Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 134 : PART 128 : กำเนิดใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,050
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Suga talk...



"วางเขาลงบนเตียง" 

ลีนานบอกผมกับจินทันทีที่เรามาถึงห้องพยาบาล พวกผมสองคนจึงรีบวางร่างที่หมดสติของไดเอียนลงบนเตียงช้าๆ ลีนานรีบเข้ามาถอดเสื้อของไดเอียนออกแต่พอเธอเห็นเลือดของเขา เธอก็ชะงักก่อนก้าวถอยหลังไปตั้งสติ 

"พวกเจ้าทำแทนข้าที ข้าคงต้องตั้งสติสักครู่" 

ผมว่าเธอไม่ได้กลัวเลือดหรอกแต่เธอน่าจะกลัวใจตัวเองมากกว่า ก็เธอเป็นแวมไพร์นะแถมมีเลือดแดงฉานอยู่ต่อหน้าขนาดนี้ ถ้าสติไม่ดีสมาธิไม่มาเธออาจเผลอตัวก็ได้ ผมกับจินจึงช่วยกันรีบถอดเสื้อไดเอียนออก

"ขอร้องล่ะๆๆ" โดยมีจีซูยืนสวดมนต์อยู่ด้านข้าง

"นายท่าน" สองแฝดมือซ้ายและมือขวาของเขามาพอดีเลยครับ

"ไดเอียน" แถมพาลุงโรมานมาด้วย

สองแฝดรีบเข้ามาดูอาการนายตัวเองทันที และรีบจัดแจงหาอุปกรณ์และยารักษามาเตรียมไว้ ผมกับจินจึงค่อยๆ ถอยออกมายืนอยู่กับจีซู ปล่อยให้หน้าที่รักษาเป็นของพวกเขาดีกว่า พวกเขาใช้ยาผงโรยห้ามเลือดของไดเอียนไว้ก่อนแล้วเริ่มตรวจอาการเขาอย่างรวดเร็ว

"รายงานอาการ" ลุงโรมานถามคู่แฝด

"หมดสติเพราะเสียเลือดมาก หายใจเบา ชีพจรอ่อน ม่านตาไม่ตอบสนองขอรับ" สาหัสรายงานอาการทั่วไปก่อนที่สากรรจ์จะเสริมว่า "รอยแผลจากดาบไม่ลึกมาก แต่รอยธนู..." ผมเห็นสองแฝดมองหน้ากันและสีหน้าไม่ค่อยดี

"รอยธนูอะไร" ลีนานรีบถาม

"รอยธนูค่อนข้างลึกและยังมีหัวลูกศรคาอยู่หนึ่งหัว"

"งั้นก็รีบผ่าออกมา และรีบเย็บแผลซะสิ" ลีนานรีบสั่ง

"คือ..." 

"คืออะไรอีก" ผมว่าลีนานคงร้อนใจมากแน่ๆ "ถ้ามัวแต่ชักช้าแบบนี้ เขาก็ตายพอดี"

"ลีนานๆ" ลุงโรมานตบไหล่เธอเบาๆ และว่า "ใจเย็นๆ พวกเขาก็ร้อนใจไม่ต่างจากเจ้าหรอก"

"ใช่ขอรับ" สาหัสว่านัยต์ตาหม่น "พวกข้าก็อยากจะรักษานายท่าน เพียงแต่ชีพจรท่านอ่อนมากจนเราเกือบสัมผัสไม่ได้และเลือดท่านก็ไหลมาไม่หยุด เราต้องการเลือดแต่ที่นี่ไม่มีเลือดสำรองขอรับ"

"หมายความว่ายังไงไม่มีเลือดสำรอง" ลีนานเริ่มโวยวายขึ้นมาอีก

"จริงๆ แล้วเราไม่เคยมีเลยขอรับ เพราะนายหญิงไม่เคยส่งมาเลย" อะไรกันครับแล้วทีนี่จะเอายังไงล่ะ

"เอาเลือดข้าสิ" ลุงโรมานว่าแล้วถลกแขนเสื้อขึ้นก่อนขึ้นไปนอนที่อีกเตียง

"ต้องใช้เลือดมากนะท่าน" สากรรจ์เดินถืออุปกรณ์ถ่ายเลือดไปหาลุงแก

"มากได้เท่าที่เขาจะใช้" พอลุงโรมานพูดแบบนี้สากรรจ์ก็รีบจัดการเจาะเลือดลุงโรมานทันที  ส่วนสาหัสก็รีบเย็บบาดแผลด้านหลังของไดเอียนโดยมีลีนานช่วยจับตัวไดเอียนไว้ให้

"พี่เขาจะรอดใช่มั๊ยคะ" จีซูถามผมกับจินเสียงค่อยตาก็จ้องมองร่างของไดเอียนนิ่งน้ำตาซึม จนผมอดไม่ได้ต้องยกมือโอบไหล่เธอไว้แล้วบอกเธอว่า "เขาจะรอด" จีซูหันมามองหน้าผม ดูจากหน้าตาที่มอมแมมและสายตาที่อิดโรยแล้ว "แต่เธอน่ะไปนอนพักก่อนไป" แต่จีซูก็ดื้อกับผมอีกแล้ว "ไม่เอาค่ะ" เธอรีบปฎิเสธ "ฉันอยากอยู่ดูให้แน่ใจซะก่อนว่าพี่เขาจะไม่เป็นอะไร" 

ไดเอียนยังไม่น่าห่วงเท่าเธอเลยครับ จีซูก็โดนมาเยอะเหมือนกันนะ ผมจึงเดินไปลากเก้าอี้แถวๆ นั้นมาไว้ตรงหน้าเธอ จีซูมองอย่างสงสัย

"นั่ง" ผมบอกเธอ แต่ไม่รู้เธอจะคิดอะไรครับ "ถ้าไม่นอนก็นั่ง เดี๋ยวก็ล้มไปอีกคน" ผมว่าเสียงเข้ม อย่างจีซูต้องโดนดุหน่อยๆ พอเธอเห็นผมทำหน้าเครียดก็เลยค่อยๆ นั่งลงที่เก้าอี้ตามคำสั่ง

"เหนื่อยชิบ" จินว่าแล้วทิ้งตัวนั่งลงที่พื้นข้างๆ จีซู ผมก็ว่าจะนั่งเหมือนกันแหละแต่ผมคิดอะไรได้ก่อน ผมจึงเดินไปหาตู้ยาเพื่อหาว่ามียาอะไรที่พอจะช่วยเราสามคนได้บ้าง ยากระปุกแรกที่ผมหยิบขึ้นมาคือยาสามัญประจำบ้านพื้นฐานเลยครับ 'ยาแก้ปวด' แล้วก็มียาชื่อแปลกๆ อีกเยอะแยะเลยแต่ผมไม่รู้ว่ามันใช้แก้อะไรนี่สิ แต่ผมเห็นอีกตัวนึงที่คิดว่าจีซูต้องใช้ 'ยาแก้ช้ำใน' ดีที่มีเหยือกน้ำอยู่แถวนี้ด้วยนะครับ ผมเลยยกเหยือกน้ำกับแก้วเปล่ามาด้วยแล้วเดินกลับไปหาสองคนนั้นก่อนวางเหยือกน้ำ แก้ว และยาลงบนพื้นแล้วนั่งลงบนพื้นหน้าคนทั้งสอง

"คนล่ะเม็ด" ผมบอกขณะกำลังแกะกระปุกยาแก้ปวดออก

"กูขอสอง" ขอมาผมก็จัดให้ครับ ผมยืนยาแก้ปวดสองเม็ดให้จิน จินรับไปแล้วรีบโยนเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม "อีกอันอะไรวะ"

"ยาแก้ช้ำใน"

"กูเอาด้วย" ออกแนวโลภมากนะครับเนี่ย

"เอ้า" ผมยื่นยาแก้ช้ำในไปให้อีกเม็ด "แล้วนี่ของเธอ" แต่จีซูกลับส่ายหน้า อะไรอีกเนี่ย "ทำไม กินยาเม็ดไม่เป็นเหรอ" ผมถามแต่เธอก็ส่ายหน้า "ถ้ากินเป็นแล้วทำไมไม่กิน"

"ก็ฉันยังห่วงพี่เขาอยู่นิ่" ชอบทำให้ผมเป็นห่วงจริงๆ เลย พอเธอกังวลก็กังวลแบบสุดๆ จนไม่เป็นอันทำอะไร ผมว่าผมชอบยัยจีซูคนเพี้ยนมากกว่าร่างยัยจีซูจิตตกแบบนี้นะ

"อ้าปาก" ผมบอกเธอ จีซูมองหน้าผมประมาณว่า 'ก็ไม่กินไง' แต่ผมก็จ้องกลับ "อ้าปาก" ผมเน้นเสียง จีซูจ้องผมนิ่ง ถ้าเธอจะโกรธเพราะความหวังดีล่ะก็ ผมไม่ง้อแล้วนะ แต่สุดท้ายเธอก็ยอมทำตาม ยอมอ้าปากตามที่ผมสั่ง ผมจึงป้อนยาทั้งสองเม็ดให้เธอแล้วจึงยื่นแก้วน้ำไปให้ จีซูจึงรีบกระดกน้ำตามไป

"ขอบคุณค่ะ" เธอบอกผมก่อนหันกลับไปให้ความสนใจไดเอียนอีกครั้ง ผมรีบกินยาของตัวเองแล้วหันไปดูสถานการณ์ช่วยเหลือชีวิตของไดเอียน ผมก็ห่วงเขาเหมือนกับจีซูนั่นแหละ ก็มันค่อนข้างชัดเจนว่าเขาหวังดีกับพวกผมและน่าไว้ใจได้จริงๆ ผมอาจจะรู้ตัวช้าไปหน่อย แต่ผมขอช้าแต่ชัวร์ดีกว่า 

สาหัสกับสากรรจ์ค่อนข้างเร็วนะครับ เขาทำแผลใกล้จะเสร็จแล้ว ตอนนี้เหลือแค่แผลเดียวคือแผลที่มีลูกศรปักอยู่ สาหัสสังเกตที่บาดแผลอยู่นานก่อนมองหน้าสากรรจ์ สากรรจ์จึงพยักหน้าให้เขา สาหัสจึงเริ่มใช้มีดเปิดบาดแผลเพื่อเตรียมดึงหัวลูกศรออก มันเจ็บมากนะครับโดยเฉพาะตอนที่กำลังจะดึงออก พอเห็นแล้วผมก็รู้สึกเจ็บแปลบที่แผลขึ้นมาเลย เสียวแทนไปอีก และเมื่อเปิดแผลสำเร็จแล้ว สาหัสก็หยิบคีมคีบมาเพื่อทำการดึงหัวลูกศรออก เขาพยายามคีบหัวลูกศรอยู่นานเลยครับกว่ามันจะยอมออกมา

"หู้ววว~" 

สาหัสถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนเช็ดเหงื่อที่ขึ้นเต็มหน้าออก แล้วส่งไม้ต่อให้สากรรจ์เป็นคนเย็บแผลแทน สากรรจ์ล้างแผลแล้วเย็บตามปกติแต่พอเย็บไปได้สามเข็มก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นครับ เมื่อจู่ๆ ก็มีเลือดพุ่งออกจากแผล

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ลีนานลนลานอีกครั้งเมื่อเห็นเลือดที่แผลของไดเอียนไหลออกมาไม่หยุด "เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย" 

พวกผมถึงกลับรีบลุกขึ้นไปดูด้วย สากรรจ์พยายามจะเย็บต่อเพื่อปิดบาดแผล เขาเร่งมือเย็บแผลให้เสร็จ และพอเสร็จแล้วสากรรจ์ก็รีบเช็ดเลือดที่พุ่งออกมารอบๆ แผลเมื่อกี้ออก แต่ถึงเขาจะเช็ดเลือดออกหมดแล้ว เลือดมันก็ยังไหลไม่หยุดครับ ยังมีเลือดไหลออกมาจากแผลไม่เลิก สาหัสรีบส่งผ้าผืนใหม่มาให้สากรรจ์ สากรรจ์รับผ้ามาแล้วเริ่มกดแผลห้ามเลือดไว้

"ห้ามได้มั๊ยคะ" จีซูรีบถาม สากรรจ์ลองแย้มผ้าขึ้นแต่เขาก็ต้องรีบกดผ้าไว้ตามเดิม แล้วส่ายหน้าบอกเรา "ทำไมล่ะคะ"

"นั่นสิเพราะอะไรกันแน่" ทั้งจีซูทั้งลีนานเลยครับ ถามเร่งเอาคำตอบหน้าเครียด ทำเอาคู่แฝดแอบหน้าเสียไปเลย

"คือ...ข้าคิดว่าหัวลูกศรมันติดลึกและอาจตัดเส้นเลือดเส้นไหนก็ได้" สาหัสตอบ

"แล้วต้องทำยังไงล่ะครับเนี่ย" จินก็เริ่มร้องรนไปกับจีซูและลีนานด้วย

"ปกติแผลลึกรักษายากแบบนี้เราก็ต้องใช้ยาสมานชีพเพื่อรักษาเนื้อเยื่อประสานบาดแผล แต่ในสถานการณ์นี้..." คู่แฝดมองหน้ากันอย่างหมดหนทางก่อนสากรรจ์จะหันมาบอกพวกผมต่อว่า "พวกข้าก็ไม่รู้" 

"รักษาเนื้อเยื่อเหรอ" ลีนานเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ "พวกเจ้าต่อเส้นเลือดได้ไหม" ลีนานถามคู่แฝด

"พวกข้าไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้นหรอกขอรับ" สาหัสตอบ

"แล้วจะทำยังไงล่ะคะ ถ้าห้ามเลือดไม่ได้ แผลสมานไม่ทัน พี่เขาจะไม่...จะไม่...จะเป็นยังไงล่ะคะ" จีซูเริ่มหน้างอเตรียมงอแงแล้วแน่ๆ

"โรมาน" ลีนานหันไปหาลุงโรมานที่ลุกขึ้นมานั่งมองพวกเราตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พวกเขาสองคนมองหน้ากันเหมือนรู้ความหมาย "เขาต้องฟื้นตัวเดี๋ยวนี้ก่อนจะสายเกินไป" ลีนานบอกลุงแก 

"ไดเอียนต้องไม่พอใจแน่" ลุงแกว่า สองคนนี้จะทำอะไรกันแน่ครับ บอกพวกผมไม่ได้เหรอ ผมเห็นลุงโรมานทำหน้าเครียดกำลังครุ่นคิดหนักก่อนถามสาหัสว่า "สาหัส ชีพจรลูกข้าเป็นยังไง"

สาหัสจึงรีบจับชีพจรและลมหายใจของไดเอียนดูแล้วรีบตอบว่า "ชีพจรอ่อนมาก ลมหายใจบางเบาและขาดช่วงไปนานขอรับ"

"โรมาน" ลีนานเหมือนจะเร่งเอาคำตอบจากลุงแก แต่จะทำอะไรกันครับเนี่ย พวกผมได้แต่ยืนงง

"เขาอาจไม่พอใจ แต่ข้าพอใจ ข้ายินยอม เจ้าเปลี่ยนเขาได้" ลุงโรมานว่า แต่...

"เปลี่ยน?" ผม จีซู และจีนมองหน้ากันตาปริบๆ 'เปลี่ยน?' เปลี่ยนนิ่เปลี่ยนเลือดหรือเปลี่ยนอะไรครับ หรือว่าจะเปลี่ยน...'เห้ย! ไม่มั้ง' แต่ใจผมก็เอียงไปทางว่ามันจะใช่มากกว่า

ลีนานเดินขึ้นไปชิดขอบเตียง เธอโน้มตัวลงไปใกล้ๆ ไดเอียนก่อนเอามือลูบหน้าเขาเบาๆ และบอกกับร่างที่นอนแน่นิ่งของเขาว่า "ข้ารู้เจ้าอาจจะไม่ชอบใจและอาจไม่ต้องการ แต่ข้ายอมเสียเจ้าไปต่อหน้าต่อตาข้าแบบนี้ไม่ได้ไดเอียน หากจะโทษใคร โปรดโทษหัวใจข้าที่ไม่อาจปล่อยเจ้าไป" 

สิ้นคำเธอก็ค่อยๆ หันหน้าของเขาไปอีกด้าน แล้วเขี่ยผมออกจากคอของเขา ผมว่าผมคิดถูกแล้วล่ะ ก่อนลีนานจะค่อยๆ โน้มหน้าลงไปหาคอที่เห็นเส้นเลือดเต้นตุบๆ ค่อยๆ เบาๆ จนเกือบมองไม่เห็นว่ามันเต้น เธอแยกเขี้ยวออกมา นี่ผมแค่เป็นคนดูนะแต่ยังรู้สึกเสียวๆ คอเลยอะ แล้วลีนานจึงค่อยๆ ฝังเขี้ยวของเธอลงไปบนคอของไดเอียนอย่างช้าๆ นุ่มนวลเหมือนเธอกลัวเขาเจ็บเลย ผมรู้สึกสยิวๆ หน่อยๆ นะ มันน่าขนลุกอะ มันจะรู้สึกยังไงครับถ้าโดนกัดคอแบบนั้น 

ลีนานฝังเขี้ยวของเธอค้างไว้สักพัก แล้วเธอถึงถอนเขี้ยวออก เธอไม่ได้ดูดเลือดเขาสักหยดเลยด้วยก่อนบอกพวกเราว่า "จับตัวเขาไว้" สาหัสกับสากรรจ์จึงเข้าไปจับแขนและไหล่คนละข้าง ส่วนผมกับจินก็จับขาไว้คนละข้าง จีซูกำลังจะเดินเข้าไปหาไดเอียนที่ข้างเตียงแต่เธอก็ถูกลีนานปรามไว้ซะก่อน "เจ้าออกให้ห่างจากเขาก่อน" 

"มานี่จีซู" ลุงโรมานเรียกจีซู จีซูจึงเดินอ้อมเตียงไปนั่งอยู่กับลุงแก และตอนนี้ดูเหมือนแกจะหยุดให้เลือดแล้วด้วย เพราะสิ่งเดียวที่พวกเรารอคอยในตอนนี้ก็คือผู้ชายที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงนี่แหละครับ ไดเอียนยังคงนอนนิ่งหายใจเบาๆ เชื่องช้า ลีนานยืนจับมือของเขาเอาไว้ เธอก็คงเฝ้ารอไม่ต่างจากพวกผม

"ต้องรอนานแค่ไหนเหรอ" ผมถาม

"เดี๋ยวก็มา" ลีนานว่าสายตาจับจ้องไปที่ไดเอียน "เจ้าต้องมา"

ผมว่าผมเริ่มรู้สึกถึงการกระตุกเล็กๆ ของกล้ามเนื้อของไดเอียนบริเวณที่ผมจับเอาไว้อยู่นะ รวมทั้งการไหลเวียนของเลือดและความรู้สึกถึงความเย็นที่ปลายมือของผมจากผิวหนังของเขา ทำไมไม่รู้ครับผมรู้สึกเหมือนกับว่าเส้นเลือดที่ไหล่ขวาผมมันกระตุกรับสัมผัสนั้นจนผมต้องยกมือซ้ายขึ้นมากุมบาดแผลที่ไหล่ขวาเอาไว้ แผลผมก็ยังไม่ได้เย็บซะด้วยเพราะงี้มันถึงยังมีเลือดซึมออกมาอยู่

"มาแล้วๆ!" สาหัสดีใจเมื่อเห็นอกของไดเอียนกระเพื่อมแรงขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนจะแรงเกินปกติ

"ข้าว่าไม่ปกติ" ลีนานแสดงสีหน้าเป็นกังวลเมื่อเห็นการหายใจแรงและเร็วของไดเอียนก่อนบอกพวกผมว่า "มัดตัวเขาไว้กับเตียง" 

คู่แฝดรีบใช้แส้มัดแขนทั้งสองข้าวของไดเอียนอย่างรวดเร็ว ผมกับจินถึงทำตาม เราสองคนมัดขาทั้งสองข้างของเขา แต่เพราะผมเจ็บแผลอยู่หน่อยๆ ก็เลยมัดไม่ค่อยถนัดและช้ากว่าคนอื่น และเพราะแผลนี่แหละถึงทำให้ความซวยมาเยือนผม



ตุ้บ!



ผมถูกไดเอียนถีบกระเด็นออกมาอย่างแรงจนชนกับผนังเข้าจังๆ พร้อมกับแส้ที่ผมคว้ามาด้วย หลังจะหักหรือเปล่าครับเนี่ย ผมเห็นจินรีบคว้าขาซ้ายที่เป็นอิสระของเขาไว้ แต่เขานอนดิ้นอยู่บนเตียงใหญ่เลยครับ และเสียงหายใจก็แรงมากๆ เหมือนกำลังเดือดดาลอยู่เลย ไปโกรธใครมาครับเนี่ย

"ไดเอียน เจ้าต้องมีสติ ต้องควบคุมสติให้ได้" ลีนานบอกเขา ส่วนผมก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแต่ผมเจ็บทั้งอกที่โดนถีบและเจ็บแผลเพราะแรงกระแทกอีก ผมมองเห็นหน้าเขาไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เลย

"ปล่อยข้า!" แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว คงไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "ปล่อยข้า!!" เขาดิ้นจนเตียงสั่นไปหมดเลยครับจนผมกลัวว่าเตียงอาจจะพลิกคว่ำล้มลงไปก็เป็นได้ "ปล่อยข้า!!!"



พลั้ว!



จินโดนเตะก้านคอเซไปชนเข้ากับขอบเตียงของลุงโรมานจนจุกล้มลงไป

"ปล่อยข้า!!!" 

แค่แส้ที่มัดคงเอาไม่อยู่แล้วครับ เขาเขย่าเตียงอย่างแรงจนแส้ที่ผูกอยู่กับแขนขวาขาดออก สาหัสจึงพยายามกดแขนและและไหล่ของเขาเอาไว้ แต่ไดเอียนก็แรงควายแรงช้างมากครับ หวดสาหัสด้วยแขนจนสาหัสกระเด็นไปกระแทกตู้ยาล้มลงทั้งคนทั้งตู้ เมื่อมือข้างนึงเป็นอิสระแล้ว ไดเอียนก็ใช้มือขวาพยายามแกะแส้ที่มัดแขนซ้ายไว้แต่สากรรจ์ก็พยายามปกป้องแส้เส้นนั้นอย่างเต็มที่โดยจับมือขวาของไดเอียนเอาไว้และเพื่อไม่ให้เขาดิ้นไปมากกว่านี้ สากรรจ์ก็ทุ่มสุดตัวเรียกว่าทุ่มทั้งตัวเลยดีกว่าครับก็เล่นนอนทับร่างไดเอียนขนาดนี้ แต่ไดเอียนก็ไม่ยอมง่ายๆ ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ เขาใช้หัวโขลกสี่ข้างของสากรรจ์ซ้ำไปซ้ำมาจนสากรรจ์ทนไม่ไหวต้องใช้มือดันหัวของไดเอียนลง

"นายท่าน! ข้าเองๆ สากรรจ์ไงนายท่าน"

"ปล่อยข้า!!!" ไดเอียนเด้งตัวขึ้นอย่างแรงจนตัวสากรรจ์ลอยขึ้นตามแรง



พลั้ว!



แล้วสากรรจ์ก็โดนไดเอียนต่อยหน้าหงายตกเตียงไป

"ไดเอียน!" 

ลีนานพยายามเรียกเขา แต่ไดเอียนไม่รับรู้อะไรเลยครับยังคงพยายามแก้แส้ออกจากแขนของตัวเอง ส่วนลีนานพอเห็นว่าไดเอียนเหมือนจะคลุ้มคลั่ง เธอก็พยายามจะล็อคตัวเขาไว้เอง แต่แรงผู้หญิงสู้แรงผู้ชายไม่ได้หรอกครับ ลีนานถูกไดเอียนผลักออกอย่างแรงจนไปชนเข้ากับจินที่เพิ่งลุกขึ้นมาได้ล้มลงไปด้วยกันอีกครั้ง สากรรจ์พยายามจะเข้าไปคุมตัวแต่ก็ถูกเหวี่ยงออกมาอีกครั้งแล้วลื่นไถลมาทางผม

"ไดเอียนหยุด! หยุดๆๆ!!" 

ลีนานร้องขึ้นและไม่น่าเชื่อว่าเขาจะหยุดตามคำเธอหรือว่าหยุดเพราะเหตุผลอื่นกันแน่ ซึ่งผมว่าน่าจะเพราะเหตุผลอื่นมากว่าและเหตุผลนั้นผมว่ามันคือผมนะ แต่ถ้าจะให้เจาะจงต้องบอกว่าไหล่ของผมต่างหาก แต่ถ้าเอาแบบเจาะจงลึกกว่านั้นก็คงเป็นเลือดของผม ไดเอียนมองผมตาแข็งเลยครับเหมือนผู้ล่าที่กำลังจ้องเหยื่ออันโอชะอยู่ ผมนี่รู้สึกขนลุกขนพองเสียวสันหลังหวาบเลย 

"เลือด" ไดเอียนค่อยๆ ปลดแส้เส้นสุดท้ายที่ขาออก ตาจ้องผมแล้วเขี้ยวก็งอกออกมา "เลือด!" 

เขาพุ่งตัวเข้าหาผมอย่างเร็วในเวลาเพียงไม่กี่วิแล้วกระชากผ้าพันแผลผมออก โคตรเจ็บเลยครับนึกว่าไหล่จะหลุด ไดเอียนสูดกลิ่นเลือดเข้าไปลึก ท่าทางจะฟินเลยแหละก็เล่นหลับตาพริ้มขนาดนี้ แต่พอเขาลืมตาแล้วหันมาจ้องตาผมเท่านั้นแหละ ปกติก็หน้าตาน่ากลัวอยู่แล้วนะ พอบวกสายตาแข็งกร้าวและดุดันแบบนี้ ผมแทบอยากร้องขอชีวิต แต่ถ้าผมทำแบบนั้นมันก็คงจะไม่เข้าท่า ผมเลยใช้วิธีต่อต้านเขาแทน ผมพยายามขัดขืนโดนการดิ้นเพื่อเอาตัวรอด พยายามเตะเข้าข้างลำตัวแต่เพราะไดเอียนตัวใหญ่บวกกับแรงเตะที่ไม่ได้แรงอะไรด้วยมั้งเขาเลยไม่สะทกสะท้าน

"โอ้ย!!!" ผมร้องออกมาสุดเสียงเมื่อไดเอียนจับไหล่ผมไว้แล้วใช้นิ้วโป้งกดลงที่แผลผมอย่างแรงจนเลือดไหลทะลักออก ไดเอียนยิ้มอย่างพอใจและเหมือนจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้

"ไดเอียน" ลีนานเข้ามาดึงตัวไดเอียนกลับ แต่ไดเอียนคงไม่พอใจเธอจึงผลักเธอออกด้านข้างอย่างแรง ก่อนเขาจะกลับมากดแผลผมอีกครั้ง

"โอ้ย!!!"

"พี่ชูก้า!" จีซูกำลังจะวิ่งเข้ามาแต่ผมรีบปรามไว้ว่า "อย่าเข้ามา! โอ้ย!!!" แล้วก็ร้องโอดโอยต่อ 

ถ้าจะทำแบบนี้ กัดผมเลยดีกว่าครับ ผมไม่รู้หรอกนะว่าเขาเป็นอะไร อาจเพราะเขาเพิ่งถูกเปลี่ยนก็ได้มั้ง แต่เขาคือไดเอียนและผมเชื่อว่าไม่ว่าเขาจะเป็นอะไรแต่ตัวตนที่แท้จริงของเขาจะไม่คิดทำร้ายคนอื่นแบบนี้

"ไดเอียน!" ผมเรียกชื่อเขา แต่เขากลับเลียเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลของผม ผมจะอ้วกอะ มันเสียวจริงๆ นะครับ "ไดเอียน! มีสติหน่อยสิ" แต่เขากำลังจะดูดเลือดผมแล้วนะ 'ไม่เอาแบบนี้โว้ย!'



เปรี๊ยะ!



ไดเอียนค่อยๆ ผละจากไหล่ผมช้าๆ ก่อนหันไปหาผู้ที่ฝากรอยแส้ไว้ที่หลังของเขา 'รอดๆๆ กูรอกแล้ว' ผมเกือบโดนดูเลือดจริงๆ แล้วครับถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือการฟาดแส้ของลีนาน ทำให้ตอนนี้เป้าหมายของไดเอียนเปลี่ยนจากผมเป็นลีนานทันที ไดเอียนปล่อยมือจากตัวผมแล้วหันไปมองลีนานตาขวาง

"พี่คะ พี่ต้องดึงสตินะคะ จะทำร้ายเธอไม่ได้นะ" จีซูพยายามร้องบอกเขา แต่เขาไม่วอกแวกเลยกลับแยกเขี้ยวขู่ลีนาน

"ย่าห์!!" 

เขาพุ่งตัวเข้าหาลีนานอย่างไวแล้วเหวี่ยงเธอออกนอกห้องจนร่างของลีนานลอยข้ามไปอีกห้อง ก่อนที่เขาจะวิ่งเข้าประชิดตัวเธอโดยไม่รอให้เธอได้มีโอกาสลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ เขาบีบคอของเธอแล้วยกตัวเธอขึ้นสูงจากพื้น

"ไดเอียน" ลีนานเรียกเขา มือก็พยายามแกะมือของเขาออกไป

"ไดเอียนปล่อยลีนานลงเดี๋ยวนี้" ลุงโรมานออกคำสั่ง แต่ไดเอียนก็ไม่ได้ใส่ใจ

"พี่คะปล่อยเธอลงเถอะ พี่จะฆ่าเธอไม่ได้นะ"

"เงียบ!!" ไดเอียนตวาดเสียงดัง "มันคิดร้ายกับข้า" ผมว่าเขาต้องดึงสติกลับมาชุดใหญ่เลยแหละตอนนี้

"ข้าไม่เคยคิดร้ายกับเจ้า" ลีนานว่าและสบตาไดเอียน สายตาเธอพยายามสื่อความห่วงใยทั้งหมดไปให้เขา "ไม่เคยเลยสักครั้ง...ไดเอียน...เจ้าเพียงต้องการเวลา เพราะการเริ่มต้นมักยากเสมอ สำหรับการกำเนิดใหม่ หากเจ้านึกตรองดีๆ ด้วยสติและปัญญา เจ้าจะรู้ว่าเจ้าควบคุมมันได้"

"หุบปาก!" 

เขาโยนร่างของลีนานไถลไปบนพื้นอย่างไกลเลย ผมกลัวจริงๆ ว่าลีนานอาจช้ำในตายอีกรอบ ไดเอียนกำลังจะย่างสามขุมเข้าไปหาเธอ แต่ก็โดนคู่แฝดกระโจนเข้าหาซะก่อน สาหัสกระโดดเกาะหลังไดเอียน ส่วนสากรรจ์ก็พยายามเกาะขาทั้งสองข้างของไดเอียนไว้ ไดเอียนใช้มือทุบหลังสากรรจ์หลายครั้งแต่สากรรจ์ก็กัดฟันทน สุดท้ายไดเอียนจึงเลือกทิ้งตัวหงายหลังล้มลงไป ทำให้สาหัสที่เกาะหลังเขาอยู่โดนทับจนเกาะตัวเขาไว้ไม่อยู่ ไดเอียนรีบลุกขึ้นนั่ง เขาคว้าเก้าอี้แถวนั้นฟาดใส่สากรรจ์อยู่สองสามครั้งจนมันแตกเป็นชิ้นเป็นอัน แล้วไดเอียนจึงถีบสากรรจ์ออกจากตัวแล้วรีบลุกขึ้นยืนสายตามองไปที่ลีนาน แต่พอเขาเดินไปได้เพียงสองก้าวก็ถูกสากรรจ์จับขาข้างนึงไว้ซะก่อน แต่ไดเอียนก็รีบแก้ไขด้วยการเหยียบที่แขนของสากรรจ์อย่างแรงจนสากรรจ์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนปล่อยมือนั้นจากขาของเขา 
เมื่อไดเอียนเป็นอิสระเขาก็ก้าวหาลีนานอีกครั้ง ส่วนลีนานเมื่อเธอเห็นไดเอียนก้าวเข้ามาเธอก็รีบลุกขึ้นยืนและยืดตัวตรง

"ข้าจะไม่สู้" เธอโยนกำไลเวทย์ออกไปด้านข้าง ผมไม่รู้เธอจะโยนทิ้งไปทำไมนะ เดี๋ยวเขาก็คลุ้มคลั่งได้ฆ่าเธอตายพอดี

"เจ้าไม่สู้...แต่ข้าสู้" ไดเอียนวิ่งเข้าหาตัวลีนานทันทีแล้วดันร่างของเธอกระแทกผนังอีกครั้งจนหลังลู่ลงไปกับผนัง "สู้! มาสู้กับข้า" เขาร้องบอกเธอ แต่ลีนานกลับส่ายหน้าเลือดกลบปากบอกเขาว่า "เจ้าไม่ใส่ศัตรูของข้า"

"ไม่ใช่งั้นเหรอ" แต่ไดเอียนก็กระชากคอเสื้อของลีนานขึ้นมาแล้วเหวี่ยงเธอไปชนกับเสาก่อนเคลื่อนตัวอย่างไวเข้าไปหาเธอแล้วดึงตัวเธอให้ขึ้นมายืน ลีนานท่าจะยืนไม่อยู่แล้วครับ โดนเขวี้ยงโดนเหวี่ยงโดนกระแทกขนาดนี้ผมว่ามันต้องมีอะไรหักบ้างแหละ "ข้าไม่ใช่ศัตรูเจ้างั้นเหรอ" ไดเอียนบีบคอเธอให้ร่างแนบไปกับเสาก่อนบีบคอเธอแน่นขึ้นจนผมว่าผมได้ยินเสียงกร๊อบเหมือนกระดูกจะแตก เขาแสยะยิ้มแล้วถามเธอว่า "ถ้าข้าไม่ใช่ศัตรูแล้วข้าเป็นอะไร"

ลีนานมองเขานิ่ง ปกติเธอดูสวย สง่า ดูมีมาดนะครับ แต่ไม่ใช่วันนี้เลย วันนี้เธอดูเป็นผู้หญิ๊งผู้หญิง เป็นผู้หญิงที่น่าสงสาร นัยตาต์เธอหม่นเศร้าและผมเห็นความกลัวอยู่ในนั้น "เจ้า..." ผมไม่รู้ว่าเธอกลัวตายหรือกลัวจะบอกเขากันแน่ ถึงได้ดูเหมือนพูดยากอย่างนี้ "เจ้าเป็นมิตรของเรา" เธอบอกเขาแต่สายตาไดเอียนยังคงไม่เชื่อ

"เจ้าโกหก" ไดเอียนว่า ผมล่ะอยากให้เธอใช้โอกาสนี้บอกเขาไปตรงๆ เลยนะเผื่อมันจะช่วยดึงสติของเขาได้

"เธอไม่ได้โกหกนะคะ" จีซูร้องบอกไดเอียน 

"ไม่ได้โกหกงั้นเหรอ" ไดเอียนบอกแต่สายตายังเพ่งพินิจลีนานไม่เลิก

"ใช่ค่ะ" จีซูเริ่มพูดต่อ "ลีนานโกหกไม่ได้ เธอจะไม่โกหกพี่แน่ และถ้าพี่คือไดเอียนพี่ชายของฉัน พี่ก็จะไม่มีวันทำร้ายเธอ"

"ไม่มีวันทำร้ายเธอ...ทำไม" ไดเอียนถามจีซูแต่ตายังมองสบตาของลีนานอยู่

"เพราะเจ้ารักข้า" ลีนานพูดออกมาทั้งน้ำตา "และข้าเองก็ไม่เคยพูดมันออกไปเช่นกันว่าข้ารักเจ้า" เธอมองลึกเข้าไปในตาของเขา "มันจะสายไปไหมข้าไม่รู้ แต่หากนี้คือโอกาสสุดท้าย ข้าก็อยากบอกให้เจ้ารู้ว่า ในบรรดาชายทุกคนที่ข้ารู้จัก เจ้าคือผู้ที่แตกต่าง เป็นคนแรกและคนเดียวที่ข้าอยากใช้ชีวิตอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่เพียงสิ้นลมหายใจของเจ้า แต่เป็นลมหายใจของเรา" ผมเห็นดวงตาที่แข็งกร้าวของไดเอียนค่อยๆ อ่อนลง "เลือด กายหรือชีวิตของเจ้า ไม่ใช่สิ่งที่ข้าต้องการ ข้าต้องการเพียงใจ ใจของเจ้ากับรักที่บริสุทธิ์...ไดเอียน" เธอเรียกชื่อเขาพร้อมแววตาที่สื่อถึงความจริงใจก่อนจะตัดสินใจถามเขาว่า "หากข้าจะถามเจ้าว่า...จะเป็นไปได้หรือไม่หากข้าจะขอให้เจ้ามาเป็นรักสุดท้ายของข้า" ว้าว...เหมือนเธอขอเขาแต่งงานเลยนะครับ แต่ผมไม่รู้ว่าไดเอียนจะคิดยังไงน่ะสิ

ไดเอียนค่อยๆ ผ่อนแรงจากมือที่ใช้บีบคอของลีนานออกก่อนค่อยๆ เลื่อนมือนั้นไปจับหน้าของเธอไว้ จริงๆ มันก็เหมือนจะใช่แรงบีบหน้าเธออยู่หน่อยๆ ด้วยแหละ ลีนานกำลังรอคำตอบของเขาอยู่ ดวงตาเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา และคำตอบของเธอมีสองทางครับ คือเธอจะรอดถ้าเขาดึงสติตัวเองมาได้แต่ถ้าไม่ ผมว่ามีสิทธิ์ที่เขาจะฆ่าเธอด้วยการดูดเลือดจนหมดตัว 
ผมเห็นไดเอียนหันหน้าเธอไปอีกทางและเขาใช้มืออีกข้างเกลี่ยผมที่แนบคอเธอออกไป

"อย่าทำอย่างนี้นะไดเอียน" 

"ปล่อยเขา!" ลีนานร้องขัดลุงโรมาน "ปล่อยให้เขาทำ" เธอว่า

ไดเอียนค่อยๆ โน้มหน้าเขาไปหาซอกคอของลีนานพร้อมเขี้ยวแหลมของเขา เขาจะทำมันจริงๆ เหรอครับ

"พี่คะอย่าทำนะ!" จีซูจะวิ่งเข้าไปหาแต่ก็ถูกลุงโรมานดึงไว้ซะก่อน ลุงแกก็เชื่อฟังสหายตัวเองมากเหลือเกิน

ไดเอียนหลับตาสูดกลิ่นที่คอของลีนานอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเขาจะยิ้มน้อยๆ ออกมาอย่างพอใจแล้วแยกเขี้ยวออกหวังฝากรอยเขี้ยวเอาไว้ที่คอของเธอ แต่ก่อนที่เขี้ยวนั้นจะฝังรอยลงไป ปรากฎว่าเขี้ยวของเขามันค่อยๆ หดสั้นลงจนหายไปและแทนที่เขาจะกัดกลับเป็นว่าเขาค่อยๆ ประทับรอยจูบลงที่คอของเธอแทน ก่อนหันหน้าของเธอกลับมาหาเขาเองอีกครั้งและบอกเธอว่า "ข้าตกลง" ก่อนไดเอียนจะจูบลีนานอย่างดูดดื่ม ตกลงว่าจบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้งใช่มั๊ยครับ

"หู้ววว!" จินถอนหายใจออกมาซะแรง "ใจหายหม๊ด" จริงๆ แหละครับ

"เจ้าทำให้ข้ากลัว" ลีนานว่าให้ไดเอียนทันทีที่เธอเป็นอิสระ

"ข้าขอโทษ" ไดเอียนค่อยๆ ใช้มือเช็ดคราบน้ำตาออกให้เธอ "แต่ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าที่เรียกสติข้ากลับมาได้" เขามองลีนานอย่างสุดซึ้ง โรแมนติกกันเกินไปหรือเปล่าครับเนี่ย "ข้าเคยอยากถามเจ้าอยู่หลายครั้ง แต่วันนี้ข้าคงไม่จำเป็นต้องถามแล้วเพราะข้าได้รู้หมดแล้ว แต่คำถามในใจข้ามีเพียงหนึ่งเดียว" เขายิ้มให้เธอก่อนถอดแหวนที่นิ้วของเขาออกมา "ลีนาน" เขาใช้มือขวาจับมือซ้ายของเธอขึ้นมา จะผิดมั๊ยถ้าผมจะรู้สึกเขินหน่อยๆ และคงไม่ต่างจากจีซูที่เดินมาเกาะแขนซ้ายของผมไว้จนผมต้องหันไปมอง ดูจีซูจะลุ้นหนักกว่าใครเพื่อนเลยนะ "ข้ารับปากจะเป็นรักสุดท้ายให้เจ้าแล้ว แล้วเจ้าล่ะ...เจ้าจะยอมเป็นเจ้าสาวของข้าได้หรือไม่" ผมนี่แทบมือหงิกแต่คนที่มือหงิกจนจิกแขนผมจริงๆ ก็จีซูนี่แหละ วันนี้ผมต้องเจ็บตัวทั้งวันเลยจริงๆ 

ลีนานมองสบตาของไดเอียน เธอยิ้มออกมาแล้วพยักหน้าน้อยๆ ก่อนบอกเขาว่า "ถึงเจ้าไม่ขอ ข้าก็จะเป็น" แล้วทั้งสองก็ครองรักกันอย่างมีความสุข ไม่ใช่ๆ สิ แล้วไดเอียนก็สวมแหวนนั้นให้ลีนานก่อนกอดกันแนบแน่น

"ดีจัง" จีซูว่าก่อนเงยหน้ามองผม "จบซักทีนะคะ" เธอบอกแล้วยิ้มน้อยๆ ส่งมาให้ ผมจึงพยักหน้าค่อยๆ ตอบเธอก่อนจะยกมือแขนเพื่อหวังลูบหัวเธอ แต่ว่า...

"โอ้ย!" ผมลืมไปเลยว่าผมมีแผลใหญ่ที่ไหล่ขวา

"ตายแล้ว เลือดออกเยอะเลยค่ะพี่" จีซูดูแผลให้ผมสีหน้าเป็นกังวล

"ไหนดูสิ" ไดเอียนรีบวิ่งมาดู พอเขาเห็นแผลของผมเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผมทันที "ข้าขอโทษด้วย" เขาบอกผม "เจ้าคงเจ็บ" ใช่ครับ มันเจ็บมาก ก็เพราะฝีมือเขานั่นแหละ "ไปนั่งก่อน" เขาดันตัวผมไปนั่งลงที่เตียง เจ็บก็เจ็บครับแต่ก็โกรธไม่ลงเพราะเขาทำท่าเป็นห่วงและรู้สึกผิดกับผมจริงๆ 

"นายท่านๆ" มีเสียงเหมือนจะขอความช่วยเหลือจากคู่แฝดแว่วขึ้นมา

"ข้าเกือบลืมไปเลย จิน"

"ครับ" จินขานรับไดเอียน "มีอะไรเหรอ"

"เจ้าไปช่วยดูสองคนนั้นให้ที" 

"อ่อๆ ได้ๆ" แล้วจินก็รีบเข้าไปพยุงคู่แฝดให้ลุกขึ้นนั่ง

"ข้าว่าที่นี่มีคนต้องการหมอนะ" มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อนตามมาด้วยภาพของเจ้าของเสียง

"ไบรอค" ลุงโรมานทักปู่หมอแกก่อนใคร พวกผมจึงค่อยๆ โค้งทำความเคารพ

"ไหนคนเจ็บ" แกมาถึงแกก็ทำหน้าที่ของแกเลย "เจ้าเองเหรอ" ปู่หมอแกเดินเข้ามาหาผม

"จริงๆ แล้วก็มีหลายคนน่ะครับ" ผมบอกแก

"ข้ารู้ ก็เลยไม่ได้มาแค่คนเดียวไง เด็กๆ!" พอแกร้องเรียกก็มีหมอกับพยาบาลรวมๆ กันก็สี่คนได้เดินเข้ามาหาพวกเรา "ไปตรวจดู" แกหันไปบอกทีมแพทย์ของแก ก่อนหันกลับมาบอกพวกผมว่า "เดี๋ยวข้าจะทำแผลเย็บแผลให้ก่อนแล้วค่อยกลับไปพักฟื้นกันที่อกาธอน เพราะอยู่ที่นี่กว่าแผลจะหายคงอีกนาน"

"ยังมีอีกกลุ่มอยู่ที่ห้องพักกายด้วยนะคะ" จีซูรีบบอก

"อย่างงั้นเหรอ แล้วมีคนเจ็บกี่คน" ปู่ไบรอคถามขณะที่กำลังเช็ดทำความสะอาดแผลของผมอยู่

"ที่หนักๆ ก็คนหนึ่ง ส่วนคนอื่นคงแค่ฟกช้ำเหมือนผมน่ะครับ" จินเดินเข้ามาบอก

"งั้น...ข้าขอสองคนไปดูที่ห้องนู้นด้วย" ปู่หมอร้องบอกทีมของตัวเองก่อนหันมาบอกจินว่า "เจ้าพาพวกเขาไป" 

"ครับ" จินรับคำแล้วเดินนำหมอกับพยาบาลคู่หนึ่งออกไปด้วยกัน

"แผลลึกไหมท่าน" ลุงโรมานถามปู่หมอเรื่องแผลของผม

"ไม่ลึกมาก คงเพราะแรงส่งไม่เยอะ แต่ค่อนข้างช้ำนะนี่ ไปทำอะไรมา" ไปทำอะไรมาเหรอครับ ผมไม่ได้ตอบได้แต่นั่งหน้านิ่งให้เจ้าของฝีมือเป็นคนตอบแทน

"นั่นฝีมือข้าเอง" ปู่หมอหันไปมองหน้าไดเอียนแล้วแกก็ทำตาโตก่อนถามไดเอียนว่า "เจ้าเป็นทาธารัสแล้วเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" เอ้า! ไม่ได้สนใจแผลผมแล้วเหรอ

"เพิ่งเป็นวันนี้นี่แหละคะ" จีซูรีบตอบก่อนบอกปู่หมอแกว่า "แต่อีกคนกำลังจะซีดเป็นศพเพราะว่าปู่ไม่ยอมรักษาซักที" มีแอบกลัวผมเสียเลือดจนตายด้วย

"ทำไมต้องเอ็ดข้าด้วยล่ะ ข้าก็แค่แปลกใจ อยากรู้ซักหน่อย เดี๋ยวก็ปล่อยให้ตายจริงๆ ซะหรอก" ปู่ไบรอคว่าให้จีซูก่อนกลับมาทำแผลให้ผมต่อ

"ขอโทษค่ะ" จีซูรีบขอโทษแต่ก็รีบแก้ตัวกลับว่า "แต่หนูไม่ได้เอ็ดปู่นะคะ หนูแค่เป็นห่วงพี่เขาแค่นั้นเอง" เป็นห่วงแต่เธอมาทั้งวันพอรู้ว่าเธอก็เป็นห่วงผมเหมือนกันผมก็หายเหนื่อยไปเลย

"รู้แล้วว่าห่วง ถ้างั้นเจ้าก็ช่วยไปนั่งอยู่เฉยนะจีซู อย่ามายืนใกล้ๆ ข้า มันเกะกะ"

"โหยปู่อะ!" จีซูหมุ่ยหน้าใส่ปู่ไบรอค ปู่แกจึงทำมือไล่เธออีกครั้ง เธอถึงยอมไปนั่งอยู่เฉยๆ บนเตียงแต่คอก็ชะเง้อมองดูผมกับปู่หมออยู่ตลอด

"นอนลงๆ จะได้เย็บง่าย" ปู่แกบอกผม ผมจึงค่อยๆ ทำตามที่แกบอก ก่อนแกจะฉีดยาชาให้ผมและเริ่มลงมือเย็บปิดบาดแผล ผมเหนื่อยมากเลยอะ เหมือนไม่ได้พักมาหลายวันติดต่อกัน จนตอนนี้รู้สึกง่วงๆ เพลียๆ ตาจะหลับอยู่แล้ว

"หลับไปเลยก็ได้ไม่ต้องห่วง" ถ้าปู่หมอแกบอกอย่างนี้แล้วผมไม่เกรงใจแล้วนะ ผมก็คงต้องขอตัวพักกายพักใจให้หายเหนื่อยก่อนล่ะ ผมจึงค่อยๆ หลับตาลงแล้วปล่อยตัวเองตกสู่ภวังค์

'จบซักที'




.........จบ PART 128.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1368 LoliA (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 21:49
    ทำไมคู่รักน้องใหม่เขา ฮาร์ดคอกันจังพี่จ๋า น้องช๊อบชอบ อุ๊ย ผิดๆ อิอิ
    #ไรท์ไฟท์ติ้ง!!!
    #1,368
    0
  2. #1367 Snowaa (จากตอนที่ 134)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 17:12
    ว้าาาา ตอนนี้เเบบ ฟินนนนมากกก ต่อน้าค้าาา
    #1,367
    0