Nippon Baby รักหวานมันโฮมรันหัวใจเจ้าชายเบสบอล

ตอนที่ 7 : Nippon Baby : 僕に頑張ってくれた来たんじゃない? (มาเชียร์ผมไม่ใช่เหรอ?) [[COMPLETED 100%]]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,963
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    18 พ.ย. 57









 

ขอบคุณโปสเตอร์จากน้อง Mudmee Phupradit มากๆๆๆ เลยค่า >/////////<





 

 

 

 

7

僕に頑張ってくれた来たんじゃない?

(มาเชียร์ผมไม่ใช่เหรอ?)

 

 

 

 

 

การซ้อมแข่งระหว่างมินามิโค VS ชูโอ

 

 

สไตร์ค!”

 

 

วันนี้มาซารุคุงก็ On Fire อีกแล้วค่ะ!

 

 

ฉันที่นั่งอยู่บนสแตนด์รู้สึกดี๊ด๊าดีใจเสมือนหนึ่งเป็นผู้มีส่วนร่วมในความสำเร็จนั้น รู้สึกคันปากอยากตะโกนเชียร์มากๆ แต่เขาห้ามเอาไว้เลยต้องจิกตัวเองอย่างสุดความสามารถ (มันทรมานนะรู้มั้ย T_T)

 

 

วันนี้เป็นวันซ้อมแข่ง แต่มาซารุคุงก็ดูไม่เครียดเหมือนตอนซ้อมคราวก่อนแล้ว สีหน้าเขาดูจริงจัง แต่นัยน์ตาสีเฮเซลงี้เป็นประกายวิบวับเชียว แค่ดูก็รู้ว่ากำลังสนุกอยู่ เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ เพลินจริงๆ นะ >O<

 

 

นอกจากฉันที่นั่งอยู่อะโลนชั้นบนสุดแล้ว แถวหน้าก็มีเหล่ามาซารุ FC เจ้าเก่าอยู่เหมือนเดิม จริงจังกันมากเลยนะเนี่ย แถมพอเป็นวันเสาร์...ทุกคนก็แต่งตัวจัดเต็มมากันอีกต่างหาก แบบนี้สิถึงจะทำให้สนามมีสีสันขึ้นมา

 

 

แบตเตอร์หมายเลขสามขึ้นมาเปลี่ยนแทนสองคนแรกที่โดนมาซารุคุงทำเอาท์ออกไป หลังจากเช็กดูให้แน่ใจเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ประจำเบสกับเอาท์ฟิลด์ว่าพร้อมแล้ว มาซารุคุงก็ตั้งท่าก่อนจะขว้างลูกออกไปด้วยความเร็วสูงประมาณแปดพันไมล์ต่อชั่วโมง (เครื่องบินเรอะ?)

 

 

ป๊อก!

 

 

อ้าว ตีได้แฮะคนนี้ O_o แต่ลูกมันไวมากจนตีโดนแค่ปลายไม้ ไม่น่าจะดีหรอกมั้ง

 

 

ฉันนั่งจ้องลูกที่ลอยโด่งอยู่บนอากาศตาไม่กะพริบขณะที่แบตเตอร์ออกวิ่งสุดฝีเท้าไปที่เบสหนึ่ง... จนกระทั่งมันดิ่งลงมาเรื่อยๆ...

 

 

หมับ!

 

 

ฟลายเอาท์* !”

 

 

นั่นไง บอกแล้วว่าตีไม่ดี >O<

 

 

เมื่อแบตเตอร์ถูกทำเอาท์ครบสามคนแล้วมินามิโคก็สลับไปเป็นฝ่ายรุกแทน โดยที่ในฮาล์ฟอินนิ่งแรกชูโอยังทำแต้มไม่ได้เลยสักแต้ม เริ่มแบบนี้ก็สวยน่ะสิ >///< ฉันเคยเห็นแบตเตอร์มือดีของมินามิโคตีมาแล้ว โฮมรันกันสวยๆ เลย เพราะงั้นเราต้องชนะแน่~

 

 

(นี่แค่ซ้อมแข่งยังแทบลุกขึ้นเต้น ไม่อยากคิดถึงตอนไปเชียร์ที่สนามโคชิเอ็งเลยแฮะ >////< ถึงตอนนั้นบอกเลยว่าไม่แพ้ใครแน่~)

 

 

ตอนมาซารุคุงเดินกลับมานั่งพัก โค้ชและเพื่อนร่วมทีมก็แห่กันเข้ามาชื่นชมกันใหญ่ >_< ดีจังน้ามาซารุคุง~

 

 

พิตเชอร์ของมินามิโคไม่ธรรมดาเลยนะ”

 

 

นั่นสิ ผมเคยเห็นในทีวีอยู่เหมือนกัน ตอนสปริงโคชิเอ็ง*** เขาก็ทำผลงานได้ดี แทบจะสูสีกับโมโตมิยะ เอซคนก่อนเลย”

 

 

หูที่ดีกว่ามนุษย์ทั่วไปของฉันบังเอิญจับบทสนทนาจากคุณลุงสองคนที่นั่งอยู่เยื้องลงไปสองแถวได้ O_O ตามมารยาทแล้วก็ไม่ควรฟังหรอก แต่บอกแล้วว่าฉันมาจากมิติที่สี่ ดังนั้น...

 

 

ฉันก็จะแอบฟังต่อไปค่า >O< ก็มันเกี่ยวข้องกับมาซารุคุงนี่นา~

 

 

ไม่เคยเห็นเด็กปีสองที่มีความสามารถขนาดนี้มานานแล้วนะ”

 

 

ระหว่างแอบฟัง (เสียมารยาทสุดๆ) ฉันก็แอบเหล่มองคุณลุงสองคนนั้นไปด้วย แล้วก็ต้องตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นโลโก้บนเสื้อวอร์มของเขา O_O!!!

 

 

นั่นมันโลโก้ของทีมโยมิอุริไจแอนท์นี่นา -O-!!!

 

 

ฉันต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้ถลาเข้าไปอวยมาซารุคุงอย่างสุดชีวิตสุดลิ่มทิ่มประตู แต่ใจงี้เด้งเป็นลูกปิงปองแล้วจ้า >////< คนของไจแอนท์ถึงกับออกปากชมมาซารุคุงเชียวนะ! กรี๊ดดด แทบรอเล่าให้เขาฟังไม่ไหวแล้ว >_<!

 

 

That boy is very fierce. You can't underestimate his pretty face at all. It's like I saw a bullet train in a baseball field. You've gotta come see the Summer Koshien this year! (เด็กคนนั้นร้ายมากนะ จะประมาทหน้าสวยๆ ของเขาไม่ได้เด็ดขาด เมื่อกี้ผมเห็นยังกับมีชินคันเซนมาวิ่งในสนามเบสบอลเลย คุณต้องมาดูซัมเมอร์โคชิเอ็ง* ปีนี้ให้ได้นะ!)”

 

 

อ๊ะ แล้วนั่นอะไรล่ะ -O- ทำไมมีฝรั่งด้วย O_O ฉันเอี้ยวตัวมองลงไปด้านข้างสแตนด์ แล้วก็เห็นฝรั่งผมทองยืนคุยโทรศัพท์อยู่

 

 

หรือว่า...เด็กหน้าสวยที่ว่านั่น... จะเป็นมาซารุคุง!?

 

 

กรี๊ดดด พิตเชอร์มือซ้ายร้อยล้านของฉันจะได้อัพเลเวลเป็นมือซ้ายพันล้านแล้วใช่มั้ย มีแต่แมวมองมาสนใจแบบนี้น่ะ >////<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

********************************





 

 

จบเกม!”

 

 

หลังจบอินนิ่งที่เก้า มินามิโคก็เอาชนะไปด้วยสกอร์ 9-1 ขาดลอยเลยทีเดียว

 

 

เหล่าแฟนคลับของมาซารุถาโถมเข้าไปหาเขา พร้อมกับเสียงวี้ดว้ายยินดี ตามด้วยกล่องข้าว น้ำดื่มเย็นๆ และผ้าขนหนูสะอาดๆ หอมๆ ให้เขา ส่วนฉันก็ได้แต่นั่งดูด้วยความทึ่ง -O- สุดยอดไปเลยแฮะ...

 

 

พอก้มมองข้าวปั้นจากคอนบินีที่ฉันซื้อมาแล้วก็รู้สึกต่ำต้อยขึ้นมาทันที จะไปเทียบกับข้าวกล่องทำเองอลังการของพวกเธอได้ยังไง ฉันจะไปบังคับให้เอซของชมรมเบสบอลมินามิโคกินของแบบนี้ได้ยังไงกัน T.,T ถึงมันจะอร่อยก็เถอะแต่เวลาฉลองก็ต้องจัดของดีๆ หน่อยใช่มั้ยนะ

 

 

หลังจากนั่งดูสาวๆ รุมล้อมมาซารุคุงอยู่พักหนึ่งฉันก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มทีมชูโอที่แพ้ไปเมื่อกี้พากันนั่งหงอยอยู่ข้างสนาม ฟีลต่างกับการเฉลิมฉลองของมินามิโคลิบลับเลย -O-

 

 

ซึ่งฉันก็พอเข้าใจอยู่ ถึงจะเป็นแค่การซ้อมแข่ง แต่สกอร์ที่ต่างกันมากคงทำให้พวกเขาขวัญเสียไม่น้อยแหละ เพราะนั่นหมายถึงโอกาสในการไปโคชิเอ็งของพวกเขายากขึ้นมามากๆ เลย

 

 

แต่เด็กหนุ่มบอยไม่ควรสิ้นหวังกันง่ายๆ สิ เพราะพวกเขาก็ไม่ได้เล่นแย่อะไรสักหน่อย แค่กีฬามันต้องมีแพ้มีชนะกันบ้างเป็นเรื่องปกติเท่านั้นแหละ

 

 

ฉันก้มมองข้าวปั้นกับน้ำที่ซื้อมาเผื่อมากมาย ก่อนจะตัดสินใจถือมันเดินลงจากสแตนด์เข้าไปหาเด็กโรงเรียนชูโอที่ไม่มีสาวๆ แฟนคลับตามมาให้กำลังใจเพราะรู้สึกเสียดายถ้าจะให้มันเสียเปล่าไปเฉยๆ (ยังไงฉันก็กินคนเดียวไม่หมดอยู่แล้ว T.,T)

 

 

เอ้านี่!”

 

 

...?” แบตเตอร์เบอร์หนึ่งที่โดนมาซารุคุงทำเอาท์ไปเป็นคนแรกเงยหน้าขึ้นจากพื้นสนามก่อนจะมองถุงที่ฉันยื่นให้แบบงงๆ จากนั้นจึงลากสายตาขึ้นมามองหน้าฉัน “ครับ?”

 

 

เอาไปแบ่งกันทั้งทีมนะ ^^ ดื่มน้ำเย็นๆ กินของอร่อยกันก่อน”

 

 

...”

 

 

อย่ามัวแต่ทำหน้าหงอยหรือนั่งเสียใจอยู่เลย พวกนายพยายามได้ดีมากวันนี้ ถ้าพักกันจนหายเหนื่อยแล้วก็อย่าลืมลุกขึ้นมาซ้อมต่อนะ”

 

 

...ขอบคุณมากครับ”

 

 

ข้าวปั้นของที่นี่อร่อยสุดๆ เลยนะ >_< ฉันกินประจำเลย”

 

 

พอเด็กในทีมคนอื่นๆ เห็นฉันกับแบตเตอร์เบอร์หนึ่งคุยกัน ก็พากันเข้ามารุมๆ ล้อมๆ ดูว่าทำอะไรกันอยู่ จากนั้นพอเห็นของกิน พวกเขาก็เข้ามาแย่งกันใหญ่เลย ว้าวววว สมเป็นเด็กผู้ชายวัยรุ่นชะมัด

 

 

อร่อยจริงๆ ด้วย!”

 

 

ชาข้าวก็อร่อยมาก!”

 

 

ขอบคุณมากนะครับ!”

 

 

ฮ่าๆ ไม่เป็นไร กินให้อร่อยนะ >O< ขอโทษที่มีมาไม่เยอะมาก”

 

 

แบตเตอร์เบอร์หนึ่งนั่งเคี้ยวข้าวปั้นหยับๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าฉัน “เซ็มไป เมื่อกี้นั่งเชียร์มินามิโคอยู่ไม่ใช่เหรอครับ”

 

 

หือ? อ๋อ ใช่ๆ”

 

 

แล้วทำไมถึงเอาเสบียงมาให้พวกผมล่ะ”

 

 

จะให้ใครก็ไม่สำคัญนี่ ^^ ฉันน่ะชอบคนที่มีความพยายามที่สุดเลย”

 

 

สีหน้าเขาดูเหมือนจะร้องไห้ขึ้นมาวูบหนึ่ง จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสดใสผิดกับสีหน้าหม่นหมองเมื่อกี้ลิบลับ “จริงเหรอครับ ขอบคุณมากนะครับ พอได้คุยกับเซ็มไปแล้วรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาเลย”

 

 

งั้นก็ดีนะ >_<”

 

 

คือว่า...ถ้าผมจะขอเมลแอดเดรส...”

 

 

โซระซัง!”

 

 

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ขัดจังหวะแบตเตอร์เบอร์หนึ่งที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างจนเขาถึงกับสะดุดไปเลย ฉันเองก็สะดุ้งโหยงเหมือนโดนหอกตำ (แถวบ้านเรียกแทง -_-) ก่อนจะหันกลับไปมองเจ้าของเสียงนั้นที่ยืนมองมาด้วยสีหน้าบูดสนิท -O-;;;

 

 

มะ...มาซารุคุง”

 

 

มานี่ครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบผิดจากน้ำเสียงสดใสน่ารักเหมือนทุกที ฉันกะพริบตาปริบๆ เพราะยังงงสถานการณ์อยู่ และตอนนั้นเองที่แบตเตอร์เบอร์หนึ่ง (ก็ยังไม่รู้ชื่อเลยต้องพิมพ์ยาวๆ แบบนี้ T_T) เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

 

 

...หรือว่าเซ็มไปเป็นแฟนของฮาเซคาวะ เอซของมินามิโคครับ? -O-;;”

 

 

เอ๋? ฉันมะ... หวาาาา”

 

 

ฉันกำลังจะตอบปฏิเสธ... แต่พูดออกไปได้แค่ครึ่งเสียง ก็ถูกมาซารุคุง (ที่ไม่รู้วาร์ปมาหรือยังไงถึงได้มาไวนัก) คว้าแขนแล้วลากออกมาซะก่อนแล้ว -O-;;;;

 

 

มะ...มา...”

 

 

อย่าเพิ่งพูดครับ”

 

 

นี่ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ TOT ทำไมเขาอารมณ์ขุ่นคลั่กขนาดนี้ TTOTT เขาเพิ่งซ้อมแข่งชนะขาดไปนะ ควรจะแฮปปี้ดี๊ด๊าสิ นี่ฉันยังแฮปปี้สุดๆ ไปเลยนะ

 

 

ลงท้ายฉันก็กลัวน้ำเสียงเย็นๆ และสีหน้านิ่งจนคนมองต้องหงอของมาซารุคุงจนยอมให้เขาลากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำเดียว T__T ในที่สุดหลังจากมาถึงด้านหลังโรงยิมที่ไม่มีใครอยู่แล้ว เขาถึงได้ปล่อยมือฉันก่อนจะเดินไปล้างหน้าที่ตู้น้ำดื่มหลังโรงยิม...โดยไม่พูดอะไรอีกเช่นเดิม TOT

 

 

ฉันไม่ชอบเสียงดังๆ ก็จริง แต่ความเงียบก็ไม่ชอบเหมือนกันนะ T^T

 

 

...มาซารุคุง”

 

 

...”

 

 

เป็นอะไรไปเหรอ ฉันทำอะไรให้ไม่พอใจรึเปล่า...?”

 

 

ทำครับ”

 

 

ฉันขอโทษ T^T”

 

 

ขอโทษมานี่รู้เหรอครับว่าตัวเองทำอะไรลงไป?”

 

 

...เอาจริงๆ ก็ไม่รู้หรอก...”

 

 

พอได้ยินคำตอบฉันโคไฮหน้าหล่อก็ถึงกับถอนหายใจยาวไปถึงโอกินาว่า T_T ฉันขอโทษษษษษ TT_TT

 

 

...เซ็มไปน่ะ...” ในที่สุดหลังจากเขาเหนื่อยกับการถอนหายใจแล้ว มาซารุคุงก็เงยหน้าขึ้นจากตู้กดน้ำแล้วถามฉันด้วยสีหน้ากึ่งไม่พอใจกึ่งตัดพ้อ... ที่ดูน่ารักจนเหลือเชื่อ แต่ในขณะเดียวกันเส้นผมที่เปียกน้ำกับหยดน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้าหล่อใสของเขาก็ทำให้เขาดูเซ็กซี่... ความไม่เข้ากันนี่ทำลายสติฉันอย่างแรงจนแทบฟังข้อความที่ริมฝีปากเล็กๆ น่ารักของเขาพูดออกมาไม่รู้เรื่อง...

 

 

僕に頑張ってくれた来たんじゃない? (มาเชียร์ผมไม่ใช่เหรอ)”

 

 

...”

 

 

:( (หน้าบึ้ง)“

 

 

กะ...ก็มาเชียร์มาซารุคุงน่ะสิ!”

 

 

แต่เห็นเอาใจช่วยทีมชูโอจังนะครับ แถมยังเตรียมขนมกับน้ำมาให้อีก”

 

 

อ๋อ นั่นน่ะ...”

 

 

ผิดหวังมั้ยครับที่ผมชนะ”

 

 

ไปกันใหญ่แล้ว -O-;; นี่เขากำลังงอนอยู่สินะ งอนอยู่ใช่มั้ยเนี่ย งอนได้น่ารักเป็นบ้าเลยให้ตายเถอะ อย่าทำสายตาน้อยใจเหมือนหมาน้อยอย่างนั้นได้มั้ย มันขัดกับรูปร่างหน้าตาเซ็กซี่เกินเด็กปีสองของเขามากไปนะ T///T

 

 

มาซารุคุง”

 

 

...”

 

 

งอนฉันเหรอ”

 

 

...เปล่าครับ”

 

 

งั้นหันมาหน่อยสิ”

 

 

...”

 

 

นะ หันมาหน่อยนะ >_<”

 

 

อย่ามาทำเสียงอ้อนเลยครับ เพราะว่าผม...” มาซารุคุงหันกลับมาเตรียมจะตัดพ้ออีกรอบ แต่เมื่อเห็นของที่ฉันหยิบออกจากกระเป๋ามาโชว์...เขาก็นิ่งอึ้งไปเลยทีเดียว

 

 

ฉันโบกผ้าเชียร์ที่นั่งทำทั้งคืน (แต่ก็ยังออกมาดูทุลักทุเลมาก) ตรงหน้ามาซารุคุงที่อ้าปากค้างไปแล้ว จากนั้นจึงยื่นหน้าเข้าไปส่งยิ้มกว้างให้เขา “นี่ทำถึงเช้าเลยนะ ถึงจะดูเหมือนจับนู่นนี่นั่นโยนลงไปลวกๆ ก็เถอะ T_T”

 

 

...”

 

 

ที่จริงอยากเอาออกมาเชียร์มาก แต่เห็นคราวก่อนมาซารุคุงบอกไม่เอา ก็เลยตั้งใจจะเก็บไว้เชียร์ตอนอยู่กันสองคน~”

 

 

...”

 

 

แต่เห็นเงียบๆ แบบนี้ ในใจฉันตะโกนดังถึงดาวพฤหัสเลยนา ไม่มีใครดีใจที่มาซารุคุงชนะมากเท่าฉันคนนี้อีกแล้วล่ะ~”

 

 

ถึงตรงนี้มาซารุคุงก็หลุดหัวเราะออกมาจนได้ แถมยังหัวเราะยาวอีกต่างหาก...

 

 

หายงอนแล้วสินะ ถึงได้หัวเราะเสียงดังขนาดนั้น... น่ารักจังเลยน้า...

 

 

ขอบคุณครับ” มาซารุคุงพูดขึ้นหลังจากหัวเราะจนหนำใจแล้ว เขายังมีหลุดหัวเราะออกมานิดหน่อยเหมือนยังขำค้างอยู่ จากนั้นมือใหญ่ของเขาก็เลื่อนมาลูบหัวฉัน “ขอบคุณมากนะครับ”

 

 

ดีใจมากเหรอ ขอบคุณตั้งสองรอบแน่ะ”

 

 

สุดๆ เลยครับ” เขายิ้มจนตาหยีก่อนจะถอดหมวกแก๊ปที่สวมอยู่ออกมาสวมให้ฉัน “นั่งรอแป๊บนึงนะครับ ผมจะกลับไปประชุมกับทีมก่อน เดี๋ยวกลับบ้านด้วยกันนะ”

 

 

อื้อ!”

 

 

 

 

 

 

 

 

[[ ต่อ ]]

 

 

 

 

ณ สวนสาธารณะใกล้สถานีฮิงาชินากาโนะ

 

 

มาซารุคุงยังไม่อิ่มอีกเหรอ”

 

 

ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยครับ” เขาตอบกลับมาพร้อมกับแย่งข้าวปั้นแซลมอนจากคอนบินีเจ้าประจำของฉัน (ที่เขายืนยันว่ายังไงก็ต้องไปซื้อมาใหม่เพราะของเดิมฉันยกให้หนุ่มๆ ชูโอไปหมดแล้ว) ไปแกะก่อนจะงับคำนึง “เมื่อกี้ข้าวกล่องที่ได้มา ผมยกให้เพื่อนร่วมทีมไปหมดเลยครับ”

 

 

เอ๋!?! ทำไมล่ะ มีแต่ของน่ากินทั้งนั้นเลยนะ -O-;;; นี่ฉันเสียดายแทนน้ำตาจะไหลแล้ว”

 

 

เว่อร์ไป” มาซารุคุงหัวเราะ “ส่วนใหญ่ก็เป็นของที่ซื้อมานั่นแหละครับ และปกติผมก็ทำแบบนั้นอยู่แล้ว ตอนรับมาก็บอกพวกเธอแล้วว่าจะเอาไปแบ่งให้คนอื่นด้วย”

 

 

ถึงจะเป็นของที่ซื้อมาแต่ก็น่าจะดีกว่าข้าวปั้น 108 เยนของฉันอยู่ดีนะ...”

 

 

มันไม่ได้อยู่ที่ราคาหรือหน้าตาอาหารหรอกครับ มันอยู่ที่ว่าได้มาจากใคร แล้วก็กินกับใครต่างหาก”

 

 

ก็อีกนั่นแหละ T^T ได้มาจากฉัน และกินกับฉัน มันก็น่าจะแย่กว่ากินกับสาวสวยพวกนั้นไม่ใช่รึ หรือมาซารุคุงจะชอบท้าพิสูจน์ความกล้านะ ถึงได้อยากมานั่งกินข้าวกับผีอย่างฉัน

 

 

แถมยังเลือกสวนที่เราเจอกันครั้งแรกอีกต่างหาก ตอนบ่ายๆ อากาศกำลังดีมากก็เลยมีคนมาปิกนิกเพียบ (รวมฉันกับเขาด้วย)

 

 

เซ็มไปน่ะ ชอบมานั่งกินข้าวที่สวนเหรอครับ”

 

 

หืม? อื้อ ใช่แล้วล่ะ ^O^ มาแทบทุกวันเลย ยกเว้นวันที่ฝนตกกับหิมะตก... ถ้าเป็นวันแบบนั้นฉันจะนั่งกินในห้องตัวเอง”

 

 

มาซารุคุงขมวดคิ้วก่อนจะหันมามองหน้าฉัน “ทำไมต้องนั่งกินในห้องตัวเองด้วยล่ะครับ”

 

 

ก็บ้านโอตะน่ะเป็นบ้านที่ฉันไปขออาศัยอยู่เฉยๆ อารมณ์โฮสต์แฟมิลี่แหละมั้ง เพราะว่าโอตะซังเป็นคนรู้จักของแม่ฉันน่ะ”

 

 

แล้วเค้าบอกไม่อนุญาตให้เซ็มไปนั่งทานข้าวด้วยกันที่โต๊ะเหรอครับ”

 

 

เปล่าหรอก เค้าก็ไม่ได้พูดอย่างนั้น แต่ฉันเกรงใจเค้าเองแหละ แค่ไปขออาศัยอยู่ก็เกรงใจแย่แล้ว”

 

 

แต่เห็นบอกว่าเป็นคนรู้จักของโอก้าซัง...”

 

 

ก็นะ... คนรู้จักแบบห่างมากๆ น่ะ แล้วแม่ก็ส่งเงินค่าที่พักมาให้โอตะซังทุกเดือน อะไรแบบนี้”

 

 

...”

 

 

ฟังดูแปลกเหรอ นั่นสินะ ก็คงแปลกล่ะมั้ง” ฉันหัวเราะเมื่อมาซารุคุงเงียบไป ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากทำให้บรรยากาศกร่อย วันนี้เป็นวันดีของมาซารุคุง ดังนั้นฉันต้องมาฟีลฉลองสิ~ “จริงสิ! วันนี้น่ะ คนของทีมไจแอนท์...”

 

 

อย่าเปลี่ยนเรื่องสิครับ” มาซารุคุงขัดฉันพลางมองหน้าฉันด้วยนัยน์ตาใสสีเฮเซลคู่สวยของเขา “ผมเคยบอกแล้วไงว่าอยากฟังเรื่องของเซ็มไป”

 

 

...ก็ไม่มีอะไรให้เล่าเยอะแยะนี่ มีแค่นั้นแหละ”

 

 

ตอนยูเมะซังมาพักอยู่ที่บ้านผม ก็อยู่ในฐานะคนอาศัยเหมือนกัน แต่เราก็กินข้าวด้วยกันทุกวัน”

 

 

...”

 

 

และถ้าครอบครัวโอตะไม่ได้ออกปากห้าม... การที่เซ็มไปตั้งใจตีตัวออกห่างและนั่งกินข้าวคนเดียวทั้งที่ไม่จำเป็น มันต้องมีเหตุผลใช่มั้ยครับ”

 

 

...” ฉันนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้เขา “ก็มีแหละ เพราะทุกคนกลับคนละเวลา ไม่ค่อยได้กลับมากินข้าวเย็นด้วยกันเท่าไหร่หรอก โอตะซังก็เป็นผู้บริหารบริษัทใหญ่ ส่วนคุณนายก็มีธุรกิจของตัวเอง... เอย์จังก็มีชมรม บางวันก็มีเรียนพิเศษ”

 

 

...”

 

 

ไม่มีอะไรหรอก”

 

 

...แล้วกินข้าวคนเดียวไม่เหงาเหรอครับ”

 

 

...ฉันเป็นผีไง ล่องลอยไปทั่ว ไม่เหงาหรอก”

 

 

มาซารุคุงถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะยื่นมือมาจิ้มแก้มฉัน “ผีอะไรจะแก้มยุ้ยขนาดนี้ครับ”

 

 

ผีอ้วนไง T^T”

 

 

ฮ่าๆๆๆ” มาซารุคุงหัวเราะเสียงดังแล้วเปลี่ยนเป็นหยิกแก้มฉันแทน “ผมขอโทษที่ถามเรื่องส่วนตัวมากไปนะครับ”

 

 

...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก”

 

 

เอาเป็นว่าถ้าอยากเล่าเมื่อไหร่...ผมก็อยู่ตรงนี้เสมอนะ”

 

 

ฉันเงียบไปเล็กน้อยเพราะรู้สึกเหมือนหัวใจสั่นไหวยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก... เพราะเขาแตะโดนบางสิ่งที่ไม่เคยมีใครมองเห็นมาก่อน

 

 

บางอย่างที่ฉันไม่เคยให้ใครเห็น

 

 

หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งกินข้าวปั้นบนพื้นหญ้ากันเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร มองเห็นเด็กน้อยเล่นแคชกันอีกแล้ว น่าจะเป็นกลุ่มเดิมล่ะมั้ง ถ้าพวกเขารู้ว่ามีพิตเชอร์มือซ้ายร้อยล้านนั่งอยู่ตรงนี้จะตื่นเต้นกันไหมนะ ต้องตื่นเต้นแน่ๆ เลย...

 

 

ตอนที่ฉันเล่าเรื่องคุณลุงทีมไจแอนท์กับฝรั่งผมทองวันนี้ให้มาซารุคุงฟัง สีหน้าเขาดูดีใจไม่น้อย เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ ชอบเวลาเขาหัวเราะที่สุดเลย ดูแล้วรู้สึกหน้าบานเหมือนทานตะวัน >///<

 

 

แล้วเซ็มไปล่ะครับ?”

 

 

ฉัน?”

 

 

โตขึ้นอยากเป็นอะไรครับ”

 

 

=O=;;” ฉันตกใจจนอ้าปากหวอกับคำถามไม่มีที่มานี้ ก่อนจะกระแอมสองสามทีแล้วชี้นิ้วแตะจมูกเขาพร้อมทำสีหน้าจริงจัง “บอกไปแล้วห้ามขำนะ”

 

 

ไม่รับปากครับ”

 

 

แง งั้นไม่บอก”

 

 

ฮ่าๆ ล้อเล่น บอกมาเถอะครับ”

 

 

...คือว่าตอนเด็กๆ ฉันอยากเป็นพยาบาล”

 

 

...”

 

 

บอกว่าห้ามขำไง T_T”

 

 

ยังไม่ได้ขำเลย”

 

 

ฉันรู้ว่ามาซารุคุงกำลังขำอยู่ในใจ”

 

 

อย่ามาใส่ร้ายกันสิครับ” มาซารุคุงยิ้มก่อนจะเอียงคอมองหน้าฉัน “แล้วทำไมถึงอยากเป็นพยาบาลเหรอ”

 

 

อืม...เพราะตอนม.ต้นคุณยายฉันล้มป่วย มีพี่พยาบาลคนสวยคอยดูแลคุณยายอย่างดีตลอด เค้าใจดีมากเหมือนนางฟ้าไนติงเกล ฉันก็เลยประทับใจจนอยากเป็นพยาบาลเหมือนพี่เค้า”

 

 

มาซารุคุงมองหน้าฉันเงียบๆ... แต่สายตาของเขาทำให้หัวใจฉันไม่เงียบเลย เล่นมาจ้องกันด้วยสายตาแบบนั้นฉันไม่มุดดินหนีก็ดีแล้ว...

 

 

หลังจากจ้องจนพอใจแล้วเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังร้องเพลง “เหมาะกับเซ็มไปมากเลยนะครับ”

 

 

จริงเหรอ”

 

 

เพราะเซ็มไปเป็นคนใจดี อ่อนโยน... ถ้าคนไข้ได้เจอพยาบาลแบบนี้คงหายเร็วแน่ๆ”

 

 

งั้นขอจองมาซารุคุงเป็นคนไข้ของฉันคนแรกเลยนะ”

 

 

จะแช่งให้ผมป่วยรึไงครับ”

 

 

ฉันหัวเราะเสียงใสก่อนจะหยิบชาข้าวขึ้นมาดื่ม จากนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเหมือนหมาหงอย “แต่ดูจากผลการเรียนแล้ว...ความฝันที่จะเป็นพยาบาลมันช่างอยู่ไกลนัก U_U”

 

 

นั่นสิครับ วันก่อนผมเดินผ่านห้องพักครูเห็นตอนเซ็นเซย์กำลังด่าเรื่องคะแนนสอบย่อยของเซ็มไปอยู่พอดีเลยครับ”

 

 

โฮ TOT เรื่องมันเศร้า ฆ่าฉันที”

 

 

ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจถามผมได้นะครับ เพราะผมต้องพยายามให้คะแนนสอบอยู่ในระดับสูงตลอดเวลาเพื่อให้ได้อยู่ในชมรมต่อ เลยต้องเรียนพิเศษแบบจริงจัง น่าจะพอทำการบ้านของปีสามได้”

 

 

เอ๊ะ จริงเหรอ O_O” ฉันถามเขาพลางทำตาโต “ถ้างั้นฝากด้วยนะ ไว้มีการบ้านเมื่อไหร่จะเอาไปให้มาซารุคุงทำให้นะ”

 

 

มาซารุคุงเหล่มองหน้าฉันก่อนจะยื่นมือมาเขกหัวฉัน เจ็บนะ TOT

 

 

แบบนั้นใช้ได้ที่ไหนกันครับ ถ้าไม่ทำเองแล้วเวลาสอบจะทำไง ปกติลอกการบ้านเพื่อนด้วยรึเปล่าเนี่ย”

 

 

...ก็มีบ้าง”

 

 

แทนที่จะลอกทำไมไม่ไปขอให้เขาสอนวิธีทำให้ล่ะครับ หรือไม่ก็ถามเซ็นเซย์ตอนท้ายคาบก็ได้ถ้าไม่เข้าใจ ไม่งั้นถ้าถึงเวลาจริงทำไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ดีนะ”

 

 

ขอโทษค่ะ T_T”

 

 

หลังจากนั้นฉันก็โดนโคไฮหน้าหล่อเทศนาเรื่องวิธีการเรียนที่ถูกต้องต่ออีกประมาณสิบนาทีถ้วน จากนั้นก็ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว

 

 

ยังไม่อยากกลับเลยน้า...

 

 

จู่ๆ ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำเอาตกใจจนเกือบสำลักขาช้าวแน่ะ T_T แต่มาซารุคุงต้องกลับบ้านไปทานข้าวเย็นกับที่บ้าน...ฉันจะมางอแงให้เขานั่งเป็นเพื่อนก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ

 

 

กลับกันเถอะครับ”

 

 

อื้อ โอเค” ฉันเก็บข้าวของใส่ถุงเตรียมเอาไปทิ้ง จากนั้นก็โดนมาซารุคุงแย่งถุงไปทิ้งเอง ฉันเดินตามหลังไปก่อนจะยิ้มให้เขา “วันนี้สนุกมากเลย ถ้ามีซ้อมแข่งหรือมีแข่งอีกก็เรียกฉันนะ >_<”

 

 

แน่นอนครับ ขอบคุณที่มาเชียร์ผมด้วย คราวหน้าอย่าไปให้กำลังใจทีมคู่แข่งอีกนะครับ”

 

 

จ้า จ้า ไม่ทำแล้วจ้า >_<”

 

 

แล้วป้ายเชียร์ คราวหน้าเอาออกมาชูก็ได้ครับ แค่ไม่ต้องตะโกนเสียงดังก็พอ”

 

 

งั้นคราวหน้าจะทำป้ายใหญ่สุดๆ ไปแทนนะ >_<”

 

 

แค่นี้ก็พอแล้วมั้งครับ -O-”

 

 

ไม่เอา คติฉัน...งานเล็กไม่ งานใหญ่ต้องมา”

 

 

คติอะไรกันครับนั่น” มาซารุคุงหัวเราะ เป็นเสียงหัวเราะที่นั่งฟังได้ทั้งวันไม่เบื่อ แต่ต้องกลับแล้วจริงๆ สินะ T_T

 

 

ถ้างั้นก็...บ๊ายบายน้า ไว้เจอกัน...”

 

 

จะรีบบอกลาไปไหนครับ”

 

 

อ้าว ก็...”

 

 

ผมจะไปส่งที่บ้าน”

 

 

เอ๊ะ ไม่ต้องหรอก...”

 

 

ดื้อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับ เพราะผมเด็กกว่า มีสิทธิ์งอแงกับเซ็มไปได้”

 

 

เป็นตรรกะของใครกัน TOT

 

 

เอาล่ะ ไปกันเถอะ” มาซารุคุงพูดพร้อมกับออกเดินนำหน้าฉันไป แล้วก็หยุดเดินในห้าก้าวเพื่อจะหันกลับมาดุฉันที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “มาสักทีสิครับ ไม่งั้นจะอุ้มกลับบ้านจริงๆ นะ”

 

 

ค่า~ ค่า~ มาแล้วค่า~”

 

 

 

 

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

 

 

 

 

 

เด็กน้อยของเรา วันนี้มีหลายอารมณ์มากเลยเนอะ

ทั้งโกรธ ทั้งโหด ทั้งงอน ทั้งหึง ทั้งน้อยใจ ทั้งอารมณ์ดี ทั้งดื้อ ทั้งงอแง

น่ารักมั้ยคะ ใครอยากรับมาสะจังไปเลี้ยงที่บ้านมั่ง >///<

อิอิ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ ที่คอยติดตามและเมนต์ให้

หลายคนเมนต์จัดหนักมาก อ่านแล้วยิ้มแก้มปริเลย

จนต้องรีบมาอัพเลยเนี่ย ทั้งที่เหนื่อยสุดๆ >_<

รักทุกคนมากน้าา อยากอ่านต่อรีบเมนต์จัดหนักมาเลย!

และอย่าลืมแวะไปให้กำลังใจพี่แฝดกันน้า

พวกเราจะได้ยลโฉมมาสะจังกับโซระจังไวๆ >//////<

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Fly out เกิดขึ้นเมื่อฝ่ายรุก (ผู้ตี) ตีลูกเข้าในสนามแล้วฝ่ายรับสามารถรับลูกได้ก่อนที่จะตกถึงพื้น

*** Spring Koshien หมายถึง The National High School Baseball Invitational Tournament (選抜高等学校野球大会) ที่เรียกกันว่าสปริงโคชิเอ็ง (春の甲子園) เพราะเป็นการแข่งขันเบสบอลระดับมัธยมปลายที่จัดขึ้นในช่วงเดือนมีนาคมของทุกปี ซึ่งตรงกับฤดูใบไม้ผลิ ทีมที่จะได้เข้าแข่งขันจะต้องเป็นทีมที่ชนะในระดับภูมิภาค กับทีมที่ถูกคัดเลือกและเชิญให้มาเข้าแข่งขันโดยคณะกรรมการของ Japan High School Baseball Federation

* Summer Koshien (夏の甲子園) ชื่อเต็มคือ The National High School Baseball Championship (全国高等学校野球選手権大会) เป็นการแข่งขันเบสบอลระดับมัธยมปลายที่ใหญ่ที่สุดในรอบปี และยังเป็นการแข่งขันกีฬาระดับมือสมัครเล่นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นด้วย เริ่มการแข่งขันในช่วงฤดูร้อน ก่อนจะไปจบที่ 49 ทีมสุดท้ายในเดือนสิงหาคม ณ สนามฮันชินโคชิเอ็งที่จังหวัดเฮียวโก การได้แชมป์ในการแข่งซัมเมอร์โคชิเอ็งเป็นความฝันสูงสุดของนักเบสบอลระดับมัธยมปลาย

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2242 Yoen808157 (@Yoen808157) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:48

    เด็กอะไรจะอุ้มรุ่นพี่กลับบ้าน เขินเเทนเเป๊บบบ
    #2242
    0
  2. #2220 ไม่มีชื่อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 09:19
    อ๊ายยยย พี่เป็นติ่งแอลด้วยกรอคะ#ผิด
    #2220
    0
  3. วันที่ 3 เมษายน 2558 / 13:21
    น่ารักที่สุดดดดดดด 
    อยากได้คนนี้อ่าา สิงโซระแปป >< อ๊ายยยยย
    #2210
    0
  4. #2208 Peony (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 12:36
    น่ารัก
    #2208
    0
  5. #2206 guitar4980 (@guitar_49805) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 00:03
    อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!! ฟินนนนนนนน (จิกจนหมอนขาดดดด) เดี๋ยวๆ 555555 สนุกมากๆเลยค่ะ ชอบบบบบบ
    #2206
    0
  6. #2187 koshimako (@koshimako) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 00:08
    เด็กน้อยน่ารักสุดๆ เลยวันนี้ กรี๊ดกร๊าดดดด 
    #2187
    0
  7. #2150 Chanthean (@kanthitikan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 20:55
    ฮืออออ อยากซื้อมาเก็บไว้แล้วค่าาาา
    #2150
    0
  8. #2078 ling ling (@waramat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:23
    น่ารักมากๆเลยยย >< ฟินเเทนนน
    #2078
    0
  9. #1910 M'nareerat Samutsiriyatorn (@naree_nareerat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 01:50
    งือออ พี่อาย หนูขอถามไรนิสนึง คือว่า..โซระจังไม่ได้อ้วนใช่มั้ยอ่ะ แค่เจ้าเนื้อเน้อะ ไม่อ้วน ไม่อ้วน
    #1910
    0
  10. #1439 natwasa (@natwasa43) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2557 / 11:01
    น่ารักอ่าา
    #1439
    0
  11. #1389 นิชาภ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 09:36
    มาสะจังหึงน่ารักจังเลยอ่ะ อยากได้ผู้ชายที่รับฟังและเข้าใจเราแบบนี้จัง
    #1389
    0
  12. #1349 Adreammmmn (@wanicha-28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 22:13
    เเงๆๆ อย่าเห็นโซระโดนอุ้มกลับบ้าน#ผิด

    ว้ายๆ ตอนนี้ก็มีมาให้ฟินอีกเเล้ว อารมณ์ประมาณง้องอนนี้มันสุดๆจริงๆ ขอบคุณนะคะเจ้าหญิง
    #1349
    0
  13. #1348 Silver mirror (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 20:59
    ถึงอายุจะเป็นพี่ แต่โซระนี่ นิสัยดูจะเป็นน้องนะคะ555 ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราก็สัมผัสได้ถึง "ความฟิน"
    #1348
    0
  14. #1347 แพรรี่ 'พาย (@paerry_pie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 14:23
    ขอบคุนมากๆๆๆนะคะ ขอบคุนจริงๆ 5555 ฟินจิกหมอนกันเลยทีเดียว
    #1347
    0
  15. #1341 pim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2557 / 00:26
    อีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ชอบเซตนี้คือตัวนางเอกค่ะ!!!! นางเอกแต่ละคนน่ารักมากกก ทั้งนิสัย ทัศนคติ หน้าตา และที่สำคัญทุกคนมีคาแรตเตอร์ที่จัดเจนเป็นของตัวเอก ถึงแอบอิจฉาพวกนางอยู่บ้างแต่ยังไงก็รักกกกก เป็นอีดเซตหนึ่งที่ชอบนางเอกมากนะคะ
    #1341
    0
  16. #1340 ศรีพลอย' เจ้าค่ะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 20:52
    พี่รู้มั้ยว่าฉันตั้งตารอวันที่หนังสือออกจนจะอดใจไม่ไหว เวลาเดือนกว่าสำหรับฉันมันช่างนานแสนนาน😂😂

    อัพไวๆนะคะ สู้ๆ ออกเมื่อไรจะรีบไปถอยเลยทีเดียวเชียว รักนะคะ❤️❤️❤️
    #1340
    0
  17. #1338 il hoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 20:21
    มาสะคุงสู้ๆๆๆๆๆอยากได้อะ อยากโดนมาสะจังดุมั้งอะ
    #1338
    0
  18. #1337 Natwadee Kamano (@natwadee09) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 19:42
    อ๊ากกก ฟินน รีบอัพใหม่เร็วๆ นะคะ #หายป่วยไวๆนะคะ พี่อายย ><
    #1337
    0
  19. #1336 /_Music Phone_\ (@devil200844) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 19:16
    รอซื้อเป็นเล่มอย่างใจจดใจจ่อมากกกกกกกก~ อีกไม่กี่วันการรอคอยจะหมดแว้วววว*0*

    #1336
    0
  20. #1333 Lime Cake (@dreamt999) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 15:06
    สนุกค่ะ รีบอัพต่อเลยค่ะ ฟิน~~
    #1333
    0
  21. #1332 Ping (@wipat) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 14:32
    รอค่า :)
    #1332
    0
  22. #1331 kamida-ice (@piyathida-tk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 14:13
    หงิกเลยย อ่านไปหงิกไป 5555
    #1331
    0
  23. #1330 นิยายคือชีวิต (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 10:43
    น่ารักมากคะพี่อาย อ่านแล้วฟิน~
    #1330
    0
  24. #1329 pastavsnoodle (@babe11) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 09:03
    มีการบอกว่าตัวเองเด็กว่า มีสิทธิ์งอแงกับเซ็มไปได้
    อะไรกันนน~ โซระคงแบบ ตกลงใครเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง XD
    ชอบเวลามาสะจังสอนโซระ เหมือนสลับโรลกันเลย น่ารักดี
    รอค่าาา
    #1329
    0
  25. #1328 sachiko (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 07:45
    น่ารักเกินไปแล้ววววววว เค้าจะเอาคนนี้ๆๆ เค้าจะเอามาสะจังงงงงงงง
    #1328
    0