Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 111 : PART 105 : พี่ชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Suga talk...


กร๊อบๆ แกร๊บๆ 


เสียงใครทำอะไรครับเนี่ย ปกติผมไม่ตื่นเร็วก่อนใครเพื่อนแบบนี่หรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงต่อไปนี้

"นี่กิ่งไม้หรือยางกันแน่ หยาบชะมัดเลย" 

ผมงัวเงียลุกขึ้นมาตามเสียงของคนที่คุ้นเคย พอผมยีผมขยี้ตาเสร็จปุ้บ ผมก็ส่องหาที่มาของเสียงทันที

"ชักจะโมโหแล้วนะ" 

แต่เจ้าของเสียงไม่ได้อยู่แถวนี้น่ะสิ ผมจึงค่อยๆ หยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอีกชั้นนึงและลุกขึ้นยืน หนาวขนาดนี้เธอตื่นมาอะไรแต่เช้านะ ผมเดินผ่านพวกเมมเบอร์ไป แต่สายตาก็ไปสะดุดกับยามสองตัว

"สองตัวนี้มานอนตั้งแต่ตอนไหน" ผมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างของเจโฮปกับวีนอนกันอยู่ริมสุ

"เอื้อ~...ฮึ้บ!...โอ้ย!" แต่เสียงนี้เรียกความสนใจของผมไปก่อน เสียงเหมือนหมดความอดทนเลยครับ



ชึ้บ!



"เฮ้ย!" ผมร้องออกมาด้วยความตกใจ

กิ่งไม้ท่อนใหญ่ตกลงมาเฉียดหัวผมไปนิดเดียวเอง ผมว่าผมคงไม่ได้จะตายเพราะพวกอกาธัซหรอก จะตายเพราะเจ้าของกิ่งไม้นี่แหละ ผมคงต้องไปเอาเรื่องคนโตแต่ตัวซะหน่อยแล้ว ถ้าปล่อยเอาไว้คงปาอะไรใส่คนอื่นอีกแน่

ผมรีบเดินเลาะหาทางขึ้นไปบนชะง่อนหิน ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าเธอขึ้นมาทำอะไร และพอผมขึ้นมาถึงผมก็ได้คำตอบทันทีครับ จนผมต้องพูดกับตัวเองว่า...

"ยัยอนุบาลหมีน้อย"

จะไม่ให้ผมพูดอย่างนี่ได้ยังไงครับ ก็ผมเห็นเด็กหญิงจีซูกำลังนั่งหักกิ่งไม้หน้าเครียดเพราะหักไม่ได้ ด้านข้างเธอมีก้อนหิมะสองก้อนใหญ่ที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นตุ๊กตาหิมะสองตัวที่ยังไม่ได้ตกแต่ง แถมระหว่างตุ๊กตาทั้งสองยังมีเสาไม้เล็กๆ ตั้งอยู่ ไปหามาจากไหนครับเนี่ย แล้วรอบๆ ตัวเธอก็มีอุปกรณ์ตกแต่งวางอยู่เต็มไปหมด นี่ตั้งใจะตั้งรกรากอยู่นี้เลยหรือไง ได้ข่าวว่าหลังมื้อเช้าเราก็จะไปกันแล้วนะ

"ทำอะไร" ผมว่าและเดินเข้าไปหา และเมื่อเธอเห็นว่าเป็นผม

"พี่ชูก้า" รีบเรียกอย่างไวเลยครับ

"มาก็ดีแล้วค่ะ ช่วยหน่อยสิ" จีซูยื่นไม้กิ่งใหญ่มาให้ผม

"หักให้หน่อย" เธอว่า แต่ผมยังไม่รับมาหรอกนะ

"จะทำอะไร" ผมขอถามก่อนแล้วกัน

"ก็จะทำแขนพี่เบิ้มสองตัวนี้" เธอชี้ไปที่ตุ๊กตาหิมะด้านข้าง

"รับไปสิคะ" เธอเร่งผมเมื่อเห็นว่าผมไม่ยอมรับกิ่งไม้มาจากเธอ

"แล้วใครใช้ให้เอากิ่งไม้สดมาทำฮะ" ผมว่าให้เธอ

"ก็ไม้แห้งมันดูไม่มีชีวิตชีวานี่นา"

"แต่มันหยาบไง" ผมบอกเธอ แต่จีซูทำหน้าบึ้งใส่ผมและบอกว่า...

"ถ้าไม่ช่วยก็กลับไปเลยค่ะ" แล้วเธอก็พยายามหักกิ่งไม้ของเธอต่อไปโดยไม่สนใจผม งั้นผมขอนั่งดูอยู่เฉยๆ ก็แล้วกัน

"เอื้อ~...ฮึ้บ!...ฮึ้บ!...ฮึ้บ!...พี่ชูก้า!" เรียกผมซะดังเลย

"อะไร" ผมถาม

"จะไม่ช่วยกันจริงๆ เหรอ" มันก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ช่วยนะ แต่เธอไล่ผมก่อนเองอะ

"อ้าว ก็นึกว่าไม่สนใจกัน" ผมบอก

"อย่ากวนได้เปล่าเนี่ย คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่" หน้าหมุ่ยไปอีก แต่เดี๋ยวผมจะโดนหาว่ารังแกเด็ก เพราะงั้น...

"เอามาดิ่" ผมยื่นมือออกไป จีซูถึงยิ้มกว้างเหมือนเด็กที่ได้อมยิ้ม ก่อนจะส่งกิ่งไม้ให้ผม มีแฟนหรือมีลูกก็ไม่รู้




"Perfect!" 

จีซูยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ต่อหน้าตุ๊กตาหิมะชายหญิงที่ถูกแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จแล้วเรียบร้อย

"แล้วเสานี่มีไว้ทำไม" ผมชี้ไปยังเสาที่ตั้งไว้โดดๆ

"โอ้ย เกือบลืมไปเลย นี่ๆ อ้าว อยู่ไหนล่ะ" จีซูเดินกลับไปกองของตกแต่งแล้วก็ควานหาอะไรไม่รู้ครับ

"เจอล่ะ" 

ผมเห็นเธอหยิบของชิ้นหนึ่งขึ้นมา ลักษณะมันเหมือนผ้าสีดำทรงสามเหลี่ยมผืนไม่เล็กแต่ก็ไม่ใหญ่มากมาด้วย ดูคล้ายๆ ธงเลยนะ แต่ก่อนที่เธอจะเดินมาหาผม เธอก็แอบซ่อนมันไว้ดันหลัง มันจะต้องมีอะไรแปลกๆ แน่นอน ผมมั่นใจ

"รู้มั๊ยคะว่าเรามีชื่อทีมกันด้วยนะ" เธอว่า

"ชื่อทีม?"

"อื้อหือ" ชื่อทีมอะไรของเธอครับ

"ซี้สุดขั้ว ก๊วนสุดป่วน 11 พลังสะท้านยุทธภพ" โอ่ย...ปวดตับ

"ขอตัวไปนอนต่อนะ" ผมกำลังจะหันหลังล่ะครับ

"พี่ชูก้า!" แต่โดนเธอดึงไว้ซะก่อน

"งานยังไม่เสร็จเลยจะกลับได้ไงเนี่ย" นี่ผมต้องทำอะไรให้อีกครับ

"ติดธงให้ด้วย" เธอว่าแล้วยื่นธงสีดำมาให้ 

"ซี้สุดขั้ว ก๊วนสุดป่วน 11 พลังสะท้านยุทธภพ" ผมอ่านคำที่ถูกเขียนด้วยชอร์กสีชมพูที่อยู่บนธง จะใช้ชื่อนี้จริงดิ่ครับ นึกว่าพูดเล่นซะอีก

"คิดว่าคนอื่นจะเห็นด้วยเปล่านิ่" ผมถาม

"ถ้าฉันถาม ยังไงพวกเขาก็ต้องเห็นด้วยอยู่แล้วล่ะค่ะ" ตอบอย่างมั่นใจเลย มันก็แน่สิครับ ก็เธอมีพลังสะกดใจนิ่

"แต่ถ้าจะมีใครมีปัญหาก็คงเป็นพี่นั่นแหละ"

"รู้ตัวนิ่เรา"

"โหพี่อะ" เพราะผมเห็นเธอทำหน้าบึ้งก็เลยรีบแย่งธงมาจากมือเธอ

"ให้ผูกเลยมั๊ย" ผมถาม

"อื้อๆๆ" เธอถึงยิ้มออกมาได้ 

ผมเดินไปที่เสานั้น และเริ่มผูกธงเข้ากับเชือกที่เธอทำไว้ก่อนหน้า และดูเหมือนยัยเด็กอนุบาลหมีน้อยจะเดินตามมาดูด้วย

"จะตื่นเต้นทำไมเนี่ย" ผมถามจีซูผู้ที่เหมือนจะตั้งใจดูสิ่งที่ผมทำ

"เอ้า ก็นี่มันแคมป์แรกของทีมเรานะคะ" ไร้สาระจริงๆ เลย ตอนนี้ผมผูกธงเสร็จแล้ว และกำลังจะชักธงขึ้นเสา แต่ว่า...

"เดี๋ยวสิคะ ไม่รอฉันได้ไง" จีซูเดินมายืนข้างๆ ผม ก่อนจะช่วยผมชักธงขึ้นเสา 

"รู้สึกเธอจะมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้นะ" ผมบอกเธอ

"ความสุขเล็กน้อย แต่ถ้าสะสมไปทีละนิด มันก็ใหญ่ขึ้นได้นะคะ" เธอว่า

"มองโลกในแง่ดีจังเนาะ" 

"ก็แน่ล่ะค่ะ ใครจะมองโลกในแง่ร้ายแบบพี่ล่ะ" อะไรนะครับ

"ไหนพูดอีกทีสิ" ผมมองหน้าเอาเรื่อง จีซูกระพริบตาปริบๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"หิวจังเลย" และทำเหมือนจะเดินหนึผมอีก จะมาทิ้งบอมบ์แล้วเดินไปง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ

"เดี๋ยวก่อน" ผมเอามือดันหน้าเธอไว้ ไม่ได้ดันแค่หัวนะครับ แต่เอาฝามือทาบไปเลย ดันไว้เต็มหน้าเลยแหละ จีซูจับมือผมไว้ ก่อนที่จะ...

"จ๋ะเอ๋! อ้าว...พี่ชูก้านี่เอง นึกว่าใคร" ยังจะเล่นอีก

"ตลกมั๊ย" พอผมถามแบบนี้เธอก็ยิ้มเจื้อนๆ ทันทีเลยล่ะครับ

"ก็...ไม่อะ" เธอก้มหน้าเหมือนจะสำนึกผิด แต่ไม่ใช่หรอกครับ

"แต่เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดนะ มันหลุดออกมาเองอะ" แก้ตัวน้ำขุ่นๆ



พรึ่บๆๆ



"พี่ชูก้า ทำอะไรเนี่ย มองไม่เห็น" ผมเอาผ้าห่มพันหัวเธอเองแหละ 

"โทษๆๆ มือมันไปเอง" ผมว่าแล้วหมุนตัวเธอหลายๆ รอบ

"พี่ชูก้า! หยุด! เวียนๆๆ เวียนหัวจะอ้วกอยู่แล้ว" นี่เพราะเห็นเธอโวยวายจนน่ารำคาญหรอกนะ ผมถึงยอมหยุด

"พี่ชูก้า" จีซูโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มแถมยังจ้องผมเขม็งอีก

"อะไร" ผมถาม

"อะไรน่ะเหรอ นี่ไง ย่าห์!" จีซูกระโจนใส่ผมจนผมล้มลง แล้วยังใช้ผ้าคลุมหัวผมอีก แค่นั้นยังไม่พอครับ

"จีซู"



ตุบตับๆ



ทำร้ายร่างกายผมอีก ทุบตัวผมไม่หยุดเลยครับ แค้นอะไรผมเปล่าเนี่ย 

"จีซู" 

"พี่ต้องเจอกระแทกศอก ย่าห์ๆๆ" เข้ากลางอกผมเต็มๆ เลยครับ

"มันเจ็บนะ" ผมบอกเธอ แต่เธอก็ไม่ฟัง

"จะเล่นงี้ใช่มั๊ย" ผมว่าก่อนที่จะพลวดพลาดลุกขึ้นยืน

"ว๊าย!" จีซูผละออกไปด้วยความตกใจ 

ผมรีบหยิบผ้าห่มพื้นนั้นที่เธอใช้คลุมหัวผมเมื่อกี้มาสะบัดแล้วปูลงไปกับพื้น และรีบหันกลับไปหาตัวปัญหา

"อะ อะ อะไรคะ" จีซูเอ่ยขึ้นและเขยิบถอยหลังให้ห่างผมอย่างระแวง

"ไปกินข้าวกันเถอะ" ผมว่าและเดินเข้าไปหาเธอ

"กินข้าวเหรอคะ" จีซูชะงักทำหน้าสงสัย

"ใช่ กินข้าว" แล้วผมก็...

"พี่ชูก้า!" ผมรีบอุ้มจีซูขึ้นมา แล้วเดินมาที่ผืนผ้าห่มที่ผมปูกางไว้

"จะทำอะไร พี่ชูก้า ปล่อยเลยนะ" 

"ปล่อยใช่มั๊ย"



ตุ้บ!



"โอ้ย! วางกันอย่างนี้ได้ยังไง มันเจ็บนะ" โวยวายไปอีก

"ก็บอกให้ปล่อยก็ปล่อยไง" ผมว่าแล้วก็...

"เดี๋ยวๆๆ ทำอะไรอีกเนี่ย" จีซูโวยวายขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าผมกำลังจะม้วนตัวเธอไปกับผ้าห่

"คิมบับไส้คน" ผมว่าแล้วกลิ้งตัวจีซูไปกับพื้น

"พี่ชูก้า!" ดูซิครับว่าเธอจะทำยังไง

"พี่ชูก้า!" คงได้แต่โวยวายล่ะครับ เพราะคงไม่มีมือไม้ไว้ให้ใช้แล้ว

"เสร็จล่ะ" ผมลุกขึ้นยืน จีซูมองหน้าผมเอาเรื่อง เห็นแค่หัวกับเท้าโผล่ออกมาแค่นี้ก็ตลกแล้วยังมาทำหน้ายากอีก

"แล้วฉันจะไปยังไงล่ะคะ"

"ไม่รู้ ก็เธอมองโลกในแง่ดี ก็น่าจะคิดอะไรดีๆ ได้นะ" จีซูหมุ่ยหน้าใส่ผม

"แต่หรือว่ามองโลกในแง่ดีกับฉลาดจะเป็นคนล่ะเรื่องกัน" ผมประชด

"พี่ชูก้า!" 

จีซูพยายามม้วนตัวออก แล้วผมจะยอมปล่อยเธอออกมาเป็นอิสระเหรอครับ ผมก็ม้วนกลับอีกดิ่

"พี่ชูก้า! จะแกล้งกันทำไมฮะ" จีซูโวยวาย

"ไม่ได้แกล้ง มันหนาวก็อยากให้อุ่น" ผมบอกเธอ

"อุ่นจนร้อนน่ะสิ" เธอว่า

"ถือว่าซาวน่าแล้วกัน"

"โหย พี่ชูก้า"

"ฮยอง!" เสียงจองกุกนี่ครับ พวกผมสองคนจึงเงียบลง มันเรียกใครครับ

"ชูก้าฮยอง!" มันเรียกผมนี่แหละ

"เออ! ว่าไง!" ผมตะโกนกลับไป

"มากินข้าวกันได้แล้วฮยอง" แสดงว่าทุกคนตื่นกันหมดแล้วสินะครับ

"โอเค เดี๋ยวลงไป" ผมตะโกนไปบอก แล้วจองกุกก็เงียบไป

"ทีนี่ปล่อยฉันได้ยังคะ" จีซูถามผม 

"ฉันไม่ได้โง่นะ" พอจีซูได้ยินผมพูดอย่างนี้เธอก็ม้วนตัวจะออกมาอีกรอบครับ

"ก็บอกว่าไม่ได้โง่ไง" ผมม้วนเธอกลับแล้ว...

"พี่ชูก้า!" เธอจะโวยวายทำไมก็ไม่รู้ ผมแค่โยกคิมบับยักษ์พาดไหล่แค่นั้นเองนะ

"พี่จะแบกฉันไปอย่างนี้ไม่ได้นะ" 

"แล้วเห็นว่าลากอยู่หรือไง" จะโวยวายก็โวยวายไปเลยครับ ผมไม่สนหรอก ก็ถ้าปล่อยเธอ ไอ้ผมนี่แหละจะซวยเอาได้




"พี่ชูก้า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ" 

"..." ผมขี้เกียจพูดด้วยแล้วครับ

"พี่ชูก้า ปล่อยฉันเถอะนะ นะคะ"

จีซูทั้งโวยวายทั้งอ้อนวอนมาตลอดทางที่ผมเดินลงมา แต่ส่วนใหญ่จะโวยวายซะมากกว่า โวยวายแบบนี้ไงครับ

"ถ้าฉันกลับไปได้ ฉันจะฟ้องพ่อกับแม่ว่าพี่รังแกฉัน" ขู่ผมแบบนี้คิดว่าผมกลัวเหรอ

"คิดว่าตัวเองเป็นเด็กหรือไง มีอะไรก็ฟ้องๆๆ จะบอกให้นะ ถึงเธอฟ้องไปก็เท่านั้นแหละ พ่อเธอไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก" ผมบอกเธอ

"รู้ได้ไงว่าพ่อฉันไม่กล้า" คำตอบมันง่ายมากเลยครับ

"ใครจะกล้าทำลูกรัก" ผมบอก

"ลูกรัก? พี่เนี่ยนะ" ไม่เชื่อผมอีกครับ

"ไม่มีทาง เพราะลูกรักของพ่อกับแม่คือฉัน ส่วนพี่ แค่ลูกหลงเท่านั้นแหละ" มั่นใจเหลือเกิน

"คิดว่างั้นเหรอ แน่ใจ คิดดีๆ" ผมบอกเธอ จีซูเงียบไปสักพัก สงสัยเริ่มไม่มั่นใจแน่ๆ เลยครับ 

"ไม่เห็นต้องคิดเลย" แต่สุดท้ายก็ตอบออกมา อยากรู้จังว่าเธอจะมั่นใจได้มากแค่ไหน ถ้าผมจะบอกว่า...

"ฉันยังไม่เคยโดนพ่อกับแม่เธอดุใส่เลยนะ แถมยังดูแลฉันดีอีกต่างหาก ยังกะลูกชาย ไม่แน่ บางทีพวกเขาอาจอยากได้ลูกชายมากกว่าลูกสาวก็ได้นะ" 

ผมแค่เอาความจริงมาพูดเล่นเฉยๆ นะ แต่ไม่คิดว่าอีกคนจะนิ่งเงียบไปอย่างนี้เลย เงียบนานด้วยครับ 

"นี่...นิ่งทำไม" ผมตัดสินใจถาม

"เหนื่อย ไม่อยากเถียงกับพี่แล้ว" จีซูตอบเสียงค่อย 

เพราะผมแบกเธออยู่ถึงมองไม่เห็นหน้า แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้ว ต้องทำหน้าหงอยอยู่แน่เลยครับ เป็นอะไรไปอีกนะ ผมพูดอะไรผิดไปงั้นเหรอ ต้องใช่แน่ๆ เลย

"หอบกันลงมาอย่างนี้เลยเหรอฮยอง" วีทักขึ้นทันทีที่เห็นผม

"ไปทำอะไรกันแต่เช้าน่ะฮยอง ไม่ใช่ว่า..." เจโฮปรีบหุบปากลงเมื่อผมส่งสัญญาณมือให้เงียบ และชี้ไปที่จีซู เพื่อบอกให้พวกมันรู้ว่า 'อย่ากวนใจ' 

"งั้นไปกินข้าวกันฮยอง" 

เจโฮปเปิดทางให้ผม ผมจึงแบกจีซูเดินไปยังที่นั่งที่พวกเราเตรียมไว้ แบกคนหรือแบกศพครับเนี่ย นิ่งเชียว ผมว่าผมรีบเดินดีกว่า ผมอยากเช็คอาการเธอหน่อย และทันทีที่ผมถึงที่หมาย ผมก็ค่อยๆ ย่อตัวลงและค่อยๆ วางคิมบับยักษ์ของผมลงพิงขอนไม้ จีซูก้มหน้านิ่งผมปรกหน้า ผมจึงปัดผมออกให้พ้นหน้าเธอและรวบมันไปไว้ด้านหลัง

"ออกมามั๊ย" ผมถาม จีซูส่ายหน้าค่อยๆ ผมว่างานเข้าผมจริงๆ แล้วล่ะ

"ไม่อึดอัดเหรอ" ผมถามอีกครั้ง และจีซูก็ส่ายหน้าเหมือนเดิม หน้าหงอยแบบนี้ ผมก็แย่น่ะสิ ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่

"ฉันขอโทษนะ" ผมบอกเธอ แต่จีซูกลับส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนบอกผมว่า...

"ไม่ใช่เพราะพี่หรอกค่ะ คงเป็นเพราะฉันเอง" โทษตัวเองอีกแล้วครับ

"พ่อกับแม่เธอต้องดีใจอยู่แล้วที่มีลูกสาวน่ารักแบบเธอ จีซู"  ผมให้ความเชื่อมั่น

"ฉันรู้ค่ะ" เธอว่า แต่สีหน้าดูเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"รู้แล้วแต่ยังทำหน้าเหงาแบบนี้อีก" ผมบอกเธอ จีซูหันมามองหน้าผมนิ่ง ก่อนจะพูดว่า...

"พี่ว่าพวกเขาจะรักฉันมั๊ยคะ" เธอหมายถึงใครกัน

"พวกเขาไหน" ผมถาม

"ดูเธอร์ ไดเอียน ดับป์" เธอมองหน้าผมก่อนจะพูดต่อว่า "พี่ว่าจะมีสักครั้งมั๊ย แค่ครั้งเดียวก็ได้ที่พวกเขาจะเห็นฉันเป็นน้อง รักและเป็นห่วงฉันในแบบที่พี่ชายจะมีให้น้องสาว เหมือนที่พี่จียงและพี่มินโฮมีให้เจนนี่" เป็นเด็กขี้อิจฉาอีกแล้วครับ

"เธออยากมีพี่ชายเหรอ" ผมถามเธอ

"ใช่ค่ะ ฉันอยากมีพี่ชาย เพียงแต่..." จีซูถอนหายใจออกมา "พวกเขาอาจไม่ต้องการน้องสาว" 

จีซูก้มหน้าเหมือนคนสิ้นหวังเลยครับ ทีแรกผมก็นึกว่าเธอไม่สนใจคนพวกนั้นซะอีก นึกว่าเธอกลัวและตัดขาดคนพวกนั้นไปแล้ว แต่เธอก็ยังมีความหวังเล็กๆ ที่ผมว่ามันก็เป็นแค่ความหวังนั้นแหละ ก็ถ้ามองในมุมของคนที่ 3 ยังไงคนพวกนั้นคงไม่มีทางเห็นเธอเป็นน้องหรอกครับ ก็มันจะเป็นไปได้เหรอครับ ที่คนที่คิดจะฆ่าเราจะเห็นเราเป็นน้อง ดูยังไงก็สวนทางกันอย่างสิ้นเชิง หรือผมจะมองโลกในแง่ร้ายเกินไป แต่ผมว่าผมมองโลกตามความเป็นจริงมากกว่านะ

"นี่ของพี่ชูก้ากับพี่จีซูค่ะ" ลิซ่ายกโจ๊กสองถ้วยมาให้เรา 

"ขอบใจนะ" ผมรับไว้ แล้วลิซ่าก็กลับไปนั่งกับคนอื่นๆ ผมวางถ้วยหนึ่งไว้ที่พื้น ส่วนอีกถ้วยถือเอาไว้แล้วบอกคนตรงหน้าว่า...

"กินข้าวกัน"

"แต่ฉันยังไม่หิวค่ะ" 

จริงๆ เลย ผมคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว ผมตักโจ๊กขึ้นมาหนึ่งช้อน แล้วค่อยๆ เป่าให้เย็น ก่อนจะยื่นช้อนไปตรงหน้าเธอ

"ฉันไม่หิวจริงๆ ค่ะ" ดื้ออีกต่างหาก

"ถึงไม่หิวก็ต้องกิน" ผมว่า แต่จีซูก็ยังส่ายหน้าไม่ยอมกินอีก 

"กินเหอะ เดี๋ยวพี่ป้อน" จีซูมองหน้าผม ผมก็ไม่อยากพูดอะไรแนวนี้หรอกนะ แต่เพื่อความสบายใจของคนตรงหน้า

"มองๆๆ อยากมีพี่ชายไม่ใช่เหรอ ก็เป็นให้แล้ว จะเอาไม่เอา" ผมถาม แต่จีซูก็ยังนั่งมองผมตาปริบๆ ตกลงมันดีหรือไม่ดีครับเนี่ย

"ว่าไงจีซูน้องพี่" พูดเองผมยังตลกตัวเองเลย แล้วจีซูน่ะเหรอ

"ฮึๆๆ" จะเหลือเหรอครับ "มีพี่ชายแบบพี่เนี่ยนะ" ดูเธอพูด

"ทำไม พี่ชายแบบฉันมันทำไม" ผมถาม 'ตอบดีๆ นะเว้ย' ผมคิด 

"ก็..." เว้นช่วงไปอีก ผมจ้องจีซูให้เธอรู้ ว่าถ้าเผลอตอบไม่ถูกหูล่ะก็โดนดีแน่

"ก็หน้าโหด แต่..." แต่? 

"ใจดีเว่อร์" ตอบแบบนี้เหมือนโดนตบหัวแล้วลูบหลังเลยนะครับ

"ครั้งนี้ฉันจะยอมผ่านๆ ไป แต่ครั้ง..."

"อ่ะๆๆ" อะไรของเธออีกครับ จู่ๆ ก็ขัดขึ้นมา

"อะไร" ผมถาม

"ไหนว่าเป็นพี่ชายไงค่ะ มาฉงมาฉันได้ไงกัน" เอ้า เรียกตัวเองว่าฉันก็ไม่ได้ 

"เรื่องมากจริงๆ เลย" ผมบอกเธอ แต่ไหนๆ ก็ไหนแล้ว เมื่อเริ่มแล้วก็ไปต่อให้มันจบๆ ไปเถอะครับ

"ครั้งนี้พี่จะยอมผ่านๆ ไป แต่ถ้ายังหลอกด่าพี่อย่างนี้อีกล่ะก็ มันจะไม่ใช่แค่คิมบับแน่" ขู่ไว้ก่อนดีกว่า

"คนชมก็หาว่าหลอกด่า พี่ชายอะไรไม่ไว้ใจน้องตัวเอง" 

"หึ น่าเชื่อตายล่ะ กินได้แล้ว" ผมยื่นช้อนไปจ่อที่ปากของจีซู ยังนิ่งไม่ยอมกินอีก

"เป็นน้องก็ต้องเชื่อพี่สิ" ผมว่าให้เธอก่อนจะพูดต่อว่า "อ้าปาก" แล้วจีซูถึงยอมทำตาม ชอบให้ผมบังคับอยู่เรื่อยเลย ผมป้อนโจ๊กช้อนนั้นให้เธอ และพอหมดคำปุ้บ

"อีกคำค่ะ" 

"ไหนว่าไม่หิวไง" ผมถามจีซู แล้วดูคำตอบเธอครับ

"ก็มันอร่อยอะ"

"เห็นแก่กิน" 

"ไม่ใช่เห็นแก่กินค่ะ เขาเรียกว่าเห็นแก่ของอร่อย ถ้าทิ้งไปก็เสียดาย" ครับ ไม่เห็นแก่กินก็ไม่เห็นแก่กินครับ ผมตักโจ๊กช้อนที่สอง สาม สี่ จนกระทั่ง...

"พี่กินของพี่ได้แล้วค่ะ เดี๋ยวเย็นหมดพอดี" จีซูบอกผม 

"ฉันก็ต้องกินของฉันสิ ก็ของเธอหมดแล้วนิ่" พอผมพูดแบบนี้ จีซูก็ยิ้มแห้งๆ แล้วบอกผมว่า

"Sorry Bro."

"แล้วนี่จะออกมามั๊ย" ผมถาม 

"ก็ออกสิคะ ใครจะยอมเป็นคิมบับได้ตลอดล่ะ"

"งั้นมานี่" ผมกำลังจะเข้าไปยกตัวเธอให้ยื่นขึ้นเพื่อเอาม้วนผ้าห่มออก แต่จีซูรีบปรามผมไว้ก่อน

"ไม่ต้องค่ะ พี่กินไปเถอะ เดี๋ยวทางนี้ ฉันจัดการเอง ฉันช่วยตัวเองได้" เธอว่า

"เอางั้นเหรอ" ผมถาม แล้วจีซูก็พยักหน้าเป็นคำตอบ เธอพูดเองนะครับ งั้นผมไม่สนแล้วนะ ผมเริ่มตักโจ๊กเข้าปาก ในขณะที่จีซู...

"พี่จีซูเป็นหนอนชาเขียวหรือไงคะ" 

โรเซ่แซวจีซู ผู้ที่กำลังกระดึ้บๆ ไปหาที่กว้างเพื่อกลิ้งตัวออกจากผ้าห่ม และเมื่อเธอเป็นอิสระ เธอก็เดินกลับมาหาผม แล้วนั่งลงตรงหน้า ยิ้ม และหยิบช้อนจากถ้วยตัวเองขึ้นมาแล้ว...

"เดี๋ยวๆๆ" ผมว่าและยกถ้วยเข้ามาหาตัวเพื่อหลบช้อนของแมวขโมย 

"ยังไม่อิ่มอีกเหรอ" ผมถาม จีซูพยักหน้าน้อยๆ แต่เมื่อเธอเห็นว่าผมไม่ยอมวางถ้วยซักที เธอก็พูดว่า...

"เป็นพี่ก็ต้องแบ่งน้องสิคะ" ผมไม่น่าหลวมตัวสวมบทพี่ชายใจดีตั้งแต่แรกเลยครับ

"เอ้อ" ผมว่าอย่างไม่เต็มใจ แล้ววางถ้วยไว้ระหว่างเราสองคน จีซูตักโจ๊กขึ้นไปเต็มช้อน เธอมองหน้าผมและเป่าเบาๆ สองสามที ก่อนจะยื่นช้อนมาตรงหน้าผม

"อะไร" ผมถาม แต่ไม่ตอบผมอีกครับ จะป้อนผมคืนงั้นเหรอ ผมกำลังจะอ้าปากรับแต่ว่า...

"อ้ำ" 

'ทนไว้ๆ' ผมได้แต่ข่มอารมณ์ ก็จีซูดันวกช้อนกลับเข้าปากตัวเองแทนน่ะสิ เล่นเอาผมหุบปากแทบไม่ทัน

"คิดว่าเค้าจะป้อนตัวเองอะดิ" ยังมาแซวผมอีก ผมว่าจะปล่อยผ่านแล้วนะ แต่พอเห็นเธอพูดแบบนี้



พลั่ก!



"โอ้ย" ผมผลักหัวเธอด้วยความหมั่นไส้

"ไม่ต้องกินแล้ว" ผมยกถ้วยมาไว้กับตัวแล้วหันหน้าหนีจีซู

"พี่ชูก้า" จีซูสะกิดหลังผม ผมไม่หันแล้วครับเพราะผมก็หิว

"พี่ชูก้า" นี่ก็เรียกจัง

"พี่ชูก้า" 

และเมื่อจีซูเห็นว่าผมไม่สนใจเธอ เธอก็ลุกขึ้นแล้วมานั่งตรงข้ามผมอีกครั้ง แต่ผมก็ไม่ยอมโดนแย่งอาหารอีกรอบหรอกนะ ผมจึงตัดสินใจหันกลับไปอีกทาง

"พี่ชูก้า" แต่จีซูก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ ยังตามผมมาอีก ผมก็ต้องหนีต่อสิ

"พี่ชูก้า" 

นี่ผมจะได้กินข้าวเช้ามั๊ยครับเนี่ย!




.........จบ PART 105.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,616 ความคิดเห็น

  1. #1440 -wa-ya- (@-wa-ya-) (จากตอนที่ 111)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 11:46
    คู่นี้น่ารักอีกแล้ว ตอนแรกก็ง๊องแง๊งกันคิดว่าจะจบที่ดราม่าละ สุดท้ายก็จบด้วยความชูก้าจีซู 555555
    #1,440
    0
  2. #1200 Njwwwwwwww (@Njwwwwwwww) (จากตอนที่ 111)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 19:45
    รอไรท์เสมอเด้อ
    #1,200
    1
    • #1200-1 S_mewon (@S_mewon) (จากตอนที่ 111)
      15 มิถุนายน 2560 / 23:20
      รอเค้าหน่อยนะ จะรีบกลับมา
      #1200-1