Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 140 : PART 134 : เลิกกันเถอะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jisoo talk...



"สาวๆ" 

แม่ฉันเรียกพวกฉันสี่คนที่กำลังนั่งจัดดอกไม้ใส่แจกันกันอยู่ พวกเราจึงหันกลับไปหา 

"เจ้าสาวของเรา" ก่อนแม่จะเปิดฉากกั้นออก เผยให้เห็นพี่สะใภ้คนสวยของฉัน

"โห" พวกฉันสี่คนอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นลีนานในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ เธอสวยจังค่ะ

"เป็นไงบ้างจ้ะ" แม่ถามพวกฉัน

"สวยมากค่ะ ยังกะซินเดอเรลล่าเลย" ยัยโรเซ่เจ้าแม่ดิสนีย์ออกปากชมคนแรกเลยแหละ

"จริงๆ เหรอ" ลีนานถามอายๆ เป็นครั้งแรกที่เห็นเธอทำตัวไม่ถูกแบบนี้นะคะ

"จริงๆ ค่ะ" ลิซ่ายืนยัน "นี่ขนาดแค่ลองชุดนะคะ ถ้าพรุ่งนี้จะต้องสวยตะลึงไปเลยแน่นอนอะ" 

"เจ้าก็พูดเกินไป" ลีนานว่าแล้วกลับไปส่องดูตัวเองในกระจก "ข้าควรทำผมแบบไหนดี"  เธอถามพวกเรา

ฉันจึงรีบวางดอกไม้ลงก่อนวิ่งปรี่ไปหา ก่อนฉันจะจับตัวเธอหมุนๆ ดู จากชุดที่เปิดไหล่โชว์ผิวขาวๆ เนียนๆ และความเป็นผู้หญิงที่เธอคงมีมากกว่าพวกฉัน ถ้าเก็บผมหมดก็คงจะดูเซ็กซี่เกินไป เพราะงั้นฉันว่า "ปล่อยผมแล้วดัดลอนอ่อนๆ ดีกว่าค่ะ จะได้ดูเหมือนนางฟ้า แล้วค่อยถักเปียเก็บผมข้างหน้านิดหน่อย ส่วนผ้าคลุมหน้า..." ฉันว่าผมแดงๆ ของเธอไม่ควรมีอะไรมาปกปิดนะ นอกจาก..."ฉันว่าใช้มงกุฎดอกไม้แทนน่าจะดูดี จะได้โชว์หน้าสวยๆ และดูเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและดูอ่อนหวานด้วย"

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าพี่จะคิดได้"

"แหมยัยเจน" ฉันหันไปจ้องเจนนี่ผู้ที่เพิ่งสบประมาทฉันไปหยกๆ แต่คงไม่ใช่แค่เจนนี่คะ เพราะดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วยกับเธอถึงยิ้มขำๆ กันแบบนี้ "นี่ทุกคนคิดว่าฉันด้อยคุณภาพขนาดนั้นเลยเหรอ" แถมพวกเมมเบอร์ยังแกล้งทำเป็นไม่สนใจฉัน ทำเมินจัดดอกไม้ต่อไปอีก 'ยัยพวกนี้' 

ฉันจึงหันไปหาความคิดเห็นจากแม่ แต่แม่ฉันก็เลี่ยงเดินไปดูชุดเพื่อนเจ้าสาวของพวกฉันเฉยเลย นี่ฉันยังโดนแม่ทิ้งด้วยเหมือนกันเหรอ
 
"ทำไมทุกคนร้ายกาจกับฉันแบบนี้ล่ะ" ฉันเอ่ยขึ้น แต่พวกคนใจร้ายก็ไม่ได้สนใจฉันเลย

"ไม่หรอก" แต่คงยกเว้นพี่สะใภ้ของฉัน "เจ้าแค่มีคุณภาพในแบบของเจ้าน่ะ" แต่ว่า...มันคือคำชมใช่มั๊ยค่ะ คุณภาพในแบบของฉันเนี่ยนะ 'แปลกๆ' แต่ก็ช่างเถอะคะ เพราะฉันก็ยังถือว่ามีคุณภาพอยู่บ้างแหละ

"เด็กๆ จัดห้องนี้เสร็จแล้ว แวะไปตรวจงานที่จุดอื่นๆ ให้ป้าด้วยนะ" แม่บอกพวกฉัน

"ค่ะ" 

พวกฉันจึงรับปากก่อนรีบช่วยกันจัดตกแต่งห้องหอรอรักของพี่ชายสุดเลิฟของฉันกับพี่สะใภ้สุดเซ็กซี่ให้เสร็จ แต่เราก็ใช้เวลากันไม่นานหรอกนะเพราะเรามียัยพาสต้าอยู่ด้วย

"โอเคยังคะ" พวกฉันถามแม่กับลีนานที่กำลังวุ่นอยู่กับการซ้อมแต่งหน้าอยู่ แม่พักมือแล้วหันมาตรวจงานของพวกฉันแปบนึง "อืม...ดูดีกว่าที่คิดไว้นะเนี่ย" แม่ว่า

"มันก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วล่ะคะ ก็ฝีมือพวกหนูทั้งที" ฉันว่าแต่ก็มีคนขัดขึ้นว่า "โนๆๆ" อะไรของยัยเจนนี่ "ฝีมือพวกฉันสามคนต่างหากล่ะ" เจนนี่ว่าแล้วทั้งสามคนก็เดินไปสมทบกัน ยัยพวกนี่กำลังรวมหัวกันคิดจะเนรเทศฉันออกจากกลุ่มงั้นเหรอ

"ไมว่างั้นล่ะฮะ ฉันก็ช่วยนะ" ฉันท้วง

"ช่วยให้เสร็จช้าน่ะสิพี่อะ เนี่ยรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องเดินไปเอาดอกไม้มาเพิ่มกี่รอบ เพื่อชดเชยดอกที่พี่กินไป" ยัยมักเน่ก็ ไม่เห็นต้องปล่าวประกาศวีรกรรมของฉันเลย ก็ดอกไม้มันหอมนิ่คะ

"ถึงฉันจะกินไปบ้างบางดอก แต่ฉันก็ช่วยหลายอย่างเหมือนกันแหละน่า" ฉันว่า ก็ฉันช่วยหลายอย่างจริงๆ นะ โดยเฉพาะเรื่องใช่แรงงาน เพราะพอพวกนางเห็นว่าฉันกินดอกไม้ไม่เลิก พวกนางก็ขับไล่ฉันมาทำหน้าที่เป็นคนจัดเตียงแทน นี่ฉันต้องทำตั้งแต่ปูที่นอน ผ้าห่ม หมอนมุงยังกะเป็นพนักงานโรงแรมห้าดาวแน่ะ

"รู้แล้วค๊า" โรเซ่บอกฉัน

"งั้นพวกหนูออกไปดูงานข้างนอกนะคะป้าซูลิน" เจนนี่บอกแม่ฉัน แม่ฉันจึงพยักหน้าให้น้อยๆ ในขณะที่กำลังตั้งใจเขียนคิ้วของลีนานอยู่ ได้ข่าวว่าแค่ซ้อมมือเองนะ แลดูจริงจังเหมือนกับว่าแต่งวันนี้ซะอีก

"ฝากด้วยนะสาวๆ " ลีนานบอกพวกฉัน

"ค่ะ" 

ก่อนที่พวกฉันจะเดินออกมา แล้วพบกับหลายๆ คนที่มาช่วยเตรียมงานนี้ เห็นอย่างนี้แล้วก็ชักตื่นเต้นแทนเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจังเลย ฉันเห็นหน้าที่ตื่นเต้นของลีนานไปแล้ว ก็เหลือแค่พี่ชายของฉัน แต่ฉันคงต้องอดใจรอเจอพี่ไดเอียนในงานพรุ่งนี้เลยแหละ ก็พวกแม่ๆ พ่อๆ แกถือค่ะว่าเจ้าสาวกับเจ้าบ่ายไม่ควรเห็นหน้ากันก่อนวันแต่ง พี่ชายฉันถึงต้องนั่งๆ นอนๆ รออยู่ที่บ้านใหญ่ของลุงลักซ์

"เหลือกี่รูปนิ่ฮยอง" จองกุกที่กำลังถือรูปกรอบใหญ่หน้าผู้ชายคนหนึ่งหันไปถามพวกเมมเบอร์ตัวเอง

"อีกยี่สิบกว่า" แรปมอนร้องมาบอกขณะที่พี่เขากับพี่จินกำลังช่วยกันทยอยเอารูปหนุ่มคนรักเก่าของลีนานลงจากผนัง 

"นี่พวกกูเดินขึ้นลงเป็นสิบๆ รอบแล้วนะ" เจโฮปเดินบิดตัวโวยวายมาตั้งแต่ไกลพร้อมจีมินที่หันไปบอกเจโฮปว่า "ทำไงได้ล่ะฮยอง ก็ลีนานบอกว่าไว้ใจให้เราเก็บนี่นา"

"ไว้ใจวีฮยองน่ะสิ" จองกุกว่าก่อนเดินเอารูปลงไปเก็บที่ชั้นล่าง

"แล้วมันก็หนีไปจัดสวนหลังบ้านกับชูก้าฮยองน่ะนะ" เจโฮปได้แต่บ่นก่อนเดินไปหาแรปมอนกับพี่จินก่อนว่า "เปลี่ยนกันหน่อยดิ"

"เรื่องไร" พี่จินค้าน "กูแก่สุด ร่างกายกูบอบบาง"

"โหยฮยอง โคตรตอแหลเลย" 

"นี่ไอ้โฮป กูหล่อ ตอแหลยังไงก็ไม่ผิด จบนะ ไปๆ ชิ้ว!" โอ้ยพี่จินของฉัน มั่นหน้าเหลือเกิน

"เอ้อ! โอเค!" ทำเอาเจโฮปถึงกับเถียงไม่ออกให้กับความมั่นหน้านี้ "มันคงเป็นความโชคร้ายของเราว่ะจีมิน ที่เกิดมาไม่หล่อ แถมยังนิ้วสั้นแบบมึง"

"เอ้าฮยอง...จะมากัดผมทำไมเนี่ย" น่าสงสารจีมินจริงๆ ค่ะ อยู่เฉยๆ ก็โดนแซะซะงั้น

"มึงไม่ต้องพูดมาก ยกๆ ตามกูมา" เจโฮปบอกจีมินแล้วก็เดินลากรูปออกไป

"นั่นเรียกว่าลากโว้ย" แรปมอนร้องบอกตามหลังแต่พี่แกก็ยังลากไปอยู่ดี "ถ้ามีรอยตำหนินะมึงโดนลูกน้องลีนานจัดการแน่" พอได้ยินแรปมอนว่าอย่างนี้ เจโฮปก็รีบยกขึ้นเหนือหัวเลยค่ะ แล้วจีมินจึงค่อยๆ ยกอีกรูปตามไป

"สู้ๆ" เดี๋ยวนี้เจนนี่มีส่งกำลังใจให้กันแล้วเหรอค่ะ

"เอ่อนี้" ฉันเอ่ยขึ้นเพราะเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ว่าพี่ขาโหดเขาอยู่อีกที่ พวกเมมเบอร์จึงหันมามองฉัน "เดี๋ยวพวกแกตรวจๆ แถวนี้นะ เดี๋ยวฉันไปดูที่สวน"

"ไปตรวจสวนหรือไปส่องใคร" แหมยัยพาสต้า!

"โรเซ่" ฉันจ้องเธอกลับก่อนบอกว่า "งั้นแกก็ไปกับฉัน"

"เรื่องไรล่ะ" รีบปฏิเสธแบบนี้คืออะไรค่ะ จริงๆ เธอควรจะดีใจนะเพราะวีก็อยู่ด้วยนิ่ หรือกำลังทะเลาะกันเหรอ

"ไม่รู้แหละ ไปแล้วนะพวกแกสองคน" ฉันบอกเจนนี่กับลิซ่า ก่อนหันไปบอกพี่จินกับแรปมอนว่า "สู้ๆ นะคะพวกพี่" ก่อนลากยัยโรเซ่มาด้วย

"นี่พี่ ฉันไม่ได้อยากจะมาด้วยเลยนะ" โรเซ่โวยวายขึ้นมาทันทีเลยเมื่อโดนฉันลากมาด้วย

"Why?" ฉันถาม

"ก็ไม่มีไร ก็แค่ขี้เกียจ อีกอย่างพี่ก็มาคนเดียวได้สบายๆ" นี่ฉันไม่ได้รู้สึกไปเองใช่เปล่านะที่คิดว่าโรเซ่แลดูตื่นๆ กับคำถาม

"ถ้าฉันไปคนเดียว พี่เขาก็คิดว่าฉันมาหาสิ"

"แต่ฉันก็ไม่อยากให้อีตา..." 

"อีตา?" อีตาของโรเซ่หมายถึง "วีเหรอ" ฉันถาม แต่โรเซ่ก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนเฉไฉว่า "ไม่ใช่สักหน่อย" ดูเนียนมากกกกจนจับไม่ได้เลยนะว่าไม่จริง

"แกหนีหน้าวีเหรอ"

"เปล่า!" ตอบเร็วตอบชัดแบบนี้

"ถ้าเปล่าก็ไม่เห็นต้องกลัวเลย" ฉันว่าแล้วรีบลากโรเซ่ให้เดินเร็ว ยัยนี่หนีหน้าวีแน่นอนค่ะ ฟันธง! โชะๆ!




"โว้วววว!" 

ฉันกับโรเซ่อึ้งไปเลยกับบรรยากาศโดยรวมของสวนที่ตอนนี้ถูกจำลองเป็นโบสถ์กลางแจ้งไปแล้ว เพราะตลอดทางเดินจากในบ้านถูกปูด้วยพรมแดงไปจนถึงรูปเกาะสลักหินอันใหญ่ตรงหน้าของคู่บ่าวสาว และมีเก้าอี้หลายร้อยตัวถูกวางเอาไว้ทั้งสองฝั่งของพรมแดง รอบๆ บริเวณถูกประดับไปด้วยธงสีขาวที่ปักสลักรูปของกาที่กำลังเกาะกิ่งกุหลาบสีแดงปักไว้เป็นจุดๆ โค้งอยู่ตามบริเวณพิธี แล้วที่เว่อร์วังที่สุดคือ ซุ้มดอกไม้ที่ร่ายล้อมรูปแกะสลักหินของคู่บ่าวสาวนี่แหละ มันเหมือนภูเขาสีรุ่งเลยอะ แถมมีเปียโนแก้วตั้งอยู่เยื้องข้างด้านหน้าอีก ฉันว่าฉันรู้ว่าใครจะเป็นคนเล่นและใครจะเป็นคนร้อง นี้แค่งานเช้าของวันพรุ่งนี้นะคะ ยังไม่รวมงานเต้นรำตอนกลางคืนเลย ฉันยังไม่ได้แวะไปดูห้องโถงใหญ่ แต่เห็นแวบๆ ว่ามันอร่ามไปด้วยทองและคริสตีล นึกถึงบิวตี้แอนด์เดอะบีสต์เลยอะ

"มาทำไม" ฉันหันไปหาเจ้าของเสียงที่ทำหน้านิ่งเดินนำวีมา

"ก็มาตรวจงานกับโร..." เอ้า! โรเซ่หายไปไหนของนาง นี้ชิ่งไปแบบไม่ให้ฉันรู้ตัวเลยนะคะ เมื่อกี้ยังยืนอึ้งกับฉันอยู่เลย

"โรเซ่เหรอ" วีถามแล้วมองหาโรเซ่ใหญ่ ฉันว่าสองคนนี้ต้องไปเล่นอะไรแผลงๆ กันมาอีกแล้วแน่ๆ "ไปไหนแล้วอะ"

"ตกรูหนอนไปแล้วมั้ง" ฉันบอก

"ฮยอง" วีเรียกพี่ชูก้าก่อนบอกพี่แกว่า "ผมขอไปเคลียร์กับคนขี้โกงก่อนนะฮยอง" แล้ววีก็รีบเดินเข้าไปในปราสาท วีไปเคลียร์กับโรเซ่ ส่วนฉันก็คงต้องเคลียร์กับชายโหดตรงหน้าสินะ

"แผลหายยังคะ" ฉันถามแต่พี่ชูก้ากลับหันไปบอกคนจัดเก้าอี้ที่กำลังเลือกสีของโบว์ผูกเก้าอีกว่า "ผมว่าสีทองดีกว่าครับจะได้ตัดสีหิมะกับสีผมของลีนานด้วย" นี่จะไม่คุยกับฉันว่างั้น

"พี่กินข้าวยัง"

"ช่วยหมุนธงตรงนั้นให้ทีครับ ผมว่ามันเอียงๆ" หันไปสั่งคนอื่นได้แต่คุยกับฉันไม่ได้งั้นเหรอ

"พี่โกรธฉันเหรอ" 

"เดี๋ยวผมช่วยครับ" เอ้า! เดินหนีฉันจะไปช่วยแม่บ้านถือตระกร้าดอกไม้อีก ฉันจึงรีบเดินตามไปติดๆ แต่พอพี่เขารับตระกร้ามาจากป้าแม่บ้านเท่านั้นล่ะคะ "โอ้ย" พี่ชูก้าร้องค่อยๆ นี่คงเจ็บแผลสินะ ก่อนรีบวางตะกร้าลง ป้าแม่บ้านจะเข้ามาช่วยแต่ฉันรีบบอกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูทำเอง" ป้าแกเลยเดินกลับไปเอาตระกร้ากุหลาบใบใหม่มา

"ถ้าจะงอนก็ดูสังขารตัวเองหน่อยสิคะ" สงสัยฉันจะปากไวไปหน่อยเล่นเอาพี่ชูก้าจ้องเขม็งเลยอะ ฉันก็เลยต้องรีบแก้เกมว่า "แล้วเจ็บแผลมั๊ยคะ" ฉันกำลังจะเขาไปจับดูแผลที่ไหล่ขวาของพี่เขา แต่พี่ชูก้าก็สะบัดไหล่ออกอย่างแรง "โอ้ย!" แล้วเป็นไงล่ะคะ 

"พี่ชูก้า" ฉันเรียกเสียงดุ 

"อะไร" แต่พี่เขาก็มองตาดุกลับมาเหมือนกัน

"พี่จะไม่ยอมคุยกับฉันใช่เปล่า" 

"..." 

ไม่ตอบแถมทำหน้านิ่งใส่แบบนี้ ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ฉันชักเริ่มจะเครียดขึ้นมาแล้วนะ ฉันคงต้องผ่อนคลายสักหน่อย 

'กลิ่นอะไร' 

ฉันได้กลิ่นหอมๆ มาจากใต้จมูก และก็พบว่ามันคือดอกกุหลาบในตะกร้านี่แหละ ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาหนึ่งดอกเพื่อเอามาดมคลายความเครียดที่จะนำไปสู่ความปรี๊ด พี่ชูก้าได้แต่ยืนมองฉันคิ้วเริ่มขมวดว่าฉันเป็นอะไร แต่ดอกไม้ที่นี่กลิ่นมันน่ากินจริงๆ นะคะ

"ทำไรเนี่ย" พี่ชูก้าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นฉันเริ่มกัดกลิ่นดอกกุหลาบ "เธอจะบ้าหรือไง" พี่เขาแย่งดอกกุหลาบไปจากฉันเลย แต่ฉันก็หยิบดอกใหม่ขึ้นมาแล้วเริ่มเอาเข้าปากอีกครั้ง 

"จีซู" พี่ชูก้าพยายามจะห้ามฉัน แต่ฉันก็รีบเบี่ยงตัวออกมาก่อนบอกพี่เขาว่า "ก็ถ้าพี่ยังงอนไม่ยอมคุยกับฉัน ฉันก็จะกินให้หมดตะกร้าเลย" ฉันไม่ได้ขู่พี่เขานะ แต่ฉันเริ่มห้ามปากตัวเองไม่ได้แล้วอะ

พี่ชูก้ายืนกอดอกมองฉันหน้าเข้มก่อนว่า "คิดจะขู่ฉันเหรอ" 

"ฉันไม่ได้ขู่นะ" ฉันพูดเสียงแข็งขณะที่กำลังเคี้ยวกลีบกุหลาบ เดาว่าพี่ชูก้าต้องคิดว่าฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ

"งั้นก็ตามใจ" เอ้า! พี่เขาจะเดินหนีฉันไปเลยเหรอ

"พี่ชูก้าเดี๋ยวสิ พี่...แคก!" ฉันรู้สึกเหมือนจะมีอะไรติดคอฉันนะ "พี่ชู...แคกๆ" ซวยแล้วล่ะค่ะ "พี่ชูก้า แคกๆ" ฉันเริ่มใช้มือทุบอกและกระโดดเบาๆ เพราะรู้สึกเหมือนกลีบกุหลาบจะติดคอซะแล้ว "แคกๆๆ พี่ชูก้าช่วย...แคกๆๆ" ฉันกำลังจะบอกว่าให้ช่วยด้วย แต่คำว่าด้วย มันดันติดในคอไม่ยอมออก เหมือนกับไอ้กลีบกุหลาบบ้านี่แหละ 

"แคกๆ" พี่เขาหันมาแล้วค่ะ ฉันก็เลยรีบควักมือเรียกไวๆ "แคกๆ ช่วยด้วย" 

พี่ชูก้ารีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาและไม่รอช้ารีบบอกฉันว่า "อ้าปาก" และพอฉันอ้าปากปุบพี่เขาก็รีบใช้นิ้วล้วงคอฉันยังกะฉันเป็นเด็กทารกแหน่ "อ้ากว้างๆ" นี่ก็อ้ากว้างจนน้ำตาไหลแล้วนะและจะหายใจไม่ออกแล้วด้วย 

"แคกๆ" ทำไมถึงได้ช้าแบบนี้นะ

"จะไอทำไมเนี่ย" โหยไอ้พี่ก้า! ก็ของติดคอมั๊ยบางที 

"เอ้า!" ตอนแรกฉันก็นึกว่าแค่กลีบเดียว แต่พอเห็นสิ่งที่พี่ชูก้าสะบัดลงพื้นไปแล้ว ฉันก็พึ่งรู้ตัวว่าฉันตะกละตะกลามกินกุหลาบไปเป็นดอก และผลจากการล้วงคอมันก็ทำให้ฉัน...

"อัวะ!"

"หยุด!" พี่ชูก้ารีบปรามฉัน ฉันจึงรีบเอามือปิดปากไว้ไม่ให้อ้วกออกมา "กลืนลงไป"

"หือ!" พี่เขาให้ฉันทำอะไรนะคะ 

"ถ้าไม่ไปอ้วกที่อื่น ก็กลืนลงไป ฉันไม่อยากให้พื้นเปื้อน" กลืนอ้วกตัวเองเนี่ยนะแค่คิดภาพก็จะ...

"อ้วก!!" 

ไม่ไหวแล้วอะค่ะ และฉันก็ไม่ได้ทำให้พื้นเปื้อนอะไรมากหรอกเพราะฉันดันอ้วกใส่...

"จีซู" เสียงเข้มแบบนี้ ฉันจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปหาเจ้าของเสียง 'หน้าเข้มกว่าเสียงอีก'

"เค้าขอโทษ" ฉันรีบยกมือขอโทษขอโพ้ยพี่ชูก้าอยู่ยกใหญ่ "เสื้อเลอะหมดเลยอะ" ฉันว่าและกำลังจะเอามือไปปัดที่เสื้อคลุมของพี่เขา แต่ฉันก็นึกได้ว่ามันเป็นอ้วก ฉันจึงดึงมือกลับแล้วควานหาผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ากางเกง แต่ว่า...."ไม่มีผ้าด้วยอะพี่"

"ไม่ต้องแล้ว" พี่ชูก้าว่าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะถอดเสื้อคลุมออกแล้วยื่นมาให้ฉัน "หอบหิมะที่เปื้อนไปด้วย"

"แล้วให้หอบไปไหนอะ" ฉันรับเสื้อคลุมมาแล้วถามอย่างสงสัย

"ไปทิ้งไหนก็ได้"
 
"ทิ้งเลยเหรอ อ้าว...พี่ชูก้า!" 

เดินหนีฉันไปเลย โอยยย!...จะมาเคลียร์ก็ดันได้เรื่องเพิ่มอีกแล้วสิฉัน ฉันค่อยๆ ใช้ผ้าคลุมกวาดหิมะที่เปื้อนอ้วกของฉันมากองๆ กันไว้ก่อนใช้ผ้าคลุมคลุมลงไปแล้วหอบมันขึ้นมา ส่วนพี่ชูก้าหนีฉันไปนั่งหน้าโหดอยู่ตรงขั้นบันไดตรงทางขึ้นปราสาทแน่ะค่ะ แล้วฉันจะเอาหอบน้ำแข็งใสของฉันไปทิ้งไหนล่ะ

"อ่ะ ป้าค่ะๆ" ฉันรีบคว้าแขนป้าแม่บ้านที่กำลังจะหอบตะกร้าเปล่ากลับเข้าวัง "จะเข้าข้างในใช่ไหมคะ" ฉันถาม ป้าแกจึงตอบว่า "ใช่จ้ะ" ดีเลยค่ะ

"งั้นหนูฝากทิ้งเจ้านี้ได้มั๊ยคะ" ฉันยกหอบผ้าให้ป้าแกดูและป้าแกก็ใจดีกว่าพี่ชูก้าเป็นไหนๆ "ได้จ้ะ เอาใส่ไว้ในตะกร้าเลย"

"ขอบคุณนะคะ" ฉันบอกแกแล้ววางหอบผ้าลงในตะกร้าของแกแล้วป้าแม่บ้านจึงเดินกลับเข้าวังไป ที่นี่ก็เหลือแต่...

'พี่ชูก้า' 

เอาไงกับพี่คนนี้ดีนะ ฉันเหลือบตามองหาตัวช่วย และฉันก็เจอเข้ากับตะกร้ากุหลาบ แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่กินมันหรอก ฉันอุ้มตะกร้ากุหลาบขึ้นซึ่งมันก็ไม่ใช่เบาๆ เลย ทำไมผู้หญิงบอบบางอย่างฉันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ ฉันยกมันอย่างทุลักทุเลเพื่อเดินไปหาพี่ชูก้าที่คงกำลังสงสัยว่าฉันจะทำอะไรอีก ฉันยกมันไปวางไว้ตรงขั้นบันไดใกล้ๆ ที่พี่ชูก้านั่งอยู่โดยเว้นที่ว่างไว้เพื่อให้ฉันนั่งลงไปข้างๆ พี่ชูก้า

"เฮ้อ" 

ฉันนั่งถอนหายใจออกมาทันทีที่นั่งลงได้แต่พอหันไปเห็นหน้าดุๆ ของพี่ชูก้า ฉันก็ต้องรีบฉีกยิ้มออกมาทันที 

"นี่ๆ" ฉันดึงแขนเสื้อพี่เขาค่อยๆ แล้วบอกว่า "เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะพี่" แต่ฉันว่าจะขอโทษแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวไม่ได้หรอก "พี่...ฉันขอโทษจริงๆ ทั้งเรื่องนี้แล้วก็หลายๆ เรื่องที่ทั้งที่ฉันรู้ตัวและไม่รู้ตัวว่าทำให้พี่โกรธอะ ฉันขอโทษจริงๆ นะ" 

นี่อุตส่าห์อ้อนวอนขอโทษแล้วนะจะหันหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจกันแบบนี้เหรอคะ ฉันจึงหันไปหยิบกุหลาบออกมาหนึ่งดอก "อ่ะ" แล้วยื่นมันไปให้พี่ชูก้า

"ฉันไม่ใช่เธอ ฉันไม่กิน" ดูพูดเข้า ซ้ำเติมกันเห็นๆ

"ก็ไม่ได้ว่าให้เอาไปกิน ให้นะให้ รับไปสิคะ" ฉันยื่นให้จนปวดแขนแล้วนะ หรือแค่ดอกเดียวไม่พอ ฉันจึงหันไปหยิบอีกดอกมาอีก "สองดอกร้อย" ฉันอุตส่าห์เล่นมุกแต่พี่เขาก็ไม่ยอมเล่นด้วยอะ แถมยิ่งจ้องกว่าเดิมอีก

"เพื่อนเล่นเหรอ" พี่คนนี้ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย

"ก็ให้ฟรีๆ แล้วไม่เอาอะ" ฉันไม่ได้กวนนะคะ "ถ้าสองดอกยังไม่พอใจ" ฉันหันไปหยิบดอกที่สามมาเพิ่ม "นี่เลยค่ะ ซื้อ 2 แถม 1" ยังจะไม่เออออตอบรับอะไรอีก "งั้น 1 แถม 1 อะ" ฉันหยิบอีกดอกมาเพิ่ม "นี่ซื้อ 2 ได้ถึง 4 เลย..." ทำไมต้องจ้องแบบไม่สบอารมณ์ด้วยก็ไม่รู้ 

"ฟังให้ดีนะ...ไม่เอา ไม่ซื้อ ไม่ต้องมาง้อ" พี่เขาจะเล่นอย่างนี้ใช่มั๊ยค่ะ 'ไม่ให้ง้อใช่มั๊ย...ได้!'

"จะเอาไงก็ว่ามา" ฉันถามตรงๆ

"ก็ไม่ไง แค่ต่างคนต่างอยู่" ต่างคนต่างอยู่ นี่พูดจริงหรือเอาฮา

"ล้อเล่นอะดิ" ฉันถามขำๆ แต่ในใจเริ่มขำไม่ออก

"ถ้าสบายใจที่คิดแบบนั้นก็แล้วแต่จะคิด" พูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ "เราเลิกกันมั๊ย"

"คะ!" 

ตกใจมาก ตกใจสุดขีด นี่ความผิดฉันมันร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอคะ 

"ทำไมล่ะคะ" ฉันรีบถามแต่พี่ชูก้ากลับก้มหน้าทำหน้าเครียดเฉยเลย "พี่พูดจริงเหรอ" ฉันถามเสียงค่อยแต่พี่เขากลับถอนหายใจเป็นคำตอบแทน มันหมายความว่าจริงเหรอคะ "พี่คะ"

"ฉันเหนื่อยแล้ว" พี่เขาเหนื่อยกับฉันมากจนทนไม่ไหวเลยเหรอ นี่ฉันแย่ขนาดนั้นเชียว 

"นี่พี่โกรธฉันมากเลยเหรอ" ฉันถามแต่พี่ชูก้าไม่ตอบอะ เอาแต่นั่งมองมือที่กุมอยู่ของตัวเอง ทำไมจู่ๆ สถานการณ์มันก็ตึงเครียดขึ้นมาแบบนี้ล่ะ "พี่ชูก้า" 

"เลิกกันเถอะ" พี่เขาหันมาบอกฉันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ประโยคคำถามน่ะสิ ถ้ามันเป็นประโยคบอกเล่าแบบนี้ 

"ไม่เอาอะ" ฉันบอก ทำไมมันถึงรู้สึกหน่วงขึ้นมาแบบนี้ล่ะ "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย" แต่เหมือนสายตาพี่เขามันจะไม่เห็นด้วย "จริงๆ ก็มีผิดบ้าง...แต่จริงๆ ก็มีหลายเรื่อง" ฉันยอมรับผิดก่อนรีบพูดต่อหน้าเศร้าว่า "ฉันรู้ว่าฉันมันไม่ได้เรื่อง เป็นเด็กไม่รู้จักโต เป็นคนตรงๆ เป็นผู้หญิงแปลกๆ แต่ความผิดทั้งหมดของฉันอะ ฉันไม่ได้ตั้งใจเลยนะ"

"อย่าแก้ตัวเลย" พี่เขาบอกว่าฉันแก้ตัวเหรอ "มันไม่มีประโยชน์หรอก" มันไม่มีประโยชน์ด้วย

"ฉันอธิบายได้นะ" ฉันโพล้งออกไปก่อนรีบอธิบายว่า "เรื่องดูเธอร์น่ะ ฉันไม่ได้อะไรเลยนะพี่ จู่ๆ หมอนั่นก็คิดเป็นตู่เป็นตะ เอาฉันเข้าไปเกี่ยว ทั้งที่ฉันไม่ได้อยากจะไปยุ่งด้วยเลยอะ"

"ไม่ใช่เรื่องนี้" ไม่ใช่เรื่องนี้แล้วมันเรื่องไหนกันคะ หรือว่าเรื่องอ้วกเหรอ เรื่องนี้มันร้ายแรงขนาดนั้นเชียวเหรอ แค่ฉันอ้วกใส่น่ะนะ

"เรื่องอ้วกฉันก็ไม่ได้ตั้งนะพี่..."

"ก็บอกแล้วว่าไม่มีประโยชน์" พี่เขาไม่ยอมอ่อนลงให้เลยอะ

"แค่จะบอกว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุเองนะ" ฉันบอกเสียงค่อยก้มหน้านิ่งก่อนตัดสินใจถามพี่ชูก้าไปเบาๆ ว่า "พี่จะเลิกกับฉันจริงเหรอ" ฉันไม่กล้ามองหน้าพี่เขาแล้วอะเพราะกลัวคำตอบ

"อื้อ" 

คำตอบของพี่เขาทำเอามือไม้ฉันอ่อนจนเผลอปล่อยดอกกุหลาบหลุดมือไปเลย ฉันรีบหยิบกุหลาบทั้งสี่ดอกขึ้นมาแล้วยัดใส่ตะกร้าตามเดิม ฉันไม่กล้าหันกลับไปหาพี่เขาเลยอะ แล้วบรรยากาศหลังจากนั้นก็เงียบลงไป 

ฉันได้แต่นั่งเงียบ อยากจะคิดเหมือนกันนะว่าพี่เขาบอกเลิกฉันทำไม แค่เพราะว่าเหนื่อยงั้นเหรอ แต่ฉันกลับคิดอะไรไม่ออกเพราะหัวมันโล่งไปหมด ใจก็หวิว ตาก็เริ่มเหม่อ พี่เขาจะรู้สึกเหมือนฉันมั๊ยนะ...แต่ฉันว่าคงไม่ เพราะพี่เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปข้างในแล้ว ฉันได้แต่มองตามจนกระทั่งพี่เขาเดินลับตาไป

"นี่เราเลิกกันแล้วเหรอ" ฉันถามตัวเองก่อนหันมานั่งหมดอาลัยตายอยาก 'เฮ้อ...นี่พี่เขาหมดรักฉันแล้วเหรอ'

ฉันหยิบดอกกุหลาบออกมาแล้วเริ่มเสี่ยงทาย "รัก...ไม่รัก...รัก..." ฉันเด็ดกุหลาบออกทีละกลีบทีละกลีบ จนกลีบสุดท้ายมันคือ "ไม่รัก" แปลว่าฉันหมดหวังแล้วงั้นสิ

ฉันคาบกุหลาบกลีบสุดท้ายเอาไว้ก่อนจะเริ่มเคี้ยวช้าๆ ตามองเหม่อ สมองตีบตัน จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก มันหน่วงไปหมดเลย พรุ่งนี้วันแต่งพี่ชายฉัน แต่วันนี้คงเป็นวันช้ำของฉัน 

แต่จู่ๆ ฉันก็ต้องตกใจเมื่อมีใครคนหนึ่งโผล่มากัดกลีบกุหลาบจากปากฉัน 'พี่ชูก้า' จู่ๆ ฉันก็รู้สึกร้อนๆ รอบขอบตาอะ 'ทำไมพี่เขาถึงกลับมาล่ะ'

"กินได้จริงด้วย" พี่ชูก้าว่าขณะเคี้ยวกลีบกุหลาบแต่พอพี่เข้ามองเห็นฉันที่กำลังจะหน้างอน้ำตาคลอ พี่ชูก้าก็ถามฉันว่า "จะร้องไห้ทำไมกัน" ยังมีหน้ามาถามอีก นี่กลับมาเพื่อมาตอกย้ำฉันใช่มั๊ยคะ

"ก็พี่บอกเลิกฉันอะ จะให้ฉันยิ้มหรือไง" ฉันไม่ได้จะร้องไห้นะคะ แต่พอพูดตอบพี่เขา น้ำตาฉันมันก็ไหลลงมาเองอะ

"เลิกเรียกพี่แล้วเรียกที่รักแทนได้มั๊ย"

"ไม่ค่ะ" แต่ว่า...เดี๋ยวก่อนนะ "พี่ว่าอะไรนะ"

พี่ชูก้าอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะยื่นดอกกุหลาบสีแดงหนึ่งดอกที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมาแล้วถามฉันอีกครั้งว่า "เลิกเรียกพี่แล้วเรียกที่รักแทนได้มั๊ย" หมายความว่าไงคะ 

"พี่ไม่ได้ขอเลิกฉันเหรอ หมายถึงเลิกคบอะ" ฉันรีบถาม แล้วพี่เขาก็ดันส่ายหน้าว่าไม่ "พี่ชูก้า!" พี่เขาแกล้งฉันอีกแล้วอะ แต่พี่เขาก็ตีหน้าตายทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจ่อกุหลาบใส่หน้าฉันแล้วบอกว่า "รับไปดิยื่นให้นานแล้วนะ" ทีฉันยังไม่จ่อหน้ายัดเยียดแบบนี้เลยนะ

"ไม่เอา" ฉันบอกแล้วรีบเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเมื่อกี้ออก แต่พี่คนนี้ก็กวนจริงๆ เลย พี่เขาหยิบดอกกุหลาบจากในตะกร้าออกมาแล้วล้อเลียนฉันว่า "นี่ให้ 1 แถม 1 เลยนะ"

"พี่ชูก้า!" ฉันว่าและตีแขนขวาของพี่เขา

"โอ้ย!" อุ้ย...สงสัยมันสะเทือนไปถึงแผล "มันเจ็บนะ" 

"ไม่ต้องมาโอดครวญเลย พี่น่ะสมควรโดน" ฉันดุแต่พี่เขากลับยิ้มพอใจก่อนถามฉันว่า "ทำไม...กลัวฉันบอกเลิกจริงๆ ล่ะสิ"

"ชิ! หลงตัวเองจริงๆ เลย" ฉันว่า

"ไม่กลัวจริงอะ" พี่มองหน้าจับผิดฉัน "แล้วเมื่อกี้ร้องไห้ทำไม"

"ใครร้อง" ฉันรีบท้วง

"งั้นคงฝุ่นเข้าตาหรือลมพัด" พูดดักฉันไปอีก

"เปล่าซักหน่อย" ฉันรีบปฏิเสธแต่พี่ชูก้าก็จ้องจะเอาคำตอบของฉันกะให้ฉันจนมุมล่ะสิ แต่ฉันไม่ยอมยอมรับง่ายๆ หรอก "ก็ลมมันเย็น" ฉันรู้ว่าเหตุผลฉันมันฟังไม่ขึ้น แต่พี่ชูก้าก็ไม่เห็นจำเป็นต้องต้องยิ้มพออกพอใจขนาดนั้นเลย

"รู้แล้วว่าไม่กลัว" พี่เขาว่าแล้วกลับมานั่งลงที่เดิมตรงข้างฉัน "อ่ะ...รับไปสิ ตั้งใจเอามาให้เลยนะ" พี่เขายื่นดอกกุหลาบนั้นมาให้อีกครั้ง ฉันก็ไม่อยากจะรับหรอก แต่มือมันดันไวไปรับเองก่อนฉันจะถามพี่เขาว่า "ที่กลับเข้าไปข้างในเพราะแค่จะไปเอาดอกกุหลาบเนี่ยนะ"

"เปล่า" พี่ชูก้าปฏิเสธก่อนว่า "มันหนาว เลยกลับไปหาผ้าคลุมผืนใหม่" 

"โหพี่" ฉันหมุ่ยหน้าใส่ พี่ชูก้าจึงรีบพูดต่อว่า "แต่ก็ตั้งใจไปหามาให้ด้วย"

"ชิ! ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลังเลย"

"เอ้า! พอพูดจริงก็หาว่าล้อเล่น" 

"ก็ก่อนหน้านี่พี่มาล้อเล่นทำไมกันเล่า ฉันก็คิดไปตั้งไกล" ฉันว่าหน้าเหงาเพราะยังอารมณ์ค้างจากเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย

"นี่คิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะเลิกกับเธอ" พี่ชูก้าถาม ฉันจึงพยักหน้างึกๆ งักๆ หลายๆ ครั้ง พี่ชูก้าจึงยิ้มน้อยๆ ก่อนบอกฉันว่า "ฉันเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาตั้งเท่าไหร่เพื่อให้ได้อยู่กับเธอ จะให้เลิกกันง่ายๆ แบบนี้มันก็ไม่คุ้มกันน่ะสิ" เสี่ยงชีวิตเพื่อให้ได้อยู่กับฉันเหรอคะ โดนสารภาพมาแบบนี้ก็มีแอบเขินเหมือนกันนะ "อีกอย่าง...ปกติแล้วผู้ป่วยทางจิตจำเป็นต้องมีผู้ปกครองดูแลอย่างใกล้ชิด" อะไรนะคะ

"นี่พี่ว่าฉันเป็นผู้ป่วยทางจิตเหรอ" ฉันถามเอาเรื่อง แต่พี่ชูก้าดูจะไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลย แถมยังทำหน้าตายบอกฉันว่า "คนปกติเขาไม่กินดอกกุหลาบเป็นอาหานหรอกนะ"

"นี่พี่" ฉันง้างฝ่ามือกะจะตีแขนของพี่เขา แต่พี่ชูก้าก็รีบชี้ไหล่ให้รู้ว่าเดี๋ยวแผลเจ็บ "ที่ฉันกินก็เพราะพี่นั่นแหละทำให้ฉันเครียด" ได้ยินว่าตัวเองทำฉันเครียดได้พี่แกก็ยิ้มใหญ่เลยนะ

"แต่พี่ไม่โกรธฉันแล้ว" ฉันถามเพื่อความแน่ใจ

"ก็ไม่ได้โกรธอะไรนี่นา" จริงหรือคะ

"เรื่องอ้วกก็ไม่เหรอ"

"อื้อ" พี่เขาพยักหน้าตอบ แต่อีกเรื่องล่ะคะ

"แล้ว...เรื่องดูเธอร์ล่ะคะ" ฉันแอบลุ้นนิดหน่อยนะว่าพี่เขาจะว่ายังไง

"ก็...แรกๆ ก็มีบ้าง แต่พอเธอยอมพูดก็เลยลดโทษให้ครึ่งนึง" ความเป็นคงตรงๆ แบบฉัน มันมีประโยชน์แบบนี้สินะคะ

"แต่โทษครึ่งนึงของพี่ก็แกล้งกันแรงอยู่นะ" ฉันตีหน้าเศร้าใส่พี่ชูก้า พี่ชูก้าจึงรีบพูดว่า "ก็ถือว่าเจ๊าๆ กันไปได้มั๊ยล่ะ มาดีกันดีกว่า" แล้วพี่เขาก็ชูนิ้วก้อยมาให้ "มาดิ" กระดิกนิ้วเรียกฉันไปอีก

"ก็ได้" ฉันบอกแล้วรีบเกี่ยวก้อยคืนดีกับพี่ชูก้าและบอกพี่เขาว่า "แต่คราวหลังไม่แกล้งกันเรื่องนี้อีกแล้วนะคะ" พี่ชูก้าจึงยิ้มใจดีก่อนบอกฉันว่า...

"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวพี่สัญญา"




.........จบ PART 134.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1610 Thack_patsarin (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 11:44

    ฮยองเล่นอะไรก็ไม่รู้ -เราก็เกือบใจเสียเพราะนึกว่าฮยองจะเลิกกับออนนี่จริง

    ชูก้าฮยองเล่นแบบนี้ไม่น่ารักเลยน่ะ ทำจีซูออนนี่เครียดจนต้องกินดอกกุหลาบเลยเห็นม่ะ

    #1,610
    0
  2. #1404 กิ๊ฟกัซ (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 19:48
    รอวีเซ่ค่า วีเซ่
    #1,404
    0
  3. #1403 Pimmur_sss (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 07:45
    รอจีมเจนค่าาา
    #1,403
    0
  4. #1402 num2546 (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 01:29
    กุกลิซน้าาา
    #1,402
    0
  5. #1401 nuhava13 (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:50
    อีตาก้าเล่นไรไม่รู้ป้าร้องไห้เลยโธ่ๆๆ
    #1,401
    0
  6. #1400 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:31
    รู้สึกผูกพันมากเรื่องนี้ รักเลยยยย
    #1,400
    0
  7. #1399 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:31
    ไรท์ขอตอนพิเศษด้วยยยยยอิอิ
    #1,399
    0
  8. #1398 Me\'s Eye AS (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:30
    ไอ่พี่ชูก้าาาาา ตกใจหมดดดด
    #1,398
    0
  9. #1397 Aern5555 (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 21:25
    อ่านแรกๆคิดว่าตอนนี้จะมีดราม่า
    #1,397
    0
  10. #1396 Natthipron (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 20:01
    อื่ออฮื่ออ อ่านแรกๆนี่ช็อกเลยนึกว่าบอกเลิกจริงๆ
    #1,396
    0
  11. #1394 fresh-- (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 18:49
    ยังไม่อยากให้จบเลยง่าาาา
    #1,394
    0
  12. #1393 Boonyada2301 (จากตอนที่ 140)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 18:45
    งือออ ไม่อยากให้จบเลยอ่าสนุกดี งั้นถ้าจบขอเรื่องใหม่ด้วยน้าไรท์ ส่วนตอนหน้า เป็นกำลังใจให้น้า
    #1,393
    0