Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 112 : PART 106 : พวกเจ้าแพ้แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...


กว่าจีซูกับชูก้าจะกินข้าวเสร็จก็ใช้เวลากันเป็นชั่วโมงเลยคะ ก็มัวเล่นกันอยู่ตั้งนานสองนาน ตอนนี้พวกเราก็เก็บข้าวของเตรียมออกเดินทางกันต่อแล้วค่ะ

"แล้วเราจะไปทางไหนต่อคะคุณหนู" ยายแคสเปียร์ถามขึ้น

จะบอกว่ายังไงดีคะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ฉันได้มาแค่แหวนกับสารเท่านั้นเอง ลีนานก็ไม่ได้บอกอะไรมาก นางบอกแค่ให้ไปในส่วนที่หนาวเหน็บที่สุด

"ส่วนที่หนาวเหน็บที่สุด" ฉันเผลอเอ่ยขึ้นมาเมื่อคิดอะไรได้

"อะไรนะคะคุณหนู" ยายแคสเปึยร์ถามอีกครั้ง

"ส่วนที่หนาวเหน็บที่สุดในอกาธัซค่ะ" ฉันบอกทุกคน แต่เหมือนทุกคนจะไม่เข้าใจ

"เราก็อยู่ในเขตหนาวแล้วไง" จีซูว่า 

"ใช่ค่ะ เราอยู่ในเขตหนาว แต่นี่ไม่ใช่ส่วนที่หนาวที่สุด" พอเห็นฉันพูดแบบนี้ทุกคนก็มองหน้าฉันกันใหญ่ ไม่เชื่อฉันกันล่ะสิ กำลังคิดว่าฉันบ้าหรือไง 

"เดี๋ยวฉันมา" ฉันว่าแล้ว...



วึ้บ!



"เจนนี่!" นั้นคือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนที่ฉันจะ...



ฟึ้บ!



มาโผล่อีกที่หนึ่ง ที่ไหนน่ะเหรอ



แกร๊บ!



"ว๊าย!" 

เกือบตกลงไปคอหักตายซะแล้ว ดีนะคะที่ฉันเกาะไม้อีกกิ่งไว้ได้ พอมายืนอยู่บนนี้ ฉันก็พบว่าต้นไม้ต้นนี้สูงเอาการณ์เลยแฮะ 

ฉันมองไปรอบๆ เห็นหลังคาวังไอซีริชอยู่ริบๆ ส่วนอีกทาง 'ส่วนที่เหน็บหนาวที่สุด' ส่วนไหนที่เหน็บหนาวที่สุดกันแน่นะ ฉันต้องมองหามันให้เจอ แต่ที่นี่ก็เหมือนทาธารัสเลยอะ มีแต่พื้นที่สีขาวที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ที่ที่ไหนที่จะหนาวที่สุด เป็นไปได้ไหมว่า 'ยิ่งสูงยิ่งหนาว'

"จุดที่สูงที่สุดในเขตหนาว" ฉันว่าแล้วมองหาจุดที่ว่า 

"ที่ไหนกันนะ" แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดเข้ากับ "ปราสาท?"

ฉันก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นบ้าน วัง หรือปราสาท แต่มันเป็นสิ่งก่อสร้างลักษณะคล้ายๆ ปราสาทหิน แต่เหมือนสภาพจะเก่าโทรมจนจะกลายเป็นเศษซากอยู่แล้ว แต่ถ้าจะมีที่ไหนที่เราจะเจอใครสักคน ที่ที่นั้นก็ดูเหมือนจะเหมาะสมที่สุดแล้ว และมันยังเป็นจุดที่สูงที่สุดอีกด้วย ฉันว่ามันต้องใช่



วึ้บ!



กลับไปหาพวกนั้นดีกว่าค่ะ



ฟึ้บ!



"ทุกคน!"

"เจนนี่!" คนอื่นๆ หันมามองฉัน

"หายไปไหนมา" จีมินถาม ฟังจากน้ำเสียงแล้ว เหมือนจะเคืองฉันนะเนี่ย

"ทุกคนต้องอยากรู้แน่ว่าฉันเจออะไร" ฉันบอกคนอื่นๆ ด้วยความตื่นเต้น

"เจออะไรเหรอคะ" ลิซ่าถาม ฉันยิ้มและมองหน้าคาดหวังของทุกคน ก่อนจะบอกว่า "ส่วนที่เหน็บหนาวที่สุด"




"ไม่แน่ใจ" 

จีซูเอ่ยขึ้นทันที่ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังว่าที่ที่เราจะไปนั้นมันเป็นแค่การคาดการณ์ของฉัน

"แกบอกว่าไม่ใจ ทั้งที่พาเราเดินมาตั้งครึ่งทางแล้วเนี่ยนะ ทำไมไม่บอกซะตอนที่ไปถึงเลยล่ะ" พี่แกก็โวยวายไปได้ 

"ก็มันดูน่าจะเป็นไปได้ที่สุดแล้วค่ะ" ฉันบอก

"เหรอ!" ประสานเสียงกันเชียว

"พวกแกเชื่อฉันเหอะน่า เซ้นท์ฉันมันบอก" 

"เซ้นท์คุณหนูเชื่อได้แค่ไหนกันเชียว" ยายแคสเปียร์ชอบโผล่มาขัดอยู่เรื่อยเลย

"เชื่อได้กว่าคุณยายก็แล้วกันค่ะ" 

"คุณยาย เจนนี่ว่ายายเป็นผีเชื่อไม่ได้อะคะ" 

"ยายรู้แล้วค่ะ ไม่ต้องย้ำ" ยายแคสเปียร์หันไปบอกโรเซ่

"ขอโทษค่ะยาย ก็เห็นยายอายุมากแล้ว เลยนึกว่าหูจะตึงไม่ได้ยินซะอีก"

"หนูโรเซ่! ตีสักป้าบดีไหมเนี่ย" ยายแคสเปียร์เตรียมท่าจะตีแขนโรเซ่ จนโรเซ่รีบวิ่งไปหลบหลังลิซ่า

"โรเซ่คงแค่ล้อเล่นน่ะค่ะยาย ยายออกจะหน้าตึงสวยเช้งเหมือนสาวๆ วัย 15 หยกๆ 16 หย่อนยาน เอ้ย หย่อนๆ ยังดูวัยรุ่นอยู่เลย" ยัยลิซนี่ก็พูดซะยายแคสเปียร์ลอยสูงกว่าเดิมอีกค่ะ 

"หลานก็ชมยายเกินไป"

"ยิ้มกว้างไปล่ะ" จีซูบอกยายแคสเปียร์ แต่ใช่ว่ายายแกจะหุบยิ้มลงหรอกนะคะ แล้วสี่คนนี้ก็เริ่มเม้าท์มอยคนอื่นตามประสาผู้หญิงกันต่อ เรียกว่านินทาคนอื่นน่าจะถูกกว่า

"รู้มั๊ยว่ายายเคยเจอพวกหนุ่มๆ คนรักเก่าของลีนานด้วยนะ" และก็เม้าท์เรื่องลีนานด้วยค่ะ

"จริงเหรอคะ" และเมมเบอร์ทั้งสามคนของฉันก็เหมือนจะอยากรู้ไปด้วย 'เห้อ จริงๆ เลย'

"ก็ใช่สิจ้ะ แต่อยู่ในโลกวิญญาณนะ แต่ยายบอกเลยว่างานดีทุกคน ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ายังมีชีวิตกันอยู่จะแซ่บแค่ไหน" ยายแคสเปียร์นี่ก็อีกคน เห็นผู้ชายหล่อๆ เป็นไม่ได้ 

ฉันว่าปล่อยให้สี่คนนี้เม้าท์กันให้พอดีกว่าค่ะ เพราะฉันมีเรื่องต้องคุยกับชายขี้มโนคนนั้น ตอนนี้คงกลายเป็นผู้ชายขี้นอยด์แทนไปแล้ว นู้นแหน่ะ เดินอยู่หลังสุดกับจองกุกเลย งอนอะไรฉันก็ไม่รู้ เพราะงี้ฉันจึงหยุดเดินเพื่อรอเขา พวกบังทันกำลังเดินขึ้นมา 

จิน ชูก้า แรปมอนเดินนำทีมมา พวกพี่เขาหันมามองฉัน ฉันก็ไม่รู้จะทำอะไรก็เลยยิ้มน้อยๆ ให้แล้วบอกพวกพี่เขาว่า...

"เดินไปก่อนเลยค่ะ" พวกพี่เขาก็เลยพยักหน้าน้อยๆ ให้ก่อนจะเดินเลยฉันไป 

'เห้อ' รู้สึกไม่ชินยังไงก็ไม่รู้ ฉันคงต้องพยายามเข้ากับพวกพี่เขาให้มากกว่านี้

"น้องเจนนี่" คงยกเว้นกับพี่เจโฮปที่กำลังเดินมากับวี 

"มาหามันเหรอ" แถมรู้ไปซะหมด ฉันจึงพยักหน้าให้

"ไอ้กุก!" พี่แกเรียกจองกุกทำไมกันคะ "มึงไปเดินกับคนมีคู่ได้ยังไง เห็นมั๊ยเจ้าของเขามาทวงแล้วนิ่" 

โอ้ยยยย...พี่เจโฮปนะพี่เจโฮป พูดแบบนี้ได้ไงกันคะ ฉันก็อายเป็นนะ 'ไม่ได้ๆ ห้ามอาย' ต้องคีพลุคเอาไว้หน่อย

"เอ้าเหรอ" แล้วจองกุกก็รีบวิ่งขึ้นมาหาเจโฮปกับวี

"ก็ผมไม่รู้อะ แต่ฮยองแกหน้าบึ้งมากเลยนะครับ ไม่รู้เป็นไร" จองกุกว่า 

จะเป็นอะไรล่ะคะ ก็งอนฉันน่ะสิ แล้วสามคนนี้ก็เดินผ่านฉันไป เหลือจีมินที่กำลังเดินหน้าบึ้งมาจริงๆ ด้วย แถมพอเขาเห็นฉันแทนที่จะหยุดกลับเดินเลยไปซะงั้น 'หืม ง้อก็ได้'

"จีมิน" ฉันเรียกและรีบเดินให้ทันเขา แต่จีมินก็ยังไม่สนใจฉันอยู่ดี

"ขอโทษ ก็ไม่คิดว่าจะเป็นห่วงกันขนาดนี้"



ควับ!



ตกใจหมด จู่ๆ ก็หยุดเดินกะทันหันแล้วยังหันปุบปับมาอีก จีมินมองฉันหน้าเข้มเลยอะ

"ทำไมถึงคิดว่าฉันจะไม่ห่วงเธอ" เขาว่า

"ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันไม่ได้หมายความ..."

"ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ" จีมินพูดแทรกขึ้นสายตาจริงจัง ถึงจะโกรธแต่ก็ยังมีแววเป็นห่วงอยู่ตลอดเลยนะผู้ชายคนนี้

"อย่าหายไปไหนคนเดียวแบบนี้ รู้มั๊ยว่ามันอันตราย ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง" เอ็ดใหญ่เลยค่ะ

"แค่แปบเดียวเอง" ฉันแก้ต่าง

"แปบเดียวก็ไม่ได้ เรื่องร้ายๆ มันเลือกเวลาเกิดไม่ได้หรอกนะ" ท่าจะโกรธฉันจริงจังเลยแหละ 

"แต่ฉันก็ปลอดภัยแล้วไง" ฉันบอกเขา แต่ดูเหมือนคำพูดของฉันจะไม่ค่อยโดนใจคนฟังเท่าไหร่

"ปลอดภัย? วันนี้อาจใช่ แต่วันหน้าไม่แน่ เพราะงั้นตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปไหนคนเดียวอีกโดยที่ไม่มีฉัน เข้าใจมั๊ย" นี่กฎอะไรคะเนี่ย พอจีมินเห็นว่าฉันนิ่งไม่ยอมตอบ เขาก็ถามย้ำขึ้นมาอีกครั้งว่า...

"เข้าใจมั๊ย"

"อื้อ" ฉันตอบ

"อย่างนี้ค่อยน่ารักหน่อย" เขาว่าและหยิกแก้มฉันไปด้วย อะไรกันคะ

"หายโกรธแล้วเหรอ" ฉันถาม

"อืม" จีมินพยักหน้าและยิ้มน้อยๆ

"ทำไมง่ายจัง" จริงๆ นะคะ แค่ฉันยอมทำตามก็หายโกรธแล้ว นึกว่าจะงอนนานกว่านี้ซะอีก

"แล้วทำไมต้องยากด้วยล่ะ" 

"ก็ไม่รู้ ก็นึกว่านายจะมโนแล้วคิดมากกว่านี้ซะอีก"

"ถ้าเป็นเมื่อก่อนอาจใช่ แต่ตอนนี้ ง่ายๆ ไว้น่ะดีแล้ว เพราะถ้าทำตัวยากขึ้นมา เดี๋ยวเธอก็ถอดใจไม่ง้อฉันพอดี" ดูเหมือนจะรู้ทันฉันนะคะ

"รู้ได้ไงว่าฉันจะถอดใจ"

"เธอจะไม่ทนทำเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก" เขาว่า แต่จีมินก็ไม่ได้รู้ไปซะทุกเรื่องหรอกนะ

"ก็ถ้าคนที่ว่าคือคนที่ฉันแคร์ นายคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะไม่ทำ ถ้าหากเขามีความหมายกับฉัน คิดว่าฉันจะยอมปล่อยเขาไปเหรอ ฉันไม่ได้โง่พอจะปล่อยคนสำคัญแบบนั้นไปจากชีวิตหรอกนะ" ฉันบอก และดูเหมือนเขาจะชอบมัน เพราะจีมินค่อยๆ เผยรอยยิ้มกว้างขึ้นจนฉันเริ่มหมั่นไส้

"ยังไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเป็นนาย" ฉันว่าให้เขา

"ก็ไม่ได้ว่าเป็นฉัน ฉันแค่ดีใจแทนคนสำคัญของเธอ" โกหกชัดๆ เห็นๆ อยู่ว่าเขาคิดว่าเป็นตัวเอง ซึ่งก็คิดถูกแหละ

"แต่แน่ใจนะว่าที่นั่นจะมีคนที่เราตามหา" เขาถาม ถามเหมือนพวกเมมเบอร์เลยค่ะ

"ก็...ไม่แน่ใจ" ฉันก็ตอบเหมือนเดิมเช่นกัน

"ไม่แน่ใจ?" ไม่ใช่ว่าจะพูดแบบเดียวกันกับจีซูนะคะ "ไม่แน่ใจ...แสดงว่าก็ยังมีส่วนที่มั่นใจอยู่บ้าง"

"ไม่ต้องมาพูดเอาใจเลย" ฉันบอกเขา

"เอาใจอะไรเล่า ก็เราทำนายอนาคตไม่ได้สักหน่อย ไม่แน่สิ่งที่คาดว่าจะเกิดอาจไม่เกิดขึ้นก็ได้ และสิ่งที่ไม่แน่ใจ ท้ายที่สุดนั้นอาจเป็นสิ่งเดียวที่เรามั่นใจได้" เขามองตาฉันอย่างมีความหวัง

"นี่แหละที่เรียกว่าพูดเอาใจ" ฉันบอกเขา จีมินจึงยิ้มตาหยีแล้วบอกฉันว่า...

"ก็เอาเถอะน่า อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป เราไม่ต้องไปคาดหวังกับมันหรอก แค่ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ เราจะได้ไม่เสียใจว่าอดีตเราเคยทำอะไรผิดพลาด เพื่อที่อนาคตเราจะได้เดินต่อไปอย่างมั่นคง" นักปราชญ์มาเองเลยเปล่าคะ

"มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน" ฉันว่า

"มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน" จีมินทวน 

"ใช้ได้เลยนะ ไปเอามาจากไหนเนี่ย" จีมินถามฉัน

"ยัยลิซบอกน่ะ"

"แต่ฉันไม่ได้ต้องการความมั่งคั่งหรอกนะ แค่เราสองคนมั่นคงและยั่งยืน ฉันก็พอใจแล้ว" ถ้าไม่พูดแนวนี้ก็คงไม่ใช่จีมิน

"จ้า พ่อปากน้ำผึ้งเดือนห้า" เรื่องปากหวานต้องยอมเขาจริงๆ ค่ะ

"ชิมดูก็ได้นะว่าจะหวานหรือเปล่า" สายตาเชื้อเชิญไปอีก

"ฝันไปเหอะ" ฉันว่าแล้วออกเดินต่อ

"แหม จริงๆ แล้วก็อยากชิมล่ะสิ แต่คงอายเพราะว่ามีคนอยู่ตรึม" ยังจะเดินมากวนใจฉันอีก

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันบอกเขา

"ก็ได้" แล้วจีมินก็ทำท่ารูดซิปปาก "ถ้าคนสำคัญขอ ฉันก็จะทำตาม" ล้อเลียนฉันอีก

"ทุกคน" จีซูเอ่ยขึ้น ขณะที่เรายังเดินอยู่ระหว่างทางไปปราสาทหลังนั้น

"มีอะไรเหรอ" ชูก้าถาม

"ฉันรู้สึกได้" จีซูว่า รู้สึกได้อย่างนั้นเหรอคะ

"พี่หมายถึง...อกาธัซเหรอคะ" ลิซ่าถาม จีซูจึงพยักหน้าให้กับเรา พวกเราแต่ละคนมองสำรวจกันไปทั่วทิศทาง

"พี่ว่าเราเกาะกลุ่มกันไว้ดีกว่า" จินว่า แล้วทุกคนก็ค่อยๆ ทยอยเดินเข้ามารวมตัวกัน

"ค่อยๆ เดินกันไปนะ อย่างระวัง" จินเสนิม

เราจึงค่อยๆ เดินไปข้างหน้าทีละก้าวๆ อย่างค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป แต่พื้นที่โล่งที่มีแค่พื้นหิมะกับต้นสนที่โตห่างกันแบบนี้ พวกอกาธัซจะไปซ่อนที่ไหนได้คะ บนต้นสนเหรอ ฉันมองหาก็ไม่มีนะ หรือจะมาจากท้องฟ้า ขี่มังกรหรือนกอินทรีย์มางี้ แต่ท้องฟ้าก็โล่งโปร่งเปิดสว่างมาเลยอะ ไม่มีนกสักตัว



สวบ!



เท้าฉันยุบลงไปในหิมะเหมือนปกติ แต่ครั้งนี้ ฉันว่ามันแปลกไป มันรู้สึกเหมือนไม่ได้เหยียบหิมะอยู่เลยค่ะ มันรู้สึกเหมือนเหยียบก้อนอะไรสักอย่างที่นุ่มๆ ดึ๋งๆ เหมือนลูกบอล เหมือนมันมีบอดี้เลยอะ และพอฉันทิ้งน้ำหนักลงเท้าข้างนี้เพื่อจะก้าวต่อไป ไอ้ก้อนนุ่มๆ เด๋งๆ ที่ฉันว่ามันก็...

"อ่าห์!" มีมือโผล่มาจากใต้พื้นหิมะค่ะ

"ทุกคน!" ฉันตะโกนบอกพวกเรา ในขณะเดียวกัน มือนั้นก็คว้าขาฉันเอาไว้ 

"ย่าห์!" แล้วก็มีอีกหลายร่างโผล่มาจากใต้พื้นหิมะ จนคนอื่นๆ ต้องรีบเรียกอาวุธออกมา



อั๊ก!



ฉันกระทึบเท้าข้างนั้นลงไปอย่างแรง และฉันก็พบว่าไอ้ก้อนนุ่มๆ เด๋งๆ ที่ฉันว่า มันคือพุงของไอ้อ้วนคนหนึ่งที่สะดุ้งออกมาจากใต้พื้นหิมะ แรงกระแทกคงทำเอามันจุกจนเผลอปล่อยมือจากเท้าของฉัน ฉันกำลังจะกลับตัววิ่งเข้าหากลุ่ม แต่ว่า...



ตุ้บ!



มันกระโจนคว้าขาฉันเอาไว้จนฉันล้มหน้าคว่ำไปกับพื้นหิมะ

"โอ้ย!" 

"เจนนี่!" จีมินพยายามจะเข้ามาช่วย แต่เขาก็กำลังรับมือกับพวกเบิ้มนี่เหมือนกับคนอื่นอยู่เหมือนกัน เพราะงั้นฉันรอไม่ได้หรอก

"ปล่อยฉัน!"



ตุ้บ!



ฉันถีบหัวมันเต็มแรง แต่ดูเหมือนมันไม่ได้สะทกสะท้านเลย

"ปล่อย!!!" 



ตุ้บๆๆๆๆ



ฉันรัวเท้าอีกข้างใส่มันไม่ยั้ง

"เจ้าถูกจับแล้ว" มันว่า

"แค่ชั่วคราวเท่านั้นแหละ ย่าห์!" 



กริ้ง!



ฉันพยายามจะฟันดาบลงไปกลางหัวของมัน แต่มันก็ไวต้านดาบของฉันด้วยดาบของมันไว้ได้ทัน ถ้ามันไม่ยอมปล่อย งั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละ



"อึ้บ!" 



ฉันใช้แรงทั้งหมดกลิ้งตัวไปตามพื้นหิมะ ทำให้เจ้าอ้วนพลอยกลิ้งตามมาด้วย แต่ดูเหมือนหุ่นของมันจะเป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนที่ 'เข้าทางฉันล่ะ' ฉันรีบลุกขึ้นนั่งและระหว่างที่มันกำลังจะหงายตัวขึ้นมานั้น ฉันก็...

"ย่าห์!"

"เจ้า..." เจ้าอ้วนสิ้นลมคาดาบของฉันที่ปักอกอยู่



"อ๊าก!!!" 



ฉันหันไปตามเสียง และเห็นว่าพวกมันคนนึงดูเหมือนกำลังโดนจีซูใช้พลังเข้าสู้ ดาบที่อยู่ในมือของมันค่อยๆ ลงบนพื้น มันบิดตัวไปมาเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบจากข้างในตัว

"อ๊าก!!!" 

แล้วมันก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงไปกับพื้น นอนดิ้นทุรนทุราย ในขณะที่ลิซ่า ชูก้า และจองกุกคอยกันพวกมันให้จีซู ดูจากจำนวนแล้วพวกมันน่าจะมีสัก 16 คนได้

"ไปเว้ย! ย่าห์!" วีร้องขึ้นพร้อมกระโจนใส่อกาธัซสองคน โดยมีแรปมอนและเจโฮปเป็นฐานสปริงให้ จนอกาธัซสองคนล้มลงไปกับพื้น และทันทีที่พวกมันล้มลงไป

"ไอ้พวกชั่ว!" เจโฮปใช้ค้อนไม้อันใหญ่ทุบร่างอกาธัซคนนึงไปหลายที ส่วนแรปมอน...

"ไอ้พวกเลว!" นี่ไปเก็บกดจากไหนมาหรือเปล่าค่ะ จ้วงแทงแบบไม่บันยะบันยังเลย สยองแท้

"โรเซ่!" พี่จินเรียกโรเซ่ในขณะที่ตัวเองกำลังล็อคตัวอกาธัซคนหนึ่งเอาไว้ให้หันไปหาโรเซ่ และเมื่อโรเซ่เห็น...



ปั๊ก!



จะรอดมือยัยโรเซ่ไปได้เหรอค่ะ ส่วนจีมิน...



กริ้งๆๆ



กำลังฟาดฟันกับไอ้ผอมร่างสูงอยู่เลยค่ะ และนั้นเหมือนจะมีอีกตัววิ่งเข้ามาหาเขาแล้ว แต่จีมินไม่ได้สนใจไอ้คนมาใหม่เลย ไม่ได้การณ์ล่ะ



วึ้บ!



'แกตายแน่'



ฟึ้บ!



ฉับ!



ฉันโผล่ดักหน้าเจ้าคนมาใหม่ที่กำลังจะวิ่งเข้าหาจีมินแล้วเฉือนท้องมัน จนตัวมันหมุนตามแรงดาบ ฉันรีบหมุนตัวกลับก่อนที่จะ



ฉับ!



"อ๊าก!" ฟันอกมันเป็นทางยาวจนมันล้มทั้งยืน

"เจนนี่!" ฉันหันไปตามเสียงเห็นโรเซ่ง้างธนูมาทางฉัน และ...



ฟิ้ว~



ธนูนั้นเฉียดหูฉันไปจนได้ยินเหมือนเสียงลมวิ่งผ่าน ฉันหันไปตามธนูนั้น และมันก็วิ่งไปหาเป้าหมายที่โรเซ่เล็งไว้ เป้าหมายที่กำลังจะลงดาบใส่ฉัน แต่...



ปั๊ก!



โชคร้ายที่มันโดนเกือบไปซะก่อนที่มันจะเก็บฉัน

"เป็นอะไรมั๊ย" จีมินวิ่งมาหาฉัน ฉันส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร

"โรเซ่!" ฉันหันไปเรียกโรเซ่ โรเซ่มองหน้าฉัน เราสบตากัน ฉันพยักหน้าให้เธอ โรเซ่พยักหน้าตอบฉัน 

"ได้เวลาเก็บกวาดแล้ว" ฉันบอกจีมิน ก่อนที่โรเซ่จะ...



กึก!



ร่างของพวกมันที่เหลือหยุดนิ่งอยู่กับที่

"ทุกคน! ลุยโล้ด!" เจโฮปบอก หลังจากนั้นพวกเราจึง...

"ย่าห์!!!" ใส่มันไม่ยั้งเลยคะ



ฟึ้บ!



จ้วก!



ฟึ้บ!



ฉับ!



ฉันอยากให้พี่มินโฮมาอยู่ตรงนี้ด้วยจัง ไม่งั้นคนพวกนี้คนโดนกำจัดโดยเวลาเพียงเสี้ยววินาทีแน่ และทันทีที่เวลากลับมาเดินเป็นปกติ



ตุ้บ!



ร่างไร้วิญญาณของพวกที่เหลือล้มลงนอนแอ้งแม่งไปกับพื้น

"หมดสักที" วีว่า แต่...



"เจนนี่!" 



ตุ้บ!



ปั๊ก!



"โอ้ย" 

"เป็นไรหรือเปล่า" โรเซ่ที่พุ่งตัวพาฉันออกมาข้างทางถามขึ้น

"เมื่อกี่นี้มันอะไรอะ" ฉันถามโรเซ่ โรเซ่จึงมองไปที่สิ่งนั้น ลูกธนูดอกงามปักคากลางลำต้นของต้นสนซะแน่นเลยค่ะ



กั้บๆๆ กั้บๆๆ



เสียงนี้มัน...

"มหาซวยของแท้" เจโฮปว่า หลังจากที่เห็นขบวนอกาธัซบนหลังม้าที่มากันเป็นฝูง มันเยอะกว่ากลุ่มเมื่อกี้เป็นสองเท่าแล้วมั้ง

"ทุกคน! เตรียมยิง!" ชูก้าร้องบอกทุกคน ทุกคนจึงเปลี่ยนอาวุธให้เป็นธนู

"โรเซ่" ฉันเรียกโรเซ่ "อีกครั้ง" โรเซ่พยักหน้ารับ แล้ว...

"..." แต่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยอะ

"อีกครั้ง" ฉันบอกโรเซ่ เธอหลับตาลงทำสมาธิและเริ่มใช้พลังอีกครั้ง แต่...

"..."

"เจนนี่" เธอเรียกฉัน และสายหน้าบอกว่าทำไม่ได้ สงสัยจำนวนคนพวกนี้จะเยอะเกินพลังที่โรเซ่จะทำได้

"งั้นก็เตรียมอาวุธ" ฉันกับโรเซ่ลุกขึ้นยืน และง้างธนูรอคำสั่งจากชูก้า

"ยิง!!!"



ฟิ้วๆๆ ฟิ้วๆๆ



"ฮี้!!!" 

ม้าบางตัวที่โดนธนูปักเข้าที่ขาล้มลงก่อนที่จะถึงตัวพวกเรา และอกาธัซบางคนที่โดนยิงก็ร่วงลงไปก่อน แต่ด้วยความเร็วของม้าและความฮึกของพวกมัน ธนูแค่ 11 ดอก คงต้านมันไม่ไหวหรอกค่ะ

"พวกเจ้าตาย!!!" หนึ่งในพวกมันตะโกนข่มขู่พวกเรา

"กูไม่อยู่แล้วนะ!"

"พี่เจโฮป!/ฮยอง!" เจโฮปวิ่งกลับทางเดิมไปนู้นแล้วค่ะ

"ไอ้โฮปรอกูด้วย!" พี่จินก็ด้วย

"พวกมึง!" แรปมอนเรียกพวกฉัน "อยู่ก็ตาย หนีก่อนว้อย!" เอาก็เอาค่ะหนีก็หนี

"เร็วโว้ย!" 

พี่จินหันกลับมาเรียกเรา พวกเราถึงรีบวิ่งตามไป แต่พื้นหิมะมันวิ่งยากมากเลยนะคะ วิ่งทีเท้าก็ยวบยุบลงไปด้วย พลังที่เราใช้ไปกับศึกเมื่อกี้ก็เยอะอยู่แล้ว ยังต้องมาใช้กับการวิ่งอีก ฉันว่าต้องมีคนหมดแรงแน่ๆ เลยค่ะ และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ด้วย เพราะ...

"จองกุก"

"ลิซ่า!" จองกุกรีบวิ่งกลับไปหาลิซ่าที่ดูเหมือนจะขาอ่อนหมดแรงไปซะก่อน

"พวกฮยอง! ช่วยด้วย!" จองกุกร้องเรียกพวกเรา 

"ทุกคน! กลับไปช่วยมัน!" 

พอสิ้นเสียงแรปมอน พวกเรารีบเบรคตัวและหันหลังกลับ ก่อนจะออกวิ่งกันสุดพลัง แต่ระยะทางระหว่างเรากับจองกุกมันห่างกว่าระยะทางของพวกมันกับจองกุกน่ะสิค่ะ ก่อนที่พวกเราจะวิ่งไปหาสองคนนั้นได้ พวกเขาคงกลายเป็นศพแน่ๆ ไม่ได้ค่ะ ฉันจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้

"โรเซ่" ฉันเรียกโรเซ่ โรเซ่จึงหันหน้ามาหาฉัน ฉันยื่นมือไปหาเธอและบอกเธอว่า "ไปล้มม้ากัน" โรเซ่คว้ามือฉันไว้แล้วเราสองคนก็...



วึ้บ!



เราต้องทำได้ค่ะ



ฟึ้บ!



ฉันกับโรเซ่จัมป์มาอยู่ข้างทางหลังต้นไม้ระหว่างพวกอกาธัซกับลิซ่าและจองกุก

"แกมัดให้แน่น" ฉันบอกโรเซ่ให้มัดเชือกกับต้นไม้ โรเซ่พยักหน้ารับ 

'โอเค' 



วึ้บ!



คราวนี้ก็ตาฉัน



ฟึ้บ!



ฉันจัมป์มาอยู่หลังต้นไม้ของอีกฝั่งพร้อมปลายเชือกอีกด้าน ฉันเห็นเชือกสั่นเบาๆ มาจากการกระตุกของโรเซ่ที่บอกให้รู้ว่าเธอมัดเสร็จแล้ว ฉันต้องดึงมันให้ตึงเมื่อพวกมันมาถึง เพราะงั้นฉันจึงใช้เท้ายันต้นไม้ไว้เบาๆ ก่อน ก่อนที่พวกมันจะมา

'5 4 3 2 1 ดึง!' 

ฉันดึงเชือกให้ตึงในขณะเดียวกันก็ยันเท้าไว้กับต้นไม้ให้มั่น

"ฮี้!!!!" 

เสียงม้าหลายตัวร้องระงมเหมือนขามันสะดุดเชือกจนล้ม แต่ด้วยจำนวนและแรงจากกำลังม้า ทำให้ฉันจะต้านมันไม่อยู่แล้ว ขาฉันเริ่มสั่นและมือก็เริ่มแสบเพราะเชือกที่บาดผิว

"อ่า" ฉันเห็นเลือดที่เปื้อนอยู่บนเชือกที่ฉันจับอยู่ 'มือฉัน'

"อ่า!!!" แต่ฉันต้องต้านเอาไว้ให้ได้ มันเจ็บนะคะ เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา



กริ้งๆๆ



เสียงเหมือนการปะทะกันอีกครั้งเลย 

"ฮี้!!!!"

"ไม่!!!" ตัวฉันลอยไปตามแรงดึงของเชือกจนปลิวออกมาจากข้างทาง



ตุ้บ!



จุกจังเลย

"เจ้า"

'ไม่!' 



ชึ้บ!


ดีนะคะที่ฉันพลิกตัวหนีขวานเล่มนั้นได้ทัน ไม่งั้นได้หัวแบะแน่

"พวกเจ้าแพ้แล้ว" ไอ้แก่หน้าเด็กบอกฉัน ที่ฉันเรียกมันอย่างนี้เพราะมันหน้าเด็กค่ะแต่ผมขาวโพลนเมื่อคนแก่เลย



ชึ้บ!



ฉันพลิกตัวหนีอีกรอบ

"จะไม่มีใครรอดไปได้..."



อั๊ก!



ฉันเกี่ยวแส้ที่ขาของมันแล้วดึงมันหงายหลังล้ม ก่อนที่ฉันจะรีบลุกขึ้นยืนและเปลี่ยนแส้เป็นดาบ แล้วฟาดดาบลงไปใส่ไอ้แก่หน้าเด็ก



กริ้ง!



แต่มันก็ต้านฉันไว้ได้ทัน ฉันยกดาบหมายจะฟาดมันอีกครั้ง แต่ว่า...



อั๊ก!



'โอ้ย!' ฉันโดนมันถีบเข้าที่ท้องจนเซถอยหลังไป มันรีบดีดตัวขึ้นจากพื้น 

"ข้าไม่ได้ง่ายหรอกนะ" มันว่าแล้วเตรียมท่าจะเข้ามาหาฉัน ดาบกับขวาน มาลองกันสักตั้ง

"ข้าก็ไม่ง่ายเหมือนกัน" ฉันว่าแล้วเราสองคนก็...

"ย่าห์!!!!"



กริ้งๆ กริ้งๆ



มันมีแค่ขวานแท้ๆ แต่กลับรู้วิธีต้านดาบของฉัน มันทำได้ยังไงกันค่ะ

"ฝีมือเรามันต่างชั้นกันสาวน้อย" มันเรียกฉันว่าอะไรนะคะ

"ข้าไม่ใช่สาวน้อย" ฉันฟาดดาบใส่มันไม่ยั้ง



กริ้งๆ กริ้งๆ



แต่มันก็ต้านฉันไว้ได้อีก ถ้าแค่ไอ้นี้ยังต้านฉันได้ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ จำนวนของพวกมันไม่ได้ลดน้อยลงเลย ในขณะที่พวกเราดูล่อแหล่เหมือนจะหมดแรงกันอยู่แล้ว 

"พวกเจ้าแพ้แล้ว ย่าห์!"



กริ้ง!



ฉันต้านแรงขวานนั้น แต่แรงที่ลงมานั้นหนักหนาเหลือเกิน

"ย่าห์!" มันลงขวานมาอีกครั้ง



กริ้ง!


แต่ฉันก็ยังพอต้านได้อยู่ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามือฉันมันสั่นไปหมด และเหมือนแขนก็เริ่มจะหมดแรงไปด้วย ฉันไม่รู้ว่าฉันจะต้านมันได้นานแค่ไหน หรืออาจจะแค่...

"ย่าห์!"



กริ้ง!



ได้แค่นี่ไง ดาบฉันหลุดจากมือและตัวฉันก็ล้มลงไปกับพื้น ไอ้แก่หน้าเด็กส่งยิ้มเหี้ยมมาให้ฉัน มันเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

"กูต้านไม่ไหวแล้วนะ" ฉันหันไปตามเสียงของจิน 

ภาพที่เห็นคือ ทุกคนกำลังอยู่ในวงล้อมของพวกอกาธัซที่ร่างกายสูงใหญ่ยังกะเทรนเนอร์ฟิตเนส ในขณะที่พวกเราตัวเล็กนิดเดียวพอเทียบกับพวกมัน แรงกำลังยิ่งแล้วใหญ่ โดนฟาดอาวุธลงทีนึง เราก็ถอยกลับไปตั้งสองก้าว 

"ไอ้วีระวัง!"


พลั้ว! 



"นายวี!"


พลั้ว!



วีโดนหวดเข้าที่หลังและท้ายทอยเต็มๆ จนเขาล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น



"นายวี!"



ปั๊กๆๆ



โรเซ่ยิงธนูไปด้วยวิ่งไปด้วยเพื่อเข้าไปหาวี แต่ระหว่างทาง...



ปั๊ก!



"ไม่!" 

ฉันร้องออกไปเมื่อเห็นโรเซ่โดนธนูปักที่อกขวา แรงธนูนั้นทำให้เธอหยุดนิ่งกับที่ ร่างของเธอค่อยๆ ทรุดลง โรเซ่คุกเข่าลงที่พื้น น้ำตาฉันไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

"นายวี" นี้คือเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากเธอ ก่อนที่เธอจะล้มตัวลงไปด้านข้างและหมดสติ

"โรเซ่!!!" ทุกคนร้องเป็นเสียงเดียวกัน



"ไม่!!!!!" 



"อ่าห์!/อ๊าย!/อ๊าก!" 

พวกเรารวมทั้งพวกอกาธัซที่อยู่ที่นี่ต่างเอามือกุมหัวกันไว้ทันที อาวุธที่อยู่ในมือของพวกเราต่างร่วงลงกับพื้น ไอ้แก่หน้าเด็กทรุดตัวนั่งลงกุมขมับอยู่กับพื้นตรงหน้าฉัน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ปวดหัวแล้วค่ะ มันลามไปถึงหัวใจด้วย ทั้งหัวและใจของฉันตอนนี้มันรู้สึกบีบรัดไปหมด ช่วงหนึ่งมันก็เหมือนฉันกำลังโดนบดขยี้โดนบีบอัดจนแทบขาดใจ แต่ช่วงหนึ่งฉันก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันกำลังพองออกจนแทบจะระเบิด ทั้งแรงอัดแน่นแรงปลดปล่อยที่มากเกินไปทำให้พวกเรานอนทุรนทุรายกันอยู่บนพื้นหิมะ

"อ่าห์!" 

อกาธัซบางคนที่ทนไม่ได้ มีเลือดไหลออกจากปาก ตา จมูก และหู ก่อนที่เขาจะ...

"อ๊าก!!!" สิ้นลมหายใจ

"จีซู! ใจเย็นๆ" แต่คงยกเว้นคนหนึ่ง

ชูก้านั่งอยู่ข้างๆ จีซู เขาพยายามเรียกสติจีซู ทึ้งเขย่า ทั้งตะโกน

"จีซู! พอได้แล้ว!"

"ไม่!!!!" แต่จีซูคงสติแตกไปแล้วแน่ๆ

"จีซู! ถ้าเธอไม่หยุด เราจะตายกันหมดนะ!" ถึงชูก้าจะพูดแบบนั้น แต่จีซูก็เหมือนจะคุมพลังตัวเองไม่ได้แล้ว



จึ้ก!



"เฮ้อๆๆ" ฉันหอบหายใจแรงทันทีที่พลังนั้นหยุด แต่ทำไมจู่ๆ พลังถึงดับไปดื้อแบบนี้ล่ะคะ

"พี่ชูก้า ฉัน...ฉันขอโทษ"

"จีซู!" 

จีซูหมดสติไปแล้วค่ะ ทำไมเธอถึงหมดสติไปได้ล่ะ หรือเพราะใช่พลังมากไป แต่นั้น 'อะไรกัน'

ฉันเห็นชูก้าหยิบลูกดอกดอกหนึ่งที่ปักอยู่หลังของจีซูขึ้นมา ลูกดอกอะไรกันคะ คงไม่ใช่ลูกดอกอาบยาพิษใช่มั๊ย

'ไม่นะ' ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้จริงๆ ฉัน...ฉันพาทุกคนมาตาย เป็นความผิดของฉัน

"จีซูๆๆ ได้ยินฉันไหม" ชูก้าตบหน้าจีซูเบาๆ

"จีซู! ฉันถามว่าได้ยินฉันมั๊ย จีซู!" ชูก้าพูดด้วยความโมโห พี่เขาคงโมโหจนร้องไห้ออกมา

"ใครกัน! ใครทำร้ายเธอ!" พี่เขาตะโกนเสียงดัง

"ข้าเอง!"




.........จบ PART 106.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1441 -wa-ya- (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 00:09
    ตอนนี้อ่านแล้วลุ้นมากเลย ชอบความโรเซ่ห่วงวี ความชูก้าห่วงจีซู
    #1,441
    0
  2. #1215 Preaw (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 16:05
    รอค่าา
    #1,215
    0
  3. #1209 NatpreeyaPp (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 10:00
    ไรท์คะ ค้างมากกกก ฮืออออออรีบมานะคะ
    #1,209
    0
  4. #1208 Njwwwwwwww (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:21
    กำลังมันเลย รีบมาต่อน้า
    #1,208
    0
  5. #1207 Snowaa (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 18:47
    รอลิซกุกง่าาาา
    #1,207
    0
  6. #1206 MokyTan17 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 18:31
    ต่อด่วนๆน้าาไรท์ เห็นใจรีดผู้ตั้ลลัคหน่อยย ._. //อ้อนวอน
    #1,206
    0
  7. #1205 MTCK (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 17:56
    หื้อออ โรเซ่ รีบมาต่อเลยค่ะ
    #1,205
    0
  8. #1204 pummarin2544 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 17:23
    ไม่นะ โรเซ่ เทอต้องไม่ตายยย
    จีซูใครทำร้ายเทอกันน
    ปวดใจ
    มาต่อเถอะค่าาาา
    #1,204
    0
  9. #1203 fresh-- (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 16:49
    อยากอ่านต่อแล้วว
    รอค่าาาาา
    #1,203
    0
  10. #1202 Aern5555 (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:57
    รอนะค่ะไรท์
    #1,202
    0
  11. #1201 Ralinee (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 18:33
    รอเสมอนะค่าา~
    #1,201
    0