Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 113 : PART 107 : คนทรยศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jennie talk...



"ข้าเอง!" นั่นใครกันคะ 

ชายคนหนึ่งในชุดคลุมขนสัตว์สีดำตัวใหญ่ สวมหมวกปีกนกสีดำ ฉันเดาว่าเป็นปีกกา แต่ฉันเห็นหน้าของเขาไม่ชัดเพราะมีผ้าตาข่ายสีดำที่เย็บติดหมวกบดบังใบหน้าของเขาอยู่ ดูจากรูปร่างแล้ว เขาดูตัวใหญ่ ดูแข็งแรงบึกบึน เขานั่งอยู่บนหลังม้าตัวสีดำงามสง่า เขาเหมือนตัวแทนของยมฑูตเลยค่ะ แต่ในมือเขา 'นั่นมัน' แต่ตอนนี้มันกลายเป็นกำไลสีดำไปแล้ว ก่อนหน้านี้มันเหมือนกับกระบอกเป่าลูกดอกแบบที่คนป่าใช่กันเลย

"แก!" ชูก้าวางร่างที่ไร้สติของจีซูไว้ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาชายชุดดำ แต่ว่า...



พรึ่บๆๆ



พวกอกาธัซล้อมพี่เขาไว้ด้วยหอก

"ยึดกำไรพวกมัน" ชายชุดดำออกคำสั่ง ฉันพอจะเดาได้แล้วว่าใครที่ใหญ่ที่สุด ก็เขานั่นแหละ

"ส่งกำไรเจ้ามาซะสาวน้อย" ไอ้แก่หน้าเด็กไม่พูดเปล่า มันยังเอาดาบทาบคอฉันไว้อีก ฉันจ้องมันตาขวาง

"อย่าโง่สู้กับเรา" มันบอกฉัน 

ฉันหันไปดูคนที่เหลือ คนอื่นๆ เริ่มกลัวกันบ้างแล้ว เจโฮปนั่งก้มหน้าตัวสั่น แรปมอนกับจินนั่งตาลอยไร้จุดหมาย จองกุกกอดลิซ่าเอาไว้ พวกเขากำลังหวาดกลัว รวมถึงจีมินที่หันมามองฉัน ฉันไม่รู้ว่าเขากลัวมั๊ย แต่ฉันกลัว ฉันอยากบอกให้เขารู้เหลือเกินว่าฉันกลัว อีกไม่นานความกลัวคงกัดกินใจพวกเราแน่ๆ

ฉันตัดสินใจส่งกำไลเวทย์ให้กับไอ้แก่หน้าเด็กอย่างหมดหนทาง ใช่! ฉันยังไม่อยากตาย และพวกเขาก็ไม่ควรต้องมาตายในทางที่ฉันเลือกแบบนี้

"นำพวกที่เหลือมาหาข้า" 

ชายชุดดำออกคำสั่ง พวกเราแต่ละคนจึงถูกคุมตัวออกไปหาเขา ยกเว้นวี โรเซ่ และจีซูที่ถูกทิ้งเอาไว้ด้านหลัง

"พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่อกาธอนตัวน้อย" ชายชุดดำถามเรา

"พวกฉันไม่จำเป็นต้องตอบแก ไอ้เดนนรก" ชูก้าตอบ

"ฟังแล้วมันเสนาะหูแท้" ชายชุดดำเอ่ยขึ้น

"วินเซอร์"

"ขอรับนายท่าน" ไอ้แก่หน้าเด็กขานรับ 

"ให้รางวัลเด็กมันหน่อย" ชายชุดดำว่า

"ขอรับ" 

ไอ้แก่หน้าเด็กหรือวินเซอร์เดินเข้ามาหาชูก้า แล้วกำไลของเขาก็เปลี่ยนเป็นสนับมือเหล็กสีดำก่อนจะ...



พลั้ว!



ชูก้าหน้าหันไปตามแรงอัด แก้มซ้ายพี่เขามีเลือดซึมออกมาด้วยค่ะ

"ข้าจะให้โอกาสตอบอีกครั้ง ไม่งั้นข้าจะเชือดไก่ให้ลิงดู" เขาว่าก่อนจะกระโดดลงมาจากหลังม้า

"ไก่ตัวไหนควรจะโดนเชือดก่อนดีล่ะ" เขาเริ่มเดินมาทางฉันก่อน กำไลเวทย์ของเขาเปลี่ยนเป็นมีดสั้นแหลมคม

"เจ้า..." 

เขาจ้องมองฉันพร้อมด้วยปลายมีดที่ไล่ตามผิวที่คอไปอย่างช้า นั่นมันทำให้ฉันสะดุ้งนิดหน่อยเพราะความเย็นของโลหะ แต่ฉันต้องไม่กลัว ฉันจึงจ้องเขากลับ ฉันต้องไม่แสดงความกลัวให้เขาเห็น เพราะยิ่งเรากลัวคนพวกนี้ก็จะยิ่งชอบใจและมันจะกลายเป็นจุดอ่อนของเรา

"...หรือว่าเจ้าดี" 

ตอนนี้เข้าย้ายปลายมีดไปจ่อที่ปลายคางของจีมินแล้ว แต่จีมินก็ไม่ได้กลัวเขาหรอกเหมือนกัน

"หรือจะเป็น..." 

เขาเดินเข้าไปหาคนถัดไปซึ่งคือลิซ่า เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอสักครู่เหมือนกำลังจ้องมองเธออย่างตั้งใจ เขามีอะไรกับลิซ่าหรือเปล่าคะ

"เด็กสาวผู้มืดหม่น" ทำไมเขาถึงเรียกลิซ่าแบบนั้นล่ะ "ข้ามองเห็นตัวตนของเจ้าที่ถูกซ่อนลึกจนเกินหยั่งถึง เจ้าทรมานไหมเด็กน้อย ข้าช่วยเจ้าได้นะหากว่าเจ้าต้องการ"

"อย่ายุ่งกับเธอ!" จองกุกพูดเสียงแข็ง จนชายชุดดำเปลี่ยนเป้าหมายจากลิซ่าไปหาเขาแทน

"เจ้า..." เหมือนเขากำลังเพ็งพินิจจองกุกอยู่เลย

"เจ้าช่างซื่อสัตย์นักเจ้าหนุ่ม หากเป็นข้า ข้าก็จะทำเช่นเจ้า ถึงแม้ความสุขจะถูกพรากจากไปชั่วนิจนิรันดร์" เขาพูดอะไรของเขากันคะ 

"ฉันยังมีความสุขดี" จองกุกตอบเขา

"เจ้ามีหรือไม่ ใจเจ้ารู้ดีเจ้าหนุ่ม" จองกุกจ้องเขานิ่ง "แต่ข้าจะยังไม่ฆ่าพวกเจ้าสองคนก่อนหรอกนะ เพราะข้าสงสาร ไม่ตายก็เหมือนตายอยู่แล้วนิ่ จริงไหม" พูดอะไรของเขานะ

"แต่ข้าว่า..." เขาเดินผ่านจองกุกไปหาเจโฮป นี่แหละค่ะคือคนที่ฉันห่วงที่สุดเลย

"เจ้านี่น่าจะเป็นไก่ให้ข้าได้" 

ฉันเห็นเจโฮปกลืนน้ำลายลงคอ และเริ่มตารวน มือสั่น ปากสั่น



ชึ้บ!



"เชี้ยๆๆๆ" เจโฮปหลับตาปี๋แล้วก็เอาแต่พึมพำแบบนี้เมื่อโดนดาบจ่อที่ปลายคาง

"ชีวิตเจ้าขึ้นอยู่กับขนนกขนนี้" ชายชุดดำดึงขนนกจากหมวกออกมา "หากขนนกนี้สัมผัสพื้นเมื่อใด แล้วข้ายังไม่ได้ซึ่งคำตอบ เจ้าคนขลาดคนนี้ จะได้ไปรับใช้เหล่าบรรพบุรุษแน่ ข้าสาบาน" 

ถ้าเขาสาบานแบบนี้ เชื่อได้เลยค่ะว่าเขาเอาจริง จะทำยังไงดีคะ

"จงตอบมา" 

แล้วเขาก็ปล่อยขนนกให้ร่วงหล่นจากมือ ขนนกสีดำค่อยๆ ร่วงลงมาช้าๆ มันร่วงผ่าไหล่ของชายชุดดำ ผ่านอก เอว ต้นขา หัวเข่า หน้าแข้ง มันกำลังจะร่วงไปถึงข้อเท้า และสุดท้ายมันก็จะตกถึงพื้นพร้อมฆาตชีวิตของเจโฮปไปด้วย แต่ฉันจะไม่ยอมให้มีใครตายเพียงเพราะเรื่องนี้หรอกนะ

"ข้ายอม!" 

ฉันโพล้งออกไป เขามองมาทางฉัน แต่ปลายมีดของเขายังจ่อที่คอของเจโฮปอยู่

"ข้ายอมแล้ว ข้าจะบอกท่าน เพราะงั้นปล่อยเขาไปเถอะ" 

ฉันหันไปบอกชายชุดดำ เขาค่อยๆ ลดมีดลงและเก็บมันเป็นกำไลเหมือนเดิม ถึงจะมีผ้าตาข่ายปิดบังใบหน้าของเขาอยู่ แต่ฉันพอจะเห็นว่าเขากำลังยิ้มอย่างพอใจ จากฟันขาวๆ ที่เห็นตัดกับสีดำของผ้าตาข่าย เขาเดินกลับมาหาฉันแล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

"หากเจ้าปด ข้าจะเชือดไก่ยกเล้า" เขาขู่ฉันด้วยแหละ แต่ฉันไม่กลัวหรอก เพระฉันไม่ได้ตั้งใจว่าจะโกหกอยู่แล้ว

"เรามาตามหาคน" ฉันบอกเขา ฉันไม่รู้ว่าเขาแสดงสีหน้ายังไง แต่จากน้ำเสียง...

"คน? ใคร? เจ้ามาตามหาอกาธัซทำไมกัน" เขาน่าจะสงสัย

"ข้าบอกเหตุผลไม่ได้" ฉันบอกเขา

"เหตุใดเจ้าจึงบอกเหตุผลไม่ได้" น้ำเสียงเขาจริงจังขึ้น

"..." แต่ฉันเงียบไม่ยอมตอบ

"เป็นความลับงั้นสิ ถ้างั้นมาดูกันว่าเจ้าจะยอมตายไปกับความลับนี้หรือเปล่า" เขาพวกกับฉันก่อนจะตะโกนสั่งลูกน้องว่า...

"สหายข้า!"

"ขอรับนายท่าน!" คนพวกนั้นขานรับเขาอย่างพร้อมเพรียง

"เตรียมตัวเชือดไก่" 

สิ้นเสียงคำสั่งก็มีอกาธัซจำนวนแปดคนเดินเข้ามาทางด้านหลังของพวกเราแต่ละคน ก่อนที่พวกมันจะเข้าล็อคตัวเรา

"ปล่อยนะ ปล่อยกูนะว้อย" แรปมอนพยายามขัดขืนแต่...



ตุ้บ!



โดนผู้คุมใช้ด้ามมีดทุบลงไปอย่างแรงที่ท้ายทอยจนเข่าอ่อนล้มลงไป แต่แรปมอนก็ยังไม่สลบดีแค่ตาปรือๆ จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่

"ขนนกคงให้เวลาเจ้านานไป คราวนี้ข้าจะใช้วิธีที่พวกเจ้าคุ้นเคย" วิธีที่พวกฉันคุ้นเคยเหรอคะ

"ข้าให้เวลา 3 วิ ถ้าไม่ตอบ ก็จงไปรับใช้บรรพบุรุษกันหมดนี่ แต่ขอเตือนไว้หน่อยนะ ว่าข้าเขลาเรื่องตัวเลข นับหนึ่งอีกทีคงโผล่ไปสามเลยก็เป็นได้" 

เขาเอาจริงค่ะ ฉันรู้สึกได้ ถึงแม้น้ำเสียงจะดูสบายๆ แต่ฉันรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ได้มาเล่นๆ

"หนึ่ง..." 

เขาเริ่มนับแล้ว ฉันควรจะบอกดีมั๊ย แต่ถ้าฉันบอก คนที่จะตกอยู่ในอันตรายต่อไปก็คือเจ้าของแหวนน่ะสิ

"...และ..." เขากำลังจะนับสามใช่มั๊ยคะ ฉันควรทำยังไงดี 

"...สา..."

"เอาแหวนให้มันเจนนี่!" 

"ฮยอง!/ไอ้โฮป!" พวกบังทันหันไปหาเจโฮป

"ก็กูไม่อยากตาย หรือพวกมึงอยากตายกัน กูยังอยากมีชีวิตอยู่ กูยังอยากกลับบ้าน กลับไปหาพ่อกับแม่ พี่น้อง เพื่อน กับไปหาบอส กับไปหาอาร์มี่น่ะ พวกมึงไม่อยากกลับไปหรือไง" แล้วเจโฮปก็ร้องไห้ออกมาค่ะ พวกบังทันได้แต่ก้มหน้านิ่ง

"กูคิดถึงพวกเขา คิดถึงเวที คิดถึงความสุขแบบนั้น แต่พวกมึงดูตอนนี้ ไอ้วี โรเซ่ จีซู สามคนนั้นต้องมาตายอยู่ที่นี่" พอพี่เจโฮปพูดถึงสามคนที่นอนแน่นิ่งและถูกทิ้งไว้ยังด้านหลังเรา น้ำตาฉันมันก็ไหลออกมาเอง

"เอาแหวนนั่นให้มันซะ แล้วไม่ต้องไปสนห่าเหวอะไรกับลีนาน กับอกาธอน สนใจแต่ชีวิตตัวเองก็พอ" จากน้ำเสียงพี่เจโฮปคงทั้งโมโหและสิ้นหวังในคราวเดียวกัน

"แหวน? ลีนาน?" ชายชุดดำเอ่ยขึ้นอย่างสงสัยก่อนจะออกคำสั่งว่า "ขนตัวพวกมันแล้วนำแหวนนั่นมาให้ข้า" 

พูดจบเขาก็หันหลังกลับและเดินห่างจากพวกเราไปประมาณร้อยเมตรโดยไม่หันกลับมา

"ปล่อย! ปล่อยกู!"



พลั้ว!



จินโดนชกเข้าที่ท้องจนตัวงอ พวกอกาธัซที่เป็นผู้คุมยังคงล็อคตัวเราไว้อยู่ และมีกลุ่มใหม่เดินเข้ามาหาเรา แต่อย่างน้อยพวกมันก็ยังไม่ใจร้ายถึงขั้นส่งผู้ชายมาค้นตัวฉัน คนที่เป็นคนค้นตัวฉันกับลิซ่าเป็นผู้หญิง แต่ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงห้าวๆ หน่อย ตัวใหญ่ หุ่นล้ำเลยแหละสำหรับผู้หญิง เหมือนสาวๆ ชาวอะเมซอนในวันเดอร์วูแมนเลยค่ะ 

คนที่ค้นตัวฉันมาหยุดยืนตรงหน้า เธอเริ่มใช้มือลูบๆ คลำๆ ตัวฉันจากไหล่ลงมาตามลำตัว มาที่เอว สะโพก แหวนมันอยู่ในกระเป๋ากางเกงด้านขวาค่ะ แต่ว่าเธอลูบผ่านมันไปแล้ว ตอนนี้เธอคลำไล่ลงไปตามขา เธอไม่เห็นมันเหรอคะ แต่ฉันว่าไม่ใช่หรอก

ผู้หญิงคนนี้มองหน้าฉันแล้วยืนขึ้น เธอจ้องฉันนิ่งก่อนจะแบมือให้ฉันแล้วว่า "ส่งมันมาให้ข้า" แต่ฉันยังจ้องเธอนิ่งไม่ยอมขยับ



ควั้ก!



"เจนนี่!"

'อ่ะ!' 

ฉันกัดฟันไว้แน่นเมื่อกางเกงบริเวณกระเป๋าถูกมีดคมกรีดเป็นทาง ถ้ามันตัดแค่กางเกงก็ดีสิคะ แต่ปลายมีดมันเฉือนเนื้อฉันไปด้วยจนฉันเห็นเลือดซึมออกมา และแหวนที่อยู่ในกระเป๋าก็ตกลงไปบนพื้นหิมะพร้อมรอยเลือดที่เปื้อนติดไปด้วยก็ไหลซึมลงไปในหิมะ

"เอาไปให้เขา" 

นางหันไปบอกวินเซอร์ก่อนจะเดินกลับไปอยู่ด้านหลังตามเดิม ทำฉันเจ็บแล้วเดินหนีหน้าตาเฉยงั้นเหรอ 

วินเซอร์เดินเข้ามาทางฉัน เขาก้มตัวลงไปเก็บแหวนนั้นขึ้น,k เขามองแหวนในมือ สายตามีความสงสัย คงสงสัยอยู่แน่ๆ ว่าทำไมแหวนอกาธัซถึงมาอยู่กับเรา

"ใครเป็นเจ้าของแหวนนี้" วินเซอร์ถามฉัน

"ข้าไม่รู้" ฉันตอบเขาตามความเป็นจริง แต่ว่า...



พลั้ว!



"เจนนี่!"

มันชกฉัน! มันชกผู้หญิงเลยนะ ฉันรู้สึกได้ถึงรสเค็มๆ คาวๆ ในปาก แค่คิดว่าเลือดกลบปาก ใจฉันก็เหมือนโดนไฟสุมแล้ว

"อย่ามาเล่นลิ้นกับเรา" มันว่า

"เธอไม่ได้เล่นลิ้น!" จีมินโพล้งขึ้น

"เราไม่รู้ว่าเจ้าของคือใคร" จีมินบอกมัน

"เจ้าเห็นพวกข้าโง่นักเหรอ" มันเดินไปหาจีมิน "พวกเจ้ามีสมบัติของเขา แต่ไม่รู้ว่าเขาคือใคร บอกใคร ใครเขาจะเชื่อ" มันพูดต่อหน้าจีมิน

"ข้าจะปลิดชีพเจ้าซะ" มันว่าแล้วง้างมีดออกหมายจะแทงจีมิน แต่ว่า...

"วินเซอร์!" ชายชุดดำเรียกมันไว้ก่อน "เอาแหวนมาให้ข้า อย่าทำเกินหน้าที่" 

หลังจากที่มันได้ฟังชายชุดดำพูดจบ มันกำมีดแน่นและมองคาดโทษจีมินเอาไว้ ก่อนจะจำใจลดมีดลงและหันกลับเดินไปหาชายชุดดำ

"เป็นอะไรมั๊ย" จีมินหันมาถามฉัน

"ไม่เป็นไร ฉันยังไหว" ฉันฟื้นบอกเขา แต่ใจจริงฉันแทบยืนไม่ไหวอยู่แล้ว ได้แต่กัดฟันฝืนทน ยังไงฉันต้องยืนอยู่กับพวกเขาให้ไหว

"นี่ครับนายท่าน" 

วินเซอร์ยื่นแหวนส่งต่อให้ชายชุดดำ ชายชุดดำหยิบแหวนไปจากวินเซอร์ จากด้านหลังแบบนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเห็นมันแล้วจะเป็นยังไง แต่ฉันเห็นว่าเหมือนเขาจะเก็บแหวนนั้นไว้ในเสื้อก่อนจะออกคำสั่งว่า...

"จับพวกมันคุกเข่าลง!"

"เฮ้ย! เราให้แหวนแล้วไง ทำไมทำงี้วะ" จินร้องขึ้น ขณะที่โดนกดไหล่ให้นั่งลง

"นั่งลง" คนคุมของชูก้าบอกชูก้า 

"ไม่นั่ง กูไม่คุกเข่าให้พวกมึงหรอก" ชูก้าว่า ก่อนที่พี่เขาจะโดน...



ตุ้บ!



ชูก้าฟุบนั่งลงหลังโดนเตะเข้าที่ข้อพับหลังเข่า

"ไหนว่าจะปล่อยพวกเราไง!" จองกุกร้องบอกชายชุดดำ

"ก็นี่ไง" เขาว่าแล้ว...



ฟึ้บๆๆๆ ฟึ้บๆๆๆ



นั่นมันอะไรคะ ลักษณะมันเหมือน 'ดาวกระจาย?' ชายชุดดำหันกลับมาพร้อมด้วยดาวกระจายทั้งแปดที่ปล่อยออกมาพร้อมกัน ทิศทางมันมาหาเราแน่นอนคะ 

"ปล่อยกูๆ" เจโฮปดิ้นจากการโดนกดไหล่จากผู้คุมให้อยู่กับที่ 'เรากำลังจะตาย' 

ดาวกระจายทั้งแปดลอยแยกออกจากกัน เป้าหมายของพวกมันคือพวกเราทั้งแปดคน ความคม ความเร็วที่วิ่งผ่านลม ทำให้ฉันได้ยินเสียง 'ฟิ้ว~' ดาวกระจายพวกนั้นคงหวังปักอกปลิดชีพเราแน่ๆ ฉันค่อยๆ หลับตาลงรอรับความตายที่จะมาถึง อีกแค่ไม่กี่อึดใจ แค่เสี้ยววินาทีแค่นั้น แค่เพียง...



ปั้ก!



แค่เพียงเท่านี้



ตึ้ง!



ฉันได้ยินเสียงและพื้นที่สั่นหน่อยๆ เหมือนมีร่างของใครล้มลงไปเลยค่ะ และฉัน...ฉัน...ฉันยังไม่ตาย! 

'อะไรกัน'

"ท่าน...นายท่าน...ท่าน..." 

ฉันลืมตาขึ้นและพบว่าเสียงตึ้งเมื่อกี้เป็นเสียงจากผู้คุมทั้งแปดที่ล้มลงไปเพราะดาวกระจายที่บ้างก็ปักอก คอ หัว ทำไมคนพวกนี้ถึงอยู่ในสภาพนี้กัน

"ท่านทรยศเรา"



ฉับ!



OMG!!!! 

ฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย พวกเราที่เหลือก็คงเหมือนกัน เพราะตอนนี้ไอ้แก่หน้าเด็กวินเซอค์ของฉันคงเหลือไว้แค่ชื่อ เพราะหัวของมันโดนบั่นขาดออกจากตัว ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะล้มหงายหลังลง หัวของวินเซอร์กระเด็นกลิ้งออกมาทางเรา ฉันเห็นดวงตาที่เบิกกว้างนั้น ภาพมันน่าสยดสยองเหลือเกิน

"คนทรยศ คนทรยศ" ฉันได้ยินเสียงกลุ่มคนด้านหลังพูดเป็นเสียงเดียวกัน

"ท่านทรยศเรา!" 

พวกเขาว่าในมือถืออาวุธทั้งดาบ ขวาน ธนู หน้าไม้ และเป้าหมายของพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่เราแปดคนแล้ว แต่เป็นบุรุษที่ถูกเรียกว่าคนทรยศ ชายชุดดำคนนั้น 'ใครกันนะ'

"ฆ่ามันซะ!" มีเสียงหนึ่งดังขึ้น แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำอย่างนั้น



ปั้กๆๆ ปั้กๆๆ ปั้กๆๆ



พวกไหนอีกค่ะเนี่ย!

ลูกธนูลอยระริ้วพุ่งเข้าหาตัวของพวกอกาธัซ บางคนพยายามจะหลบ แต่ธนูที่ลอยมาเป็นสายก็ไม่ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้ สุดท้ายแล้ว...

"ท่านทรยศ!"



อั้ก!



อกาธัซคนสุดท้ายโดนดาบเล่มงามปักเข้ากลางลำตัว ดาบนั้นลอยมาจากมือของชายชุดดำ ร่างของอกาธัซผู้โชคร้ายค่อยๆ ทรุดลงบนพื้น

"ท่าน...ทรยศ...นายหญิงจะต้องรู้...ท่าน..คน..ทร..." เขาตายแล้วค่ะ

ชายชุดดำเดินเข้ามาหาร่างไร้วิญญาณของอกาธัซคนนั้น พวกเราทุกคนรีบวิ่งเข้ามารวมกลุ่มกัน และคว้าอาวุธจากศพของคนเหล่านั้น พวกเราหันหลังชนกันเป็นวงกลม มือกำดาบกันแน่นชี้ไปที่กลุ่มคนธนูที่ง้างธนูไว้และกำลังเดินเข้าล้อมเรา คนพวกนี้เป็นใครกันนะ ฉันสงสัยจัง

"นายหญิงเจ้าจะได้รู้แน่ นางรู้แน่" ชายชุดดำพูดกับศพนั้นก่อนจะดึงดาบออกมาจากร่างของเขา

"ลดอาวุธลงเถอะ" ชายชุดดำบอกพวกฉัน

"ถ้าลดพวกฉันก็ตาย" จีมินว่า

"สหาย เจ้าทำให้พวกเขากลัว เก็บอาวุธซะ" ชายชุดดำออกคำสั่งกับกลุ่มคนผู้มาใหม่และพวกเขาก็ทำตามคำสั่งด้วยค่ะ ตอนนี้ธนูหายไปแล้ว เหลือเพียงกำไลสีดำรอบข้อมือเท่านั้น

"ทีนี้ พวกเจ้าจะลดอาวุธลงได้ยัง" ชายชุดดำถามพวกเราอีกครั้ง

"อย่าลดนะเว้ย" จินว่าค่อยๆ "ถ้าเราลด มันฆ่าเราแน่"

ฉันก็คิดเหมือนที่พี่จินว่า พวกมันจะยอมปล่อยพวกเราไปง่ายๆ ได้ไงกัน

"ทุกคน" เสียงนี้

"ทุกคน"

"จีซู" 



พรึ่บ!



ธนูจ่ออยู่แบบนี้ เราจะไปหาจีซูได้ยังไงล่ะคะ

"ทุกคน" จีซูเหมือนคนงัวเงียหมดแรงที่กำลังจะฟื้นตัวเลยค่ะ

"ทุกคน" เธอเอาแต่เพ้อเรียกหาพวกเรา

"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าดูแลนางเอง" ชายชุดดำว่าแล้วค่อยๆ เดินไปหาจีซู

"อย่าไปยุ่งกับเธอ!" ถึงชูก้าจะร้องตะโกนบอกแบบนั้นก็ใช่ว่าเขาจะฟังค่ะ

"ข้าคงปล่อยน้องข้าไว้แบบนั้นไม่ได้หรอก" เขาว่าอะไรนะคะ 'น้องข้า' งั้นเหรอ ผู้ชายคนนี้เรียกจีซูว่าน้อง แสดงว่า...

"ไดเอียน!" ฉันเอ่ยชื่อนั้นออกมาจนได้ "เจ้าคือไดเอียน! ใช่หรือไม่" 

ฉันร้องถามเขา เขาหันมาทางเราแต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามฉัน แต่กลับเดินเขาไปหาจีซูแทน แต่ฉันมั่นใจว่าใช่เขาแน่

"ทุกคน" 

จีซูฟื้นแล้วแต่สติคงยังไม่เข้าทางแน่ๆ ชายชุดดำที่ฉันเป็นไดเอียนคุกเข่านั่งลงข้างๆ จีซู เขาเขี่ยผมออกจากหน้าของจีซู

"จีซู" เขาเรียกเธอ

"ทุกคน...คุณ?...คุณเป็นใคร" จีซูถามเขา เขามองหน้าของเธอ แล้วใช้มือลูบหน้าเธออย่างเบามือ ก่อนจะบอกจีซูว่า...

"ข้าเป็นพี่ของเจ้า" 

"พี่...พี่ของฉัน?" จีซูเอ่ยขึ้นค่อยๆ

"ข้าคือไดเอียน" ว่าแล้วเชียว! 

"ไม่ๆๆ" จีซูผลักอกเขาออกไป แต่แรงที่มีอยู่น้อยนิดไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอกค่ะ

"จีซูๆๆ ฟังพี่ก่อน" เขาเรียกจีซูให้ฟังเขา "ข้าไม่ทำร้ายเจ้าน้องข้า อย่าได้กลัวข้า" เขาว่า 

จีซูมองหน้าเขานิ่งก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นไปปลดสายเชือกของหมวกที่มัดไว้ใต้คาง จีซูดึงสายเชือกนั้นลงทำให้หมวกที่เขาสวมไหลลงมาตามแรงดึงเผยให้เห็นชายหน้าคม คิ้วเข้ม ตาหลุบสีเทา จมูกเป็นสัน ปากหนา มีเคราหน่อยๆ ผมสีดำยาวที่ถูกมัดเป็นทรง ดูโหดๆ เถื่อนๆ นะคะฉันว่า

"ไดเอียน" จีซูเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ

"ข้าคือไดเอียน พี่ชายของเจ้า น้องพี่" ฉันเพิ่งเห็นสายตานั้นของเขา สายตาแห่งความดีใจ ห่วงใย ห่วงหา และความรู้สึกผิด

"คุณ...คุณ...ฉัน..."

"จีซู!" ชูก้าร้องขึ้นเสียงดังเมื่อเห็นจีซูสลบไปอีกรอบ

"แกทำอะไรเธอ!" โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแล้วค่ะ

"น้องข้าคงช็อคน่ะ เดี๋ยวก็ฟื้น" ไดเอียนบอกพวกฉัน

"แต่พวกเจ้า" 

เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาพวกเรา อกาธัซเปิดทางให้เข้าเดินเข้ามาในวงล้อม เขาหยุดยืนนิ่งต่อหน้าฉัน ก่อนจะหยิบแหวนที่เก็บไว้ในเสื้อขนสัตว์ออกมาชูต่อหน้าฉัน

"พวกเจ้าบอกว่าได้นี่มาจากลีนานใช่หรือไม่" เขาถาม

"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้" ฉันบอกเขา

"ข้าไม่จำเป็นต้องรู้งั้นเหรอ" เขาพูดแล้วยิ้มออกมา  "ไม่สิ ข้านี่แหละที่จำเป็นต้องรู้ รู้มั๊ยทำไม" อย่าบอกฉันนะคะว่า...

"เพราะเจ้าของแหวนนี้..." เขาสวมแหวนลงไปบนนิ้วชี้ข้างขวา และมันสวมเข้าได้พอดีเป๊ะเลยค่ะ "คือข้า"

ช็อค! ช็อค! ช็อค! OMG! OMG!

ช็อคกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว เจ้าของแหวน คนที่พวกฉันต้องพึ่งคือเขางั้นเหรอ ไดเอียนเนี่ยนะ ลูกชายคนกลางของคาร์เมนน่ะนะ 'ทำไม?' ฉันต้องการคำตอบค่ะ

"นางฝากอะไรเจ้ามา" 

เขาถามฉัน แต่ฉันยังไม่ไว้ใจหรอกนะ ก็ถ้าธนูจะยังจ่อหน้าเราอยู่แบบนี้ ขืนฉันให้สารกับเขา แล้วเกิดว่าเขาไม่ใช่คนคนนั้นจริงๆ พวกเราได้ตายกันฟรีๆ แน่ และเหมือนไดเอียนจะรู้ว่าฉันกังวลในข้อนี้ เขาจึงออกคำสั่งว่า...

"เก็บอาวุธ แล้วอย่าเรียกมันขึ้นมาอีก เห็นหรือเปล่าว่าพวกเขาไม่ไว้ใจข้า" หลังไดเอียนพูดจบเหล่ามือธนูก็เก็บอาวุธลง

"สาหัส"

"ขอรับ!" อกาธัซคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาดับป์

"ไปดูคนเจ็บ" บอกคนชื่อสาหัสไปดูสามคนนั้นเหรอค่ะ ฟังจากชื่อแล้ว น่าห่วงกว่าเดิมอีกมั้ง

"ขอรับ! พวกเจ้าไปกับข้า" ชายที่ชื่อสาหัสวิ่งนำพวกอีกห้าคนไปดูอาการของจีซู โรเซ่ และวี 

"ทีนี่พวกเจ้าเชื่อใจข้าได้หรือยัง" ไดเอียนถามพวกเรา

"ไม่! ฉันจะไว้ใจคนที่ฆ่าเพื่อนของฉันได้ยังไง" จินพูดขึ้น ไดเอียนถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนจะหันไปเรียกสาหัส

"สาหัส!"

"ขอรับ!"

"เป็นยังไง!"

"แค่สลบขอรับ แต่อีกคนน่าจะต้องรีบหน่อย นางเสียเลือดมากเกินไป" ต้องหมายถึงโรเซ่แน่ๆ เลย

"เห็นมั๊ยว่ายังไม่ตาย" ไดเอียนว่า

"แต่เธอกำลังจะตาย น้องกูกำลังจะตายนะเว้ย" แรปมอนโมโหจนควันออกหูแล้วค่ะ

"งั้นก็อย่าปล่อยให้นางตายสิ"

"กูไม่ได้จะปล่อยให้น้องกูตาย แต่มึงนั้นแหละ มึง!" แรปมอนจะวิ่งเข้าหาไดเอียนค่ะ แต่ว่า...



พลั้ว!



โดนสอยปลายคางร่วงไปแล้ว

"ขอโทษนายท่าน ข้าเพียงเคืองหู" อกาธัซคนที่สอยแรปมอนร่วงเอ่ยขึ้น

"อย่าให้หนักกันนัก นี่แขกของข้านะ ทุกคนเลย อย่าให้หนักมาก" ไดเอียนบอกลูกน้องของเขา

"ขอรับ!"

"เอาล่ะ อย่าเสียเวลาให้มาก เพื่อนเจ้าไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้น" ถ้าไม่เห็นแกโรเซ่และอีกสองคน ฉันจะไม่ทำแบบนี้แน่

"ข้าต้องการกระเป๋า" ฉันบอกไดเอียน

"เชิญ" 

เขาเปิดทางให้ฉัน ฉันจึงเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง ฉันเปิดกระเป๋าเพื่อดูของที่อยู่ข้างใน 'ยังอยู่ดี' ฉันตัดสินใจเดินถือกระเป๋ากลับไปหาไดเอียน ฉันหยุดยืนต่อหน้าเขา จ้องตาเขาและบอกเขาอย่างจริงจังว่า...

"หากเจ้าปด คนของข้าจะตามล่าเจ้า" และเขาตอบฉันกลับว่า...

"ข้าถือศีล และไม่ถนัดเรื่องพูดปดมดเท็จ" คำนี้มันคุ้นๆ อยู่นะ "ลีนานบอกเจ้าอย่างนี้หรือเปล่าตอนที่เจ้าถาม" 

เขารู้จักเธอจริงๆ ด้วย ฉันจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบสารออกมา ทันทีที่ไดเอียนเห็นสารนั้น

"กุหลาบเหมันต์" 

แต่ดูเหมือนเขาจะให้ความสนใจกับกุหลาบเหมันต์สีแดงซะมากกว่า เพราะฉันแอบเห็นร้อยยิ้มมุมปากน้อยๆ ของเขาด้วย ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังระหว่างสองคนนี้แน่นอนค่ะ ลีนานจะรู้จักไดเอียนได้ยังไงกัน พวกเขามีเรื่องอะไรให้ติดต่อกัน น่าสนใจๆ น่าสนใจจริงๆ เขายื่นมือมาหาสาร แต่ฉันยังไม่ยอมให้ง่ายๆ หรอกนะ

"สาบานก่อน" ฉันบอกเขา "สาบานว่าเจ้าพูดจริง และจะไม่ทำร้ายเรา" 

เขามองหน้าฉัน จ้องลึกเข้าไปในตา แล้วบอกฉันว่า "ข้าสาบาน" 

ฉันจึงยอมปล่อยสารนั้นให้แก่เขา เขารับมันไปก่อนจะเก็บสารนั้นไว้ในเสื้อคลุม แล้วหยิบเศษหินสีดำออกมาแทนและบดมันด้วยมือเปล่าจนมันแหลกเป็นผุยผงปลิวลงบนพื้นหิมะ ก่อนที่เศษผงของหินเรานั้นจะลอยขึ้นกลางอากาศแล้วปลิววนเป็นวงกลมที่ขยายขนาดของวงขึ้นเรื่อยๆ จากวงกลมขนาดเล็กๆ ก็ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นพร้อมกลุ่มควันสีดำที่ปรากฏขึ้นก่อนจะ...



พุ้ง!



ควันดำกระจายตัวออกเป็นวงกลมเหมือนระเบิด ลมเย็นจากการกระจายตัวพัดผมเราปลิวไสว จากอีกฝั่งของวงกลมนั้น ฉันเห็นปราสาทค่ะ ประสาทที่เห็นจากยอดไม้เมื่อเช้า 

ไดเอียนยืดตัวขึ้น เขามองพวกฉันแต่ล่ะคน แล้วเอ่ยว่า "เขตหนาวขอต้อนรับ แขกของข้า" ขอโค้งตัวน้อยๆ ก่อนจะยิ้มเรียบๆ แล้วพูดต่อว่า...

"สู่ปราสาทวังเวง"




.........จบ PART 107.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1442 -wa-ya- (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 12:46
    ตอนนี้ทั้งสนุกทั้งลุ้นมากเลยค่ะ ตอนแรกกลัวทุกคนจะเป็นอะไรไป
    #1,442
    0
  2. #1214 Kamonkan (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 22:53
    หูยโคตรหนุกเลยต่อค่า
    #1,214
    0
  3. #1213 Aern5555 (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 22:33
    ต่ออออออ
    #1,213
    0
  4. #1212 Njwwwwwwww (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 20:16
    ตกลงสงครามมันยังไงกันแน่ ต่อค่า
    #1,212
    1
    • #1212-1 S_mewon(จากตอนที่ 113)
      24 มิถุนายน 2560 / 09:23
      อยากรู้ต้องตามต่อนะ
      #1212-1
  5. #1211 LoliA (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 19:15
    ติดงอแงมเลยจร้างานนี้
    เดาว่าไดเอียนน่าจะเป็นคนที่ลีนานแอบรักรึป่าวน้า
    แล้วก็น่าจะเป็นอีกาที่ไปหาลิซ่าด้วย 
    โอ๊ย เดา มะโนล้วนๆเลยจร้า
    #1,211
    1
    • #1211-1 S_mewon(จากตอนที่ 113)
      24 มิถุนายน 2560 / 09:22
      มโนได้เยี่ยมยอดกระเทียมเจียวมากอะ เลิศๆ ไรท์ชอบๆ
      #1211-1
  6. #1210 0983250277 (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:00
    ต่ออออออออออออีกยาวๆชอบบบบ
    #1,210
    0