Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 9 : Nippon Baby : 酸っぱい & 甘い...? (เปรี้ยว & หวาน...?) [[COMPLETED 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    5 ธ.ค. 57

 

 

 

 

 

9

酸っぱい & 甘い...?

(เปรี้ยว & หวาน...?)






 

แฟนอาร์ตโซระจังฝีมือน้องฟลุ๊ก น่ารักมากกกกก >/////<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สองอาทิตย์ต่อมา (วาร์ปไวเหมือนนิยาย)

 

 

ฮ้าววววว...”

 

 

โอ้โห O_O เครื่องบินบินเข้าไปสามลำแล้วโซระจัง”

 

 

ฉันหุบปากฉับทันทีที่ฮายาโตะคุงยื่นหน้าเข้ามาแซวฉันในระยะประชิด ชิดมากจนแทบหัวใจวายตาย TOT (แต่ก็ทำให้แอบเห็นว่านัยน์ตาขี้เล่นของเขาสวยมากเลย *O* #อันนี้ส่วนตัว)

 

 

นอนน้อยเหรอ พักนี้หาวหวอดๆ ทุกวันเลยนะ”

 

 

อื้อ! มีภารกิจเยอะ >O<”

 

 

ไปทำอะไรมา”

 

 

ไปกู้โลก *O*”

 

 

งั้นเหรอ ฉันก็เหมือนกัน”

 

 

จริงดิ พลังของฮายาโตะคุงคืออะไร”

 

 

ฉันหายตัวได้”

 

 

ฉันปล่อยลำแสงเลเซอร์ได้”

 

 

(อะไรจะไร้สาระ TOT)

 

 

เราคุยกันเรื่อยเปื่อย (สุดๆ) จนกระทั่งเสียงเตือนเข้าเรียนดังขึ้นและเซ็นเซย์ก็เดินเข้ามา วันนี้เริ่มต้นวันใหม่ด้วยวิชาเลขเลย วิชาโปรดของหนูเลยค่า U_U (โปรดจนน้ำตาไหลเป็นสายเลือด)

 

 

แต่เมื่อคืนนี้ฉันได้ทำการสังคายนาบทเรียนของวันนี้ไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นต่อให้ถูกเรียกไปเขียนคำตอบบนกระดานก็ไม่มีปัญหา! เพราะฉันนั่งทำโจทย์เลขจนถึงเช้าเลยเมื่อคืน...หลังจากดูเทปการแข่งขันแมตช์ก่อนๆ ของชมรมเบสบอลมินามิโคจบแล้วน่ะนะ!

 

 

สองอาทิตย์ที่ผ่านมาสองอย่างนี้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันของฉันไปแล้วค่ะ หลังจากซ้อมเสร็จฉันก็จะกลับบ้านไปนั่งทำการบ้าน ทบทวนบทเรียน (แบบทุ่มสุดชีวิตเพราะฉันหัวช้ายิ่งกว่าหอยทาก อ่านทีเดียวไม่เข้าใจต้องอ่านหลายๆ รอบ T_T)

 

 

หลังจากเสร็จภารกิจการเรียนแล้วฉันก็นั่งศึกษาเทคนิคการเล่นเบสบอลเพิ่มเติม และดูวิดีโอเพื่อศึกษาสไตล์การเล่นของแต่ละคน ทั้งแบตเตอร์และพิตเชอร์ (เน้นพิตเชอร์เป็นพิเศษ >///<) จนถึงเพลาที่สังขารจะสลาย...ก็ค่อยไปนอน

 

 

แต่ฉันมีความอดทนสูงกว่ามนุษย์ทั่วไปอยู่แล้ว >_< พอตื่นเต้นและตั้งใจกับอะไรสักอย่างขึ้นมามากๆ ก็จะลืมง่วงไปเลย ผลคือ...มาง่วงในห้องเรียนแบบนี้ค่ะ T_T แต่ฉันดื่มกาแฟเอสเพรสโซเข้มจนน้ำตาไหลทุกเช้าเลยนะขอบอก ก็เลยนั่งตาโพลงเป็นผีของจริงแบบนี้ค่ะ

 

 

ซึ่งก็ยังหลุดหาวจนฮายาโตะคุงแซวได้ทุกวี่ทุกวันอยู่ดีนั่นแหละ กาแฟไม่ช่วยอะไรจริงๆ T_T

 

 

ส่วนเรื่องงานบ้านที่ปกติฉันจะรับหน้าที่จัดการ...ฉันก็ไปขอโทษคุณนายเรียบร้อยแล้วเพราะช่วงนี้คงจะไม่มีเวลา เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่บอกว่า 'สู้ๆ นะ' เท่านั้น และพอเอย์จังรู้...เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเลยเหมือนกัน แต่รู้สึกเหมือนมองเห็นมุมปากเขาขยับนิดๆ ยังกับจะยิ้ม...

 

 

แต่เอย์จังเนี่ยนะจะยิ้ม? ไม่มีทางหรอก ฉันคงจะเห็นภาพหลอนไปเองนั่นแหละ...

 

 

เอาล่ะ! ใครมีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนอีกมั้ย”

 

 

มีค่ะ!” ฉันยกมือขึ้นทันทีที่เซ็นเซย์ทำท่าจะจบการสอนแต่เพียงเท่านี้ ก่อนจะรีบถือหนังสือเดินเข้าไปหาเขาทันใด “คือว่าตรงนี้...”

 

 

เพราะมาซารุคุงบอกไว้...ว่าถ้าไม่เข้าใจก็ต้องถาม และถ้าฉันอยากจะทำให้ได้...ฉันก็ต้องพยายาม

 

 

เข้าใจรึยัง?” เซ็นเซย์ถามหลังจากอธิบายให้ฉันฟังเป็นรอบที่สามแล้ว (ช่างมีความอดทนนัก ขอบคุณมากนะคะ U_U)

 

 

เข้าใจแล้วค่า!”

 

 

ดีมาก ทีหลังถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็ถามได้ เพราะเธอนั่งเหม่อตลอดฉันเลยไม่รู้ว่าเธอเข้าใจหรือไม่เข้าใจ แต่พอดูจากคะแนนสอบแล้วถึงได้รู้ว่าไม่เข้าใจ”

 

 

ขอโทษค่ะ T____T”

 

 

ไม่เป็นไร สอบครั้งหน้าก็พยายามเข้าล่ะ”

 

 

ฉันโค้งให้เซ็นเซย์ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วลงมือทำโจทย์เลขต่ออย่างขยันขันแข็งจนฮายาโตะคุงปรบมือให้ ถึงจะเหนื่อยและปวดเฮดกับตัวเลขที่มีจำนวนเป็นอนันต์เหล่านี้แค่ไหนฉันก็จะไม่ยอมแพ้แน่!

 

 

เพราะว่ามาซารุคุงบอกว่าอยากให้ฉันอยู่ตรงนั้น...

 

 

เพราะว่าเขาพูดในสิ่งที่ไม่เคยมีใครบอกกับฉันมาก่อน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

******************************************


 

 

 

 

 

 

 

 

ชมรมเบสบอล

 

 

สวัสดีจ้ามินนะซัง~ วันนี้ก็พยายามเข้าน้า~”

 

 

ฉันพูดเสียงดังต้อนรับหนุ่มๆ ชมรมเบสบอลที่เพิ่งจะมาถึงห้องชมรมด้วยรอยยิ้มสดใส (เพราะวิ่งมาด้วยความเร็วดุจแสงก็เลยมาถึงก่อนใครเลย) ก่อนจะพูดต่อในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกใจเสียงดังๆ ของฉัน

 

 

ฉันเตรียมอุปกรณ์ไว้หมดแล้ว >_< เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเมื่อไหร่ก็ไปเจอกันในสนามนะ แล้วเดี๋ยววิ่งวอร์มกัน~”

 

 

เพราะเห็นการซ้อมมาทุกวันติดต่อกันเกือบหนึ่งเดือน ฉันจำได้แม่นแล้วว่าต้องเตรียมอะไรยังไงไว้ตรงไหนบ้าง นอกจากนี้ยังได้อาเกฮะจังช่วยไว้อีก...เพราะตอนฉันงอแงให้เธอฟังเรื่องความห่วยแตกในฐานะผู้จัดการชมรมเบสบอลของตัวเอง เธอก็บอกมาว่าเธอเคยเป็นผู้จัดการชมรมเบสบอลให้ทีมม.ต้นมาก่อน และคำแนะนำจากเธอก็ช่วยได้มากๆ เลย >////<

 

 

อ๊ะ ทาคากิคุง เมื่อวันก่อนทำกางเกงขาดตอนสไลด์ไปแตะเบสใช่ม้า ฉันเย็บให้แล้วนะ”

 

 

หา จริงเหรอครับ O_O! ผมลืมไปเลย ขอบคุณมากนะครับ!”

 

 

ไม่เป็นไรจ้า ^O^”

 

 

หมู่นี้ห้องชมรมกลิ่นหอมมากเลย ปกติจะกลิ่นเหม็นอับตลอดแท้ๆ”

 

 

จริงด้วย เพิ่งสังเกตเหมือนกัน O_O”

 

 

นั่นเพราะฉันรีบมาฉีดสเปรย์ดับกลิ่นแล้วก็คอยเปิดหน้าต่างระบายอากาศบ่อยๆ ไงล่ะ >_<

 

 

ฉันยิ้มอย่างพอใจเมื่อทุกคนท่าทางแฮปปี้ จากนั้นเดินออกไปข้างนอกเพื่อรับลมเล่นระหว่างรอหนุ่มๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า (พอดีว่าผู้จัดการชมรมไม่ได้ในหน้าที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ น่าเสียดายเนอะ #ผิด)

 

 

เมื่อสบตากับมาซารุคุงที่เดินออกมาพร้อมกับหนุ่มๆ คนอื่นๆ เขาก็ยิ้มให้ฉันพร้อมกับขยับปีกหมวกแก๊ปที่สวมอยู่เป็นเชิงทักทาย ฉันก็เลยชูมือขึ้นฟ้าตอบกลับไป...แล้วเขาก็หัวเราะเสียงใสอยู่คนเดียวจนเพื่อนงง

 

 

หมู่นี้เป็นอย่างนี้ตลอดเลย ถึงจะไม่ต้องพูดกัน แต่ก็ดูเหมือนเราจะเข้าใจกันดี สมแล้วที่เป็นผู้จัดการทีมกับเอซของทีม >///<

 

 

เอาล่ะ กัมบัตเตะมินนะซัง!! (พยายามเข้านะทุกคน) วิ่งกันเลย~”

 

 

ฉันเป่านกหวีดเชียร์หนุ่มๆ วิ่งจนกลายเป็นกิจกรรมเข้าจังหวะไปเฉย แต่ทุกคนก็ดูวิ่งกันสนุกสนานขึ้นนะ >O< แถมคนก็มามุงดูกันเยอะขึ้นด้วย (วันนี้เอฟซีมาซารุคุงก็เพียบเหมือนเช่นเคย)

 

 

จากนั้นพอจบการวอร์มจนหนุ่มๆ เริ่มมีเหงื่อ ฉันก็รีบเข้าไปในห้องชมรมเพื่อเอามะนาวฝานแช่อิ่มชุ่มฉ่ำในน้ำผึ้งออกมาจากตู้เย็นเพื่อจะเสิร์ฟให้หนุ่มๆ เวลาเหนื่อยๆ >_< รสขมหน่อยๆ ของเปลือกมะนาวเข้ากันได้ดีกับรสเปรี้ยวของมะนาวผสมกับรสหวานของน้ำผึ้งมากๆ >///< ลองแล้วติดใจเองด้วยแหละ ฮิ~

 

 

โดโซะ!”

 

 

โอ้!! สุดยอดไปเลย! >O<”

 

 

ขอบคุณนะครับเมเนเจอร์!”

 

 

เมเนเจอร์ของเรายอดที่สุดเลย!”

 

 

ฉันยิ้มหน้าบานเป็นจานเชิงเมื่อได้ยินหนุ่มๆ ร้องขอบคุณ รู้สึกปลื้มใจจนหยุดไว้ไม่อยู่...คืนนี้ต้องรีบกลับไปโทรหาอาเกฮะจังเพื่อขอบคุณเธอซะแล้วล่ะ~

 

 

อยากได้อะไรเพิ่มเติมบอกฉันได้เลยนะ! วันนี้ก็ต้องซ้อมให้เต็มที่ล่ะ เพราะว่าพรุ่งนี้มีซ้อมแข่งกับโรงเรียนโอโมริ!”

 

 

รับทราบครับ!”

 

 

อ้อ ใช่! มายามะซัง!” ฉันร้องเรียกมายามะซังที่กำลังนั่งยืดแข้งยืดขาอยู่ “คือว่านะ ฉันรู้สึกว่ามายามะซังออกแรงแขนมากไปตอนตี ถ้าใช้แรงเหวี่ยงมากไปข้อศอกอาจจะเจ็บเอาได้นะคะ”

 

 

งั้นเหรอ”

 

 

ฉันดูเทปการแข่งขันของทีมโรงเรียนโอโมริมาแล้ว พิตเชอร์สตาร์ทเตอร์ของทีมนั้นน่ะชอบเล่นลูกตรงๆ แรงๆ เพราะงั้นจุดสำคัญอยู่ที่การกะจังหวะตี...”

 

 

อ้อ เข้าใจแล้ว จริงด้วยสินะ เดี๋ยวจะลองดูแล้วกันนะ”

 

 

สู้ๆ นะคะ ^O^”

 

 

หลังจากพักเหนื่อยกันแล้วทุกคนก็เริ่มกลับเข้าไปประจำที่เตรียมซ้อมต่อ ฉันเก็บกวาดข้าวของก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อมีมือเอื้อมมาแตะไหล่

 

 

มาดเริ่มเหมือนผู้จัดการชมรมตัวจริงเข้าไปทุกทีแล้วนะ”

 

 

มาซารุคุง~” ฉันหันกลับไปหาเขาพร้อมกับยิ้มกว้างและชูสองนิ้วให้ “ก็ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ทำให้ผิดหวัง >O< นี่ตอนนี้สอบย่อยวิชาเลขผ่านแล้วด้วยนา ฉันตั้งใจเรียนสุดๆ เลยนะรู้มั้ย~”

 

 

ผมไม่เคยผิดหวังอยู่แล้ว”

 

 

เอ้านี่ ลองชิมดูสิ อร่อยนะ >_<”

 

 

มาซารุคุงมองถาดมะนาวฝานของฉันก่อนจะยิ้ม “รู้ครับ นี่น่ะของโปรดผมเลย”

 

 

งั้นเหรอ O_O! งั้นกินเยอะๆ นะ ฉันทำมาเพียบเลย!” ฉันพูดพร้อมกับหยิบออกมาชิ้นหนึ่งแล้วส่งให้เขา...

 

 

แต่ว่าเขาไม่ได้ยื่นมือมารับไปอย่างที่ฉันคิด... กลับยื่นหน้าเข้ามางับมะนาวฝานชิ้นนั้นไปจากมือฉันแทน O_O!

 

 

...อืม เปรี้ยว”

 

 

หัวใจฉันรู้สึกหวิวๆ วูบหนึ่ง เป็นอะไรนะฉัน... อากาศร้อนหรือไงกัน...

 

 

อาริงาโตะ :)” มาซารุคุงยิ้มหวานท้าแสงแดดให้ฉันจากนั้นจึงวิ่งกลับไปซ้อม... แต่ฉันยังยืนใจหวิวอยู่ที่เดิมจนต้องยกมือขึ้นทาบอก ก่อนจะพบว่ามันเต้นแรงมาก...

 

 

สงสัยจะอากาศร้อนจริงๆ... ฉันสรุปเองในใจก่อนจะหยิบมะนาวฝานเข้าปาก...

 

 

ทำไมมะนาวชิ้นนี้มันถึงได้หวานจังนะ...? (' '////)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ ]]

 

 

 

 

 

 

 

 

กว่าจะเลิกซ้อมก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มแล้ว

 

 

วันนี้ทุกคนพยายามได้ดีมาก เหนื่อยหน่อยนะ!”

 

 

เจอกันพรุ่งนี้เช้าที่หน้าโรงเรียนโอโมรินะ อย่าสายล่ะ!”

 

 

ฉันอยู่เช็กอุปกรณ์และเก็บกวาดทำความสะอาดห้องชมรมจนหนุ่มคนสุดท้ายกลับบ้านไปแล้ว จากนั้นพอเดินออกมาข้างนอก... ก็พบว่ามาซารุคุงยืนล้วงกระเป๋าพิงกำแพงรออยู่ข้างนอก

 

 

อ้าว ยังไม่กลับไปอีกเหรอ วันนี้ต้องพักผ่อนให้มากๆ นะ!”

 

 

รู้แล้วครับ ผมก็รอเซ็มไปอยู่นี่ไง ไม่เสร็จสักที”

 

 

หา แล้วจะรอฉันทำไม ฉันไม่ได้แข่งด้วยสักหน่อย -3-”

 

 

ทำแก้มป่องแบบนี้คิดว่าจะขู่ให้ผมกลัวได้เหรอครับ” มาซารุคุงถามหน้าตายพลางยื่นมือมาจิ้มแก้มฉันจึกๆ

 

 

ไม่ใช่ประเด็นสักหน่อย! กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!”

 

 

ครับ ครับ” มาซารุคุงยกมือยอมแพ้ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก “โหดเหมือนกันนี่เรา”

 

 

อย่ามาพูดจาเหมือนฉันเป็นเด็กนะ -3- วันนี้ฉันจริงจัง!”

 

 

ยิ่งจริงจังยิ่งดูน่าเอ็นดูครับ อย่าทำเลย”

 

 

แง่งงงงง”

 

 

ฮ่าๆๆ” มาซารุคุงเอื้อมมือมาลูบหัวฉัน “โอ๋ๆ นะ ไม่แกล้งแล้วก็ได้”

 

 

ตอนนี้ไม่เป็นเด็กแต่เป็นสัตว์เลี้ยงเลยล่ะ T_T

 

 

กลับกันเถอะครับ” หลังจากลูบหัวฉันจนพอใจแล้วเขาก็ชวนฉันกลับบ้านก่อนจะออกเดินไปพร้อมกัน โรงเรียนในยามค่ำคืนตอนแรกๆ ก็ดูน่ากลัวเพราะมันไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเรากับลุงยาม พานให้คิดถึงมิติพิศวงที่อาจมีพลังงานบางอย่างซ่อนเร้นอยู่ขึ้นมา แต่ผ่านไปสักพักก็เริ่มชินแหละ...

 

 

อีกอย่างฉันก็มีมาซารุคุงอยู่ด้วย เด็กคนนี้ทำให้รู้สึกว่าไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นฉันก็จะปลอดภัย...

 

 

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ฉันเป็นผู้จัดการทีม ฉันจะต้องเป็นฝ่ายปกป้องเขาต่างหาก แล้วถ้าผีโผล่มาฉันจะสู้กับผียังไงอ่ะ -O-;;; อ๊ะ! ฉันเองก็เป็นผีเหมือนกันนี่นา ถ้างั้นก็สูสี...

 

 

คิดอะไรอยู่เหรอ”

 

 

วั้ยยยย!!!”

 

 

...ส่งเสียงดังทำไมครับ ตกใจหมด -O-”

 

 

ก็มาซารุคุงนั่นแหละอยู่ดีๆ ยื่นหน้าเข้ามากระซิบทำไม TOT”

 

 

ก็เห็นเซ็มไปทำหน้าเครียดโคตรๆ เลยสงสัยว่าคิดอะไรอยู่”

 

 

ก็ไม่เห็นต้องยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเลยนี่นา!”

 

 

เผื่อเซ็มไปคิดถึงผู้ชายคนอื่นอยู่ไงครับ จะได้ลืมๆ ไปซะแล้วคิดถึงแต่ผมคนเดียว”

 

 

...”

 

 

สรุปคิดถึงผู้ชายคนอื่นอยู่จริงๆ เหรอเนี่ย”

 

 

คิดถึงแบตเตอร์เบอร์หนึ่งของโอโมริ วันก่อนฉันดูเทปการแข่งของเขาเมื่อปีที่แล้ว...เปิดเกมมาก็ตีลูกทำโฮมรันได้เลยนะ”

 

 

เวลาแบบนี้ยังจะคิดเรื่องเบสบอลได้อีก สมกับเป็นผู้จัดการที่ผมเลือกเองจริงๆ”

 

 

อ๊ะ แน่นอน >O< ต่อไปถ้ามาซารุคุงกลายเป็นพิตเชอร์ระดับโลกไปแล้วก็อย่าลืมฉันนะ รับรองฉันจะเป็นผู้จัดการที่ดีแน่ๆ~”

 

 

ไม่ลืมอยู่แล้วล่ะครับ จะลืมได้ไงกัน” มาซารุคุงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจริงจังผิดคาดทำเอาฝีเท้าของฉันสะดุดจนต้องหันกลับไปมอง...แล้วก็สบตาเข้ากับนัยน์ตาสีเฮเซลที่สวยที่สุดในโลกที่แทบทำให้จมลงไป... “ก็เป็นท้องฟ้าของผมนี่นา...ไปไหนก็เอาไปด้วยทุกที่นั่นแหละ”

 

 

...”

 

 

จะอยู่เชียร์ผมไปจนถึงตอนนั้นได้รึเปล่า?”

 

 

...มันก็แน่นอนอยู่แล้ว”

 

 

มาซารุคุงยิ้มกว้างให้ฉันทันทีที่ได้ยินคำตอบ รอยยิ้มของเขาทำให้รู้สึกเหมือนพระอาทิตย์วนกลับขึ้นมาใหม่ทั้งที่ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทไปแล้ว

 

 

งั้นเรารีบกลับกันเถอะครับ เดี๋ยวจะดึกไปกันใหญ่”

 

 

อ๊ะ จริงด้วย!” ฉันสะดุ้งตื่นจากภวังค์ก่อนจะคว้าแขนเขาให้รีบวิ่ง “กลับไปไม่ต้องมัวแชตไลน์หรือเล่นเกมเลยนะ! รีบอาบน้ำปิดไฟนอนเลยเข้าใจมั้ย!”

 

 

ตัวเองก็ด้วยล่ะ” มาซารุคุงพูดพร้อมกับเปลี่ยนเป็นฝ่ายจับแขนฉันแล้ววิ่งนำแทน “พักนี้เอาแต่หาว นอนไม่พอใช่มั้ย”

 

 

ฉันเป็นผีนะ ผีไม่จำเป็นต้องนอนด้วยซ้ำ -3-”

 

 

พูดจาเหลวไหลอีกแล้วนะครับ กอดได้เต็มไม้เต็มมือแบบนี้จะเป็นผีได้ไง”

 

 

พะ...พูดอะไรกลางถนนเนี่ย!”

 

 

ไม่เห็นเป็นไรเลย มีใครอยู่ที่ไหน”

 

 

มีสิ! เจ้าที่เจ้าทางไง TOT

 

 

ฉันกับมาซารุคุงเถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องจนกระทั่งมาถึงสถานีรถไฟ พวกเรากระโดดผลุบเข้าประตูรถไฟที่กำลังจะปิดพอดี...ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่สองที่อย่างเหนื่อยอ่อน รู้สึกเหมือนวิ่งทำโฮมรันมาสามรอบงั้นแหละ TOT

 

 

...เหนื่อยชะมัด” มาซารุคุงถอนหายใจยาวก่อนจะเอนหลังพิงแล้วหลับตาลง

 

 

ถ้าง่วงก็หลับพิงไหล่ฉันได้เลยนะ! ถึงสถานีแล้วจะปลุกเอง!”

 

 

หน้าเซ็มไปดูง่วงกว่าผมอีก ใครจะปลุกใครกันแน่”

 

 

ฉันเป็นผู้จัดการทีมนะ เชื่อมือฉันเถอะ!”

 

 

การเป็นผู้จัดการทีมมันเกี่ยวกับการนอนตรงไหนมิทราบ...”

 

 

เอาเถอะน่า นอนเถอะ นี่ไง พิงมาเลยน้องชาย!”

 

 

ฉันพูด (ทั้งหมดด้วยเสียงกระซิบ เพราะบนรถไฟห้ามใช้เสียงดัง >_<) ก่อนจะดึงมาซารุให้เอนมาซบไหล่ฉัน เขานิ่งค้างอยู่ในท่าที่ถูกฉันจับวาง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

 

 

...งั้นผมหลับจริงนะ”

 

 

อื้อ หลับได้เลย ^-^”

 

 

...ฝากด้วยนะครับ” เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา จากนั้นไม่นานก็เงียบไปเลย ว้าวO_O เผลอแป๊บเดียวก็หลับสนิทแบบนี้แปลว่าคงเหนื่อยมากจริงๆ สินะ น่ารักชะมัด เวลาแบบนี้เขาก็เหมือนเด็กสมวัยจริงๆ นั่นแหละ (ปกติชอบทำตัวร้ายกาจเกินเด็ก T.,T)

 

 

ฉันก้มลงแอบมองหน้าเขาตอนหลับ ผิวเขาใสมาก... ทั้งที่โดนแดดเป็นประจำจนกลายเป็นสีแทนนิดๆ หน้าก็เล็กนิดเดียว จมูกโด่งคม... โอ้ ขนตาก็งอนยาวมากด้วย >_< พอเขานอนหลับปุ๋ยอย่างนี้แล้วน่ารักมากจริงๆ นั่นแหละ

 

 

ถ้าถ่ายรูปเอาไปขายมาซารุเอฟซีฉันคงรวยเละ #ผิด

 

 

เส้นผมสีน้ำตาลแดงของเขาที่ลงมาปรกหน้าดูน่าเอ็นดูสุดๆ แถมยังนุ่มนิ่มอยู่ตรงต้นคอชวนให้รู้สึกจั๊กจี้แผ่วเบา... แต่ในเวลาเดียวกันกลับรู้สึกอุ่นวาบในใจอย่างประหลาด เพราะการที่เขานอนหลับอย่างสบายใจอย่างนี้แปลว่าตัวตนของฉันทำให้เขาสามารถพักผ่อนได้ตามสบายโดยไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลย...

 

 

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ดีสิน้า...

 

 

โชคดีจังที่ฉันเป็นท้องฟ้า เพราะว่าฉันสามารถมองลงมาที่เขาได้ตลอดเวลาแบบนี้...

 

 

มาซารุคุงยังคงหลับพิงไหล่ฉันอยู่ บนรถไฟที่เคลื่อนไปตามรางและโยกไปมาเกิดเสียงกึงกังแผ่วเบา... ฉันเอื้อมมือไปลูบผมเขาอย่างเบามือ เหมือนที่เขาชอบทำกับฉันบ่อยๆ... แล้วก็ถึงได้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบลูบหัวฉันนัก เพราะมันให้ความรู้สึกที่วิเศษอย่างนี้นี่เองเหรอ...

 

 

ไม่เหมือนกับเวลาลูบหัวยัมมี่ที่บ้าน (เนื่องจากยัมมี่มักจะข่วนแขนฉันเละเทะเสมอ #ผิด) เพราะสัมผัสของเส้นผมใต้ฝ่ามือนี้ชวนให้หัวใจรู้สึกเหมือนมีลมอุ่นๆ พัดผ่านและโอบอุ้ม... เหมือนว่าตัวเองเข้มแข็งขึ้นมา... เพราะว่าอยากจะปกป้องเขา

 

 

นี่ฉันแก่แล้วใช่มั้ยเนี่ย ทำไมสัญชาตญาณความเป็นแม่มาเต็มขนาดนี้

 

 

ฉันยิ้มกับตัวเองพลางลูบหัวเขาอย่างเพลิดเพลิน... จนกระทั่งเขาลืมตาพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันนั่นแหละ... มือฉันถึงได้ค้างอยู่ในกลุ่มผมสีน้ำตาลแดงของเขา...

 

 

เพราะใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันจนน่าใจหาย... เป็นระยะห่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้นไป เพราะนัยน์ตาสีเฮเซลของหนุ่มน้อยที่เพิ่งตื่นนั้นดูหวานเชื่อมเหลือเกิน...

 

 

...เล่นผมคนอื่นเค้าเพลินเลยนะครับ”

 

 

...ขอโทษ ฉันทำให้ตื่นเหรอ”

 

 

ต้องตื่นอยู่แล้วล่ะครับ ก็มันถึงสถานีบ้านเซ็มไปแล้วนี่นา”

 

 

[มาโมนาคุ... โอจิไอ มินามิ นางาซากิ... โอจิไอ มินามิ นางาซากิ...]

 

 

นั่นสินะ”

 

 

...”

 

 

เอ๊ะ!?! =[]=” ฉันแตกตื่นตกใจก่อนจะหันไปดูชื่อสถานีอีกรอบเพื่อความชัวร์แล้วก็แทบจะกรี๊ดออกมา เพราะถ้าถึงบ้านฉันก็แปลว่าเลยบ้านเขามาแล้ว “ไม่จริงน่า TOT”

 

 

จริงครับ”

 

 

ฉันขอโทษ T_T ขอโทษนะมาซารุคุง TT_TT”

 

 

ไม่เป็นไรครับ” มาซารุคุงตอบพร้อมกับลุกขึ้นยืน “เพราะผมก็กะไว้อยู่แล้ว”

 

 

กะว่าฉันจะต้องเซ่อจนพานั่งเลยสถานีแน่ๆ ใช่มั้ย TOT”

 

 

กะจะไปส่งเซ็มไปที่บ้านต่างหากล่ะครับ”

 

 

คำพูดเดียวกับที่เขาเคยพูด...เมื่อตอนแรกๆ ที่เราเพิ่งรู้จักกัน

 

 

ตอบแทนที่ให้ผมนอนพิงไหล่มาตลอดทางนะ :)”

 

 

ฉันน่ะ...ตามเด็กคนนี้ยังไงก็ไม่มีทางทันจริงๆ สินะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

 

 

อัพแล้วววว >/////////<

ความฟินเกินพิกัดในแชปเตอร์นี้ ฮิๆๆๆๆๆ

มาสะจังน่าร้ากกกกกก ย้ากกกกกกกกก

ลองนึกภาพมาสะจังมานอนพิงไหล่แล้วฟินลืมอะ >/////<

อยากอ่านต่อเมนต์ให้เค้าหน่อยน้า ขอแบบจัดหนัก อิอิ

ขอบคุณทุกคนที่รักมาสะจังน้าาา!!!!!!!!

หลายคนน่าจะอยู่ในช่วงสอบ ขอให้ทำข้อสอบได้นะคะ

เอาแบบ ให้มาสะจังไปนั่งกระซิบบอกคำตอบข้างหูเลย 55555

みんな、がんばってね!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2244 Yoen808157 (@Yoen808157) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 19:13

    อยากให้มีผู้ชายในฝันเเบบนั้นจุงเบยยยย
    #2244
    0
  2. #2189 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 00:27
    สายไปมั้ยถ้าจะกลับไปเรียน ม.ปลายอีกรอบ แง๊ๆๆๆๆๆ
    #2189
    0
  3. #2171 pin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 22:32
    อยากเป็นโซระมากกกเลยมีรุ่นน้องน่ารักเเบบนี้
    #2171
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #2086 munoispartar (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 20:18
    ฟินนนนนนนน จะรออ่านต่อไปนะค่ะ ออกวันไหนบอกด้วยน้าาา เค้าจะรอ
    #2086
    0
  6. #2079 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:37
    ฟินนนนนนนมากกกกกกกกกกกกกกกก
    #2079
    0
  7. #2056 nut (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 20:55
    อ๊ายยยน>///<

    โซระ...อิจฉานางอ่ะ มีมาซารุค่อยไปส่งแถมยังได้ลูบผมด้วยอ่า-,,-

    มาซารุก็นัลล๊ากกกไม่เปลี่ยนแปล ฟินกำลัง10
    #2056
    0
  8. #2005 YamiKitsuneE (@timsama) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 14:06
    มาสะคุงน่ากอดมากๆ >/////< //คิดอะไรของเราอยู่เนี่ย!!!
    รออ่านหนังสืออยู่นะครับ อยากเห็นปกแล้วล่ะ
    #2005
    0
  9. #1884 พริกขี้หนู (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 19:06
    ฟินนนนนนนนน

    อ่านแบบนี้เลยหลงรักมาสะคุงเลย >/////<

    อัพไวๆ น๊าหนูรออยู่
    #1884
    0
  10. #1765 krystal (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 18:37
    กรี้ดดดดจะเป็นลม
    #1765
    0
  11. #1760 fim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 15:04
    จะออกวันไหนอะคะ อยากได้มากกกกกก
    #1760
    0
  12. #1759 Jolie_est (@jolie-me) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 06:14
    He's so cute!!! I like him
    #1759
    0
  13. #1758 qween23 (@nookbeasty) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 02:10
    ฟินเฟ่อร์ค่ะ จะรอนะคะ #มาสะคุงFC
    #1758
    0
  14. #1757 Pan Kun MuMi EiEi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 08:37
    อ๊ากกกกก!!!!! ฟินนนนนนน =w=

    พี่อายมาต่อเร็วๆนะค้าาาาาา ^0^~ >0
    #1757
    0
  15. #1755 สาววายเคนตะคุง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 23:22
    หนุ่มญี่ปุ่นน่ารักจน ใจละลายเลย >///<

    ตอนนี้ฟินมากค่า
    #1755
    0
  16. #1753 Silver mirror (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 21:48
    "ก็เป็นท้องฟ้า 'ของผม' นี่นา" โอ้ว! มันช่างฟินนนนน~
    #1753
    0
  17. #1751 pim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 19:08
    (*¯︶¯*) พี่อาย!!!!เอาจริงๆนะ ตอนนี้กำลังหัดเรียนภาษาญี่ปุ่นอยู่ค่ะ! เพราะเซตหนุ่มญี่ปุ่นของพี่อายเลยนะเนี้ย!!! เป็นแรงบันดาลใจเลยค่ะ!

    #1751
    0
  18. #1750 il hoon (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 16:55
    มาสะจังมาเร็วๆๆๆนะคิดถึงๆๆๆๆๆๆ
    #1750
    0
  19. #1749 grugle (@farrytail) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 12:09
    โอ้ยยยยยยยฟินเว่อร์// อิจฉา กรี๊ดดดดดดดXD มดเต็มโทรศัพท์เลยอ่าาาาา <3
    #1749
    0
  20. #1748 ฮารุ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 01:05
    ฟินนนนนน>///////< ผมนี่เขินแทนเลยครัช 55555 อ่านไปยิ้มไป ปากฉีกแทบถึงหู#น่ากลัวไป๊ ว้ายๆสนุกอ่ะ เค้าก็อยากจับผมมาสะจังเหมือนกันนะ#อิจค่ะ อิจ-.,- หุๆต้องติดแท้ก#มาสะจังทำจากอะไรทำไมน่ารัก แข่งกับแท้ก#พี่ลู่ทำจากอะไรทำไมน่ารัก ซะแล้ว หมอนขาด999ใบรวดแล้วว>___
    #1748
    0
  21. #1747 Thanutcha Moonkaew (@kobutajang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 22:51
    มาสะจังน่าร๊ากกอีกแล้วค่ะ อยากให้มานอนพิงไหล่หนูบ้างจัง ว้าาา!คงฟินน่าดูเลยนะคะ >///< พี่อายอัพต่อเร็วๆนะคะ
    #1747
    0
  22. #1746 Yukito_Sato (@sheeppy-99) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 22:38
    กรี้สสสส ฟินเฟ่อออ >
    #1746
    0
  23. #1745 Debis (@cobweb-070923789) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 21:42
    น่ารักอะ >_<
    #1745
    0
  24. #1744 NuttySo (@unseensobad) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 21:42
    อ้ายยยยยยยยยยยยย ฟินจิกหมอนคร้าาาา มาสะจังน่ารักกกกกก(เอาไปไว้ที่บ้านเนอะๆๆ)#กรี๊ดดดดอยากกินเด็กครัช><
    #1744
    0
  25. #1743 ชนาพร ปิ่นแก้ว (@052543) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2557 / 19:35
    มาสะจังน่ารักกกกกกที่สุดเลยยยยยย
    #1743
    0