Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 8 : Nippon Baby : ドキ... ドキ... ♥♥♥ (ตึกตัก...ตึกตัก... ♥♥♥) [[COMPLETED 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,128
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    26 พ.ย. 57







โปสเตอร์จากน้อง - t u r q u o i s e เจ้าเก่าค่ะ อันนี้น่ารักและฟินมากอะบอกเลย >///<
 
ขอบคุณมากนะคะ!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

8

ドキ... ドキ... ♥♥♥

(ตึกตัก...ตึกตัก... ♥♥♥)

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

 

เช้านี้ชมรมเบสบอลของมินามิโคก็ยังคงขยันขันแข็งเหมือนเดิมเลยค่ะ >O<

 

 

มาซารุคุงงง! ดื่มน้ำก่อนน้า~”

 

 

และมาซารุเอฟซีก็กระตือรือร้นสุดๆ เหมือนเดิมเช่นกันค่ะ -O-

 

 

ฉันยืนเกาะรั้วเป็นสัมภเวสีขอส่วนบุญ (เปรียบได้น่าสงสารสุดๆ T_T) พลางมองดูมาซารุคุงถูกสาวๆ รุมล้อมด้วยรอยยิ้มกว้าง ก็นะ คนมันฮอตนี่นา คนจะปลื้มจะชอบเป็นเรื่องปกติเนอะ >_<

 

 

งั้นฉันเอาคุกกี้ไปใส่ในล็อกเกอร์ให้เขาแล้วกัน จะได้ไม่เข้าไปกวน...

 

 

เซ็มไป!”

 

 

ในจังหวะที่ฉันกำลังหันหลังเตรียมจะเดินกลับตึกเรียน มาซารุคุงก็ส่งเสียงเรียกฉันเอาไว้ก่อน O_o? ฉันหยุดเดินแล้วหันกลับไปมอง ก็เห็นเขาวิ่งทั่กๆ เข้ามาที่รั้ว

 

 

มาซารุคุง~ ฉันซื้อคุกกี้ช็อกโกแลตชิพมาให้ เดี๋ยวจะไปใส่ในล็อกเกอร์ไว้นะ”

 

 

ใจร้าย อยู่ดีๆ ก็จะหนีกลับไปดื้อๆ เลยเหรอครับ”

 

 

เอ๊ะ แล้วทำไมถึงตัดพ้อได้น่าเอ็นดูขนาดนี้ล่ะ -O-//// ฉันถึงกับช็อกค้างอยู่กับถุงคุกกี้มองหน้ามาซารุคุงตาปริบๆ จนเขาหลุดหัวเราะออกมา

 

 

คุกกี้นั่นขอกินตอนนี้เลยได้มั้ยครับ”

 

 

ได้สิ แกะแป๊บนะ” ฉันพูดพร้อมกับลงมือแกะถุงก่อนจะยื่นไปให้เขา แต่มาซารุคุงกลับส่ายหน้า

 

 

มือผมเปื้อนครับ อีกข้างก็ใส่ถุงมือด้วย”

 

 

แปลว่าจะให้ฉันป้อนเหรอ”

 

 

^O^”

 

 

ไม่กลัวแฟนคลับหลอนมั่งเหรอ -O-; ทำไมมาให้ผีอย่างฉันป้อนคุกกี้ให้”

 

 

ผีแก้มยุ้ย ผมไม่กลัวหรอกครับ”

 

 

คำตอบอะไรล่ะนั่น... เอาเถอะ ช่วยไม่ได้นะ...

 

 

ฉันหยิบคุกกี้ออกมาชิ้นนึงก่อนจะป้อนเขาผ่านช่องรั้ว ฟีลเหมือนให้อาหารสัตว์โลกน่ารักในสวนสัตว์ชอบกล แต่น่ารักขนาดนี้ก็ไม่รู้เลยจะเปรียบเป็นตัวอะไรดี

 

 

โออิชี่~” มาซารุคุงพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง ทั้งที่เคยออกปากว่าไม่ชอบของหวาน แต่เขากลับกินคุกกี้ที่ฉันให้อย่างมีความสุขขนาดนี้ “ขอบคุณนะครับ มีแรงซ้อมต่อละ”

 

 

ดีๆ ตั้งใจซ้อมล่ะ ฉันจะคอยดูนะ”

 

 

แน่นอนครับ” เขาส่งยิ้มหวานละลายใจมาให้ฉันก่อนจะวิ่งเหยาะๆ กลับไปซ้อมตามเดิม ฉันยังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่รั้วจนกระทั่งมาซารุคุงกำลังจะเริ่มซ้อมขว้าง...และเขาก็หันมาโบกมือให้ฉัน

 

 

ให้ตายเถอะ น่ารักเป็นบ้า...เด็กอะไรเนี่ย...

 

 

ฉันอยากจะโบกมือตอบเขาแต่กลัวแฟนคลับข้างๆ หันมารุมฆ่า เลยปล่อยให้พวกเธอคิดว่าเขาโบกมือให้แฟนคลับต่อไป ก่อนจะเดินกลับไปที่ตึกเรียนโดยไม่ลืมแวะเอาคุกกี้ที่เหลือไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของมาซารุคุงด้วย

 

 

ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีนะ~

 

 

 

 

 

 

 

 

*******************************








 

หลังเลิกเรียน

 

 

ตั้งใจว่าจะตรงกลับบ้านเลย...แต่พอเดินผ่านสนามเบสบอลก็เผลอหยุดดูการซ้อมอีกจนได้

 

 

เอ้า! พวกปีหนึ่งไปเอาอุปกรณ์ออกมา!”

 

 

กุญแจอยู่ไหนอ่ะครับ”

 

 

ผมหาถุงมือไม่เจอ!”

 

 

มีใครเห็นตารางการแข่งมั้ย!?”

 

 

วุ่นวายอะไรกันน่ะ @_@

 

 

ฉันเกาะรั้วดูอย่างฉงนเมื่อเห็นหนุ่มๆ ชมรมเบสบอลวิ่งกันให้วุ่น ปกติตอนนี้จะเริ่มตั้งท่าซ้อมกันแล้วแท้ๆ

 

 

หลังจากมองจ้องสังเกตการณ์อยู่พักใหญ่ฉันก็เห็นว่ามานามิจังที่เป็นผู้จัดการชมรมไม่อยู่ -O- เพราะไม่มีผู้จัดการรึเปล่านะถึงได้ชุลมุนทำอะไรกันไม่ถูกแบบนี้น่ะ

 

 

เซ็มไป!”

 

 

มาซารุคุงที่เดินวนไปวนมาอยู่จนถึงเมื่อกี้หันมาเห็นฉันก่อนจะตะโกนเรียกแล้ววิ่งเข้ามาหา สีหน้าดูหงุดหงิดมากซะจนฉันสะดุ้งเลย TOT

 

 

มาซารุคุง เกิดอะไรขึ้นเหรอ”

 

 

ผู้จัดการ... มานามิซังน่ะครับ” เขาพูดก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา “เขาคบกับยามางุจิเซ็มไปอยู่ แต่เมื่อเช้าเกิดทะเลาะกัน...แล้วตอนนี้ก็เลิกกันแล้ว เธอก็เลยบอกว่าจะลาออกจากชมรมน่ะครับ”

 

 

เห งั้นก็แย่น่ะสิ -O-; ถึงว่าทุกคนถึงได้วิ่งวุ่นกันแบบนี้”

 

 

ครับ กำลังลำบากกันเลยล่ะ เพราะมีหลายอย่างที่ปกติมานามิซังจะเป็นคนจัดการ...” มาซารุคุงพึมพำก่อนจะหยุดกะทันหันคล้ายกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ นัยน์ตาสีเฮเซลเป็นประกายวิบวับกับความคิดนั้น...ก่อนที่เขาจะเขย่ารั้วตรงหน้าฉันแล้วพูดเสียงดัง “เซ็มไป!”

 

 

จ๋า! อะไรจ๊ะ O_o!?”

 

 

ไม่ได้อยู่ชมรมไหนใช่มั้ยครับตอนนี้”

 

 

เปล่าหรอก ไม่มีใครรับน่ะ -O-;”

 

 

งั้นมาเป็นผู้จัดการให้ผม เอ้ย ให้ชมรมเบสบอลได้มั้ยครับ”

 

 

เอ๋!? ฉันเนี่ยนะ =O=”

 

 

ไม่มีใครเหมาะกว่านี้แล้วครับ นะครับ?”

 

 

คราวนี้ต่อให้อ้อนขนาดไหนฉันก็ไม่ใจอ่อนง่ายๆ หรอก -O-; ฉันจะเป็นผู้จัดการชมรมได้ยังไง เอ๋อ เซ่อ เบ๊อะซะขนาดนี้น่ะ =O=”

 

 

เชื่อผมสิ ผมว่าเหมาะ”

 

 

ไม่จริง”

 

 

จริง”

 

 

ฉันว่าไม่...”

 

 

น้า~ นะครับ~ นะ~ *O*”

 

 

พลังของเด็กหนุ่มนี่มันน่ากลัวจริงๆ T^T อะไรจะดาเมจรุนแรงขนาดนี้

 

 

ฉันหักห้ามใจอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเหมือนเป็นแมลงเม่าที่กำลังจะโดนดึงเข้ากองไฟเลย TT_TT

 

 

...ฉันอยากช่วยมากกว่าใครเลยนะ ถ้าฉันทำได้ T_T แต่คนอย่างฉันไปเป็นผู้จัดการก็มีแต่จะทำให้วุ่นไปกันใหญ่เท่านั้นแหละ”

 

 

ไม่จริงเลย ทำไมถึงคิดอย่างนั้นล่ะครับ”

 

 

ก็ฉันลืมกระทั่งชื่อสถานีบ้านตัวเองเชียวนะ”

 

 

ให้มาเป็นผู้จัดการชมรม ไม่ได้ให้มาเป็นเมมโมรี่การ์ดสักหน่อยครับ”

 

 

ผู้จัดการชมรมก็ต้องมีสติปัญญาสูงในระดับนึงนะ T_T”

 

 

แล้วก็ต้องมีความสามารถทำให้คนในชมรมมีแรงลุกขึ้นสู้ต่อด้วย” มาซารุคุงเสริมให้ ก่อนจะยิ้มให้ฉัน...ด้วยรอยยิ้มสดใสดุจพระอาทิตย์ยามเช้า มันทำให้ฉันลืมข้ออ้างที่มีนับร้อยนับพันในใจไปจนหมดสิ้น “ผมเห็นที่เซ็มไปเชียร์พวกทีมชูโอแล้วยังนึกเลยว่าอยากได้ผู้จัดการทีมแบบนี้... ถึงจะไม่ค่อยชอบใจที่ไปเชียร์คนอื่นก็เถอะ”

 

 

ประโยคแรกเสียงหวาน ประโยคหลังมาเสียงทะมึนเชียว -O-;

 

 

นะครับ ถ้าอยู่ชมรมเดียวกัน ผมก็ไม่ต้องพะวงเวลาปล่อยให้เด็กน้อยกลับบ้านคนเดียวแล้ว”

 

 

ว่าใครเป็นเด็กน้อย -3-”

 

 

ก็คนที่ลืมชื่อสถานีบ้านตัวเองไงครับ :P”

 

 

@%#^$%$!! T^T”

 

 

งั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ! ตั้งแต่นี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ!!”

 

 

...ฉันจะพยายามนะ U_U”

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ ]]

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

 

 

ความพยายามอยู่ที่ไหน...ความสำเร็จ... ไม่ได้อยู่ที่นั่นเสมอไป T_____T

 

 

ถุงมือฉันอยู่ไหน!?”

 

 

เมเนเจอร์! มาช่วยตรงนี้หน่อย!”

 

 

สถิติการพิตช์ของปีก่อนอยู่ที่ไหน”

 

 

เฮ้ย แล้วทำไมยังไม่เตรียมอุปกรณ์ซ้อมอีกล่ะ”

 

 

ขอโทษค่า! จะไปเตรียมเดี๋ยวนี้แหละค่ะ!” ฉันตะโกนตอบจากหลังเครื่องซักผ้า ก่อนจะคุ้ยหาแฟ้มจดสถิติที่จำได้ว่าวางไว้แถวนี้ แต่ก็ไม่เจอ TOT ซวยละ ฉันเอาไปไว้ไหนเนี่ย แงๆ

 

 

ฉันบอกว่าจะเอา XXX นะ ไม่ได้จะเอา ZZZ สักหน่อย แล้วนี่มันอะไรเนี่ย”

 

 

ขะ... ขอโทษนะ TOT เดี๋ยวจะไปหยิบมาให้ใหม่...”

 

 

ไม่ต้องแล้ว ไม่ทันแล้ว ช่างมัน ซ้อมไปทั้งอย่างนี้ก็แล้วกัน”

 

 

ขอโทษจริงๆ...” ฉันพยายามจะพูดต่อ แต่มายามะซังไม่ฟังแล้ว เขาเดินตึงตังออกไปข้างนอกและฉันก็ทำได้แค่มองตามพลางถอนหายใจแผ่วเบา

 

 

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทุกวันตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา เพราะฉันหัวช้า ทำอะไรก็ช้า แถมยังไม่เป็นงานในฐานะผู้จัดการชมรมด้วย พนันได้ว่ามานามิจังต้องทำได้ดีกว่าฉันมากแน่ๆ

 

 

เมเนเจอร์! ติดต่อไปหาทีมโรงเรียนโอโมริขอซ้อมแข่งรึยัง!?”

 

 

อ๊ะ ยะ...ยังเลยค่ะ!” ฉันหันไปตอบโค้ชที่โผล่หน้าเข้ามาถามหลังจากยืนเหม่ออยู่กับตัวเองพักหนึ่ง “ขอโทษค่ะ จะรีบติดต่อไปเดี๋ยวนี้...”

 

 

โค้ชถอนหายใจแบบไม่คิดจะปิดบังความหงุดหงิด จากนั้นจึงโบกไม้โบกมืออย่างรำคาญใจ “ไม่ต้องละ เดี๋ยวฉันจัดการเอง เธอไปช่วยพวกในชมรมเช็กอุปกรณ์เถอะ”

 

 

ขอโทษค่ะ”

 

 

ขอโทษซ้ำไปซ้ำมาก็ไม่มีประโยชน์ ฉันเห็นว่าฮาเซคาวะแนะนำเธอมาหรอกนะ ถ้ารู้ว่าทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างคงไม่ให้มาทำหรอก”

 

 

...”

 

 

ฉันโค้งให้เขาโดยไม่พูดว่าขอโทษอีกเพราะคงจะไปทำให้รำคาญใจกว่าเดิม จากนั้นจึงวิ่งออกจากห้องชมรมไปที่สนามเพื่อช่วยเช็กอุปกรณ์ ที่จริงมันก็เป็นหน้าที่ของฉันแหละที่จะต้องเตรียมอุปกรณ์แล้วก็เช็กมันให้เรียบร้อย หนุ่มๆ มาถึงจะได้เริ่มซ้อมได้ทันที แต่เพราะวันนี้ฉันทำงานในคาบเสร็จไม่ทันเลยถูกลงโทษให้อยู่ทำโจทย์เพิ่ม เลยยิ่งช้าไปกันใหญ่ T_T

 

 

แต่จะมัวโกรธตัวเองอย่างเดียวก็ไม่เข้าท่า เพราะโค้ชก็เพิ่งพูดเมื่อกี้... มาซารุคุงเป็นคนแนะนำฉันเข้ามา ถึงฉันจะหัวช้าแค่ไหนก็ต้องพยายาม ไม่ให้เสียไปถึงเขา...

 

 

โซระ! กัมบัตเตะ! (พยายามเข้านะโซระ!)

 

 

 

 

 

 

 

 

*******************************



 

 

 

 

 

เหนื่อยหน่อยนะทุกคน!”

 

 

วันนี้ทำได้ดีมาก! เจอกันใหม่พรุ่งนี้เช้า!”

 

 

ในที่สุดการซ้อมก็จบลงแล้ว โดยที่ฉันจดบันทึกการซ้อมไม่ทันจนมั่วไปหมดและถูกโค้ชด่าอีกรอบ U_U ทันทีที่โค้ชอนุญาต ทุกคนก็โยนของทิ้งลงบนพื้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องล็อกเกอร์เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า...ส่วนฉันก็เดินตามเก็บข้าวของอุปกรณ์ทั้งหลายกลับเข้าที่ ถ้าเป็นอันนี้พอทำได้อยู่ งานเก็บกวาดฉันก็ทำเป็นประจำอยู่แล้วที่บ้านโอตะ >_<

 

 

ถัดจากนั้นก็ถึงคิวลูกเบสบอลที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วสนาม~ ฉันเดินเขย่งก้าวกระโดดเก็บลูกเข้าตะกร้าไปเรื่อยก่อนจะเดินหอบหิ้วมันไปที่ห้องชมรมเพื่อจะเอาไปเก็บในห้องเก็บอุปกรณ์...

 

 

และตอนนั้นเองที่ฉันมีอันต้องหยุดชะงักเสียก่อนจะทันได้เดินเข้าไป...

 

 

โง่ชิบเป๋ง มีผู้จัดการแบบนี้อย่ามีเลยดีกว่า นู่นนี่นั่นก็ช้าไปหมด”

 

 

ละเอาแต่พูดขอโทษๆ แต่ไม่ยอมทำอะไรเลยสักอย่าง บอกให้ทำก็ช้าอยู่ได้ น่ารำคาญชะมัด”

 

 

หน้าตาก็งั้นๆ ยังจะทำตัวเลื่อนลอยอีก เห็นแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า”

 

 

ใช่ๆ ถึงมานามิจังจะดูเบสบอลไม่ค่อยเป็นแต่ก็ยังสวยน่ารักเนอะ เห็นแล้วมีกำลังใจซ้อม”

 

 

ไอ้บ้า แฟนยามางุจิเซ็มไปนะเว้ย”

 

 

เลิกกันแล้วนี่ งั้นฉันก็มีสิทธิ์จีบไม่ใช่เรอะ”

 

 

ฮ่าๆๆๆ ไม่ทันละมั้ง แกก็จีบยัยผู้จัดการคนใหม่ไปก่อนแล้วกัน”

 

 

เอามาทำอะไรวะ โง่ๆ แบบนั้น แต่จริงๆ หุ่นก็ดูน่าจะกอดเต็มไม้เต็มมืออยู่นะ...”

 

 

ปึ้ง!!!

 

 

บทสนทนาที่ดูออกรสออกชาติหยุดลงกลางคันทันทีที่มีเสียงดังปังเกิดขึ้น เสียงดังนั้นทำให้ฉันที่ยืนอยู่ข้างนอกสะดุ้งตามไปด้วย... ใครกัน...

 

 

อะไรของแกวะฮาเซคาวะ อยู่ดีๆ ต่อยล็อกเกอร์ทำไม... ”

 

 

หมัดต่อไปจะเป็นหน้าแก ถ้ายังไม่หยุดเห่า”

 

 

หา...”

 

 

โซระซังน่ะ...”

 

 

ปึ้ง!!

 

 

เมื่อฉันผลักประตูให้เปิดออกอย่างแรง (มาก) ทุกคนในห้องชมรมก็หยุดชะงักไปทันที

 

 

มาซารุคุงยังค้างอยู่ในท่าเงื้อหมัดอยู่เลย...แถมยังเป็นมือซ้ายด้วย ดีจริงๆ ที่พรวดพราดเข้ามาทันเวลา

 

 

มินนะ! (ทุกคน!) ในตู้เย็นมีเกเตอเรดเย็นๆ แช่ไว้นะ ถ้าเหนื่อยก็หยิบดื่มได้เลย ส่วนผ้าที่ใช้แล้ว...โยนทิ้งไว้บนพื้นหรือบนม้านั่งก็ได้ เดี๋ยวฉันจะเอาไปซักให้เอง”

 

 

...”

 

 

...”

 

 

พวกเด็กๆ ที่ด่าฉันเมื่อกี้หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก คงทำตัวไม่ถูกสินะที่จู่ๆ ตอก็ผุดมากลางวงแบบนี้ ฉันยิ้มให้ทุกคนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะถือตะกร้าลูกเบสบอลเข้าไปที่ห้องเก็บของ

 

 

จากนั้นไม่นานมาซารุคุงก็เดินตามมา เขากอดอกพิงกรอบประตูมองดูฉันเช็กพวกถุงมือและทำความสะอาดไม้เบสบอลเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรจนกระทั่งฉันเป็นฝ่ายพูดขึ้นเองด้วยน้ำเสียงสดใส

 

 

เจ็บมั้ยล่ะ มือน่ะ”

 

 

แค่นี้จะไปเจ็บอะไรครับ”

 

 

ขอบคุณนะ”

 

 

...”

 

 

แต่ทีหลังอย่าทำอีกเด็ดขาด”

 

 

ไม่รับปากครับ”

 

 

ต้องรับปากสิ”

 

 

...ผมผิดเอง” มาซารุคุงพึมพำแผ่วเบาพลางก้มหน้าลงมองพื้น “ผมเป็นคนคะยั้นคะยอให้เซ็มไปมาเป็นผู้จัดการชมรม...”

 

 

ฉันดีใจมากนะที่มาซารุคุงชวนให้ฉันมาเป็นผู้จัดการน่ะ เพราะไม่เคยมีใครอยากได้ฉันไปเข้าชมรมมาก่อนเลย” ฉันหัวเราะพลางเหวี่ยงไม้เบสบอลเล่นเบาๆ “แต่การที่ฉันไม่เคยถูกใครทาบทามมันก็มีเหตุผลของมันล่ะนะ เพราะฉันไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไรเท่าไหร่ จะโดนโกรธมันก็ไม่แปลกหรอก เพราะฉันทำให้ทุกคนวุ่นวายไปกันหมด”

 

 

...”

 

 

ตอนแรกฉันตั้งใจจริงๆ นะ ดีใจมากที่จะได้ช่วยพวกมาซารุคุง...แต่ดูเหมือนฉันก็มีขีดจำกัดของฉันล่ะมั้ง เพราะว่าฉันมันหัวช้า...”

 

 

ไม่จริงครับ”

 

 

ฉันชินแล้วล่ะ ใครๆ ก็พูดแบบนี้มาตั้งแต่ตอนฉันยังเด็กๆ แล้ว ขนาดแม่ยังพูดบ่อยๆ เลยเวลาแขกมาบ้าน ว่าลูกสาวคนเดียวออกจะซื่อบื้ออยู่สักหน่อย กลัวว่าแก่ไปจะไม่มีใครรับไปเป็นเจ้าสาว...”

 

 

หยุดพูดสักทีครับ”

 

 

ปึ้ง!

 

 

...!!!”

 

 

ผมไม่ชอบเวลาที่เซ็มไปพูดถึงตัวเองแย่ๆ แบบนั้น”

 

 

น้ำเสียงจริงจังและสายตาของเขาทำให้ฉันตกใจจนพูดไม่ออก และเราก็ได้แต่จ้องตากันอย่างนั้นก่อนที่มาซารุคุงจะดึงมือที่ใช้ต่อยตู้เหล็กด้านหลังกลับไป...

 

 

และคราวนี้เขาใช้มือขวาต่อย... ไม่ได้ใช้มือซ้ายเหมือนครั้งก่อน...

 

 

ขอโทษที่ทำเสียงดังนะครับ...”

 

 

...”

 

 

แค่รู้สึกเสียใจ...ที่มีคนทำให้เซ็มไปรู้สึกแย่กับตัวเองถึงขนาดนั้น ทั้งๆ ที่เซ็มไปเป็นคนใจดีแล้วก็ใส่ใจคนอื่นมากขนาดนี้แท้ๆ”

 

 

...!!!”

 

 

การที่ใครคนหนึ่งทำอะไรได้ไม่ถูกใจคนบางคน...มันไม่ได้แปลว่าคนคนนั้นโง่หรือหัวช้า หรือซื่อบื้อ หรืออะไรแบบนั้นเลยนะครับ เพราะฉะนั้นผมมั่นใจมากว่าเซ็มไปไม่ได้โง่อย่างที่ตัวเองคิดเลย...เพราะคนเราก็ย่อมต้องมีเรื่องที่ถนัดและไม่ถนัดแตกต่างกันไป”

 

 

...”

 

 

ดูสิครับ... ทุกคนมีผ้าขนหนูสะอาดๆ ใช้แบบนี้ไม่ใช่เพราะความเอาใจใส่ของเซ็มไปหรอกเหรอ? แม้แต่ข้าวของที่ระเกะระกะบนพื้นก็ยังจัดให้เรียบร้อย ห้องล็อกเกอร์ก็สะอาดสะอ้านมีกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ แบบที่ไม่เคยมีมาก่อน แล้วยังเกเตอเรดเย็นๆ ในตู้เย็นอีก”

 

 

...”

 

 

เรื่องบางเรื่องที่คนอื่นคิดไม่ถึงหรือไม่คิดจะทำ เซ็มไปก็ทำมันได้ดีเสมอ ถึงจะช้าไปบ้าง...แต่ก็ทำด้วยความตั้งใจทุกครั้งใช่มั้ยล่ะครับ ของแบบนี้น่ะ บางทีคนรับก็มองผ่านเลยไปไม่สนใจ แต่ถ้ามองให้ดีก็จะรู้ว่าคนทำตั้งใจทำมากขนาดไหน”

 

 

...”

 

 

ผมมองดูอยู่ตลอดนะครับ ผมรู้ว่าเซ็มไปตั้งใจมากกว่าใคร... การจะเป็นผู้จัดการชมรมหรือเป็นอะไรก็ตาม ไม่มีใครเก่งได้ตั้งแต่วันแรกหรอกครับ อยู่ที่ว่าจะถอดใจไปก่อนที่จะเก่งรึเปล่าเท่านั้นแหละ”

 

 

...”

 

 

และคนที่จะตั้งใจทำเพื่อคนอื่น ทำไปยิ้มไป ต่อให้เขาจะด่าจะว่ายังไงเซ็มไปก็ยังทุ่มเททำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาโดยไม่คิดจะประกาศบอกใคร แค่ทำไปเพราะอยากทำจริงๆ... แบบนี้เรียกว่าเป็นคนโง่เหรอครับ”

 

 

...”

 

 

ฉันมองหน้ามาซารุคุงที่พูดประโยคยาวๆ ออกมาม้วนเดียวจบ จากนั้นจู่ๆ ใบหน้าหล่อใสของเขาก็หายไปจากการรับรู้ของฉัน...

 

 

ไม่สิ...ไม่ได้หายไป... แค่มีอย่างอื่นมาบังต่างหาก...

 

 

ฉันไม่กล้าที่จะกะพริบตา...เพราะรู้ว่าถ้าขยับเปลือกตาแม้เพียงนิดเดียวน้ำตาคงจะไหลอาบแก้มลงมาแน่ เพราะมันเอ่อท้นออกมามากมายขนาดนี้แล้ว... จนมองไม่เห็นหน้ามาซารุคุงแล้ว...

 

 

มาพยายามด้วยกันเถอะครับ... ผมรู้ว่าเซ็มไปทำได้ และผมก็อยากให้เซ็มไปอยู่ตรงนี้ด้วยกันด้วย เพราะเซ็มไปเป็นท้องฟ้าส่วนตัวของผม ถ้ามีอยู่ใกล้ตัว ผมต้องขว้างได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แน่ๆ”

 

 

...ฉันมีประโยชน์กับมาซารุคุงเหรอ”

 

 

ไม่ใช่ 'มีประโยชน์' ครับ” มาซารุคุงส่ายหน้าก่อนจะเอื้อมมือมาช้อนท้ายทอยฉันแล้วดึงเข้าไปหาตัว...ทำให้ตอนนี้ใบหน้าฉันซุกอยู่กับแผงอกกว้างที่อบอุ่นจนเหลือเชื่อของเขา...

 

 

ทั้งที่ดูภายนอกเหมือนจะผอมบาง...แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดอย่างนี้กลับรู้สึกได้ถึงความเป็นผู้ชายของเขาจนแม้แต่ตัวเองก็ยังตกใจ... เพราะอ้อมกอดของเขาไม่ทำให้รู้สึกว่าเขาเป็น 'รุ่นน้อง' เลยสักนิด...

 

 

...แต่ 'จำเป็นต้องมีอยู่ตรงนี้' ต่างหาก”

 

 

เป็นทั้งอ้อมกอดที่อ่อนโยน...แล้วก็ชวนให้รู้สึกปลอดภัย พึ่งพาได้ ราวกับเขานี่แหละที่เป็นเซ็มไป ไม่ใช่ฉัน...

 

 

อ้อมกอดนั้นทำให้ฉันร้องไห้ออกมา ทั้งที่ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใครมาก่อน

 

 

ในที่สุดส่วนลึกในใจฉันที่ไม่เคยให้ใครเห็น และไม่อยากให้ใครเห็น...ก็ถูกเขาดึงออกมาจนได้...

 

 

...ถ้างั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป...ฉันจะพยายามให้มากขึ้นนะ”

 

 

ครับ :)”

 

 

มีตรงไหนยังไม่ดีบอกฉันได้เสมอนะ”

 

 

ได้เลยครับ”

 

 

แล้วก็ห้ามไปต่อยตีกับใครอีกนะ ขอห้ามในฐานะผู้จัดการชมรมเลย”

 

 

แสดงว่าถ้าออกนอกเขตชมรมแล้วทำได้?”

 

 

พอเลิกซ้อมแล้วฉันก็จะห้ามในฐานะเซ็มไป”

 

 

แล้วถ้าออกจากประตูโรงเรียนไปแล้วล่ะครับ”

 

 

ก็จะห้ามในฐานะโซระ”

 

 

งั้นก็ต้องคอยจับตาดูตลอดเวลาเลยนะ ไม่งั้นผมอาจจะเผลอออกหมัดก็ได้”

 

 

ฉันจะจับนายล่ามโซ่ไว้เลย”

 

 

มาซารุคุงหัวเราะก่อนจะกอดฉันแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ไม่รู้สึกอยากจะห้ามเขาเลยสักนิด เพราะไม่ได้รู้สึกสบายใจอย่างนี้มานานแล้ว เราค้างอยู่ท่านั้นสักครู่หนึ่งจนกระทั่งฉันลืมไปแล้วว่าเมื่อกี้ตัวเองร้องไห้อยู่...

 

 

สัมผัสจากมือใหญ่ของมาซารุคุงที่ลูบหัวฉันมาตลอดตั้งแต่ต้นนั้นอ่อนโยน... ราวกับกำลังปลอบโยนและยืนยันให้ฉันมั่นใจว่าเขาอยู่ตรงนี้แน่นอน...

 

 

ถ้าได้เป็นเจ้าของอ้อมกอดนี้...แม้แต่เศรษฐินีพันล้านก็คงต้องอิจฉาฉันแน่ๆ

 

 

...ขอบคุณนะ...มาซารุคุง”

 

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เพียงแต่กอดฉันแน่นขึ้นเท่านั้น... แต่แค่อ้อมกอดเดียว มันก็ทำให้ฉันมีแรงฮึดขึ้นมาท่วมท้นขนาดนี้แล้ว

 

 

พรุ่งนี้ฉันจะทำได้ดีกว่าเดิมแน่นอน! เชื่อมือฉันได้เลย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

 

เค้าไปซ่อมคอมมาแล้ววววว

และสิ่งแรกที่ทำหลังจากน้องแมคหายป่วยก็คือมาอัพนิยาย!

รู้สึกผิดต่อนักอ่านมากที่ปล่อยให้รอนาน T_T ขอโทษนะคะ

ช่วยกันส่งกำลังใจมาเยอะๆ น้องแมคจะได้แข็งแรงไม่ป่วยอีกน้า~

รักทุกคนที่เม้นต์ให้มากๆ ตอนคอมเสีย

อ่านคอมเม้นต์ได้แต่ในไอโฟน ถึงปวดตาก็ยังฟินมาก >O<

มีแรงอัพต่อเลยค่ะ~ >//////////<

ทุกคนอย่าลืมรักมาสะจังให้มากๆ น้า อย่าลืมเม้นต์ด้วย~

ตอนนี้พี่แฝดกำลังจะเริ่มวาดปกมาสะจังแล้ว!

รอฟินกันนะ~

 

 

 

 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2243 Yoen808157 (@Yoen808157) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:56

    หนูน้ำตาไหลออกมาเลยอ่ะT0Tเเต่โคตรสนุก
    #2243
    0
  2. วันที่ 3 เมษายน 2558 / 13:28
    จะสิงงนางเอกกกก จะสิงงง 
    นาสะของฉ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน//รองเท้าที่ไหนลอยมา
    ชอบมากกกเรื่องนี้
    #2211
    0
  3. #2188 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 00:18
    อ่านตอนนี้เล่นเอาน้ำตาคลอเลย ซึ่ง++++
    #2188
    0
  4. #2170 pin (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 22:02
    มาซารุคุงน่ารักมากเลยค่ะ รอซื้อรวมเล่มนะคะ
    #2170
    0
  5. #2004 YamiKitsuneE (@timsama) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 13:48
    มาสะคุงดูใจดีกับโซระมากๆ มีรุ่นนี้แบบนี้รักตายเลย555
    #2004
    0
  6. #1613 Aichan Killuapica (@aichan-3-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 07:24
    motto motto
    #1613
    0
  7. #1612 น้อยหน่า (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 23:06
    อัพ อัพ อัพ น้าาา. รออยู่น้าาา นิยายสนุกมากกกกค่า
    #1612
    0
  8. #1610 Ma Toy (@0846574227) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 18:18
    อ๊ายยยยยยยยย!!!!!ฟินนนนนนนนนนน!!! #มโนขนาดหนักว่าตัวเองเป็ยโซระเซ็มไป
    #1610
    0
  9. #1609 bellz thanyaporn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 01:18
    อร้ายยยยยย!!! อิจฉาโซระ>w< มาฅารุคุงเป็นรุนน้องที่น่าร้ากอะไรขนาดนี้เนี่ย>////////< อยากเห็นปกไวๆจัง❤💙💚💛💜
    #1609
    0
  10. #1608 noiiz16 (@noiiz-smp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 23:29
    อยากอ่านแล้วอ่า เมื่อไหร่จะออก ???
    #1608
    0
  11. วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 23:25
    ฮึกกก เด็กๆ ในชมรมใจร้าย -3- ว่าโซระจังเค้า #เดี๋ยวนะ ของมาซารุนี่นา...
    #1606
    0
  12. #1605 ผกา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 21:38
    โอ้~~~เย้ๆๆๆ
    #1605
    0
  13. #1604 Lime Cake (@dreamt999) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 19:11
    สนุกค่ะ น่ารักมากกกกกกก >< อัพต่อเลยค่ะ
    #1604
    0
  14. #1602 ดวงจันทร์สีนวล (@bf_nn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 21:14
    อ่านคอนมาซารุคุงปลอบโซระจังไปนี่แทบจะร้องไห้ ซึ้งอ่ะ ทำไมนางน่ารักแบบนี้ล่ะ T^T งือ อยากอ่านไวๆละ >_<
    #1602
    0
  15. #1601 il hoon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 20:55
    มาสะจังน่ารักอะ
    #1601
    0
  16. #1600 Nattacha Print (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 20:17
    รอฟินต่อไปค่าาา เเค่รี้ก็ฟินแร้วว -///- รักพี่อายนะคะ
    #1600
    0
  17. #1599 Ping (@wipat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 19:50
    อิจฉาโซระ 5555
    #1599
    0
  18. #1598 ชาแปงค์  (@195195) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 19:09
    เพราะเซ็มไปเป็นท้องฟ้าส่วนตัวของผม...
    โอ๊ยยย ยฟินนนนนนน
    #1598
    0
  19. #1597 Smile Smile (@smile099201) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 18:13
    มาสุจังน่ารักมากๆเลย ยังไงก็สู้ๆๆนะคะพี่อาย เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #1597
    0
  20. #1596 Setibel92 (@tongue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 17:42
    สนุกมากเบยสู้ๆ
    #1596
    0
  21. #1594 babell (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 17:12
    งื้ออออ~อยากโดนกอดบ้างงงง
    #1594
    0
  22. #1593 red_box (@nut_plu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 12:00
    สนุกมากกกอ่ะมาซารุคุงสุดยอดเรยอ่ะชอบมั่กๆๆรักเรย
    #1593
    0
  23. #1592 Milk_Ver (@milk7799) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 11:11
    ฮือออออเมื่อไหร่เล่มมาสะจะออก
    #1592
    0
  24. #1591 Nu'Belle Love P'Mark (@bellfergoll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 09:56
    มาซารุอ่อนโยนมากอ่าาาาาา อยากได้แบบนี้ๆๆไไไไ
    #1591
    0
  25. #1590 bonamoon (@bonamoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2557 / 09:53
    สงสารโซระอ่าาาา
    เราก้เป็นคล้ายโซระนิดน​ึ​ง​ง​ง​ T_T
    แต่ถ้ามี​​​ผู้ชายแบบมาซารุคุงมาปลอบใจนี่
    ​ฟินไปหลายโลกเลยค่ะะะ​ 
    ขอบคุณพี่อายมากๆเลยนะคะที่แต่งนียายดีๆมาให้อ่านกัน
    #1590
    0