บาคาดี้ที่รัก

ตอนที่ 6 : อกหัก 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    8 ส.ค. 61

 “รีบแต่งตัวซะ แล้วเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้านพัก


                อารันย์โยนเสื้อผ้าชุดที่คริมาใส่มาเมื่อคืน ลงมากองตรงหน้าหล่อนด้วยความหงุดหงิดใจ เมื่อหญิงสาวที่เขากินอิ่มจนพอใจ เอาแต่นั่งเงียบ และไม่ยอมมองหน้าเขาเลย


แล้วนี่ก็ของคุณ กรุณารับไว้ด้วย แล้วรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวผมจะเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ หวังว่าออกมาคุณคงจะเรียบร้อยแล้ว


                อารันย์ออกคำสั่ง ก่อนจะก้าวยาวๆ กลับเข้าไปในห้องน้ำ และปิดประตูดังปัง! ด้วยความโมโห กับอาการเฉยชาของหล่อนที่แสดงออกกับเขา


                คริมาหันมามองเช็คเงินสด ที่เขาวางไว้ให้อย่างเจ็บปวด ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู พร้อมกับหยาดน้ำตาที่รินไหลออกมาไม่หยุด ก่อนจะนึกรังเกียจตัวเอง ที่ปล่อยให้เขารังแกครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่สามารถที่จะขัดขืนเขาได้เลย


                หนึ่งล้านบาทนี่ความสาวของหล่อน มันมีค่าแค่เงินหนึ่งล้านบาทเท่านั้นเองน่ะเหรอ ช่างน่าสมเพชสิ้นดี คริมาคิดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ


                คนสารเลว! คิดเหรอว่าเงินของเขา จะมีค่าสำหรับหล่อน รู้จักคนอย่างคริมาน้อยไปเสียแล้ว หึ...หล่อนจะทำให้เขารู้เอาไว้ ว่าคนอย่างหล่อน ไม่ได้เห็นเงินเป็นพระเจ้า


                คิดได้ดังนั้น คริมาก็ฉีกมันทิ้งด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวทันที ก่อนจะคว้าเสื้อผ้าของตนขึ้นมาสวมลวกๆ ก่อนจะค่อยๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบๆ ด้วยความกลัวว่าคนในห้องน้ำจะรู้ตัว หล่อนควรรีบไปให้พ้นจากคนฉวยโอกาสเช่นเขาให้เร็วที่สุด


                หล่อนเกลียดเขา...เกลียดผู้ชายทุกคนที่เห็นแก่ตัว ต่อไปนี้หล่อนจะไม่ขอพบเจอเขาอีก เหตุการณ์ครั้งนี้ หล่อนจะถือว่ามันบทเรียนอันยิ่งใหญ่ ที่จะคอยเตือนใจในความผิดพลาด และความโง่ของหล่อนเอง และหล่อน...จะไม่ยอมให้มันมาทำลายชีวิตของหล่อนหลังจากนี้ เป็นอันเด็ดขาด


                อารันย์เปิดประตูออกมาจากห้องน้ำในเวลาต่อมา เมื่อแต่งตัวเรียบร้อย ก่อนจะกวาดสายตามองหาใครบางคน ที่ทำให้เขาต้องครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ว่าจะเอายังไงกับหล่อนดี แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างหงุดหงิดใจ เมื่อภายในห้องกลับว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาของแม่สาวคาดี้ ที่ทำให้เขาว้าวุ่นจนอารมณ์ขุ่นมัวไปหมด


                หล่อนไปแล้วอย่างนั้นเหรอ อารันย์ถามตัวเองในใจ ก่อนจะก้าวไปที่เตียงนอนยับยู่ยี่ของตน พร้อมกับก้มมองเศษเช็คเงินสด ที่ถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้นเล็กๆ กองอยู่บนเตียง ด้วยอารมณ์โกรธแค้น


อวดเก่งนักนะแม่ตัวดี แม้แต่เงินก็ไม่สนอย่างนั้นเหรอ หึ...ยังจะกล้ามาฉีกทิ้งไว้อีก กล้ามาก…”


อารันย์กัดฟันกรอดๆ ยอมรับว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหน ที่จะกล้าปฏิเสธเงินของเขามาก่อน แถมยังทำท่ารังเกียจเขาอย่างออกนอกหน้าเสียอีก


หล่อนเป็นใครกันแน่นะ อารันย์ชักอยากรู้เสียแล้วสิ ความจริงเขาควรโล่งอกและสบายใจ ที่หล่อนไม่เรียกร้องอะไรจากเขาเลย แม้แต่ความรับผิดชอบจากการเขา และเขา...ก็น่าจะยินดี ที่หล่อนไม่ได้สร้างความยุ่งยากอะไรให้กับเขา อย่างที่คิดเอาไว้


แต่ว่าทำไมทำไมเขากลับไม่สบายใจเลยสักนิด แถมยังนึกถึงแต่ใบหน้าดุๆ ของหล่อนตลอดเวลาด้วยล่ะ บ้าไปแล้วนายอารันย์ ชายหนุ่มก่นด่าตัวเองในใจ


                เขาอยากไปส่งหล่อน อยากรู้ว่าหล่อนเป็นใครมาจากไหน อยากเสนอให้หล่อนอยู่กับเขา ไม่ว่าจะเท่าไหร่เขาก็ยินดีจ่ายไม่อั้น แต่พอเห็นเช็คที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ อย่างไม่ไยดีนั้นแล้ว ก็ทำให้เขารับรู้ว่าได้ว่า หล่อนไม่ต้องการเงินของเขาเลย หล่อนแอบชิ่งหนีไป เหลือไว้แค่ขวดบาคาดี้สองสามขวด ที่หล่อนหอบมาเมื่อคืนนี้ เอาไว้ให้ดูต่างหน้าเท่านั้น


                แม่คาดี้คนสวย อยากจะรู้นัก ว่าหล่อนจะหนีเขาไปไหนพ้น คนอย่างนายอารันย์ อัครวัตร ไม่เคยได้ยินคำว่าไม่ และไม่มีอะไร ที่เขาอยากได้ แล้วไม่ได้มาก่อน เขาไม่เชื่อว่าบนโลกใบนี้ จะมีผู้หญิงที่ไหนกล้าปฏิเสธเขาได้ แม้ซักคนเดียว


                ผริตาทำหน้างง เมื่อจู่ๆ เพื่อนสาวก็กลับเข้ามาที่บ้านพัก ในตอนสายของอีกวัน หลังจากที่หล่อนหายไปทั้งคืนแถมยังทำหน้าตาเศร้าไม่เลิก และมีท่าทีแปลกๆ จนหล่อนอดสงสัยไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนรักด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เมื่อเห็นเพื่อนสาวนิ่งเงียบผิดปกติ


แกหายไปไหนมาทั้งคืนยายครีม ฉันตามหาแกแทบแย่เลยรู้ไหม ถ้าแกกลับมาช้ากว่านี้นะ รับรองว่าฉันจะไปแจ้งตำรวจแน่


                ผริตาบอกอย่างกังวล จนคริมาอดตื้นตันใจไม่ได้ หล่อนรู้ว่าผริตาห่วงหล่อนมากมาย ยิ่งรู้ว่าหล่อนผิดหวังในเรื่องของความรักด้วยแล้ว เพื่อนสาวก็คอยดูแลตลอดไม่ห่าง


ฉันไม่เป็นอะไรหรอก แกอย่าห่วงเลยยายปริม ฉันต้องขอโทษแกด้วยนะ ที่หายไปทั้งคืนทำให้แกต้องเป็นห่วง


                คริมาเดินมาจับมือเพื่อน ก่อนจะกล่าวขอโทษเพื่อนสาวของตน ด้วยสีหน้าสำนึกผิด


แล้วแกไปไหนมา ทำไมเพิ่งกลับเอาป่านนี้ แล้วนี่นี่มันรอยอะไรยายครีม


                ผริตาจับร่างเพื่อนสาวเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะชี้ไปที่รอยจ้ำแดงๆ ตามซอกคอของเพื่อนสาว รวมทั้งอีกหลายๆ ที่บนเนื้อตัวด้วยความตกใจ เพราะคริมาสวมเพียงเสื้อกล้ามเท่านั้น ทำให้ปิดบังสายตาเธอไม่ได้


                คริมาหลบตาเพื่อนสาวด้วยความละอายแก่ใจ หล่อนจะบอกเพื่อนรักได้ยังไง ว่าหล่อนหล่อนไปนอนกับผู้ชายแปลกหน้ามาทั้งคืน เพราะความเมา...


บอกมาเดี๋ยวนี้ ใครมันทำอะไรแกยายครีม ฉันจะไปเอาเรื่องมัน


                ผริตาตะโกนถามเสียงดัง เข้าใจทะลุปรุโปร่งทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนในที่สุด เพื่อนรักของเธออย่างคริมา ก็ปล่อยโฮออกมาทันที ก่อนจะผวากอดเธอเอาไว้แน่น พร้อมกับสารภาพตามความจริงด้วยความปวดร้าว


ฉันผิดเองยายปริม เมื่อคืนฉันเมามากจนไม่รู้เรื่อง จนฉันฉันเข้าห้องผิด ห้องใครก็ไม่รู้แล้วเราก็ก็


                หล่อนพูดได้แค่นั้นก็ปล่อยโฮออกมาอีก ทำเอาผริตาถึงกับตกใจ และพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติแล้วกอดเพื่อนรักเอาไว้แน่น พร้อมกับเช็ดน้ำตาให้คริมาอย่างเบามือ แล้วรีบปลอบใจเพื่อนสาวทันที


ไม่เป็นไร...ไม่เป็นไรเพื่อนรัก เรื่องมันผ่านมาแล้ว อย่าไปคิดถึงมันอีก ช่างมันเถอะ...ถือว่าทำทานให้ไอ้คนเลวๆคนนั้นไป แล้วนี่มันไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรแกเลยรึ"


                ผริตาโกรธแค้นแทนเพื่อน นึกอยากจะเห็นหน้าไอ้ผู้ชายสารเลว ที่มันฉวยโอกาสเอากับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างคริมาเพื่อนสาวของเธอนัก อยากจะถามเหลือเกิน ว่าจิตใจของมันทำด้วยอะไร ถึงได้ทำอะไรชั่วร้ายนัก


                คริมาปาดน้ำตา ก่อนจะผละออกมาจากอ้อมกอดของเพื่อนรัก พร้อมกับรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ ราวกับว่ากำลังบอกตัวเองให้เข้มแข็งเอาไว้ เพื่อไม่ให้เพื่อนรักต้องเป็นกังวลมากไปกว่านี้ หล่อนจะต้องไม่อ่อนแอ เพื่อไม่ให้เพื่อนสาวต้องทุกข์ใจไปด้วย


                เขาเองก็เข้าใจผิด คิดว่าฉันเป็นผู้หญิง ที่เพื่อนเขาส่งมาให้นะสิ แล้วฉันก็เมามากด้วยฉันก็เลยก็เลย” 


                คริมาติดอ่าง ไม่รู้จะพูดให้เพื่อนสาวเข้าใจว่ายังไงดี เกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นมารวดเร็ว จนหล่อนเองก็ตั้งตัวแทบไม่ทันเหมือนกัน


                ผริตาพยักหน้าเข้าใจ รู้ว่าเพื่อนรักคงไม่อยากพูดถึงเรื่องน่าอายสักเท่าไหร่ และถ้าเป็นตัวผริตาเอง เธอก็ไม่รู้ว่าจะเข้มแข็ง ได้เท่ากับเพื่อนรักหรือไม่


 “เรากลับกรุงเทพฯ กันเถอะยายปริม ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว กลัวว่าจะต้องเจอเขาอีก


                คริมาชวน ทำให้ผริตาแปลกใจ เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของเพื่อนสาว


กลับก็กลับ ว่าแต่ทำไม...ต้องทำท่ากลัวเขาขนาดนั้นด้วย ทั้งที่แกเองเป็นฝ่ายเสียหาย


                ผริตาอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้


                “ก็ฉัน...ดันฉีกเช็คเงินสดล้านหนึ่งของเขา ทิ้งเอาไว้ก่อนจะหนีกลับมานี่ ตอนเขาอยู่ในห้องน้ำนะสิ


                คริมาสารภาพ ทำเอาผริตาทำตาโต ก่อนจะอุทานเสียงดังลั่น

                “ฮะ! อะไรนะ ล้านหนึ่ง...แล้วทำไมแกไม่รับล่ะยายครีม นั่นมันค่าเสียหาย ที่เขาควรจะชดใช้ให้แกอยู่แล้วนะ เพราะฝ่ายเราเป็นคนเสียหาย แกจะบ้าเหรอ


                คริมาส่ายหน้าก่อน จะตอบเพื่อนสาวด้วยแววตามุ่งมั่น


                ฉันจะไม่มีวันรับเงินของหมอนั่นเด็ดขาด ถ้ารับก็เท่ากับว่าฉันขายตัวแลกเงินนะสิ ไม่เอาหรอก...เสียตัวให้แล้วยังไงล่ะ มันก็ไม่ได้หมายความว่า เราจะต้องเสียศักดิ์ศรีด้วยหรอกนะ


                คริมาอธิบายถึงเหตุผล ที่หล่อนไม่รับเงินของเขาคนนั้น ถึงแม้หล่อนจะเป็นแค่เด็กกำพร้า ที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กก็ตาม แต่หล่อนก็ไม่ได้ต้องการ ที่จะขายความเป็นคนของตัวเอง


                มันก็จริงของแก ฉันเข้าใจแล้ว เอาเถอะ...ถ้าอย่างนั้นเราก็รีบเก็บเสื้อผ้ากลับกันดีกว่า จะได้ถึงกรุงเทพฯ ไม่ค่ำ


                ผริตาออกความเห็น หลังจากนั้นทั้งสองสาว ก็รีบกุลีกุจอเก็บข้าวของทันที โดยเฉพาะคริมา ที่รีบคว้ากระเป๋าแล้วยัดเสื้อผ้าเข้าไปทันที เพราะลึกๆ แล้ว หล่อนกำลังแอบกังวล กับบางสิ่งบางอย่างเงียบๆ


                หล่อนจำสายตาอยากเอาชนะ ของเขาคนนั้นได้ดี มันยังตามมารบกวนหล่อนถึงตอนนี้เลยทีเดียว หวังว่าเขาคงจะไม่ตามมาราวีหล่อน อย่างที่หล่อนกำลังกลัวอยู่หรอกนะ เพราะคนอย่าง คริมา คุนารัช คงไม่มีอะไรที่จะไปต่อกรกับใครเขาแน่ 


  โดยเฉพาะ...คนอย่างเขา


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

354 ความคิดเห็น

  1. #39 ฮิคารุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 19:05
    ยัยครีมจะหนีแล้ว รัณย์ไปตามเร็วเดี๋ยวจะหากันไม่เจอ เร็วอย่าให้ยัยหนูครีมหนีไปได้น้า สงสารนายรัณย์แล้วอ่า
    #39
    0
  2. #38 คุณหญิงแม่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 20:57
    555 เงินก็ไม่เอา นั่นนี่ก็ไม่เอา ก็เลยจะเสนอตัวให้เค้า อยากเสนอตัวให้เค้าก็ทำตัวน่ารักๆ เหมียวๆหง่าว เข้าไว้ เผื่อคาร์ดี้รักสัตว์ เค้าจะได้เอ็นดู
    #38
    0
  3. #37 ดาวกระดาษ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2557 / 03:13
    ปล่อยได้ไงล่ะ !!! เมียทั้งคน

    " คิดถึงคุณ " นายอารันย์เริ่มจะทำตัวน่ารักขึ้นมาแล้ว

    มัวแต่ปากแข็งไม่ยอมบอกว่ารักว่าชอบเขาสักทึ

    เดี๋ยวจะเสียใจนะนายอารันย์ เพราะคริมาจะหนีไปแล้ววววว
    #37
    0
  4. #34 ฮิคารุ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 16:51
    รออยู่จ้า... รอเสมอ
    #34
    0
  5. #33 noonnid (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2557 / 06:33
    อัพไวๆๆๆๆๆๆๆค่า
    #33
    0
  6. #30 kaaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 13:44
    รอๆๆนะคะ
    #30
    0