THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,258 Views

  • 68 Comments

  • 175 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    844

    Overall
    10,258

ตอนที่ 11 : ๐๔_เมื่อความจริงตีแสกหน้า 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๐๔ : เมื่อความจริงตีแสกหน้า 

รูปภาพที่เกี่ยวข้อง


...



หน้าร้านอาหารไทยสุดหรูแห่งหนึ่ง ปรากฏภาพของขบวน(?) คนสองขบวนกำลังเผชิญหน้ากัน ความอึดอัดแผ่ซ่านครอบคลุมตั้งแต่หัวขบวนยันท้ายขบวน



ความบังเอิญหรือความชิบหายอะไรก็ตามไม่อาจทราบได้ทำให้คนที่ไม่อยากเจอหน้ากันต้องมาปะกันเพราะจะมากินอาหารร้านเดียวกัน คุณชายใหญ่คิดในใจอย่างอารมณ์เสีย ลอบกรอกตาอย่างทนไม่ได้ อยากจะเดินมาบังตัวน้องสาวจากสายตาชายหนุ่มตรงหน้านัก ทั้ง ๆ ที่ข้างกายยังมีอยู่ผู้หญิงอีกคนอยู่แท้ ๆ แต่กลับจ้องน้องเขาไม่วางตา




"เอ่อ โทษนะคะ จะยืนจ้องหน้ากันอีกนานไหม" เสียงใสของคุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้น นัยตากลมกรอกมองไปยังคนนู้ทีคนนี้ที จนกระทั่งหันมาสบกับตาเรียวของคุณชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้าม พลันริมฝีปากเบ้ขึ้นอย่างไม่รู้ตัว นั่นทำให้ชายหนุ่มหลุดเสียงหึในลำคอออกมาเล็กน้อยก่อนจะเบือนหน้าหนีให้อย่างไม่แพ้กัน

"นี่ฟ้า พี่คงยังไม่เคยเห็นเธอ นี่พี่นะ..." เสียงทุ้มของปฐพีเอ่ยขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจบเสียงของคนเป็นพี่สาวก็ดังขึ้นแทรก

"ฟ้า! คุณหญิงเพียงโพยมเหรอคะ!!" ตากลมของคุณหนูจอมแสบเบิกขึ้นอย่างตื่นเต้นถลาเข้าไปจับมือสาวสวยตรงหน้าจนเธอผงะนิดหน่อย

"เอ่อ ค่ะ ใช่ค่ะ"

"ดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอตัวจริง อาหลงเล่าเรื่องคุณหญิงให้พี่ฟังเยอะมาก" ความยินดีที่ได้เจอกันทำให้คุณหนูใหญ่ไม่ทันสังเกตสีหน้ากระอักกระอ่วนของคุณหญิงคนเล็กจนคนเป็นพี่ชายทนไม่ไหวต้องดึงน้องออกมา 

"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ เชิญทุกท่านตามสบาย ผมกับน้องขอตัวก่อน" คุณชายหนุ่มหันไปเอ่ยกับผู้จัดการแผนกต่าง ๆ ที่ตอนนี้กำลังมองหน้ากันด้วยความงงงวย เพราะไม่เข้าใจสิ่งกำลังเกิดขึ้นนัก ก่อนเขาจะจูงมือน้องเดินหนีออกมา 

"ดะ เดี๋ยวสิ" คุณหนูใหญ่ไม่เข้าใจจะรีบไปไหนกัน ยังไม่ทันได้คุยกันเลย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ชอบหน้าของพี่ชายของคนรักของน้องชายนัก แต่สำหรับคนเป็นน้องสาวเธอกลับถูกชะตาทันทีตั้งแต่แรกเห็น คุณหญิงเพียงโพยมสวยสง่าสมเป็นนายหญิงคนต่อไปของธนกิจโภคิณไม่มีผิด 

ในขณะที่ปฐพีได้แต่มองตามร่างบางของคนรักที่เดินออกไปกับพี่ชายด้วยแววตานิ่ง ก่อนจะละสายตาออกมามองพี่สาวที่หน้ามุ่ยลงอย่างขัดใจ

"พี่น้ำครับ เข้าร้านเถอะครับ หิวไม่ใช่เหรอ" 













"ไอ้หมอนั่นมันบ้าหรือเปล่า เล่าเรื่องคนเก่าให้คนใหม่ฟัง ยายคุณหนูนั่นก็แปลกแทนที่จะไม่พอใจดันทำท่าตื่นเต้นที่ได้เจอคนรักเก่าของเขาซะงั้น" คุณชายหนุ่มอดบ่นออกมาไม่ได้เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง

ตอนนี้สองพี่น้องอยู่ในห้องทำงานของคุณชายหนุ่มบนชั้นบนสุดของห้าง เพียงโพยมยังคงเงียบไม่พูดอะไรออกมา นั่นทำให้คนเป็นพี่ชายรู้สึกอึดอัดและหงุดหงิดในใจไปพร้อม ๆ กัน

"ช่างเขาเถอะค่ะ"

"เห็นอย่างนี้แล้วก็ตัดใจจากมันซะที"

เพียงโพยมไม่ตอบอะไรกลับนอกจากเหม่อมองออกไปนอกบานกระจกใบใหญ่ทำให้คนเป็นพี่ชายถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ไม่รู้จะทำอย่างไร พยายามแล้วที่จะดึงน้องสาวออกมา แต่เป็นเธอเองนั่นแหละที่ขังตัวเองอยู่กับความเจ็บปวดและทำร้ายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "แล้วแต่หญิงละกัน ไม่ว่ายังไงหญิงก็ยังมีครอบครัวของเรานะ พวกเราอยู่ข้างหญิงเสมอ"

รอยยิ้มซีดเซียวของน้องสาวปรากฏขึ้นด้วยความซึ้งใจ เธอพยักหน้ารับ ก่อนจะโถมตัวเข้าไปกอดพี่ชาย 

"ร้องออกมาเถอะ พี่อยู่ตรงนี้" เสียงปลอบโยนของคุณชายใหญ่เรียกน้ำตาของน้องสาวให้ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่










"ท่าทางตาคุณชายนั่นไม่พอใจมากนายเรื่องน้องสาวของเขา" คุณหนูใหญ่เอ่ยขึ้นขณะกำลังรออาหาร

"คงอย่างงั้นแหละครับ" คนเป็นน้องชายตอบกลับเสียงนิ่ง

"ต้องทำอะไรสักอย่าง" เสียงพึมพำอย่างครุ่นคิดดังออกมาจากหญิงสาว

"พี่จะทำอะไร" ตาคมหรี่มองพี่สาว

"ก็ทำให้นายกับคุณหญิงคืนดีกันไง" 

"เฮ้อ แล้วแต่พี่เถอะครับ" ไม่มีใครขัดใจคุณหนูใหญ่ของบ้านได้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว พลันเรื่องที่เธอได้ก่อไว้เมื่อตอนสายก็ผุดขึ้นมาในหัวของคนเป็นน้องชาย "แล้วเรื่องเมื่อตอนสาย..."

"ขอโทษที แต่พี่สั่งให้คนเอาเข้าอู่ให้แล้วนะ" เอ่ยขึ้นอย่างร้อนตัวพร้อมกับรอยยิ้มแหย ๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าด้วยความรู้สึกผิด

"ไม่ใช่เรื่องนั้นสิครับ แต่เป็นเรื่องที่พี่เอารถออกมาขับทั้งที่ไม่ชินกับถนนเมืองไทย แบบนี้มันอันตรายนะครับ ถ้าเกิดอุบัติเหตุที่ร้ายแรงกว่านี้จะทำยังไง" เป็นครั้งแรกตั้งแต่พบกันในรอบล่าสุดที่คนเป็นน้องชายพูดยาวขนาดนี้ สำหรับปฐพี ธนกิจโภคิณแล้วความปลอดภัยของคนในครอบครัวสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง ครั้งนี้พี่สาวของเขาทำผิดจริง ๆ นึกแต่สนุกจนลืมความปลอดภัยของทั้งตัวเองและคนอื่น

"พี่ขอโทษ คราวหลังจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว" ใบหน้าน่ารักมุ่ยลง

"เอาเถอะครับ แต่อย่าให้มีคราวหน้าแล้วกัน โชคดีที่เป็นอุบัติเหตุเล็ก ๆ และพี่ชายใหญ่ไม่เอาเรื่อง" คนเป็นน้องยังคงพูดตักเตือนไม่หยุดกระทั่งอาหารถูกนำมาเสิร์ฟในที่สุด

"แหม ทีอย่างงี้พูดมากเชียวนะ เอาเป็นว่าพี่รู้แล้ว" พูดพลางตักแกงเขียวหวานวางลงบนข้าวสวย "กินข้าวเถอะ ๆ หยุดพูดได้แล้ว"

ปฐพีถอนหายใจยอมแพ้ยอมตักข้าวเข้าปาก ในใจขอให้พี่สาวไม่ก่อเรื่องไปมากกว่านี้ในระหว่างที่อยู่ที่นี่ 

แต่บางทีนั่นอาจจะเป็นคำขอที่มากไป...










"กลับมาแล้วเหรอหญิงฟ้า ชายใหญ่" หม่อมแขไขเอ่ยทักเมื่อเห็นสองพี่น้องเดินผ่านห้องนั่งเล่น มือกวักเรียกลูกชายลูกสาวให้เข้ามาหา 

"หืม ทำไมตาบวมแบบนี้ล่ะลูก เป็นอะไร" เมื่อคนเป็นลูกสาวนั่งลงจึงสังเกตเห็นได้ชัดว่าดวงตาทั้งสองข้างของลูกบวมช้ำอย่างคนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

"บอกหม่อมแม่ไปสิว่าวันนี้เราเจอใคร" คุณชายคนโตของวังเอ่ยขึ้นขณะนั่งลงบนโซฟาตัวถัดไป

"อะไรกันชายใหญ่ พวกลูกไปเจอใครมา?" 

"หญิงเจอ ดิน..." เสียงสั่นเครือตอบกลับ

"กับผู้หญิงคนใหม่" เสียงทุ้มของลูกชายเอ่ยแทรกขึ้นมาทำเอาคนเป็นแม่หันไปมองหน้าลูกสาวเพียงคนเดียวด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ได้รับเพียงการพยักหน้ายืนยันคำตอบเท่านั้น

"ไม่เป็นไรนะลูก" มือนิ่มยกขึ้นเกลี่ยแก้มลูก สายตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก 

คุณชายใหญ่มองภาพผู้หญิงสองคนที่รักมากที่สุดตรงหน้าด้วยแววตาอ่อนแสง หวังในเร็ววันว่าน้องสาวจะตัดใจได้สักที...

30%

tbc.

__________________________________

Talk

มาแล้วจ้า ๆ 
ขอโทษที่หายไปนานเลย
แต่จะกลับมาอัพบ่อย ๆ แล้ว
ฝากติดตามกันด้วยน้า




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

0 ความคิดเห็น