Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 138 : PART 132 : หากันจนเจอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,820
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...



ผมก็ไม่รู้ทำไมเหมือนกันว่าผมถึงยังมาโผล่ที่โลกจำลองของยาจมปลักอยู่อีก ผมก็ว่าผมกำจัดความกลัวนั้นไปได้แล้วนะ ผมต้องวนลูปอยู่ในโลกจำลองนี้ไปนานแค่ไหนกัน และนี้ก็เป็นการวนลูปครั้งที่สี่แล้วด้วย จนผมเริ่มจะจำเหตุการณ์และบทสนทนาต่างๆ ได้แล้ว 

อีกสิบวินาทีต่อจากนี้ ผมจะเห็นภาพทีวีที่ฉายฉากที่ทอมพยายามวางกำดักเจอร์รี่และเสียงกระดิ่งหน้าบ้านก็จะดังขึ้นมา 'สาม สอง หนึ่ง...'

"กรุ้งกริ้งๆ" 

และจะมีเสียงของลิซ่าที่ดังมาจากหลังบ้านว่า "กุก! ไปดูหน่อยซิว่าใครมา" แล้วผมก็ตอบเธอกลับด้วยเสียงเนือยๆ ว่า "ครับผม" ก่อนออกเดินไปที่ประตูและร้องบอกคนที่มาว่า "รอสักครู่นะครับ มาแล้วๆ" และเมื่อผมเปิดประตูผมก็เจอกับคู่รักคู่หนึ่งที่ผมชักจะรำคาญ ผมอยู่รอบที่สี่แล้วจะไม่เปลี่ยนเป็นคู่อื่นให้ผมเลยเหรอไง

"มาอีกแล้วนะฮยอง" ผมบอกวีเมื่อเห็นว่ายังเป็นคู่ฮยองแกกับโรเซ่เจ้าเดิม

"มาอีกแล้วอะไรของมึง กูเพิ่งเคยมาบ้านมึงเอง มึงเบลอเปล่านิ่" วีว่าแล้วมองผมแปลกๆ ก็ผมขี้เกียจพูดตามบทเดิมๆ แล้วอะ

"เข้ามาๆๆ ฮยอง เชิญตามสบายเลยนะโรเซ่" ผมเดินนำสองคนเข้ามาในบ้าน

"พูดเหมือนไม่เต็มใจเลยนะมึง" วีว่าให้ผมก่อนเดินตามมา

"ปิดประตูด้วยฮยอง"

"เอ้อ!" ฮยองแกรับคำอย่างไม่เต็มใจแต่ก็เดินกลับไปปิดประตูให้ก่อนเดินมานั่งที่โซฟากับโรเซ่

"แล้วยัยลิซล่ะ" โรเซ่ถามผม

"คงถางหญ้าอยู่ในแปลงทานตะวันแหละ" ผมตอบ

"หะ!" วีฮยองแกจะแปลกใจอะไรล่ะครับ "มึงให้น้องไปทำสวน ส่วนมึงนั่งดูการ์ตูนอยู่ในบ้านเนี่ยนะ โคตรแมนเลยพ่อคุณ ตกลงใครเป็นผัวใครเป็นเมีย" ดูฮยองแกพูดเข้า

"มันก็ไม่ใช่อย่างนั้นฮยอง" ผมรีบปฏิเสธ "ก็เธอไม่ยอมให้ผมทำนี่นา"

"จริงดิ" ฮยองแกว่าอึ้งๆ ก่อนกระซิบกับผมว่า "ไมไม่เหมือนยัยป้าเลยวะ"

"ฉันได้ยินนะ" โรเซ่มองแรงใส่ฮยองแกจนแกต้องรีบแถว่า "แต่ว่าสามีที่ดีก็ต้องแบ่งเบาภาระของภรรยาบ้างนะมึง ดูอย่างกูเป็นตัวอย่าง" เหรอครับ

"แล้วมึงจะไม่ไปตามหน่อยเหรอ" ฮยองแกบอกผม ผมจึงส่ายหน้าให้แล้วว่า "ไม่ต้องหรอกฮยอง ลิซ่าไม่ชอบให้ขัด เดี๋ยวเสร็จแล้วเธอก็มาเองแหละ" จริงๆ ไม่ใช่อะไรหรอกครับ ผมอยากยื้อเวลาที่จะเจอยัยตัวร้ายออกไปอีกต่างหาก เห็นความไม่จริงใจของเธอแล้วผมก็หงุดหงิด 

"หิวกันยังอะฮยอง บ้านผมมีบราวนี่นะ เอามาทานลองท้องก่อนมั๊ย" ผมถามทั้งสองคน

"เอ่อๆ เอามาก่อนก็ได้" วีว่า 

ผมจึงลุกขึ้นไปหยิบจานบราวนี่จากในครัวมาให้ หลังจากนั้นฮยองแกกับโรเซ่ก็ชวนผมเม้าท์เรื่องชาวบ้านไปทั่วระหว่างที่รอลิซ่า ผมก็ได้แต่นั่งฟังแล้วก็เอ่ออ่อไปบ้างตามความเหมาะสม ฟังบ้างไม่ฟังบ้างแหละครับ แต่ผมว่าผมเริ่มรู้สึกแปลกๆ ผมไม่รู้ว่าวีกับโรเซ่จะรู้สึกเหมือนผมไหมนะ แต่ผมรู้สึกว่าผมได้ยินเสียงบางอย่างมาจากหลังบ้าน ซึ่งตามเหตุการณ์ปกติ มันไม่เคยมีเสียงแบบนี้นะ 'แปลกจัง' ผมว่าผมคงต้องไปดูซักหน่อยแล้วล่ะ

"เอ่อทั้งสองคน" ผมเอ่ยขัดการสนทนาเม้าท์มอยของทั้งคู่ "คือเดี๋ยวผมว่าผมไปดูลิซ่าหน่อยดีกว่า เดี๋ยวมานะ" 

"เคๆๆ" เมื่อวีฮยองแกอนุญาตแล้วผมก็รีบเดินออกมาเลย "บอกลิซ่าเร็วๆ ล่ะ กูหิวแล้ว" ฮยองแกยังอุตส่าห์ตะโกนไล่หลังตามมาอีกนะ

แต่พอผมเปิดประตูออกไปผมก็แทบปิดประตูไม่ทัน 'อะไรวะเนี่ย!' คือแปลงทานตะวันของผมทำไมมันล้มระเนระนาดแบบนั้นล่ะครับ แถมนั่น...'ใครวะ!' 

ผมมองหน้าไม่ถนัดเพราะพวกเธออยู่ไกลรู้แค่ว่าเป็นผู้หญิงเพราะผมยาวๆ ของเธอทั้งสอง นี่น่าจะเป็นเรื่องแปลกที่สุดตั้งแต่ผมติดอยู่ที่นี่แล้วมั้ง เหมือนพวกเธอกำลังต่อสู้กันอยู่เลย ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ แต่ดูจากทรงผมและการแต่งตัวจากไกลๆ แบบนี้ พวกเธอดูเหมือนกันเลยนะ และผมจำได้ว่าลิซ่าใส่ชุดนี้แหละ แต่จะบ้าเหรอครับ 'ไม่ใช่มั้ง' 

ผมรีบเร่งฝีเท้ายิ่งกว่าเดิม แต่เหมือนพวกเธอก็คงเหนื่อยแล้วมั้ง พวกเธอจับคอเสื้อกันแน่นและกำลังจะง้างหมัดขึ้นทั้งคู่ แต่ผมจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องวุ่นวายในโลกจำลองผมอีกแล้ว เพราะแค่นี้ผมก็ปวดหัวจะแย่ ผมจึงจ้ำเอ้าตรงไปหาพวกเธอเต็มสปีด แล้วร้องตะโกนอย่างดังว่า...

"หยุด!" 

พวกเธอง้างหมัดค้างไว้กลางอากาศก่อนหันมาหาผม "พวกเธอ..." และผมไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ผมเห็น "ลิซ่า?" 

ผมโคตรแปลกใจเลย 'ทำไมมีลิซ่าสองคน' แล้วสภาพของลิซ่าทั้งสองก็เยินมากๆ ด้วย 'อะไรกัน' ผมชักอยากได้พาราซักสองสามเม็ดซะแล้วสิเพราะตอนนี้ผมเริ่มปวดหัวขึ้นมาแล้ว

"จองกุก" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งเรียกผมในขณะที่เธอค่อยๆ ปล่อยมือจากลิซ่าอีกคนแล้วค่อยๆ ถอยห่างจากลิซ่าหมายเลยสอง ผมขอเรียกพวกเธอว่าอย่างนี้ก็แล้วกันนะ 

ลิซ่าหมายเลขหนึ่งเรียกผมก็จริง แต่ตาเธอมองไปยังลิซ่าหมายเลขสอง สายตาเธอมีแววหวาดกลัว และผมเห็นรอยแผลที่ข้างลำตัวของเธอด้วย เธอถูกแทงเหรอครับ เลือดมันไหลออกมาไม่หยุดเลยอะ 

"เธอจะฆ่าฉัน" เธอว่า ผมจึงรีบหันไปยังลิซ่าหมายเลยสอง เธอหมายถึงหมายเลยสองจะฆ่าเธองั้นเหรอ 

"นี่!" ลิซ่าหมายเลขสองหันไปตวาดหมายเลขหนึ่งเสียงดัง เธอดูไม่พอใจหมายเลขหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนเธอจะหันมาบอกผมว่า "เธอก็จะฆ่าฉันเหมือนกัน" 

เอาแล้วไงครับ ผมโคตรสับสนเลยตอนนี้ ผมได้แต่มองพวกเธอทั้งสองคนสลับกันไปมา 'นี่ก็ลิซ่า นั่นก็ลิซ่า' ผมขอแบบเดิมด้มั๊ยครับ นี่มันยากกว่าเดิมอีกอะ

"พวกเธอคือใคร" ผมก็ไม่รู้ว่าผมจะถามออกไปทำไมในเมื่อผมก็รู้คำตอบดี ผมอาจจะเสียสติไปแล้วก็ได้มั้ง

"ฉันคือลิซ่าไงจองกุก" ลิซ่าหมายเลขสองเอ่ยขึ้น สายตาเธอเหมือนกับว่าเธอรอผมอยู่

"ฉันก็คือลิซ่าของนายไง" หมายเลขหนึ่งขัดขึ้นมา ผมจึงหันไปให้ความสนใจเธอ เธอกุมแผลแน่น เธอดูเจ็บปวดอยู่นะ "ฉันมานี่เพื่อมาช่วยนายนะ" 

"ช่วยฉันเหรอ" 

"ใช่ นายถูกผูกอยู่ที่นี่ ฉันมาเพื่อช่วยนายออกไปไง"

"โกหก!" ลิซ่าหมายเลขสองหันไปตวาดหมายเลขหนึ่งอีกแล้วครับ "เธอโกหก อยากไปเชื่อยัยนี่นะจองกุก" เธอหันมาบอกผม "เธออยู่ที่นี่มาตั้งแต่ต้นแล้วจองกุก ฉันต่างหากที่มาช่วยนายไม่ใช่เธอ"

"จองกุกอย่าไปฟังเธอนะ" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งบอกผม "เธอต่างหากที่โกหก" 

โอยยย...โบยกันไปมาแบบนี้แล้วผมจะเชื่อใครได้ล่ะครับ แล้วคนไหนคือลิซ่าของผมกันแน่ ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องลำบากใจแบบนี้อีกแล้ว 'เครียดโว้ย!'

"จองกุก" ลิซ่าหมายเลขสองเรียกผมก่อนบอกผมว่า "นายจะเชื่อสิ่งที่นายเห็น สิ่งที่นายได้ยินก็ได้นะ" อะไรกันครับ เธอจะไม่แก้ตัวเหรอ "แต่ฉันอยากบอกให้นายรู้ว่ามันไม่ใช่เลย มันไม่มีความจริงอยู่ในนั้นซักนิดจองกุก" คำพูดนี้มันคุ้นๆ อยู่แฮะ "ก็เหมือนกับเธอ เธอเป็นแค่ภาพลวงตา แต่ฉันต่างหากจองกุก ฉันต่างหากที่เป็นตัวจริง ลิซ่าที่รักนาย" เธอมองผมด้วยตา แต่ผมรู้สึกไปถึงใจเลยอะ 'หรือหมายเลขสองจะคือตัวจริง'

"คำหวานคือยาพิษ" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งเอ่ยขึ้น "คำพูดเธอสวยหรูก็จริงจองกุก แต่ใครก็ปรุงแต่งมันได้ นายจะเชื่อเพียงลมปากแค่นั้นเหรอ" 

ที่เธอพูดก็ถูกครับ ผมอาจเคยได้ยินคำพูดนั้นจากลิซ่าก็จริง แต่ผมก็เคยเห็นการแสดงของยัยตัวปลอมมาก่อน เธอก็เล่นเนียนใช่ได้เลยล่ะ 'โอย! ใครกันวะ!' ผมล่ะอยากจะบ้าตาย

"จองกุก" ลิซ่าหมายเลยสองเรียกผมอีกแล้ว ผมจึงต้องหันกลับไปหาเธอ "ที่นายติดอยู่ที่นี่เพราะฤทธิ์ยาจมปลัก มันเป็นผลจากการใช้ของนาย ฉันมาเพื่อช่วยนายจริงๆ" เธอพูดเสียงนิ่งสายตาจริงใจ "เราต้องกำจัดยัยนั้น เพื่อที่นายจะได้กลับไปหาฉันไง" 

กำจัดลิซ่าอีกคนเหรอครับ แสดงว่าผมไม่ใช่แค่เลือกใคร แต่ผมต้องกำจัดคนที่ไม่ถูกเลือกด้วยงั้นเหรอ

"ใช่" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งสวนขึ้น "นายต้องเลือกให้ดีนะจองกุก คิดดีๆ มีสติให้มาก นายรู้ใช่มั๊ยว่าฉันรักนาย" 

ผมสับสนเหมือนยืนอยู่กลางทางแยกในเขาวงกตอะ ไม่รู้ว่าจะไปขวาหรือซ้ายดี แล้วผมก็ไม่รู้ด้วยว่าทางที่ผมเลือกจะพาผมไปเจอทางออกหรือทางตันกันแน่

"แล้วฉันต้องทำยังไง" ผมตัดสินใจถามออกไป

"ทำเหมือนที่นายเคยทำ" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งตอบ นี่ผมก็รู้สึกคุ้นๆ กับอารมณ์นี้นะ "นายแค่ต้องเลือกจองกุก"

'ต้องเลือก' นึกถึงเรื่องนี้แล้วผมก็ขนลุกขึ้นมาเลย 

"งั้นฉันควรเลือกใคร"

"เลือกฉันจองกุก!" พวกเธอพูดผมกันแบบนี้ แล้วผมจะเอาไงต่อล่ะ

"เลือกฉันจองกุก" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งบอกผมสายตาอ้อนวอนขอให้ผมเลือกเธอ

"อย่าเลือกเธอนะจองกุก...อย่าเลือกเธอ" ลิซ่าหมายเลขสองท้วงขึ้น สายตาเธอก็เว้าวอนขอร้องไม่ต่างกัน ผมเลือกไม่ถูกแล้วอะ มันมีความเป็นไปได้ทั้งสองคนเลยนะ

"อย่าเลือกคนผิดจองกุก" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งบอกผมอีกครั้ง "ฉันคือตัวจริงของนาย"

"เธอคือตัวปลอมจองกุก" แต่หมายเลขสองก็ขัดขึ้นมา "ใช้ใจสิจองกุก ใช้ใจของนายมองหาความจริง มองหาสิ่งที่ต่าง สิ่งที่เป็นลิซ่า"

"เธอกำลังโน้มน้าวนาย" หมายเลขหนึ่งกลับมาแย้งอีกแล้วครับ "เธอกำลังควบคุมนาย เธอพยายามจะทำจองกุก และเมื่อเธอทำได้ นายก็จะเลือกเธอ ฉันไม่อยากให้นายทำผิดพลาดอีกแล้ว"

"ไม่จริงนะ" หมายเลขสองท้วงขึ้นอีก "ฉันไม่ได้พยายามจะล้างสมองนาย ฉันแค่อยากให้อิสระจากนาย" 

"อิสระแค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ"

"เธอต่างหากที่กำลังทำแบบนั้น" อะไรกันครับเนี่ย!

"หยุด!!" ผมร้องห้าม ผมโคตรปวดหัวเลยอะ 

"สาบานมา!" ผมบอกพวกเธอ ผมคิดอะไรไม่ออกแล้วครับ นอกจากจะบอกพวกเธอว่า "สาบานมาว่าพวกเธอพูดจริง"

"ฉันสาบาน" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งตอบอย่างไวเลย แต่หมายเลขสอง...เธอยืนนิ่งอะครับ ยืนนิ่งมองหน้าผมพร้อมสายตาอ้อนวอนที่บอกว่า 'เลือกฉันเถอะ' ก่อนเธอจะตอบผมว่า "ไม่" ผมนี่อึ้งไปเลย "ฉันไม่สาบานอะไรทั้งนั้น" เธอไม่สาบานว่าพูดจริง แต่สายตากลับบอกว่าให้เลือกเธอน่ะนะ

"ทำไม" 

ผมถามเหตุผลจากลิซ่าหมายเลขสอง เธอมองสบตาผม ดวงตาที่ยิ่งผมมองผมยิ่งคุ้นเคย มันเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความคาดหวัง และความเสียใจ แววตาเดียวกับครั้งล่าสุดที่เธอมองผมเลย ก่อนเธอจะบอกผมว่า "ฉันจะไม่สาบานหรือสัญญาอะไรอีกแล้ว ฉันไม่ต้องการการผูกมัด" เธอมองผมด้วยดวงตาที่เริ่มปริ่มไปด้วยน้ำตา "สิ่งเดียวและคนเดียวที่ฉันต้องการคือนาย จองกุก" ทำไมผมรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดของเธอจัง "นายไม่จำเป็นต้องเชื่อคำพูดของฉันก็ได้ แต่ฉันขอแค่เรื่องเดียว" เรื่องเดียวอะไรเหรอครับ "เชื่อใจฉันได้ไหมจองกุก"

"เธอไม่กล้าแม้แต่จะสาบานกับนายด้วยซ้ำ และยังเป็นฝ่ายขอความเชื่อใจจากนายอีก แถมคำพูดสวยหรูที่หลอกล่อนาย นายจะเชื่อใจเธอไม่ได้นะจองกุก" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งบอกผม แต่ผมก็มีคำถามที่อยากถามเธอเหมือนกันครับ

"เธอจำสัญญาของเราได้ไหม" ผมหันไปถามลิซ่าหมายเลขหนึ่ง

"จำได้สิ ฉันจำได้เสมอแหละ" เธอจำมันได้อย่างงั้นเหรอครับ

"ฉันควรทำตามคำสัญญาหรือเปล่าลิซ่า" ผมถามเธอ เธอคิดสักครู่ก่อนตอบผมว่า "ถ้านายรักฉัน นายก็ควรทำ"

ผมว่าผมได้คำตอบแล้วล่ะ ผมมั่นใจว่าจะต้องใช่ เธอต้องเป็นลิซ่าของผมแน่ๆ ผมไล่มองลิซ่าทั้งสอง เริ่มจากหมายเลขหนึ่งก่อน แววตาเธอมุ่งมั่นในอีกแง่เธอก็อ้อนวอนผมให้ผมเลือกเธอ ส่วนหมายเลขสอง เธอมองผมด้วยแววตาแบบเดิมเหมือนตั้งแต่ต้นจนตอนนี้ แววตาของเธอไม่เคยเปลี่ยนไปเลย และแววตาดวงนี้บอกผมเป็นนัยๆ ว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับผม ก็ถ้าทุกอย่างขึ้นอยู่กับผม งั้นผมจะเชื่อมั่นในการตัดสินใจของผมแล้วกัน

ผมเรียกธนูออกมา ผมทาบลูกศรลงไปกับคันธนูก่อนง้างธนูออกแล้วเล็งไปที่ลิซ่าหมายเลขสอง แวบแรกเธอดูตกใจหน่อยๆ เมื่อเห็นผมชี้เป้าไปที่เธอ แต่เธอก็เก็บอาการตื่นกลัวไว้ได้ด้วยแววตาที่ว่า 'มันเป็นสิทธิ์ของนาย' ใช่ครับ มันเป็นสิทธิ์ของผม และผมอยากรู้ว่าผมเลือกถูกไหมที่ใช้สิทธิ์นี้

"ลิซ่า" ผมเรียกเธอ "ฉันเลือกแบบนี้...ฉันเลือกถูกหรือเปล่า" ผมถามเพื่อหวังเอาคำตอบจากลิซ่าหมายเลขสองมือก็ยังง้างธนูเล็งไปที่เธออยู่ แต่เธอไม่ตอบผม เธอแค่ยืนรอพร้อมแววตาที่บอกผมอ้อมๆ ว่า 'ฉันเชื่อใจนาย'

"ถูกแล้วจองกุก" แต่เป็นลิซ่าหมายเลขหนึ่งที่บอกผมแทน "นายเลือกถูกแล้ว ฆ่าเธอซะ" ผมเลือกถูกแล้วงั้นเหรอ

"ไม่!" 

ผมว่าก่อนรีบเปลี่ยนทิศทางเป้าหมายจากหมายเลยสองไปยังหมายเลขหนึ่งแล้วปล่อยลูกศรออกไป ลูกศรวิ่งตรงดิ่งไปหาร่างของหมายเลยหนึ่งแทบจะในทันที มันปักเข้าอกซ้ายของเธอแล้วเลือดสีแดงก็ค่อยๆ ซึมออกมา

"นาย...นายเลือกผิด" ลิซ่าหมายเลขหนึ่งว่ามือกุมลูกศรแน่น "นายเลือกผิดแล้วจองกุก" เธอค่อยๆ เซไปมาเมื่อเริ่มทรงตัวไม่อยู่ "ฉันคือลิซ่า...ลิซ่าของนาย" เธอว่าแล้วค่อยๆ คุกเข่าลงพลันน้ำตาก็ไหลออกมา "ฉันยังไม่อยากไปตอนนี้จองกุก" 

ผมไม่ได้เลือกผิดใช่มั๊ย ทำไมเธอถึงร้องไห้ด้วยล่ะ ผมค่อยๆ เดินเข้าไปหาลิซ่าหมายเลขหนึ่ง "ฉันยังไม่อยากไปตอนนี้ ฉันยังไม่อยากไป นายเลือกผิดแล้วรู้ไหม นายเลือกผิด" เธอคร่ำครวญใหญ่เลยครับ จนผมรู้สึกหวั่นใจว่าผมอาจเลือกผิดจริงๆ แต่ผมก็มั่นใจนะว่าไม่ 'ฉันไม่ได้เลือกผิด'

ผมเดินไปนั่งลงตรงหน้าเธอเพื่อดูอาการ เธอจ้องผมตาแข็ง นี่ต่างหากคือสายตาที่แท้จริงของเธอ เมื่อกี้ผมก็แอบสงสารไปหน่อยๆ พอเจอสายตาแบบนี้ ผมก็รู้ทันทีเลยว่าสงสารไปก็เท่านั้น 

"นายมันโง่" เธอว่า "ฉันต่างหากคือลิซ่า ฉันคือลิซ่า นายมันโง่ นายมันโง่ นายมันโง!" เธอโวยวายใส่หน้าผม

"ฉันไม่ได้โง่" ผมจับไหล่บอกเธอก่อนพูดต่อว่า "แต่เธอโง่ที่ไม่เนียน"

"ไม่!!" 

ผมถึงกับต้องรีบเอามืออุดหูเอาไว้เพราะเธอกรีดร้องซะดังจนภาพรอบๆ ตัวเราสั่นไปหมดเหมือนทีวีที่สัญญาณไม่ค่อยดีน่ะครับ ผมค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นยืนแต่ก็ต้องเซไปตามเรื่องสั่นของพื้นที่ผมนึกว่ามีแผ่นดินไหว

"ไม่!!" 

เธอยังกรีดร้องต่อไป ผมมองไปหาลิซ่าตัวจริงของผม เธอก็ยืนเซไปมา ส่วนมือก็อุดหูไว้เหมือนกันกับผม 

"ลิซ่า!" 

ผมเรียกเธอ เธอมองมาทางผม ผมยื่นมือออกไปเพื่อบอกให้เธอรู้ว่า 'เราต้องไปด้วยกัน' ผมพยายามจะเดินไปหาเธอ แต่แรงสั่นสะเทือนของพื้นมันมากจนเราเซไปมาและทรงตัวไม่อยู่ ผมจึงต้องเปลี่ยนแผนโดยการคลานลงไปกับพื้น เมื่อลิซ่าเห็นผมทำ เธอก็ทำตาม เราสองคนต่างรีบคลานมาหากัน 

"จองกุก" ลิซ่ายื่นมือมาให้ผมเมื่อเธอเห็นว่าผมใกล้ถึงตัวเธอแล้ว 

"ไม่!!" 

ยัยตัวปลอมยังคงกรีดร้องกรอกหูพวกเราอยู่ แต่ครั้งนี้เหมือนเธอจะขาดใจตายเลยแหละครับ

"ลิซ่า" ผมยื่นมือออกไปหาลิซ่า แต่ก่อนที่มือของเราจะได้สัมผัสกันก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น 

"ไม่!!!!!

"เมื่อลิซ่าตัวปลอมกรีดร้องเสียงดังปรอทแตก ก่อนที่เธอจะ...



บึ้ม!!!



"ระเบิด!" ผมสะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่ง

"ระเบิดๆๆ! ระเบิดที่ไหนวะ...เฮ้ย!...ไอ้กุก! มึงฟื้นแล้ว" วีฮยองแกมาทำอะไรที่...'ห้องพยาบาล?' นี่มันโลกจำลองหรือเรื่องจริงกันครับ ผมฟื้นแล้วจริงดิ

"คนอื่นๆ ล่ะฮยอง" ผมรีบถาม

"ไปพักกันหมดแล้ว นี่กูก็เพิ่งเปลี่ยนกับไอ้มินเพื่อมาเฝ้ามึงนิ่"

"ลิซ่าล่ะฮยอง" ผมรีบถามอีกครั้ง

"ก็คงอยู่ห้องน้อง เห้ยๆๆ มึงจะทำไร" วีฮยองตื่นตกใจเมื่อเห็นผมรีบดึงสายน้ำเกลือออกจากแขนก่อนสะบัดผ้าห่มออกจากตัวแล้วรีบโดดลงเตียง "เห้ยๆๆ! ไอ้กุก! มึงจะไปไหน!" ฮยองแกเรียกตามหลังเมื่อเห็นผมวิ่งออกมาเท้าเปล่า

"ไปหาลิซ่านะฮยอง!" ผมร้องบอกแล้วรีบวิ่งไปยังเส้นทางที่ผมตั้งใจไว้ 

'กูฟื้นแล้วๆๆ! กูออกจากโลกจำลองมาได้แล้วโว้ย!' ผมไม่เคยรู้สึกโล่งอกโล่งใจหรือมีความสุขมากเท่ากับวันนี้เลยนะ และผมก็อยากเจอเธอ 'ลิซ่า' มันเจ็บปวดนะที่เห็นว่าเธอร้องไห้หนักแค่ไหนและเสียใจมากเท่าไหร่กับสิ่งที่ผมทำ ผมอยากเห็นรอยยิ้มของเธอแล้ว
 
ผมรีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตไปหาเธอ ลิซ่าทำอะไรอยู่ เธอเป็นยังไงบ้าง ผมอยากรู้ไปหมดเลย ผมตื่นเต้น ใจผมเต้นแรงเข้าไปทุกขณะเมื่อรู้ว่าแค่ผมเลี้ยวขวาตรงสามแยกข้างหน้านั้นและตรงไปอีกหน่อยผมก็จะเจอเธอแล้ว ผมวิ่งฉิ่วจนเบรคไม่อยู่ไปชนเข้ากับผนังตรงสามแยกแต่แค่นี้หยุดผมไม่ได้หรอกนะ ผมรีบยันตัวออกจากผนังแล้วเลี้ยวขวา แต่ผมก้าวได้แค่สามก้าวผมก็ต้องหยุดชะงัก เพราะว่า...

"จองกุก" เธออยู่นั่นไงครับ

"ลิซ่า" ผมเรียกเธอกลับ ลิซ่าหยุดนิ่งอยู่กับที่เหมือนกันกับผม จู่ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมาด้วยความดีใจ ผมดีใจจริงๆ นะที่เห็นหน้าเธออีกครั้ง ดีใจจนพูดอะไรไม่ออกนอกจากชื่อของเธอ

"ลิซ่า" ผมเริ่มก้าวเท้าเดินไปหาเธอ 

"จองกุก" และลิซ่าเองก็เหมือนกัน เธอเองก็ค่อยๆ ก้าวเดินมาหาผมช้าๆ ไม่ต่างกัน 

ผมยิ้มน้อยๆ ให้เธอแต่ปากผมก็สั่นนิดๆ เพราะความตื่นเต้นและคงไม่ใช่แค่ปากครับ แต่ผมสั่นไปทั้งตัวเลย ส่วนลิซ่าเธอก็ยิ้มน้อยๆ ตอบผมเหมือนกัน รอยยิ้มที่เปื้อนน้ำตานั้น ผมรู้ว่าเธอไม่ได้เสียใจแต่เธอคงดีใจเหมือนกับผม 

เรามองสบตากัน แววตาของลิซ่าที่มองผม มันเต็มไปด้วยความโหยหา มันบอกว่าเธอรอผมอยู่ ก็คงเหมือนผมที่ต้องการเธอเช่นกัน ระยะห่างระหว่างเรามันค่อยๆ สั้นลงเรื่อยๆ จากสิบเมตรลดเหลือเก้าเมตร และลดลงไปอีกจนกระทั่งเหลือเพียงหนึ่งเมตร

ลิซ่าหยุดเดินแล้ว เธอมองผมนิ่งเหมือนใจนึงก็ยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ผมก็เหมือนกัน ผมก็ยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถึงเรื่องนี้จะเป็นแค่ฝันหรือความจริง ผมก็จะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแน่

"ลิซ่า" 

ผมค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเธออีกเพราะระยะหนึ่งเมตรสำหรับผมมันยังไกลเกินไป ผมต้องการใกล้เธอมากกว่านี้ ผมอยากได้ยินเสียงของเธอ แววตาของเธอ และกลิ่นกายของเธอใกล้ๆ รวมทั้งสัมผัสอันอบอุ่นจากเธอด้วย ผมคิดถึงทุกอย่างที่เป็นลิซ่า แต่ยิ่งคิดว่าผมกำลังเข้าใกล้เธอมากแค่ไหน ใจผมมันก็ยิ่งสั่นไหวเหมือนว่ามันกำลังร้องเรียกหาเธอ 

"ลิซ่า" 

ผมหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอในระยะหนึ่งคืบแล้วค่อยๆ ใช้มือแตะๆ แขนของเธอทั้งสองข้างเพราะยังไม่กล้า แต่เมื่อผมมั่นใจแล้ว ผมก็เปลี่ยนจากแตะมาเป็นจับแทน ผมจับต้นแขนอันบอบบางของเธอก่อนถามเธอว่า "ใช่เธอใช่ไหม เธอจริงๆ ใช่ไหมลิซ่า" 

ลิซ่าสบตาผม เธอพยักให้ว่า "ใช่" เธอว่าเสียงสั่น "ฉันเองลิซ่า" เธอยิ้มทั้งน้ำตาส่งมาให้ผมก่อนถามผมว่า "แล้วนาย..."

"ฉันเองจองกุก" ผมบอกเธอก่อนค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมาเช็ดน้ำตาของเธอออกและย้ำกับเธออีกครั้งว่า "ฉันเอง...จองกุกของเธอ"

"จองกุก" 

ลิซ่าโผเข้ากอดผมแล้วปล่อยโฮออกมาแทบจะในทันที เธอกอดผมแน่น เธอร้องไห้จนตัวสั่น จนผมต้องกอดเธอไว้แน่นเหมือนกัน

"ฉันนึกว่าฉันต้องเสียนายไปแล้วจริงๆ ซะอีกจองกุก" ลิซ่าฟูมฟายในขณะที่เธอเอาแต่ซบหน้าร้องไห้กับอกของผม

"ฉันอยู่นี่แล้วนะ" ผมค่อยๆ ใช้มือลูบหัวเธอเพื่อปลอบประโลม "จองกุกของลิซ่าอยู่นี่แล้ว ฉันจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว เธอก็จะไม่หนีฉันไปไหนอีกใช่ไหมลิซ่า"

"อื้อ" ลิซ่าพยักหน้ากับอกผม "จองกุก ฮือๆๆ" แต่เธอก็ดันร้องไห้ไม่หยุด ทำให้ผมก็กลั้นเอาไว้ไม่อยู่

"ไม่ร้องนะลิซนะ" ผมบอกเธอว่าอย่าร้อง แต่ผมก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกัน "ไม่ร้องนะ" ผมบอกก่อนจะจูบหัวของเธอหนึ่งครั้งแล้วซบหน้าร้องไห้ไปกับเธอ

มันจบแล้วใช่ไหมครับ วิบากกรรมความรักของเรามันหมดแล้วจริงๆ ใช่ไหม เส้นทางความรักที่เต็มไปด้วยขวากหนามของผมกับลิซ่ามันกำลังถูกแทนที่ด้วยดอกกุหลาบแล้วสินะ สิ่งเดียวที่ผมหวังก็คือให้ทุกอย่างมันจบแค่นี้จริงๆ ให้ต่อไปนี้เราพบเจอแต่เรื่องดีๆ มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ แต่ถ้าเราจะต้องร้องไห้ก็ขอให้ร้องเพราะความสุขเหมือนตอนนี้

ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว ผมโล่งใจแล้ว แต่ลิซ่ายังคงสะอื้นอยู่ ผมจึงตบหลังเธอค่อยๆ และบอกเธอว่า "เลิกงอแงได้แล้วลิซของกุก"

ผมได้ยินเสียงลิซ่าสูดน้ำมูกค่อยๆ ก่อนเธอจะใช้มือเช็ดน้ำตาตัวเองออกลวกๆ แล้วถึงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผม

"ตาแดงหมดแล้ว" ผมเช็ดน้ำตาออกให้เธออีกครั้งอย่างดีและเขี่ยผมที่ปกหน้าปกตาเธอออกไป "ขอบใจนะลิซ ขอบใจที่ไม่ทิ้งฉัน" ผมบอกเธอ

"ฉันสิที่ต้องขอบใจ" เธอว่าแล้วยกมือขึ้นมาจับหน้าผม "ขอบใจที่นายไม่ทิ้งฉัน และทำเพื่อฉันมาโดยตลอด ขอบใจนะจองกุก" เธอยิ้มน้อยๆ ให้ผม ผมจึงยิ้มตอบก่อนถามเธอว่า "เปลี่ยนคำขอบใจเป็นอย่างอื่นได้ไหม" 

ลิซ่ามองผม เธอรู้ว่าผมหมายถึงอะไร เธอรู้ว่าผมโหยหาและต้องการเธอไม่ต่างกัน เธอจึงพยักให้ผมว่าตกลง ผมจึงใช้มือทั้งสองข้างประคองหน้าของลิซ่าไว้ และค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปหาเธอ ผมแนบหน้าผากของผมเข้ากับหน้าผากของลิซ่า และปล่อยให้จมูกของเราชนกัน 

ผมหลับตาและพยายามควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่รวมเป็นหนึ่งของเรา ไออุ่นจากลมหายใจของเรามันอบอุ่นไปถึงหัวใจของผมเลย มันเหมือนไออุ่นจากกองไฟกลางฤดูหนาวเลยครับ เหมือนหัวใจผมมันค่อยๆ อุ่นขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกเหมือนใจที่ชอกช้ำจะโดนบรรเทาจนเริ่มหายดี

"ลิซ" ผมเรียกชื่อเธอเบาๆ

"อืม" ลิซ่าก็ตอบผมมาค่อยๆ เหมือนกัน

"วันนั้นฉันไม่ได้เต็มใจจูบผู้หญิงคนนั้นนะ" ผมบอกเธอเผื่อว่าเธอยังแคลงใจเรื่องนี้อยู่ก่อนจะพูดต่อว่า "แต่วันนี้...ฉันให้เธอทั้งใจเลย" 

แล้วผมจึงค่อยๆ บรรจงจูบเธออย่างนุ่มนวลและลิซ่าก็จูบผมตอบ รู้ไหมว่าผมรอสัมผัสนี้มานานแค่ไหน มันเหมือนผมพึ่งได้ของขวัญต้อนรับกลับบ้านเลย มันอบอุ่น นุ่มนวลและลื่นไหล เราเข้ากันได้ดีเหมือนไอศครีมรสช็อคโกแลตกับวนิลลา ไอศครีมทูโทนที่ขมๆ หวานๆ แต่อร่อยเมื่ออยู่คู่กัน 

ลิซ่าดึงอกเสื้อผมเข้าหาตัว และผมก็ใช้มือซ้ายเกี่ยวเอวเธอเข้ามาอีก ส่วนมือขวาก็ประคองหัวของเธอไว้ มันอาจเป็นเพราะความคิดถึงของเราที่ครั้งนี้คงมากกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นล่ะมั้ง ทำให้ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเราจะหยุดจูบนี้ยังไงดี แม้แต่ลิซ่าเองก็คงเหมือนกัน 

เราแค่ต้องปล่อยให้มันเป็นไปใช่ไหมครับ แค่ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามใจของเราสองคน แค่ปล่อยวางและปล่อยมือ...ทำไมลิซ่าปล่อยมือจากอกเสื้อผมแล้วล่ะ เธอกลับดันตัวผมออกค่อยๆ แทนจนผมต้องถอนจูบนี้ออกอย่างช้าๆ แต่ผมยังไม่ปล่อยมือจากเองของเธอหรอกนะ ผมยังเกี่ยวตัวเธอไว้อยู่ 

ผมรู้สึกได้ว่าลิซ่ายืนหอบหายใจถี่ซึ่งก็ไม่ต่างจากผม มันเหนื่อยแต่ผมกลับรู้สึกดี รู้สึกดีจนเกิดความโลภและคิดว่าเรายังรู้สึกดีไม่พอ ผมจึงเชยคางเธอขึ้นอีกครั้ง ลิซ่าจ้องผมตาปริบๆ ก่อนถามผมว่า "นาย...จะทำอะไร" ผมรู้ว่าเธอรู้ความคิดของผม ผมจึงยิ้มออกมาแล้วถามเธอว่า "อีกครั้งได้ไหม" 

ลิซ่าไม่ได้ตอบผม เธอแค่มองเพ่งพินิจผมด้วยแววตาของความรัก ความห่วงใยและความห่วงหา ถ้าเธอไม่ตอบ ผมจะคิดเข้าข้างตัวเองนะว่าเธออนุญาต ผมจึงค่อยๆ โน้มหน้าลงไปและประกบปากของเราสองคนเข้าด้วยกัน 

เราจูบกันเป็นครั้งที่สอง มันเป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึก ความรู้สึกที่ผมไม่สามารถอธิบายอะไรได้มากไปกว่าคำว่า 'ผมรักเธอ' 

ถ้ามีใครสักคนถามผมว่าช่วงเวลาที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตของผมคือตอนไหน ผมจะยิ้มและตอบพวกเขาไปว่า 'ทุกช่วงเวลา...ที่ผมมีเธอ' และเธอที่เป็นทุกอย่างสำหรับผม 

'ลิซ่า'




........จบ PART 132.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1485 Nanny😁😄 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 12:48
    ฮื้อออออ ร้องไห้ตามกุกลิซ สมหวังแล้ววววว>3 #1,485
    0
  2. #1388 Aern5555 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 18:39
    happyแล้ววววว หวังว่าจะไม่มีดาม่าอีกแล้วนะ
    #1,388
    0
  3. #1386 pummarin2544 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 05:45
    เฮ้ออออ จบสักทีกับความหน่วงนี้
    คู่นี้หน่วงมาก. แต่สุดท้าก้แฮปปี้
    ต่อไปนี้จะมีความสุขกันสักที
    .
    .
    .
    .
    .
    คู่หน้าขอ วี เซ่นะ อยากอ่านคู่นี้
    #1,386
    0
  4. #1385 num2546 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 15:44
    happy เเล้วเย้ๆๆ ขอให้คู่นี้สมจริงกันในอนาคตนะคะ เป็นกำลังใจเสมอค่าาา ต่อน้าาา
    #1,385
    0
  5. #1384 Snowaa (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 22:04
    เย้ แฮปปี้เเล้ววว อ่านเเล้วจะร้องไห้ ฮือๆ555 ต่อค่าา
    #1,384
    0
  6. #1383 Natthipron (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 21:43
    เย้ คู่ลิซกุก แฮปปี้แล้ว
    #1,383
    0
  7. #1382 Sari0704 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 17:49
    สมหวังซะดี โอย เป็นคู่ที่โคตรน่าสงสารเรยอ่ะ ทุกข์มามากจริงๆ ขอให้เจอแต่ความสุข สุขๆๆ ไม่เอาแบบนี้แล้วน้า
    #1,382
    0
  8. #1381 Boonyada2301 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 17:33
    ชอบบมากกกก คู่หน้าขอจีซูกับบชูก้าาน้ะคะไรท์
    #1,381
    0
  9. #1380 asia2003 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 17:19
    ชอบมากนึกว่าลิซจะไม่ได้เจอจองกุกแล้วซะอีก
    #1,380
    0