THE ENEMY LOVERS อริร้ายแสนรัก (รีไรท์)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 10,068 Views

  • 65 Comments

  • 176 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    654

    Overall
    10,068

ตอนที่ 10 : ๐๓_การพบกันของโชคชะตา(?) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    27 พ.ค. 62





๐๓ : การพบกันของโชคชะตา(?) 



#izone #jangwonyoung


...


คุณชายใหญ่เดินเข้ามาในบริษัทด้วยใบหน้าตึงสนิท รอยยิ้มน้อย ๆ แต่ก็อบอุ่นที่มักจะแจกจ่ายไปทั่วโดยเฉพาะกับผู้หญิง ที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกว่ารอยยิ้มของสุภาพบุรุษก็ไม่ปรากฏให้เห็น ทำเอาพนักงานสาว ๆ ได้แต่มองตามด้วยแววตาละห้อย รู้สึกว่าวันนี้ท้องฟ้าจะหม่นกว่าทุกวันแถมเหมือนจะมีฟ้าผ่าลงมาด้วย


"รพี เรียกช่างให้มาเอารถผมไปเข้าอู่ด้วย" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาเสียงนิ่งทั้งที่ยังไม่เงยหน้าจากเอกสาร

"ช่าง? รถเสียหรือครับ" เลขาคนสนิทเลิกคิ้วสงสัยหรือนี่จะเป็นสาเหตุให้คุณชายอารมณ์เสียแต่เช้ากัน

"ประมาณนั้นแหละ" ท่าทางเหมือนไม่อยากจะพูดถึงทำให้คนอยากถามอีกต้องปิดปากสนิท เขายังไม่อยากเสี่ยงโดนฟ้าฝ่า

"อ่า ครับ" รับเอกสารที่เซ็นต์เรียบร้อยแล้วมาถือไว้ในมือก่อนจะค้อมหัวให้แล้วเดินออกจากห้องไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดสนิทเจ้าของห้องก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหงุดหงิด ยอมรับว่าถ้าคนชนไม่ใช่ยายคุณหนูนั่นก็อาจจะไม่อารมณ์เสียเท่านี้ การเห็นหน้าหล่อนทำให้เขารู้สึกอึดอัดและโมโห แหงล่ะ ก็เจ้าหล่อนเป็นหนึ่งในคนที่ทำให้น้องสาวเขาเสียใจนี่จะรู้สึกไม่พอใจก็ไม่แปลก

คุณชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อยพยายามรวบรวมสมาธิให้มาอยู่ที่กองงานตรงหน้า ลบใบหน้าจิ้มลิ้มที่เจอเมื่อสายให้ออกจากสมองก่อนจะสติแตกไปมากกว่านี้











อีกด้านก็อารมณ์เสียไม่แพ้กัน ใบหน้าน่ารักบูดบึ้งและแววตาขุ่นขวางมาตลอดทาง คุณหนูตัวแสบโมโหจนอยากจะกรีดร้องออกมาให้รู้แล้วรู้รอด เป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกเสียหน้าจนพูดไม่ออก ก่อนจะต้องอารมณ์เสียมากขึ้นอีกเมื่อพบว่าเมื่อถึงตึกธนากรุ๊ปแล้วเธอไม่สามารถขึ้นไปหาน้องชายได้ง่าย ๆ 

หนอย! ยายพวกนี้นี่เดี๋ยวแม่ก็ไล่ออกให้หมดเลย

"เอ่อ ยังไงก็ขึ้นไปไม่ได้นะคะถ้ายังไม่ได้นัด" พนักงานต้อนรับสาวเอ่ยปฏิเสธด้วยความสุภาพ ตาก็แอบเหล่มองไปที่ชายร่างยักษ์ข้างหลังหญิงสาว

"เหรอคะ งั้นนัดเลยได้ไหมคะ" แม้จะโมโหจนแทบจะกินหัวคนตรงหน้าแต่คุณหนูใหญ่ก็ยังคงยิ้มละมุนและเอ่ยด้วยเสียงอ่อนหวาน 

"ดิฉันขอทราบชื่อค่ะ" รอยยิ้มนั่นคงจะมีพลังอยู่ไม่น้อยเพราะนำ้เสียงสุภาพนั่นฟังดูเหม่อลอยเหมือนคนโดนสะกดจิตก็ไม่ปาน

"สายธาราค่ะ" เพราะอยากมาเงียบ ๆ ไม่อยากให้คนตื่นตกใจว่าเธอเป็นใครจึงบอกไปแค่ชื่อ

"นามสกุลล่ะคะ"

"บอกแค่ว่าสายธาราก็พอค่ะ" รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นอีกครั้ง พนักงานสาวพอเจอรอยยิ้มแอคแทคเป็นครั้งที่สองก็ถึงกับเคลิ้มก่อนจะพยักหน้ารับ ยังไม่ทันได้ขออนุญาตไปถึงเบื้องบน เจ้าของรอยยิ้มสวยก็เดินลิ่วไปขึ้นลิฟท์ผู้บริหารโดยไม่ฟังเสียงห้ามปรามใด ๆ 

"คุณคะ คุณ เดี๋ยวค่ะ ยังขึ้นไม่ได้นะคะ"




เมื่อมาถึงชั้นที่ต้องการร่างระหงบนส้นสูงสีน้ำตาลกว่าสามนิ้วก็เดินกรีดกรายอ่านป้ายชื่อทีละห้องที่เดินผ่านเพื่อหาห้องของน้องชายโดยมีสายตาของคนบนชั้นมองตามด้วยความสงสัยว่าสาวสวยคนนี้เป็นใคร แต่คนอย่างคุณหนูใหญ่ก็ทำเพียงแค่เดินหาต่อไปโดยไม่สนใจใครทั้งนั้น

อ่า...เจอแล้ว

ปฐพี ธนกิจโภคิณ ประธานกรรมการบริหาร

แต่ยังไม่ทันจะเปิดเข้าไปเสียงทักจากผู้หญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้น

"คุณคะ เข้าไม่ได้นะคะ"

อะไรอีกล่ะ!

หญิงสาวหลับตาลงก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกเรียกสติ ก่อนนัยตาขวางอย่างคนหงุดหงิดจะเปลี่ยนเป็นนัยตาเป็นมิตรอย่างนางฟ้าตอนหันหลังกลับไป

"คะ?" รอยยิ้มใสซื่อเผยออกมา

"คุณเข้าไม่ได้ค่ะ แล้วขึ้นมาได้ยังไงคะเนี่ย" ผู้ช่วยเลขาสาวใหญ่หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างจับผิด ไม่ได้หรอกเจ้านายของเธอไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามในที่ทำงานโดยเฉพาะผู้หญิงที่จ้องจะจับเขาอยู่ 

"ก็เดินขึ้นลิฟท์มา" 

"โปรดแจ้งชื่อด้วยค่ะ" หญิงสาวถอนหายใจ สุดท้ายแล้วก็ต้องบอกชื่อจริงและนามสกุลตัวเองออกไป

"สายธารา ธนกิจโภคิณ" คนฟังถึงกับชะงัก สมองประมวลผลสิ่งที่ได้ยินก่อนคำ ๆ หนึ่งจะหลุดออกมาจากปาก

"คุณหนูใหญ่ หรือคะ?" เจ้าของสรรพนามคุณหนูใหญ่ยิ้มรับน้อย ๆ กับคำเรียกนั้น

"ใช่ค่ะ ทีนี้เข้าไปในห้องได้หรือยังคะ" 

"ชะ เชิญค่ะ ท่านประธานกำลังประชุมอยู่ เดี๋ยวจะยกของว่างเข้าไปให้นะคะ"

"ขอน้ำส้มคั้นสด ย้ำว่าคั้นสด แล้วก็คุ๊กกี้ข้าวโอ๊ตนะคะ" 

"ดะ ได้ค่ะ" แม้จะมึนงงเล็กน้อยแต่เลขาสาวใหญ่ก็ทำหน้าที่ตัวเองได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ทันทีที่เปิดประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้อง ใบหน้าน่ารักเปลี่ยนเป็นบึ้งสนิทราวกับสับสวิชซ์ เจ้าของร่างบอบบางในส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบ กระแทกตัวลงนั่งกับโซฟารับแขกตัวยาว เรียวขายาวตวัดขึ้นไขว้กัน มือยกขึ้นกอดอก ในหัวนึกไปถึงเรื่องที่ทำให้โมโหก่อนหน้า พลันใบหน้าหล่อกลับผุดขึ้นมาในหัว

หนอย! ไอ้คุณชายบ้า นี่มันครั้งที่สองแล้วนะที่หมอนั่นด่าเธอ

คอยดูเถอะต้องเอาคืนให้ได้ รอยยิ้มเหี้ยมปรากฏขึ้นตรงมุมปาก




"ทำหน้าแบบนั้น คิดจะทำอะไรเหรอครับ" เสียงทุ้มทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะพบว่าน้องชายของเธอกำลังยืนกอดอกพิงผนัง ตาคมมองตรงมายังเธออย่างจับผิด

"ปะ ป่าว แค่คิดว่าจะกินอะไรดีเที่ยงนี้เท่านั้น"

"แค่นั้นเหรอครับ"

"ใช่สิ เออ แล้วนี่ประชุมเสร็จแล้วใช่ไหม ไปกินข้าวกับพี่เถอะ" เปลี่ยนเรื่องไวราวกิ้งก่าเปลี่ยนสี คนเป็นน้องถึงกับถอนหายใจ ไม่สนใจแล้วว่าพี่สาวคิดจะทำอะไรขอแค่ไม่เกี่ยวกับตัวเองก็เป็นพอ

"ขอเวลาแปบหนึ่งได้ไหมครับ มีเอกสารที่ต้องเซ็นต์ก่อนพักเที่ยงนี้" 

"ไม่นานใช่ไหม พี่หิวแล้วอ่ะ" 

"ครึ่งชั่วโมงครับ"

"ได้ ๆ เดี๋ยวพี่นั่งรอนี่แหละ" ว่าแล้วก็หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องบางเฉียบออกมาจากกระเป๋าก่อนจะก้มหน้าก้มตาเล่นจนผู้ช่วยเลขายกของว่างเข้ามาให้ เอ่ยขอบคุณเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อรอเวลาน้องชายทำงานเสร็จ











"กินอะไรดี" ตอนนี้สองพี่น้องมาเดินในห้างใหญ่ใจกลางเมือง คนพี่กำลังมองไปรอบ ๆ ห้างอย่างสนใจ  ในขณะที่คนน้องทำเพียงแค่เดินตามอย่างเงียบ ๆ พร้อมบอดี้การ์ดรอบกายนับสิบคน

"พี่น้ำเลือกเลยครับ"

"งั้นอาหารไทยนะ" 

"ครับ"

ชายหนุ่มและหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดีเดินเคียงข้างกันช่างดูเหมาะสมกันไปหมดจนดูน่าอิจฉาในสายตาคนมอง 

ตรงมุมหนึ่งของห้างปรากฏร่างหญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกอยู่ไม่ไกลจากพวกเขานัก 

"มองอะไรหญิงฟ้า" เสียงทักของพี่ชายไม่อาจเรียกให้เธอหันไปได้ คุณชายหนุ่มมองตามสายตาของน้องสาวไปก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา 

"อ้อ"

"พี่ชายใหญ่จะไปที่ไหนต่อคะ" คนเป็นน้องละสายตาจากภาพนั้นหันมาถามคำถามพี่ชาย 

"ชั้นสาม" ว่าแล้วก็เดินนำออกไปตามด้วยน้องสาวและบรรดาผู้จัดการแผนกต่าง ๆ 

วันนี้คุณชายใหญ่เข้ามาตรวจความเรียบร้อยห้างสรรพสินค้าในเครือพร้อมกับน้องสาวที่ติดสอยห้อยตามมาด้วย แต่ก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่อาจเรียกได้ว่ารถไฟชนกันแบบนี้ 

100%

tbc.

__________________________________














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Supatra_ja (@Supatra_ja) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 21:08
    ขิงก็รา ข่าก็แรงจริงๆ
    #1
    0