Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 139 : PART 133 : ห้องใครดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



มันรู้สึกเหมือนว่าผม ลิซ่าและยายแคสเปียร์กำลังต้องโทษสถานหนักยังไงยังงั้นแหละครับ โดยเฉพาะผมกับยายแคสเปียร์ที่โดนสายตาทั้งเก้าคู่จ้องเขม็งจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว 

"แหม...หลานๆ นี่ดูไม่เหน็ดไม่เหนื่อยกันเลยเนาะ" ยายแคสเปียร์เริ่มหาทางรอดในแบบของตัวเอง "ไปพักกันต่อไหมจ้ะ มันก็ดึกมากแล้วนะ เราค่อยมาคุยกันต่อพรุ่งนี้ก็ได้มั้ง"

"ไม่ได้ค่ะ" เจนนี่รีบปฏิเสธ

"ใช่ครับ" จินฮยองสนับสนุน "ขืนกลับไปตอนนี้ยังไงก็นอนต่อไม่ได้แน่ ถ้าพวกผมไม่ได้รู้ความจริงทั้งหมดซะก่อน ใช่มั๊ยไอ้กุก" ถามผมแบบนี้ผมจะตอบเป็นอย่างอื่นได้ยังไงล่ะครับนอกจากตอบไปว่า "ผมก็ไม่ได้ว่าจะไม่บอกสักหน่อย" จริงๆ ผมก็ตั้งใจเอาไว้อยู่แล้วล่ะว่าจะบอกเรื่องทุกอย่างกับทุกคน

"งั้นมึงก็เล่ามา" ชูก้าฮยองจ้องผมซะเข้มเลยครับ นี่ถ้าผมเล่าไม่ดี เหตุผลไม่พอ ฮยองแกจะหักคอผมหรือเปล่าครับเนี่ย

"จะให้เริ่มตั้งแต่ตอนไหนล่ะฮยอง" ผมถาม

"แล้วมึงเริ่มโกหกพวกกูตั้งแต่ตอนไหนล่ะ" ดูชูก้าฮยองแกพูดเข้า

"ก็เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนที่พวกผมออกไปเก็บฝืนน่ะ คือว่า..." แล้วผมก็เริ่มเล่าว่ารู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับลิซ่า และผมก็เพิ่งรู้จักปากของลิซ่าเองว่าที่เธอเป็นแบบนั้นเพราะ..."ฉันไม่เคยเห็นกาตัวไหนใหญ่โตและสง่าเท่านั้นมาก่อนเลยค่ะ มันพูดได้ นิมิตได้ และสื่อสารผ่านจิตได้ มันดึงดูดฉันและเชื้อเชิญให้ฉันดูนิมิตของมัน แล้วหลังจากนั้นฉันถึงพึ่งรู้ตัวว่าร่างของฉันถูกมันยึดไปแล้ว"

"กาดำตัวโต" และเหมือนจีซูจะนึกอะไรได้ก่อนเธอหันไปบอกชูก้าฮยองว่า "กาดำของดับป์ เจ้าตัวนั้นแน่ๆ เลยพี่"

"ฉันก็ว่าใช่" สองคนนี้ก็เคยเห็นกาดำตัวนั้นเหรอ "ไม่น่าล่ะพี่เธอถึงบอกให้ฉันระวังพวกเธอสามคน" ชูก้าฮยองว่า

"พวกฉันเหรอคะ" โรเซ่เอ่ยขึ้น แล้วเหล่าเมมเบอร์แบล็คพิ้งค์ก็มองหน้ากัน

"ไดเอียนรู้ตั้งแต่แรกแล้วครับ" ผมบอกทุกคน

"พี่เขาก็รู้เหรอ" จีซูถามย้ำ ผมจึงพยักหน้าให้ก่อนอธิบายว่า "เขารู้ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกันแล้ว แต่ที่เขาไม่บอกคนอื่นเพราะว่าผมขอเอาไว้"

"มึงขอไว้" วีว่าแล้วยิงคำถามใส่ผมเลยว่า "มึงจะขอไว้ทำไม ทำไมไม่บอกพวกกู" แล้วดูหน้าคนอื่นๆ ก็คงอยากจะรู้เหมือนกัน

"ก็ผมกลัวว่าถ้าทุกคนรู้ว่าลิซ่ากลายเป็นอกาธัซแล้ว พวกฮยองและพวกเธอจะไม่เก็บลิซ่าไว้นี่นา"

"โอย!!!" เหมือนทุกคนจะพร้อมใจกันโห่ใส่ผมเลยอะ

"มึงคิดอะไรของมึงนิ่" แรปมอนว่า

"นั่นดิฮยอง" วีแสดงความเห็นด้วย "มึงคิดว่าพวกกูจะใจหมาขนาดนั้นเลยเหรอ"

"ใช่" โรเซ่ก็เอาด้วย "ยัยลิซก็เพื่อนเรานะ เราจะกล้าทำร้ายเพื่อนตัวเองได้ยังไงกัน รู้ไหมว่าถ้านายบอกพวกเรา แทนที่เราจะทำร้ายเธอ มีแต่เราจะช่วยหาทางออกให้ทั้งนั้นแหละ" พูดซะผมรู้สึกผิดไปยิ่งกว่าเดิมอีก

"ใจเย็นกันก่อนเถอะ" ผมอยากเดินเข้าไปกอดจีมินฮยองจริงๆ เลยที่ช่วยเตือนสติทุกคนให้ "มันคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ใช่ไหมมึง" ขอบคุณฮยองแกจริงๆ ครับที่เปิดโอกาสให้ผมได้แก้ตัวอีก

"ใช่ฮยอง" ผมตอบก่อนแก้ตัวต่อว่า "ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดทุกคนจริงๆ นะ ก็ตอนนั้นผมกลัวและผมก็คาดเดาอารมณ์ของทุกคนไม่ได้ด้วยเพราะทุกคนดูอ่อนไหวไปหมด หรือมีใครกล้าบอกผมไหมล่ะว่าตอนนั้นจิตใจมั่นคงพอ" คนอื่นเหมือนกำลังคิดตามที่ผมพูด ผมเชื่อว่าไม่มีใครมีจิตใจเข้มแข็งขนาดนั้นหรอกนะ เชื่อสิว่าทุกคนต้องหวั่นไหวไม่ต่างจากผม "เห็นมั๊ยล่ะ" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่มีใครกล้ายกมือขึ้นมา "เพราะอย่างนี้ไง ผมถึงต้องแก้ปัญหานี้ด้วยตัวของตัวเอง"

"และด้วยยาจมปลักของยายแคสเปียร์" เจนนี่ว่าสายตาแอบคาดโทษไปที่ยายแก

"ไม่ใช่ความผิดของคุณยายหรอกครับ" ผมบอกเธอก่อนบอกทุกคนว่า "ผมเป็นคนขอร้องยายแกเองแหละ ถ้าจะมีใครผิด ทั้งเรื่องยาและเรื่องลิซ่า คงเป็นผมเองที่ผิด ไม่ใช่ทั้งลิซ่า ยายแคสเปียร์หรือไดเอียน แต่เป็นความผิดของผมแค่คนเดียว" คนอื่นๆ จึงได้แต่ทำหน้าไม่รู้จะพูดอะไร 

"แล้วเรื่องที่มึงทำกับพวกกูสี่คนล่ะ" จินฮยองเดินไปรวมกับแรปมอน ชูก้าฮยองและจีซู เรื่องของสี่คนนี่แหละครับที่ผมแทบอยากจะกราบแทบเท้างามๆ

"ผมขอโทษนะพวกฮยอง แต่ผมตกลงกับยัยตัวร้ายไว้ ก็ถ้าผมไม่ทำเธอก็จะเป็นคนทำแทนผม เพราะงั้นผมถึงแกล้งทำตามแผนเนียนๆ ไปน่ะฮยอง"

"แผนมึงก็เนียนซะพวกกูเกือบตาย" แรปมอนว่า

"งั้นกูถามหน่อย" เจโฮปฮยองที่นั่งเงียบเก็บข้อมูลอยู่นานเอ่ยขึ้น "ที่มึงบอกว่ามึงตกลงกับยัยตัวร้าย แสดงว่ายัยนั่นรู้ว่ามึงรู้ แต่ทำไมเธอไม่ฆ่ามึงวะ" เห็นแกนั่งเงียบๆ สงสัยมัวนั่งคิดคำถามอยู่แน่เลย

"เพราะเธอรู้ว่าจองกุกจะปกป้องฉันค่ะ" ลิซ่าเอ่ยขึ้น ผมหันไปหาเธอ เธอจึงสบตาผม สายตาของเธอที่มองผมมันเต็มไปด้วยคำว่า 'ขอบคุณ' ก่อนเธอจะหันไปบอกคนอื่นว่า "และเธอก็รู้ว่าจองกุกจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน ตามสัญญาของเขา เธอจึงใช้จองกุกเป็นเครื่องมือที่จะพาเธอเข้าหาพี่จีซู"

"แล้วทำไมต้องเป็นจีซูด้วย" ชูก้าฮยองถามเราสองคน แต่ผมกับลิซ่าก็ไม่แน่ใจเรื่องเหตุผลนี่ซะด้วยสิ รู้แค่พวกนั้นต้องการตัวจีซู 

"ผมไม่รู้อะฮยอง" ผมบอก

"แต่ฉันรู้ค่ะ" จีซูเอ่ยขึ้นทำให้ทุกคนต่างหันไปมองเธอ โดยเฉพาะชูก้าฮยองที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ ฮยองแกก็จ้องเกิ้น ทำเอาจีซูไม่กล้ามองหน้าชูก้าฮยองแกตรงๆ ได้แค่เหลือบๆ มองฮยองแก ก่อนบอกทุกคนว่า "พวกเขาคงอยากจับฉันไปเป็นตัวประกันหรือเชลยศึก แล้วก็..." เธอหันไปมองหน้าโหดของชูก้าฮยองอีกครั้ง แต่ชูก้าฮยองก็ไม่ได้ลดความโหดยังส่งสายตาพิฆาตไปถามเธอว่า 'แล้วก็อะไร'

"ก็..." จีซูยังคงลังเลอยู่ว่าจะพูดดีไม่พูดดี แต่สุดท้ายเธอก็ยิ้มแห้งๆ ก่อนบอกพวกเราเสียงค่อยว่า "ก็คงเป็นเชลยรักด้วยมั้ง"

"หะ!"

ทุกคนแลดูตกใจ แต่คงยกเว้นพี่ก้าสายโหดอีกแล้ว หน้านิ่งแบบนี้สงสัยต้องมีเคลียร์กันนอกรอบแน่เลยครับ

"เชลยรัก? กับใคร?" จินฮยองถามอย่างอยากรู้แต่จีซูยังไม่ได้ตอบโรเซ่ก็เดาขึ้นมาก่อนเลยว่า "ดูเธอร์เหรอคะ" จีซูจึงค่อยๆ พยักหน้าให้

"อึ๋ย!!" 

สาวๆ ท่าจะรับไม่ได้ ส่วนพวกฮยองผมก็คงไม่ต่างกัน นั่งทำหน้าเหยกันแทบทุกคนเลย

"ขนลุกอะ" แม้แต่ยายแคสเปียร์ก็เป็นไปกับเขาด้วย

"เลิกพูดเรื่องนี้กันได้ยัง" ยกเว้นฮยองคนนี้แหละครับ ชูก้าฮยองแกจะหึงอะไรกันครับ เรื่องมันผ่านมาแล้วนะ หึงแม้กระทั่งกับคนตาย ทำให้ทุกคนเริ่มกลับเข้าเรื่องของผมกันต่อ

"งั้นกูขอถามต่อเลยนะ" โดยคนแรกที่ถามขึ้นมาอีกครั้งคือเจโฮปฮยอง ฮยองแกถามผมว่า "มึงเป็นบ้าอะไรถึงต้องแทงตัวเอง มึงรู้หรือเปล่าว่าพวกกูช็อคแค่ไหน ถ้ามึงตายขึ้นมาจริงๆ พวกกูจะทำยังไง" 

"นั่นดิฮยอง ทำพวกกูใจหายใจคว่ำไปหมด" วีเสริม

"ขอโทษนะพวกฮยอง" ผมขอโทษขอโพยไว้ก่อนละกันเพราะดูพอเจโฮปฮยองถามแล้ว พวกฮยองแกจะดูเคืองๆ ผมเพราะเรื่องนี้จริงๆ "เพราะผมคิดว่าวิธีนี้จะช่วยลิซ่าได้"

"ฆ่าตัวตายน่ะนะ" ชูก้าฮยองน่าจะเคืองผมหลายเรื่องเลยแหละ

"นั่นสิ" อ้าว...ลิซ่าก็ด้วยเหรอครับ "มันสิ้นคิดมากเลยนะ ถึงแม้นายจะทำเพื่อฉันก็เถอะ และนายคงลืมคิดไปอย่าง" ผมลืมคิดอะไรไปงั้นเหรอ "นายคงลืมคิดไปว่าฉันจะเสียใจมากแค่ไหนที่รู้ว่านายต้องมาตายเพราะฉัน" ตอนที่ผมตัดสินใจเรื่องนี้ผมไม่ได้คิดจริงๆ แหละว่าลิซ่าจะรู้สึกยังไง เพราะผมคิดแค่ว่าผมต้องช่วยให้เธอกลับมาให้ได้

"แล้ววิธีนี้มึงก็ได้มาจากยาจมปลักใช่เปล่า" จีมินถามผม ผมจึงพยักหน้าให้

"แล้วนายก็ดันเชื่อ" เจนนี่ว่าสีหน้าอึ้งปนความไม่อยากเชื่อ

"ก็ผมไม่รู้จะใช้วิธีไหนแล้วนิ่ครับ" ผมรู้นะว่าสิ่งที่ผมเชื่อมันมาจากโลกจำลอง ซึ่งมันไม่ชัวร์ว่าจะใช้ได้จริงในอนาคต แต่ผมก็ต้องเสี่ยงเพราะมันเป็นวิธีเดียวในตอนนั้นที่ผมมั่นใจที่สุดว่ามันมีโอกาสสำเร็จ "แต่มันก็สำเร็จไม่ใช่เหรอครับ" ผมว่า

"ถ้าตอนนี้กูนั่งใกล้มึงกว่านี่นะ กูถีบหงายหลังไปแล้ว" ดีนะครับนี่ที่จินฮยองแกนั่งห่างจากผมไกลพอพ้นเท้าของฮยองแก แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มีหวั่นๆ ใจและกายอยู่หน่อยๆ ว่าอาจจะโดนรุมสะกำด้วยบาทายุทธหลังจากนี้ก็ได้

"ผมขอโทษๆๆ ขอโทษทุกๆ คนเลย" ผมยกมือขึ้นไหว้ขอโทษทีละคนไปเป็นรายหัว "ผมขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วงและผิดหวังในตัวผม รวมทั้งที่ทำให้ทุกคนต้องเจ็บตัวด้วย ผมขอโทษจริงๆ"

"มึงจะทำอีกมั๊ย" แรปมอนถามผม

"ไม่อีกแล้วฮยอง" ผมตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยล่ะ "แต่พวกฮยองเข้าใจผมแล้วใช่เปล่า" ดูจากสีหน้าแต่ละคนแล้วก็คงเข้าใจแล้วมั้ง แต่.."ไม่โกรธผมแล้วเนาะ" ผมว่าผมคงต้องยอมเป็นทาสรับใช้พวกฮยองแกสักเดือนสองเดือนแล้วมั้ง เพราะนอกจากพวกฮยองจะไม่ตอบกันแล้ว ยังทำหน้าเหมือนไม่อยากจะพูดกับผมเลยอะ "ผมขอโทษจริงๆ พวกฮยอง ผมจะไม่ทำอีกแล้ว" ผมบอก

"มึงสาบาน?" วีถาม

"สาบานๆ สาบานได้เลยว่าไม่มีครั้งที่สองแน่นอน" ผมรีบรับปาก

"ต่อไปนี้ถ้ามึงมีปัญหาอะไรอีกห้ามเก็บไว้คนเดียวเด็ดขาด" จีมินบอกผม ผมจึงทำได้แต่พยักหน้ารับน้อยๆ ด้วยความสำนึกผิด

"และไม่ใช่แค่ไอ้กุก แต่คือทุกคน" ชูก้าเสริมขึ้นแล้วกวาดตามองหน้าทุกคน "เข้าใจมั๊ย" ฮยองแกถามทุกคนแต่ก็หันไปจ้องคนข้างๆ จนจีซูต้องรีบพยักหน้างึกงักแล้วบอกฮยองแกว่า "เดี๋ยวฉันจะบอกพี่คนแรกเลย" ฮยองแกถึงยอมอ่อนลง

"ตกลง...เราเข้าใจกันแล้วเนาะ" ยายแคสเปียร์แทรกขึ้นทุกคนจึงหันไปมองแกเป็นตาเดียว ก่อนแกจะออกคำสั่งบอกทุกคนว่า "ทีนี่ก็ไปนอนกันได้แล้ว นี่ก็ดึกมากๆ พรุ่งนี้เช้าเรายังมีอะไรที่ต้องทำอีกเยอะ ลุกๆๆ" แล้วแกก็ยังมาปรบมือเร่งพวกเราอีก พวกผมจึงค่อยๆ ทยอยลุกขึ้นตามคำสั่งของแก "เชิญๆๆ" ท่าทางแกจะรีบเหลือเกิน พวกผมจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินออกจากห้องนั่งเล่น "แล้วอย่าได้ยินว่ามีใครเรียกหายายอีกนะ" เสียงยายแกแว่วตามหลังมาก่อนแกจะเงียบไป สงสัยจะคงกลับเข้ากุไปแล้ว

"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะโว้ย" จินฮยองบอกแล้วเดินกอดคอชูก้าฮยองไปด้วยกัน 

"รอด้วยสิฮยอง" เจโฮปรีบตามไปแล้วพวกเมมเบอร์วงผมก็ทยอยกันเดินกลับห้อง 

"ไปนอนกันเถอะๆ" รวมทั้งสามสาวแบล็คพิ้งค์เองด้วย ทำให้ตอนนี้เหลือผมกับลิซ่าอยู่กันสองคน

"ไม่ไปพักเหรอ" ลิซ่าถามผม ใครบอกว่าผมจะไม่พักล่ะครับ เพียงแต่..."ไม่ใช่ไม่พัก แต่ฉันไม่รู้ว่าจะไปนอนที่ไหน" พอลิซ่าได้ยินผมบอกแบบนี้เธอขมวดคิ้วหน่อยๆ เหมือนสงสัย ผมจึงพูดต่อว่า "ก็ไม่รู้ว่าต้องกลับไปนอนที่ห้องพยาบาล ที่ห้องฉัน หรือ..." ผมมองไปที่ลิซ่าก่อนพูดต่อว่า "ห้องใครดี"

แต่ลิซ่าไม่ยอมเล่นกับผมเลย เพราะเธอดันบอกผมว่า "ก็ไปนอนห้องนายไง" แต่เรื่องอะไรผมจะยอมล่ะ ผมจึงแย้งเธอไปว่า "ไม่ได้ๆ ฉันกลับไปนอนห้องฉันไม่ได้หรอก" 

"ทำไมล่ะ" ลิซ่าถามผม

"ก็ตอนนี้พวกฮยองอาจจะยังเคืองๆ ฉันอยู่ เพราะงั้นฉันคงอึดอัดน่าดูจนนอนไม่หลับแน่เลย" ผมให้เหตุผล

"งั้นก็นอนห้องพยาบาล" ลิซ่าก็นะ

"แต่ฉันไม่อยากนอนคนเดียวนี่นา" ผมบอกเธอ ลิซ่ามองผมอย่างรู้ทันก่อนว่า "ฝันไปเถอะ"

"อะไรเล่า ไม่ได้บอกว่าจะไปนอนด้วยสักหน่อย แค่จะไปส่งเอง" ผมแถนิดๆ หน่อยๆ จริงๆ แล้วก็มีหวังเล็กๆ อยู่เหมือนกันนะ ก็ผมคิดถึงของผมอะ แต่ดูลิซ่าจะยังไม่เชื่อ "จริงๆ แค่ไปส่งแล้วเดี๋ยวกลับ" ผมบอก

"แค่ไปส่งนะ" ลิซ่าย้ำผม 

"อืม" ผมรีบพยักหน้ารับ ลิซ่าหรี่ตามองผม ผมได้แต่ตีหน้าตายกลบเกลื่อนความคิดของตัวเองเอาไว้ ผมรู้ว่าเธอไม่ไว้ใจผมหรอกครับ แต่เธอก็อนุญาตว่า "ก็ได้" ผมว่าลิซ่าต้องกำลังคิดวิธีกำจัดผมแน่ๆ แต่ผมก็มีวิธีของผมเหมือนกันแหละ





Lisa talk...



"นี่รู้เปล่าว่าฉันโคตรอึดอัดเลยอะที่ต้องทนอยู่กับยัยวายร้ายนั่น แต่ตอนนี้..." ไม่ว่าเปล่าค่ะยังจะเข้ามาเกาะแขนฉันอีก "สบายใจ๋สบายใจ"

"พอเลย" ฉันรีบแกะมือปลาหมึกของจองกุกออก "นึกว่าพอผ่านเรื่องร้ายๆ แล้วนายจะโตขึ้นซะอีก" ฉันว่าให้เขา

"ใครบอกว่าไม่โต นี่ไม่อยากคุยนะ แต่ความคิดฉันโตกว่าเดิมตั้งเยอะ" จองกุกคุยโว

"ยกเว้นนิสัย" ฉันว่า

"สันดานต่างหาก" แต่ดูเขาตอบ ด่าตัวเองก็เป็นด้วยนะคนเรา "คนเรามันก็ต้องมีทีเล่นทีจริงบ้างแหละ"

"เหรอ"

"จ้ะลิซ" ยังจะเข้ามาเกาะฉันอีก

"แต่วันนี้ไม่เล่นแล้ว" ฉันดันตัวเขาออกไป "ฉันเหนื่อย"

"โหย" จองกุกทำหน้าเซง "ก็ได้ๆ ถ้าเหนื่อยเราก็รีบไปนอนกันเถอะ" จองกุกว่าแล้วจับมือฉันก่อนรีบเดินให้ไวขึ้น แต่ฉันว่าคำพูดมันแปลกๆ

"เรา?" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย

"อ่อ...หมายถึง ลิซ ลิซ่าของจองกุกไง"

"ให้มันแน่เถอะ" ฉันว่าจองกุกเจ้าเล่ห์คนเดิมกลับมาแล้วแน่ๆ เลยค่ะ สงสัยต้องกลับมาระวังตัวอีกครั้งแล้วล่ะ

"แน่นอนอยู่แล้ว!"

"เบาๆ" จริงๆ เลยค่ะ พูดขึ้นซะดัง "เดี๋ยวก็โดนคนอื่นด่าหรอก มักดึกแล้วนะ"

"งั้นพูดเบาๆ ก็ได้" จองกุกว่าก่อนขยับตัวเข้ามากระซิบข้างหูฉันว่า "แน่นอนอยู่แล้ว จุ้บ!"

"นี่" ฉันรีบเบี่ยงตัวหลบพรายกระซิบที่กำลังจะจุ้บหูฉัน "อย่ามาทำลุ่มล่ามมั่วซั่วนะ" ฉันชี้หน้าสั่ง

"โหยลิซอะ" จองกุกว่าแล้วกุมนิ้วฉันลง "ก็คนมันรักใจมันรัก มันก็ต้องการความรักอะ ฉันขาดความอบอุ่นมาตั้งนานนะ ไม่เห็นใจกันบ้างเหรอ" นี่มันนายจองกุกหรือเด็กชายจองกุกกันแน่คะ

"โหยกุก" ลองเล่นกลับดีกว่า "รู้ว่ารักรู้ว่าห่วง และก็เห็นใจมากด้วย อยากจะให้ความรักความอบอุ่นอยู่เหมือนกัน" ฉันลูบหลังเขาอย่างเห็นใจ แลดูมีความเป็นแม่เหลือเกิน ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่ก็รู้ด้วยว่า...นายมันเจ้าเล่ห์!" แล้วตีหลังเขาแรงๆ สองสามครั้ง 

"โอ้ยๆๆ" จองกุกร้องออกมาแล้วเบี่ยงตัวหลบหนีจากฝ่ามืออรหันต์ของฉัน "ใจร้ายอะ ผู้หญิงใจร้าย หรือว่า..." เขาทำหน้าตกใจอะไรของเขาไม่รู้ค่ะ "เธอคือยัยลิซตัวร้าย" คิดได้ไงค่ะเนี่ย 

"จะบ้าเหรอ" 

"ออกไปเดี๋ยวนี้นะ" 

"นี่!" ฉันพยายามต่อต้านเพราะคนเจ้าเล่ห์ถือโอกาสกอดฉันเฉยเลยค่ะ

"ออกไปเดี๋ยวนี้เลย ถ้าไม่ออก ฉันจะกอดไม่ปล่อย จะกอดแน่นๆ กอดให้หายใจไม่ออก ให้ตายกันไปข้างเลย" แล้วก็เล่นกอดแน่นจริงๆ ค่ะ ทำเอาฉันขยับไปไหนไม่ได้เลย

"ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย" ฉันบอก

"ไม่ปล่อย" แต่จองกุกก็ยังไม่ยอม "ฉันไม่ปล่อยหรอก จนกว่ายัยลิซตัวร้ายจะออกไป" และยังจะเล่นไม่เลิกอีก

"ได้...ไม่ปล่อยใช่มั๊ย"

"ไม่"

"ให้โอกาสตอบอีกที"

"ไม่!" 

ได้เลยค่ะ ฉันอุตส่าห์ให้โอกาสแล้วนะ สงสัยจองกุกอยากเจอแบบรักนี้เจ้จัดให้ ถ้าอยากเจอยัยลิซตัวร้าย ก็จงเจอซะ!

"โอ้ย!" จองกุกร้องลั่นก่อนรีบปล่อยตัวฉันให้เป็นอิสระ "ใจร้ายอะ กัดมาได้ไงเนี่ย" ฉันกัดไหล่เขาเองแหละ

"ก็ให้โอกาสแล้ว แต่นายดื้อไม่ยอมทำตาม มันก็ต้องเจอแบบนี้แหละ" ฉันว่า แล้วจองกุกก็บุ้ยหน้าไม่พอใจใส่ฉัน ฉันแกล้งทำไม่สนใจว่าจะสะบัดบ็อบเดิน แต่จองกุกก็รีบดึงตัวฉันกลับก่อนแบกฉันพาดบ่า

"จองกุก" ฉันเอ็ดเขา

"เธอไม่ได้ร้ายคนเดียวหรอกนะ" เขาว่าแล้วจึงรีบเดินแบกฉันไป ฉันโวยวายก็แล้ว ห้ามก็แล้ว ดุก็ยังไม่ฟัง ตีก็ยังไม่หยุด นี่ถ้าไม่เห็นว่ามันดึกแล้วและเกรงใจคนอื่น ฉันร้องเสียงดังแน่อะ 

จองกุกไม่สนใจการต่อต้านของฉันเลยค่ะ จนกระทั่งเขาแบกฉันมาถึงห้องของฉัน จองกุกเปิดประตูห้องเข้าไป ก่อนเขาจะล็อคมัน...เขาล็อคประตู!

"จะล็อคทำไม" ฉันรีบถามและดิ้นแรงๆ

"เธอจะได้ไม่หนีไง" เขาว่า

"ฉันไม่หนีอยู่แล้วก็นี่มันห้องฉันนะ แต่นายนั่นแหละ ไหนบอกว่าแค่มาส่งไง" 

จองกุกไม่ได้ตอบกลับค่ะ เขาเดินแบกฉันไปหาเตียงก่อนทุ่มฉันลงบนเตียงแล้วยึดแขนทั้งสองของฉันเอาไว้ 'ตายแล้วๆ' เขาคิดจะทำอะไรคะเนี่ย

"ทีแรกก็กะว่าจะแค่ส่ง" ทำสายตากรุ้มกริ้มแบบนี้ยิ่งไม่น่าไว้ใจ "แต่ตอนนี้..." จองกุกค่อยๆ โน้มหน้าลงเข้ามาหาฉัน จะทำ triple crow หรือไง คงไม่ได้จะจูบฉันอีกใช่มั๊ยอะ เขาโน้มลงมาใกล้มากจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจของเขาที่หอบหน่อยๆ เพราะคงเหนื่อยจากการใช้แรงแบกฉันมา "ขอนอนพักหน่อยนะ" แล้วเขาก็ทิ้งตัวนอนลงข้างๆ ฉัน

'ตาบ้า! ใจหายหมด' แต่เขาจะมานอนแบบนี้ไม่ได้นะคะ

"นี่ลุกขึ้นกลับห้องไปเลย" ฉันลุกขึ้นมาเขย่าตัวเขา แต่จองกุกคนเจ้าเล่ห์ก็มีข้ออ้างอยู่เสมอแหละค่ะ 

"ก็มันหมดแรงแล้วอะ ดูดิแขนก็ยกไม่ขึ้นแล้ว และขาก็คงเหมือนกัน" ยังจะมาทำท่าทิ้งขาทิ้งแขนโชว์ฉันอีก "ขอนอนอยู่นี่แหละนะ" ไม่ว่าเปล่ายังจะแกล้งหลับหันมากอดฉันด้วย ฉันจึงรีบคว้าหมอนข้างมากั้นเขาเอาไว้ สงสัยไล่ยังไงก็ไม่ยอมไปแน่ๆ เลยคะ

"นายจะอยู่นี่ก็ได้ แต่ต้องนอนบนพื้น" ฉันบอก

"หื่อ" จองกุกส่ายหน้าแล้วบอกฉันทั้งที่ตายังไม่ลืมว่า "พื้นมันแข็งอะแถมยังเย็นด้วย นอนบนเตียงนุ่มๆ อุ่นๆ ดีกว่าตั้งเยอะ" 

"จองกุก"

"นะลิซนะ" เขาส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ "ไว้ใจกุกสิ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไร" ยิ่งพูดอย่างนี้ยิ่งไม่น่าไว้ใจเลยค่ะ

"เอางี้" ฉันแย่งหมอนข้างจากจองกุกมาก่อนเอามันมาวางกั้นเขตแล้วชี้บอกเขาว่า "นี้เขตฉัน นั่นเขตนาย ใครล้ำเส้น...ตาย! โอเค๊?" จองกุกมองหน้าฉันเหมือนจะไม่เห็นด้วยหน่อยๆ แต่เขาก็พยักหน้าว่า "โอเคที่รัก นอนๆๆ" แล้วไอ้นอนๆๆ ของเขานี่ก็ยังจะกวาดตัวฉันนอนลงไปด้วยอีก 

"เอามือออกไปเลย" ฉันสั่งเสียงเข้ม จองกุกจึงรีบเอามือออกกลับเขตตัวเองไป "ฉันเอาจริงนะ" ฉันแอบขู่เขาเล็กๆ 

"ครับๆ" จองกุกรีบรับคำ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำตามจริงมั๊ย "ลิซ" เรียกฉันทำไมอีกคะนี่ ฉันทำเป็นไม่สนใจแล้วหลับตาจะนอน "ลิซ" เอาอีกแล้วค่ะ ไหนว่าหมดแรงอยากพักไงคะ "ลิซ"

"อะไร" ฉันตอบไปแต่ตายังหลับอยู่

"หันหน้ามาหากุกหน่อยสิ"

"ไม่เอา จะนอน" ฉันปฏิเสธ แต่จองกุกก็ไม่ยอมแพ้

"หันมาหน่อยนะ ถ้าไม่เห็นหน้าลิซ กุกนอนไม่หลับอะ" จริงๆ เลยค่ะ ฉันจึงพลิกตัวหันหน้าไปทางเขาแล้วถามว่า "ทีนี่นอนได้ยัง" แต่จองกุกก็ส่ายหน้าให้ฉัน 'อะไรอีกล่ะ' ก่อนที่เขาจะรีบฉวยโอกาสจุ้บฉันหนึ่งครั้งแล้วบอกว่า "Goodnight kiss ครับผม"

ฉันยิ้มน้อยๆ แล้วพูดกับเขาว่า "Goodnight kiss เหรอ" จองกุกยิ้มตอบฉัน แต่ฉันรีบหุบยิ้มก่อนถีบทั้งหมอนข้างและคนเจ้าเล่ห์ตกเตียงไปพร้อมกันแล้วบอกว่า "ไปนอนพื้นเลย!"

"โหยลิซ" ยังจะมาโวยวายอีก

"ถ้าไม่พอใจก็กลับไปนอนกับพี่ๆ นายเลย" 

"ลิซอ่ะ" 

"ลิซอ่ะอะไร" ฉันถามเอาเรื่อง จองกุกเงียบไป เหมือนเขาจะบ่นอะไรงุบงิบๆ แต่ฉันฟังไม่ออก ก่อนเขาจะพูดขึ้นมาว่า "ขอหมอนกับผ้าห่มด้วยสิ"
 
"สักครู่" ฉันจึงรีบเดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มอีกชุดในตู้มาให้ จองกุกรับไปสีหน้าเซงๆ 'สมน้ำหน้า' อยากทำเจ้าเล่ห์กับฉันก่อนเอง

"ปิดไฟให้ด้วย" และนอนคลุมโปงงอนฉันไปแล้ว ฉันจึงเดินกลับขึ้นเตียงก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งครั้งเพื่อปิดไฟทั้งห้อง ก่อนร้องบอกชายเจ้าเล่ห์ที่งอนหายเข้าผ้าห่มว่า...

"ราตรีสวัสดิ์จองกุก"




.........จบ PART 133.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1392 กิ๊ฟกัซ (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 19:36
    รอวีเซ่ฮาฟ
    #1,392
    0
  2. #1391 Aern5555 (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 21:02
    สนุกมากกกก
    #1,391
    0
  3. #1390 Snowaa (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 19:00
    สนุกมากกกก รอค่าๆ
    #1,390
    0
  4. #1389 Prim_prim (จากตอนที่ 139)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2560 / 18:36
    สนุกค่ะไรท์

    รอเสมอนะคะ สู้ๆ
    #1,389
    0