร์ก) จะร้องเย่ดีใจแล้วพุ่งไปกอดไอ้พอลจนมันรำคาญนั่นหละครับ เลยไล่เตะผมกับไอ้เติร์กแทน

 

“ว่าแต่จะเอาชุดที่ไหนเปลี่ยนอ่ะ ใส่ชุดนิสิตมันไม่โอเคเปล่าวะเข้าร้านแบบนี้?”ไอ้เบลครับมันถามขึ้นมาทำเอากิจกรรมไล่เตะตูดพวกผมเป็นอันจบไป

 

“พวกมึงก็ถอดไทด์เข้ากระเป๋าเอาเสื้อออกแค่นั้นก็สิ้นเรื่อง ไม่มีไทด์ก็ไม่รู้ว่าเป็นนิสิตที่ไหนแล้วป้ะวะ” ไอ้โชที่หายไปจากวงสนทนากลับมาแล้วครับพร้อมกับแฟนที่หน้าตาน่ารักที่เอ่ยทักทายพวกเราด้วย

 

“อ้ออออออออ งี้นี่เอง ว่าแต่แฟนมึงนี่น่ารักนะเว้ย” ผมพยักหน้ารับข้อเสนอไอ้โชก่อนที่จะเอ่ยชมแฟนเพื่อนตามที่ตนเองคิด ไอ้โชหัวเราะในลำคอพร้อมกับหันไปผลักหัวบับเบิ้ลที่หันไปยักคิ้วให้เบาๆ เอ๊ะ! ผมพูดอะไรผิดเปล่าวะ?

 

“เอ่ออ กูพูดไรเปล่าวะ กูว่าบับเบิ้ลมันน่ารักเฉยๆ นะเว้ย ไม่ได้คิดอะไร” ผมเริ่มแก้ตัวครับ ขณะที่ไอ้เติร์กเริ่มผิวปากแซว ไอ้พอลกับไอ้เบลก็เอาด้วย เย้ยยยยยยยย อย่านะเว้ยพวกมึง กูยังไม่อยากถูกไอ้โชต่อยนะเว้ยยยยยย

 

แค่นี้ชีวิตกูก็มีเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว

โฮฮฮฮฮฮฮฮ T______________T

 

“เปล่า กูไม่เคยคิดว่ามึงจะจีบแฟนกูเลย กูแค่คิดว่ามึง หรือมันใครจะรุกจะรับกันแน่ รู้จักแฟนกูน้อยไป” ไอ้โชว่าก่อนที่จะหันไปกอดคอบับเบิ้ลแน่น บับเบิ้ลเองก็ดูร้ายไม่ใช่เล่น ผมเห็นร่างเล็กที่เพิ่งชมว่าน่ารักถองศอกไปที่ท้องไอ้โชที เล่นเอาจุกยอมปล่อยแขนจากคอแล้วมากุมท้องตัวเองแทน

 

“เห็นกูเงียบเอาใหญ่เลยนะมึง” นี่บับเบิ้ลครับ หน้าตาก็ก็น่ารักอยู่หรอก ไหงโหดจังวะ!!!! =[]=!!!!

 

“เอาไง ไปไง นี่ก็สองทุ่มหละมึงลีลากูกลับบ้านนอนนะ” ไอ้พอลพูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อน ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือบ้าง ก่อนจะพบว่าเป็นอย่างที่ไอ้พอลมันพูดจริงๆ พวกผมเลยแบ่งกันขึ้นรถ ไอ้เติร์กไอ้เบลไปรถไอ้พอล ผมไปรถไอ้โชกับบับเบิ้ล ซึ่งเห็นไอ้โชบอกว่าเพื่อนๆ มันที่อยู่คณะอื่นจะตามมาด้วยซึงพวกเราก็โอเค เพราะอย่างน้อยก็ได้รู้จักเพื่อนใหม่ไปด้วย

 

 

ระหว่างเดินทางไอ้เสียงโรศัพท์มือถือเจ้ากรรมก็ดังแผดเสียงขึ้นมา ไอ้โชเลยเอื้อมมือไปหรี่เสียงวิทยุให้ ผมพยักหน้าขอโทษมันแบบเกรงใจไปทีก่อนจะรีบรับโทรศัพท์โดยลืมมองว่าใครเป็นคนโทรมา

 

“ฮัลโหล”

 

(.........)

 

เมื่อปลายสายไม่ได้ตอบมาผมเลยยกหูโทรศัพท์ออกมาดูว่าใครเป็นคนโทรมา ก่อนจะพบว่าคนที่เป็นเจ้าของความรู้สึกแย่ทั้งมวลตลอดครึ่งบ่ายของผมเป็นเจ้าของสายดังกล่าว ผมเลยถอนหายใจพร้อมกับยกหูขึ้นกรอกเสียงอีกครั้ง

 

“ว่าไงแพร”

 

(...ฮ...ฮึก...พี่พีช...พ...แพร..ฮ)

 

“ร้องไห้ทำไม เป็นอะไร?”

 

( ฮ...ฮือ....พี่พีช...อย่าดุแพรสิ...)

 

ไม่รู้ทำไมนะครับ ทั้งๆ ที่แต่ก่อนผมรักแพรมากขนาดไหน แต่พอกำลังรับรู้ว่ากำลังโดนนอกใจ มันกลับทำให้ผมรู้สึกรำคาญเมื่อได้ยินเสียงหวานๆ นี่

 

“พี่ยังไม่ได้ดุอะไรเลย ร้องไห้ทำไม?”

 

(....ฮ...แพร....แพรขอโทษนะ....ฮ...ฮึก)

 

“ขอโทษเรื่องอะไรครับ? ทำอะไรผิดหรอ?”

 

(...วันนี้...แพรเจอพี่มิก...พี่พีชร...รู้แล้วใช่ไหม...เรื่อง..ฮึก...แพร)

 

“อ๋อ...วันนี้แพรไปเรียนไม่ใช่หรอครับ ก็เห็นแพรบอกพี่อยู่” ผมพูดออกไปพร้อมยกมุมปากแสยะยิ้ม ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็ไม่รู้

 

(...พี่พีช...แพรขอโทษ...)

 

“นานเท่าไหร่แล้ว?”

 

(...อะไรนะคะ? )

 

“หลอกกูนานเท่าไหร่แล้ว?”

 

(พี่พีช...)

 

“เห็นกูเป็นคนโง่รึไง โทรบอกรักกูทุกวันทั้งๆ ที่อยู่กับคนอื่นเนี่ย มันทนได้รึไง?”

 

(..ฮ....ฮือออออ)

 

“ไปร้องไห้ก่อนไป ตั้งสติได้ค่อยโทรมาใหม่” พูดจบผมรีบวางหูอย่างไม่สบอารมณ์ อาจจะเป็นเพราะว่าเสียงร้องไห้ของแพรกำลังทำให้ผมใจอ่อนก็เป็นได้ และถ้าหากใจอ่อนผมอาจจะต้องจมอยู่ในความทุกข์มากกว่านี้ เพราะบางทีผมก็ไม่อยากยอมรับว่าผมรักแพรมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้นไปด้วย

 

“โอเคเปล่าวะพีช” ผมเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันดับไปแล้วตามเสียงเรียกของบับเบิ้ล และไอ้โชที่ลอบมองผมผ่านกระจกมองหลัง ผมพยักหน้าพร้อมยิ้มแห้งๆ ให้ทั้งสองฝ่าย ก่อนจะยัดโทรศัพท์เครื่องแพงลงกระเป๋าเป้ไปอย่างไม่ใยดี

 

 

ช่างแม่ ง...

ผู้หญิงมีเยอะแยะ อายุก็ยังน้อย หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ (หลงตัวเอง)

หาเอาใหม่ก็ได้วะ

 

“ไอ้โชรีบซิ่ง กูว้อนท์แอลขั้นแม็กหละ!” ผมยื่นหน้าไประหว่างเบาะพร้อมกับหันไปบอกเพื่อนที่ขับรถคันหรู ซึ่งมันยกยิ้มรับก่อนจะเหยียบคันเร่งให้สมกับเป็นรถแรงราคาแพง

 

ไม่นานนักพวกเราก็มาถึงบาร์แอนด์เรสตอรองค์ชื่อดังใกล้ๆ มหาวิทยาลัย โดยภายนอกร้านจะถูกแต่งด้วยบรรยากาศบาหลีดูสบายๆ ชิวๆ เหมาะสำหรับคู่รักที่ต้องการสร้างบรรยากาศนั่งฟังเพลงเบาๆ คลอไป ส่วนโซนด้านในจะเป็นบาร์ที่แต่งแต้มด้วยบรรยากาศดิสโก้ พร้อมกับเสียงเพลงที่เป็นเร้าจังหวะเชิญชวนให้ผู้ที่มาท่องเที่ยวราตรีลุกขึ้นโยกย้ายตามจังหวะนั้นๆ ดังลอดออกมาด้านนอกทำให้ผมเดินดิ่งเข้าร้านอย่างไม่ได้สนใจเพื่อนเท่าไหร่นัก เหมือนไอ้โชจะเป็นห่วง มันเลยรีบเดินตามมาด้วยสุดท้ายก็ได้โต๊ะเหมาะ ซึ่งไม่ได้ไกลจากเวทีที่ถูกจัดไว้ให้วงดนตรีขึ้นไปแสดง

 

“เฮ้ยยย ใจร้อนจังวะไม่รอกูเลย” ไอ้เติร์กครับมันแหกปากแซวผม ที่พูดว่าแหกปาก เพราะไอ้เพลงที่เสียงดังเนี่ยแหละ มันเลยทำให้พูดในระดับเสียงเดซิเบลปกติไม่ได้ ผมไม่ได้ยี่หระกับคำแซวไอ้เติร์กเท่าไหร่นัก พอพวกเรานั่งกันครบพนักงานเสิร์ฟก็เข้ามาวางเมนูให้ ไม่ทันได้ดูเมนูครับ ผมคิดไว้ในใจอยู่แล้วหละว่าจะจัดอะไรสำหรับคืนนี้

 

“เอาเบ็นหนึ่งจุดห้าขวด โซดาห้า น้ำแข็งถัง” ผมว่าจบก็หันไปสนใจเมนูต่อ ไอ้พวกที่เหลือก็มองผมทีมองไอโชที ผมแอบเห็นไอ้พอลหันไปกระซิบถามไอ้โชว่าบนรถเกิดอะไรขึ้น ไอ้โชหันไปพยักหน้าให้ไอ้พอลแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนจะหันไปยื่นเมนูให้แฟนมันดูว่าอยากกินอะไร

 

ไม่นานนักเพื่อนไอ้โชก็มา ทันทีที่ผมเห็นหน้าเพื่อนมันครบก็อดสะบถเสียงดังไม่ได้ว่าโลกแม่ งโคตรจะกลม!

เพราะเพื่อนไอ้โชมันดันมีลูกพี่ลูกน้องผมอยู่ด้วยนะสิ

 

“ไอ้เฟิร์สสสส คิดถึงหวะมึง!” ผมโผเข้ากอดไอ้ขี้ก้างเฟิร์ส(แหม ตัวเองหุ่นดีมาก) ที่จำได้ครั้งสุดท้ายคือมอสามที่มันมาอยู่บ้านที่เชียงรายแล้วมีพิธีขึ้นบ้านใหม่ทางบ้านผมเลยขึ้นไปช่วยงาน จากครั้งนั้นก็ไม่ได้เจออีกเลย แถมไม่รู้มาก่อนด้วยว่ามันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน

 

“เออ ไอ้นี่กอดกูเบาๆ เดี๋ยวกระดูกกูหัก” ไอ้เฟิร์สว่าก่อนที่ผมจะคลายกอดด้วยความงงๆ ของคนที่เหลือ ผมเลยหันไปอธิบายให้ฟัง

 

“กูกับไอ้เฟิร์สเป็นญาติกัน เป็นสายทางพ่ออ่ะ แม่กูเป็นน้องพ่อมันเลยไม่ได้ใช้นามสกุลเดียวกัน” พออธิบายจบทุกคนเลยร้องอ๋อพยักหน้าเข้าใจ สุดท้ายก็พากันแนะเพื่อนแต่ละคนให้รู้จักกัน ไอ้โชนี่เรียกว่าโชคดี มีเพื่อนในกลุ่มหกคนที่มันเรียกว่าอะไรนะ....เอ่อแกงค์สตาร์บัค มันดันแอดติดมหาวิทยาลัยเดียวกันหมด ผมเองก็อดอิจฉามันไม่ได้ ว่าไปทำไมเสียงเพลงมันดังจังวะ หนวกหูโว้ยยยยยย

 

“เฮ้ย...ไอ้พีชมึงไหวป้ะวะ”

 

หงึมๆๆๆ ใครวะมาสะกิดเนี่ย! ผมพยายามลืมตามองคนที่เข้ามาสะกิดก่อนจะปัดมือมันไปอย่างรำคาญ

 

“เอ้า! ไอ้นี่กูว่ามันเมาหละ แม่ งพวกมึงก็เชียร์มันจังให้หมดแก้วๆ เนี่ย”

 

“ใครจะไปรู้วะว่ามันจะคออ่อนขนาดนี้”

 

“กูว่าพามันกลับเหอะ เหล้าที่กินไม่หมดฝากร้านไว้ก่อนคราวหลังค่อยมาต่อ”

 

“เฮ้ย! พวกมึงเมื่อกี้กูไปห้องน้ำกูแอบเห็นพวกพี่โมกินอยู่ในร้านหวะ!

 

“เฮ้ย!!! แม่ งเผ่นเหอะ เดี๋ยวจะซวยนะโว้ยยย”

 

หงึมๆๆๆ พวกมันพูดเรื่องอะไรกันครับ มงๆ โมๆ ซงๆ ซวยๆ โอยน่ารำคาญชะมัด เอาเวลาคุยกันมารินเหล้าให้ผมดีกว่าไหมเนี่ย????

 

“ไอ้เติร์ก โชงงงงงงงงงงงงงง” ผมยกแก้วเหล้าขึ้นมาชูทั้งๆ ที่ตัวเองจะนั่งคอพับพิงโซฟาอยู่อย่างงั้น

 

“ฮึ๊ยยยย ไอ้นี่ชะตาจะขาดยังไม่รู้ตัว ชงเชิงบ้าอะไรของมึง ลุก!!!กลับหอโว้ย!” ไอ้เติร์กมันหันมาด่าผมครับ ฮือออ แพรไม่รักกู มึงยังไม่รักกูอีกอ๋อวะ...ทำไมไม่มีใครรักกูเลย ฮึกกก ร้องไห้แม่ ง!

 

 

“อ้าวเฮ้ย! ไอ้พีชชชชชมึงร้องไห้ทำไม????? ไอ้เบลมึงมาช่วยกูหน่อย ไอ้พีชแม่ งร้องไห้”

 

“เวรเอ๊ย...เมาแล้วงอแงแบบนี้คราวหน้ามึงไม่ต้องเอามันมาเลยนะ!

 

“ไอ้พีช กลับบ้าน! เดี่ยวกูโทรฟ้องแม่มึงแน่ทำตัวแบบนี้ไอ้บ้านี่!

 

ครายยยย...ครายจะฟ้องแม่กู.....ฮึก.....ใจร้ายยยย...ใจร้ายกับกู...กูเกลียดมึง...กูเกลียดหมดเลย...ไม่มีใครรักกู!!! ฮืออออออออออออ

 

T__________________________T

 

“เฟิร์สมึงดูไอ้พีช เดี๋ยวกูขับรถไปส่งมันที่หอแล้วค่อยไปส่งมึงที่บ้านโอเคไหม?”

 

“กูกำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดีเลยหวะโช”

 

“ไปๆ พวกมึงช่วยกูพยุงมันหน่อยเติร์กช่วยเราหน่อย”

 

พอสิ้นเสียงผมก็รู้สึกเหมือนลอยอยู่ในอากาศ เคว้งคว้างอยู่ในมหาสมุทร เหมือนคลื่นกำลังซัดโหมกระหน่ำ เรือนน้อยกำลังโครงเครง ทำให้รู้สึกอยากขย้อนของเก่าที่กินไปออกมาเสียเหลือเกิน

 

“พวก...ค...มาทำอะไร.........แล้ว.....เพื่อนคุณโอเค.....”

 

แม่ งใครพูดอะไรวะน่ารำคาญ กูไม่ไหวแล้วเว้ยยยย!

 

“อุ๊ก....แอวะ!!!!

 

“เฮ้ยไอ้พีชชช ไอ้เชี่ย!!!!!

 

ตุ๊บ!

 

หลังจากนั้นผมก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย

 

 

 

 

D O G M A T I C L O V E

To be continued

29-11-57

ซอฟ๊อเข้ามาแก้คำผิดเองจย้า 

a solphase

 

 

 

 


IMAGE

 

 

 

 

 

 

 


กลับมาต่อครบร้อยแล้วนะคะ แอบหงิดกับเว็บเด็กดีไม่น้อยเพราะต้องมาลงสองรอบ
ลงไปรอบก่อนหน้านี้เห็นอยู่หลัดๆว่าอัพเดตเต็มตอนให้แล้ว พอมาเปิดดูอีกทีกลับเป็นครึ่งตอนเหมือนเดิม
ไม่รู้ซอลตาฝาดหรือเว็บมันป่วงๆก็ไม่รู้
สุดท้ายก็เลยมาลงอีกรอบ ไม่พูดพร่ำทำเพลงหละเน้อ
ขอไลค์(FAN PAGE) ขอเม้น ขอโหวต ขอวิจารณ์ (เยอะไปหละ)
แล้วเจอกันตอนหน้าไวไวนี้จ้า
รักนะเเจ้ะ(วิบัติเพื่อความเกรียน)
ซอลเฟส.



กลับมาแล้วจ้า!!! หลังจากลงเลทไปหนึ่งวัน แอบขอร้องไห้เล็กน้อย
จากที่ทุกคนทราบดีแล้วว่านิยายซอลโดนแบนทั้ง IMPSBL และ DMTL
เป็นผลทำให้ต้องเอาช่วงที่ปั่นนิยายมาพรู๊ฟถ้อยคำไม่น่ารักจากตอนที่ถูกแบนเหล่านั้น
โดนชี้สัญญาณอันตรายไปสี่ตอน เล่นเอาหมดกำลังใจ หมดพลังกันไปทีเดียว
แต่ซอลเขาใจเหตุผลที่โดนแบนะคะ อันนี้ไม่ว่าใครเน๊อะ เป็นเพราะนิยายของซอลมีคำหยาบคายมากไป
มันไม่ดีสำหรับเยาวชน  ฉะนั้นจะเพลาๆไม่หลุดอะไรไปมากนักหละกัน
ถึงแม้คำบางคำมันจะใช้จริงๆเพื่อฟีลลิงตอนพูดกันเพื่อนๆ แต่กฎคือกฎค่ะเข้าใจพี่เค้า
ไม่เวิ้นเรื่องแบนแล้วดีกว่า ตอนนี้มาแบบห้าสิบก่อนเน้อ จะรีบมาต่อร้อยเร็วๆนี้แน่นอน
ฝากคอมเม้นทีนะค้า เพื่อกำลังใจเเบบเลเวลอัพปรู๊ดปร๊าดน้า
รักรีเดอร์ทุุกคนค่ะ หวังว่านิยายของซอลจะสร้างความสุขให้รีดเดอร์ไม่มากก็น้อยนะคะ


ซอลเฟส.












 
SP's THANK
:) Shalunla

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,209 ความคิดเห็น

  1. #3142 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 21:27
    นี่งงตั้งแต่ตอนที่แล้วละ เรื่องแพร คือชื่อแพรนี่เห็นครั้งแรกจำได้ว่าพีชไปโพสหาในเฟส พอมาเห็นโมคุยชื่อแพรอีก เราก็งงๆว่าอ้าววว สรุปแฟนใคร ใช่คนเดียวกันไหม หรือแค่ชื่อเหมือนกัน แต่เท่าที่อ่านเหมือนจะคนละคนหรือป่าว แพรของโมน่าจะอายุเท่าโม แต่แพรของพีชเรียกพีชว่าพี่แสดงว่าเด็กกว่า แต่ทำไมมาโผล่ในมหาลัย พีชพูดเหมือนแพรน่าจะคบมาตั้งแต่ก่อนเข้ามหาลัยหรือป่าว ซึ่งก็น่าจะอยู่มหาลัยเดียวกัน แถมบอกแพรไม่งอแงที่พีชติดที่กรุงเทพฯ แทนที่ติดในมหาลัยประจำจังหวัด ก็น่าจะแปลว่าแพรอยู่เชียงใหม่หรือป่าว ยิ่งพิมพ์ยิ่งงงแฮะ หรือไรท์จงใจให้ชื่อเดียวกัน
    #3,142
    0
  2. #3136 Tangmo26383 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 18:47
    มีความงงระดับ 10 แพรของโมรึพีชว่ะ
    #3,136
    0
  3. #3016 momosonoerung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 22:08
    ทำไมชื่อแพรเหมือนกันอะ???
    ว้อทททยังไงๆ
    #3,016
    0
  4. #2987 #DESTINY# (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:47
    555 อย่างฮา
    #2,987
    0
  5. #2982 Bibblegum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 16:20
    โครตฮา
    #2,982
    0
  6. #2981 Kronos-Hades (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 15:41
    งงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,981
    0
  7. #2957 namhom-3449 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 15:25
    เอาเเล่วๆพีชอ้วกใส่ใครหว่าาา สะใจตอนพีชด่าเเพรอ่ะ5555
    #2,957
    0
  8. #2898 braben (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 23:08
    ดีนะคนล่ะแพร...รู้สึกได้ว่าา พีชจะไม่โสดดกาย55555
    #2,898
    0
  9. #2831 sahareejang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 17:21
    เเพรคนเดียวกับแพรแฟนพี่โมป่าวว
    #2,831
    0
  10. #2800 janeicelet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:36
    นี่อ้วกใส่พี่โมช้ะ 5555555
    #2,800
    0
  11. #2673 กุหลาบหนามพิษ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 15:06
    เราสงสัยอ่ะว่า แพร นี้คนเดียวกับที่คบกะพี่โมด้วยหรือป่าว
    #2,673
    0
  12. #2601 KiHaE*129 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 02:22
    งานเข้า

    ฮาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #2,601
    0
  13. วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 14:15
    โหดมากอะตอนถามว่าหลอกมานานเท่าไหร่แล้ว ชอบอะ!!!! โหดสาสสสสสสสสสสสส แล้วตอนจบนี่อ้วกใส่ใครอะ พี่โมเหรอ??555555555
    #2,421
    0
  14. #2212 P.Secret (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 16:00
    ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียว เดี๋ยวรู้เลยๆ
    #2,212
    0
  15. #2015 ony.pp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:24
    ชื่อสายรหัสอย่างฮา555555
    #2,015
    0
  16. #1873 XT Volume (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 15:55
    ทำไมชื่อแฟนพี่โม กับ แฟนพีช เหมือนกันอ่า 5555 บังเอิญจัง-.-
    #1,873
    0
  17. #1578 shshshx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 23:49
    เอ่าแล้ววววว แกอ้วกใส่พี่โมช่ายยยไหมมมมม 
    ตายแน่ๆๆ
    #1,578
    0
  18. #1567 Darkmemorise (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2557 / 17:15
    ทำไมน้องพีชเมาแล้วเป็นงี้ TAT
    #1,567
    0
  19. #1470 38 68 233 GRTKC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 11:13
    ดีๆ นอกใจไปเลยยยยยยยยยยย ผช จะได้รักกัน ก๊ากกกกกกกกกกกก
    #1,470
    0
  20. #1437 KimHeeBum (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 01:19
    พีชไปอ้วกใส่พี่โมหละสิ
    #1,437
    0
  21. #1402 Araya_Faii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 16:49
    พีชอ้วกใส่พี่โมเเน่เลยงานนี้
    #1,402
    0
  22. #1348 cHAchar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2557 / 11:40
    พันธะใกล้หมดแล้ว -.,-
    ว่าแต่คนดวงซวยจะไปอ้วกใส่ใครอีกล่ะนั้น มีคนเดียวละมั้งเคี้ยกๆ
    #1,348
    0
  23. #342 GALAXY_YJ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 19:37
    แต่ละตอนไรท์เขียนยาวมาก อ่านแล้วแบบให้ความรู้สึกขลังสุดๆ อ่านแล้วแบบขนลุกอ่ะ 5555 ถ้าแพรนอกใจก้หันมา 'เอา' กันเองสิจ๊ะ
    #342
    0
  24. #236 aj68 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 20:20
    บังเอิญเวอร์ที่แฟนพี่โมกับแฟนพีชชื่อ ' แพร ' เหมือนกันเบย
    นิสัยเหมือนกันด้วย เฮอะ !
    #236
    0
  25. #77 Mysterious (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 06:07
    พีชโดนสวมเขา พี่โมก็โดนนอกใจ

    เอาล่ะ โสดทั้งคู่ละ ทางสะดวก ฮี้ววววววว
    #77
    0