Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 109 : PART 103 : ผมขอร้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Jungkook talk...


"จริงๆ แล้ว กูมีของดี" เจโฮปพูดขึ้นขณะที่พวกผมนั่งรอจีมินกับเจนนี่อยู่

"อะไรของมึงอีก" ชูก้าเอ่ยถาม เจโฮปยิ้มกรุ่มกริ่มอีกแล้วครับ มันต้องเป็นเรื่องชั่วร้ายอีกแน่เลย

"ผมว่าอากาศมันหนาวอะฮยอง ก็เลย..." แล้วฮยองแกก็หยิบห่อกระดาษอะไรสักอย่างออกมาครับ ผมว่าลักษณะมันเหมือนขวดนะ

"ฮยอง...อย่าบอกนะว่า..." วีหันไปหาเจโฮป เจโฮปพยักหน้าค่อยๆ

"มึงคิดถูกแล้ว ของดี..."

"จากฝรั่งเศส" อะไรของสองคนนี้ครับ

"อะไรอะคะ" จีซูถามขึ้น พอเห็นจีซูถามเจโฮปฮยองก็ออกตัวก่อนเลยครับว่า...

"อันนี้ไอ้วีมันบอกพี่เองนะว่าลีนานยินดีเอง"

"อ้าวฮยอง" วีว่า สองคนนี้ควรไปตกลงกันก่อนเปล่าครับ

"แล้วอะไรเหรอคะ" โรเซ่ก็คงอยากจะรู้เหมือนกัน

"พี่ขอนำเสนอ..." ฮยองแกแกะห่อกระดาษออกครับ และพวกผมก็เห็นมัน 'โอ้!'

"ของดีจากฝรั่งเศสปี 90"

"เอาจริงดิมึง" จินฮยองเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็น

"พวกพี่จะกินเหล้าตอนที่เราเดินทางไม่ได้นะคะ" จีซูเอ่ยขึ้น

"มันไม่ใช่เหล้านะครับ มันแค่..."

"แค่ไวน์จากฝรั่งเศส" โรเซ่พูดขัดวีขึ้น 

"นายเคยบอกฉันแล้ว" แต่ทำไมฮยองแกทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนั้นล่ะครับ

"แต่ถึงจะใช่เหล้าหรือไม่ใช่เหล้า มันก็แอลกอฮอล์เหมือนกันนั้นแหละค่ะ" จีซูว่า พวกฮยองๆ ผมน่าเจื้อนไปตามๆ กัน

"ใช่ค่ะ" ลิซ่าเห็นด้วย แต่ทำไมผมรู้สึกอับจนหนทางขนาดนี้นะ

"นิดเดียวได้มั๊ย" จีซูหันไปจ้องเจ้าของเสียงเขม็ง

"แค่จิบๆ เอง ให้คลายหนาวก็พอ" ชูก้าฮยองต่อรอง 

"งั้นเอามานี่ค่ะ" จีซูยื่นมือขอขวดไวน์จากเจโฮป แต่เจโฮปยังลังเลไม่ยอมให้

"เอามาสิคะ" จีซูยิ้มหวาน

"จ้ะๆๆ" โดนสะกดซะแล้วฮยองผม จีซูรับขวดไวน์ไปในขณะที่พวกฮยองของผมมองตามขวดกันเป็นแถว

"แค่จิบนะคะ"

"อื้อๆๆ" พวกฮยองผมพยักหน้ากันใหญ่เลยครับ

"นายยังจะดื่มอีกเหรอ" จู่ๆ วีฮยองก็มีแม่มาคุมครับ 

"ใครๆๆ ใครว่าฉันจะดื่ม" ปากบอกอย่างนั้น แต่สายตามันไม่ใช่เลยครับ

"ไอ้วีมันไม่ดื่มหรอกแชยอง เดี๋ยวพี่ดูมันเอง" มีพี่ชายแม่มาช่วยคุมอีกต่างหาก

"ใช่มั๊ยมึง" แรปมอนหันไปกอดคอวีเชิงบังคับข่มขู่

"ไม่ใช่ก็คงต้องใช่เปล่าวะ" วีพึมพำกับตัวเอง

"มึงว่าอะไรนะ ไม่ๆ ใช่ๆ อะไร" แรปมอนถาม

"ผมไม่ดื่ม ใช่เลยตามที่ฮยองว่า" วีรีบตอบ 

"พวกพี่ดื่ม เอ้ย จิบได้ยังยัยหนู" จินฮยองถามจีซู

"ได้ค่ะ แต่แค่..."




"บ้านกูเท่านี้เขาไม่เรียกว่าจิบหรอกนะ" เจโฮปกระซิบบอกแรปมอน

"ตดยังไม่ทันเหยเลย" ฮยองแกก็เปรียบเทียบซะเห็นภาพเลยครับ

"พวกฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ" ชูก้าฮยองบอกจีซู

"รู้ค่ะ" 

"รู้แล้วให้พวกพี่จิบแค่นี้เนี่ยนะ" จินฮยองโอด

"ก็เพราะรู้ไงคะ ถึงเข้าใจว่าแอลกอฮอล์กับผู้ชายมันเป็นของคู่กัน เพราะงั้นพวกพี่คงไม่ใช่แค่จิบแน่ๆ หรือจะให้ฉันเททิ้งเลย" จีซูว่าแล้วทำท่าจะเทไวน์ทั้งขวดทิ้ง

"เดี๋ยวก่อน!" จิน ชูก้า แรปมอน และเจโฮปรีบห้ามเอาไว้

"ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย" แรปมอนว่า จีซูถึงรีบยกขวดขึ้นมาตามเดิม 

"งั้นเริ่มจากพี่ใหญ่ก่อนเลย พี่จินเกิดปี 92 9 ลบ 2 เหลือ 7 บังทันมี 7 คน 7 บวก 7 เป็น 14 1 บวก 4 เป็น 5 สรุปพี่จินจิบได้ 5 ช้อน" 

หลังจากที่จีซูคำนวณสมการอันไร้เหตุผลจบและกำลังจะเทไวน์ใส่ช้อนที่ถืออยู่ หน้าพวกฮยองผมคือ...อึ้ง มีความนิ่งๆ งงๆ ในชีวิต 

"ให้กูจิบเป็นช้อนกูก็ว่าหนักแล้วนะ แต่วิธีคิดนิ่ กูนับถือเลย" เจโฮปพูดกับแรปมอนเบาๆ 

พวกฮยองแกก็ได้แต่บ่นแหละครับ สุดท้ายก็ยอมทำตามอยู่ดี ตอนนี้จิน ชูก้า แรปมอนโดนป้อนไวน์ไปเรียบร้อยแล้ว คนต่อมาจึงเป็น...

"พี่เจโฮป 3 ช้อน" จีซูเทไวน์ใส่ช้อนและกำลังจะป้อนให้เจโฮปฮยอง แต่ว่า...

"ทำอะไรกันเหรอคะ" พอได้ยินเสียงนี้เท่านั้นแหละครับ

"พี่เจโฮป" จีซูเรียกเจโฮปฮยอง

"ฮะ งั้ม!" เจโฮปฮยองแทบงับช้อนไม่ทัน แถมจีซูยัง...

"ฝากด้วยค่ะ" เธอยัดขวดไวน์คืนกลับเจโฮปฮยองทันทีเลยครับ

"งือๆๆ" ฮยองแกพยายามจะส่งคืนครับ แต่...

"นั่นอะไรอะฮยอง" จีมินถามขึ้น เจโฮปฮยองจึงรีบซ่อนขวดไวน์ไว้ด้านหลัง

"อืองือ" เจโฮปว่า 

"อะไรนะ" แต่เหมือนจีมินจะไม่เข้าใจครับ 

"อืองือ" อย่าว่าแต่จีมินเลยตรับ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

"ฮะ"

"อืองือ อุ๋! อึงๆ" เจโฮปฮยองสะกิดผม "อูออกเอื้ออูอิ" ฮยองแกว่าอะไรครับ 'เอาออกให้กูที' เหรอ

"เอาออกเหรอฮยอง" ผมชี้ไปที่ช้อน ฮยองแกถึงพยักหน้าให้ ผมจึงหยิบช้อนออกจากปากแก และพอปากแกว่างปุ้บ

"ไม่มีๆ ไม่มีอะไรเลย" ก็รีบปฏิเสธจีมินปั้บ แต่ว่า...

"เฮ้ย!" ฮยองแกรีบหันกลับหลังไป

"นี่เหรอคะที่ว่าไม่มีอะไร" เจนนี่โชว์ขวดไวน์ให้เราดู

"ไอ้วี!" เจโฮปฮยองเรียกวีเสียงดัง

"มึงเลย ชอบชักจูงกู ไอ้นี้เลยเจนนี่ มันเป็นคนแนะนำพี่" โบ้ยกันไปอีกครับ

"อ้าวฮยอง กินก็ไม่ได้กิน แม้แต่ปลายขวดผมยังไม่ได้แตะเลยนะ" วีแก้ตัว

"ทั้งสองคน" เจนนี่เอ่ยขึ้นมาแล้วพูดต่อว่า "หน้าที่เฝ้ายามคืนนี้ เป็นของพวกพี่นะคะ" 

วีกับเจโฮปหันไปมองหน้ากัน แล้วก็เริ่มแหย่กันไปมา

"ส่วนขวดนี้..."

"อย่า!" 

ไม่ทันแล้วครับ หมดขวดไปต่อหน้าต่อตาพวกฮยองของผม ก็เจนนี่เล่นเทไวน์ลงพื้นหิมะขนาดนั้น เห็นแล้วอยากกินน้ำแข็งใสเลยอะ

"พี่ได้กินแค่ 5 ช้อนเองนะ" จินฮยองว่า

"ฮยองตั้ง 5 ผมแค่ 3 เอง" แรปมอนเสริม

"ขนาดช้อนเดียวกูยังไม่เดือดร้อนเลย" ไม่เดือดร้อนแต่มองตามเลยนะเจโฮปฮยอง

"กูสิน่าสงสารสุด ไม่ได้จิบสักอึก" วีฮยองแกพึมพำคนเดียวอีกแล้วครับ ไวน์นั่นอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ

"กินข้าวกันได้ยัง ผมหิวแล้วนะ" จีมินฮยองนั่งลงแล้วควักมือเรียกเจนนี่ไปนั่งด้วย 

"ไอ้พวกคนใจร้าย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไงวะ" นี่คือเจโฮปผู้บ่นว่าไม่เดือดร้อน

"พูดมากฮยอง จะกินมั๊ยข้าว" จีมินว่าหลังจากที่เสกราเมนชามใหญ่ออกมา

"ไม่กินกูก็ตายดิ่" เจโฮปรีบแย่งฝาเนรมิตแล้วจัดการเสกของตัวเอง แล้วเมนูมื้อเย็นของเราก็เริ่มขึ้นซักทีครับ




"พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางกันแต่เช้านะคะ เพราะงั้นคืนนี้พักผ่อนกันให้เพียงพอด้วยนะคะ" เจนนี่พูดขึ้น

"เราคงจะเพียงพออยู่หรอกฮยอง เฝ้ายามเนี่ยนะ" วีหันไปซุบซิบกับเจโฮป

"ฉันได้ยินนะ" เจนนีว่า

"ไอ้วี! คืนนี้เราจะอยู่กันยังเช้าเลยเนาะ"

"มันก็ต้องงั้นอยู่แล้วฮยอง" ตอแหลเป็นที่สุดเลยครับฮยองสองคนนี้

"แล้ว..." ผมเอ่ยขึ้น ทำให่ทุกคนต่างหันมาหาผม จริงๆ ก็ไม่ต้องหันมากันหมดก็ได้นะครับ แอบเกร็งๆ นะเนี่ย

"เมื่อไหร่จะปล่อยยายแคสเปียร์ซักทีล่ะครับ" ผมถาม

"ยายแคสเปียร์? ปล่อยทำไมวะ" ชูก้าฮยองเอ่ยขึ้น ตามมาด้วย...

"ปล่อยให้แกได้พักยาวๆ ดีแล้วล่ะ เดี๋ยวปล่อยออกมาก็มีแต่บ่นๆๆ ได้หูชากันพอดี" เจ้าของไวน์ช้อนโต๊ะนั่นแหละครับ 

'เฮ้อ' แต่ผมมีของที่อยากจะได้จากยายแกนะสิ

"หลังมื้อเย็นเราก็ปล่อยแล้ว"

"ครับ?" จีมินฮยองว่าอะไรนะครับ

"ใช่มั๊ยเจนนี่" 

"อืม" 

"พูดจริงเหรอ" ผมถามเพื่อความแน่ใจ แล้วสองคนนั้นก็พยักพร้อมกัน

"จะปล่อยแกจริงเหรอคะ" โรเซ่ถามอีกครั้ง

"ใช่" จีมินตอบแล้วหันมายิ้มให้ผม ฮยองแกบอกว่าจะช่วยพูดให้ก็ช่วยจริงๆ ด้วยครับ 'ขอบคุณนะ' ผมยกมือเชิงขอบคุณแก

"นายมีอะไรกับยายแคสเปียร์งั้นเหรอ" ลิซ่าที่นั่งอยู่ข้างผมถามขึ้น 

"เปล่า...ฉันก็แค่เป็นห่วงน่ะ กลัวว่าแกจะน้อยใจ" ผมบอกลิซ่า เธอมองหน้าผมก่อนจะพยักเหมือนเข้าใจแล้วก็ยิ้มออกมาและบอกผมว่า "ใจดีจัง"

'ใจดีจัง' มันคนละคำกับคำว่า 'จริงใจ' ใช่มั๊ยครับ

"นั่งเหม่อๆ มึงจะกินเปล่านิ่" จีมินฮยองสะกิดแขนผม เมื่อกี้ผมเหม่อเหรอ

"กินดิฮยอง"




และหลังจากที่อาหารมื้อเย็นจบลง

"พวกพี่นอนฝั่งขวา ส่วนพวกฉันนอนฝั่งซ้ายนะคะ พวกเราจัดที่ไว้ให้แล้ว ส่วน..." จีซูหันไปหาวีกับเจโฮปก่อนจะพูดต่อว่า...

"ส่วนยามสองคนก็นั่งเฝ้ากองไฟไปแล้วกันนะ"

"แต่ถ้าเหงาเดี๋ยวยายมานั่งเป็นเพื่อนเอง"

"ยายแคสเปียร์!" พวกผมร้องขึ้นพร้อมกัน

เจนนี่ปล่อยแกออกมาจริงๆ แฮะ ผมคงต้องหาจังหวะเหมาะๆ แอบคุยกับแกให้ได้ แต่ว่าตอนไหนล่ะ แกยิ่งชอบเข้าสังคมอยู่ด้วยน่ะสิ

"แต่ก่อนจะไปถึงจุดนั้น ยายขอตัวไปยืดเส้นยืดสายแถวๆ นี้ก่อนนะคะคุณหนู ยายเมื่อยมากเลย" แกหันไปบอกเจนนี่

"ค่ะ แต่อย่าไปแล้วไปลับเชียวนะคะ" เจนนี่พูดดักไว้

"ยายเป็นผู้ล่วงลับอยู่แล้วค่ะ ยายคงไม่ไปแล้วไปลับอีกรอบแน่ อีกอย่างยายชอบนักล่ะเรื่องความลับในความรักเนี่ย เพราะงั้น..."

"พูดมากไปแล้วครับยาย" จีมินขัดยายแคสเปียร์ขึ้นมาหลังจากทนฟังแกอารัมภบทไม่ไหว

"อุ๊ปส์! ซอรี่ๆ งั้นเดี๋ยวยายมานะเด็กๆ" ยายแคสเปียร์กำลังจะเดินออกไป แต่จู่ๆ แกก็หยุดแล้วหันมาบอกพวกผมว่า...

"ยายจะอยู่แถวนี้แหละนะ ไม่ไปไกลหรอก" แล้วคราวนี้แกก็เดินออกไปจริงๆ

"ยายแกจะบอกเราทำไมวะ" จินฮยองว่า 

มันก็จริงอย่างที่ฮยองแกว่าครับ ยายแกจะบอกพวกผมทำไม แต่ก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้หาแกง่ายขึ้น แต่ผมจะออกไปยังไงไม่ให้คนอื่นสงสัยเนี่ย เอาเป็นว่าผมนั่งรอต่อไปอีกซะ 5 นาทีแล้วกัน




'5 4 3 2 1' หมดเวลา 5 นาทีแล้วครับ

"เอ่อ...ผมขอตัวแปบนึงนะครับ" ผมค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเตรียมจะออกไป

"นายจะไปไหน ให้ฉันไปด้วยเปล่า" ลิซ่าถามผม แต่เธอจะไปกับผมไม่ได้นะ จะให้คนอื่นรู้ว่าผมจะแอบใช้ของสิ่งนั้นไม่ได้ โดยเฉพาะเจนนี่ผู้รักษากฎ ถ้าเจนนี่รู้ล่ะก็ ทั้งผมกับยายคงโดนขังด้วยกันแน่เลย

"ไม่ได้ เธอจะไปกับฉันไม่ได้" ผมบอกลิซ่า

"ทำไมล่ะ" 

"ก็...ก็ฉันจะไป...ไปยิงกระต่าย ถ้าเธอไปด้วยฉันคง...นั่นแหละ" 

"ฮ่าๆๆ" พวกฮยองผมหัวเราะกันใหญ่ ผมก็อายนะครับ พูดต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ แถมมีสี่สาวอยู่ด้วยอีก 

"คงยิงไม่ถนัดเหรอจ้ะกุกกี้" จินฮยองแกจะแซวผมทำไมล่ะครับ

"หรือว่า..." 

"พอเลยฮยอง" ผมรีบตัดบทเจโฮปฮยอง เพราะคิดว่าเดี๋ยวบทสนทนาจะติดเรทไปมากกว่านี้ แล้วเดี๋ยวพาร์ทนี้จะโดนแบนเอาได้

"แต่มึงไปคนเดียวได้แน่นะ ให้กูไปเป็นเพื่อนเปล่า" วีฮยองถามผม

"มันโตแล้วก็ให้มันรู้จักช่วยเหลือตัวเองบ้างเถอะ" ผมล่ะอยากจะขอบคุณจีมินฮยองอีกรอบ ฮยองแกรู้ใจผมจริงๆ เลย 

"ไม่ต้องห่วงฮยอง เดี๋ยวผมรีบไปรีบกลับ" ผมบอกพวกฮยอง

"แน่ใจนะ" ลิซ่าจับแขนผมไว้

"เดี๋ยวฉันกลับมา ฉันสัญญา" ผมว่าแล้วปลดมือเธอออกก่อนจะรีบวิ่งออกมา 

'ฉันสัญญา' 

ผมต้องรักษาคำสัญญาของผม ผมต้องทำให้ได้ แต่ก่อนอื่นผมคงต้องหายายแคสเปียร์ให้เจอก่อน แกเดินไปไหนของแกนะ ไหนบอกว่าอยู่แถวๆ นี้ไง

"หนึ่ง สอง สาม สี่..." ผมว่าผมรู้แล้วล่ะ

"ห้า หก เจ็ด และแปด" ผมเดินตามเสียงมาจนมาหยุดอยู่แถวๆ โขดหินใหญ่โขดนึง แต่ยายแกไม่ได้อยู่แถวนี้อะ

"หนึ่ง สอง สาม สี..." แต่เสียงมันเหมือนดังมาจาก...

"ห้า หก เจ็ด และแปด" พอผมเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงผมก็พบกับ...

"คุณยาย" ยายแคสเปียร์หันมายิ้มให้เมื่อเห็นผม

"ไปยืนทำอะไรบนนั้นครับ" ผมถามเพราะเห็นว่าแกไปยืนสวยอยู่บนโขดหินที่ว่า

"ยืดเส้นยืดสายไงจ้ะ ว่าแต่เราเถอะ มีเรื่องอะไรจะคุยกับยายหรือเปล่า" แกว่าแล้วลอยลงมายืนข้างหน้าผม

"ครับ?" 

อ้าว...แกรู้ด้วยเหรอครับว่าผมอยากจะคุยกับแก นี่ผมดูไม่เนียนขนาดนั้นเลยเหรอ ผมว่าก็ไม่นะ หรือเพราะแกมีเซ้นส์

"มีอะไรก็พูดมาเถอะ ยายไม่บอกใครหรอก" ไอ้ว่าไม่บอกใครนี่แหละครับตัวดี

"คุณยายจะไม่บอกใครจริงนะครับ" ผมถามเพื่อความมั่นใจ

"ยายรู้ว่าหลานคงอยากเก็บเป็นความลับ ใช่มั๊ย?" แกมองหน้าผมเหมือนรู้ทัน

"ผมมีเรื่องอยากให้ยายช่วยครับ"

"เรื่องที่อยากให้ข้าช่วย"

"จริงๆ เป็นเรื่องที่ผมอยากจะขอ" ผมจะพูดยังไงดีเนี่ย ยายแกต้องมีคำถามแน่ๆ ถ้าผมขอแกตรงๆ

"เรื่องที่อยากจะขอ" แต่ผมไม่มีทางเลือกนิ่ครับ

"แต่จริงๆ คือของที่ผมจะขอมากกว่า"

"ของ? ของเหรอ ของจากยายเนี่ยนะ ของดีของขลังยายไม่มีหรอกนะ" 

"ไม่ใช่ของแบบนั้นครับ" ผมรีบบอกแก

"ถ้าไม่ใช่ แล้วของอะไรล่ะจ้ะ" ยายแคสเปียร์ถามอย่างสงสัย

"มันคือ..."




"ไม่ๆๆๆ ไม่ได้เลยไม่ได้ ยายให้ไม่ได้" ยายแคสเปียร์รีบปฏิเสธสิ่งที่ผมขอทันที 

"แต่ผมต้องใช้นะครับคุณยาย" ผมรีบบอกแก

"ไม่ได้เด็ดขาด มันอันตรายเกินไป" คราวนี้มาบอกว่าอันตรายเหรอครับ ทีก่อนหน้านั้นล่ะ

"ยายก็แค่ให้ผม แล้วผมจะไม่บอกใคร"

"ไม่ได้!" จะมารักษากฎตอนนี้เนี่ยนะ

"คุณยายครับ" ผมคุกเข่าลงต่อหน้าแก แกดูตกใจทันที

"หลานๆๆ หลานจะทำอะไร ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้เลย" แกพยายามจะจับตัวผมลุกขึ้น

"ไม่ครับ!" ผมพยายามต้านแรงของแกเอาไว้

"ผมขอร้องล่ะ" ผมว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองแก

"ผมขอร้องนะยาย ผมไม่อยากเสียเธอไป" พอพูดถึงลิซ่า จู่ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมา

"หลาน...นี่หลานพูดถึงเรื่องอะไร เสียเธอ เสียใคร หนูลิซ่าอย่างนั้นเหรอ นี่มันเกิดอะไรขั้น ทำไม..."

"ผมก็ไม่รู้" ทำไมผมถึงรู้สึกผิดแบบนี้นะ มันอาจเป็นเพราะ...

"มันคงเป็นเพราะผม มันเป็นเพราะผมยายแคสเปียร์ เพราะผมที่ทิ้งเธอไว้ เพราะผมเธอถึงเป็นแบบนี้ เพราะผม..." 

มันทั้งจุกที่คอและจุกที่ใจในเวลาเดียวกัน ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียแล้วทุกสิ่ง และเหมือนคนที่ทำให้เป็นแบบนี้ก็คือผม ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เพราะผมทั้งหมด แต่ถ้าผมเลือกที่จะไม่ทิ้งเธอไว้ตั้งแต่ตอนแรก เรื่องนี่คงไม่เกิดขึ้น

"เกิด...เกิดอะไรขึ้นกับลิซ่างั้นเหรอ" ยายแคสเปียร์นั่งลงถามผม

"สิ่งที่ผมกลัว..." ผมก้มหน้าลงพลันน้ำตาก็ไหลออกมาอีกครั้ง

"...ผมรู้สึกถึงมันครับยาย" ผมเงยหน้าขึ้นไปบอกแก

"โธ่หลาน" ยายแคสเช็ดน้ำตาให้ผม "ทำไมพวกหนูถึงชอบเป็นอย่างนี้กันจังเลยนะ มันไม่ดีเลยนะลูก" 

ผมอยากบอกยายแกเหลือเกินว่าผมก็ไม่อยากเป็นแบบนี้ ผมไม่อยากมานั่งโทษตัวเองแบบนี้ ผมไม่อยากทุกข์ใจแบบนี้ และไม่อยากทำตัวอ่อนแอร้องไห้ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ด้วย แต่มันยากเหลือเกิน ทำไมคู่เราถึงไม่จบลงด้วยกลีบกุหลาบเหมือนคู่อื่นนะ มันเหมือนนับวันกลีบกุหลาบพวกนั้นยิ่งโดนหนามทิ่มจนซ้ำไปหมด ทำไมเรื่องนี้ต้องเกิดกับเราด้วย

"ถ้ายายเห็นใจผมและลิซ่า ผมขอร้องล่ะ ให้มันกับผมเถอะนะ ได้โปรดเถอะครับ" ผมอ้อนวอนยายแคสเปียร์ แต่ดูเหมือนว่าแกจะยังลังเลอยู่

"ลิซ่าเป็นคนดี เธอไม่ควรต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ผมอยากจะช่วยเธอ และผมรู้ว่ายายก็อยากจะช่วย" ทำไมยายแกทำหน้าลำบากใจแบบนี้ล่ะ

"ผมต้องหาคำตอบของความกลัวของผมให้ได้ เพื่อที่ผมจะช่วยเธอ แต่คุณยายก็ต้องช่วยผมเหมือนกัน ได้โปรดเถอะนะคุณยาย ผมขอร้องล่ะ" ผมจับมืออ้อนวอนแก

"ยาย...ยาย..." เรื่องนี้มันตัดสินใจยากขนาดนั้นเลยเหรอไงนะ

"ยายไม่อยากจะช่วยเราสองคนเหรอครับ" ผมถามยายแคสเปียร์

"ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ยายแค่..." แกดูเหมือนลำบากใจอะไรซักอย่างก็ไม่รู้ครับ

"คุณยายครับ" ผมอ้อนวอน

"เฮ้อ...ก็ได้ๆ ยายให้ก็ได้" 

"ครับ? จริงเหรอครับ จริงๆ ใช่มั๊ยครับ" ผมถามเพื่อความมั่นใจ ยายแกพูดจริงใช่เปล่าเนี่ย

"เฮ้อ...จริงๆ มันก็ฝ่าฝืนกฎนะ แต่เพื่อความสบายใจของหลานๆ..." แกมองหน้าผม

"ยายจะยอมให้ก็ได้" ใจชื่นขึ้นมาหน่อยครับ

"แต่..." แต่อะไรของแกอีกนะ

"เรื่องนี้ห้ามบอกคุณหนูเจนนี่นะคะ ไม่งั้นยายโดนหนักแน่เลย" แกบอกผม แต่จริงๆ ผมก็ตั้งใจว่าจะไม่บอกใครอยู่แล้วล่ะ

"เชื่อใจผมได้ครับ" ผมให้ความมั่นใจกับแก และในที่สุดยายแกก็หยิบของสิ่งนั้นออกมาครับ มันอยู่ในห่อกระดาษเล็กทรงสี่เหลี่ยม แกยื่นมันให้กับผม ผมจึงยื่นมือไปรับมา แต่แกยังไม่ยอมปล่อยห่อกระดาษให้กับผมซะทีเดียว

"ยายมีเหลืออยู่แค่นี้แหละ เพราะโดนนายท่านยึดส่วนที่เหลือไปหมดแล้ว เพราะงั้นหลานมีโอกาสแค่ 3 ครั้งเท่านั้น ยายหวังว่าหลานจะหาคำตอบของความกลัวนั้นได้นะ" แกพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง ผมจึงยิ้มน้อยๆ แล้วบอกแกว่า...

"ผมต้องทำให้ได้ครับ คุณยายอย่าห่วงเลย" ยายแคสเปียร์จึงยอมปล่อยมือจากห่อกระดาษนั้น

"เก็บไว้อย่าให้ใครเห็น และถ้าจะใช้ ใช้ตอนนอนดีที่สุด" แกแนะนำผม

"ครับคุณยาย"

"หลานกลับไปก่อนเดี๋ยวยายตามไป" วางแผนให้เสร็จสรรพเลยด้วย

"ครับ" ผมกำลังจะหันหลังกลับไปตามที่ยายแกบอก แต่ว่า...

"คุณยายครับ" ผมเรียกแกแล้ว...

"หลาน...หลาน..." ยายแคสเปียร์คงตกใจเพราะไม่ทันตั้งตัวว่าผมจะกอดแบบนี้

"ขอบคุณมากนะครับ" ผมบอกแกแล้วถอนกอดออก

"จริงๆ กอดนานๆ ก็ได้นะ ยายกำลังหนาว" ยายแคสเปียร์ยิ้มกว้างเลยแหละ 

"ไว้คราวหน้านะครับ" ผมพูดติดตลก

"หลอกให้ความหวังคนแก่ บาปหนักนะหลาน"

"ถ้าผมทำสำเร็จ ผมทำแน่ครับ"

"โอ้...งั้นยายคงต้องเอาใจช่วยหนักๆ สู้ๆ นะ หลานจองกุกของยาย" ยายแคสเปียร์พูดให้กำลังใจผมอีกครั้ง

"ครับ"

"ไปๆๆ ไปได้แล้ว หายไปนานเดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย" แกเร่งผม

"งั้นผมไปแล้วนะครับ" ผมว่าก่อนจะโค้งให้แกแล้วหันหลังเดินออกมา

'เอาล่ะ' ผมพร้อมแล้ว




Jennie talk...


"คุยกันนานจัง" ฉันกระซิบบอกจีมิน

"มาแล้ว" 

จีมินบอกฉันเหมือนเห็นจองกุกเดินเข้ามา เรามองหน้ากันเพราะคงได้เวลาของเราแล้ว ฉันพยักหน้าเป็นสัญญาณให้จีมิน

"คือ...เดี๋ยวผมกับเจนนี่ขอตัวสักพักนะ" จีมินว่าแล้วจับมือฉันลุกขึ้นยืน

"พวกมึงจะไปไหนกัน" ชูก้าถามขึ้น 

"ไปเดินดูดาวน่ะฮยอง"

"ดาวอะไรไปไหนไม่ได้" อะไรของพี่เจโฮปเขาอีกล่ะคะ อยู่ๆ ก็เล่ยปริศนาคำทายซะงั้น

"ดาวฤกษ์" จินตอบ

"ไม่ใช่"

"ดาวประจำเมือง" แรปมอนลองบ้าง

"ไม่ถูก"

"งั้นดาวอะไรฮยอง" วีถาม

"ดาวอังคา"

"ถุ้ย!" 

"นั่นมุกหรือเปลือกหอยถามจริงฮยอง" จองกุกถามขึ้น เขาดีขึ้นแล้วเหรอคะ งั้นแสดงว่ายายแคสเปียร์ต้องได้อะไรกลับมาแน่

"พวกผมไปก่อนนะ" จีมินกับฉันรีบเดินออกมา




"ทางไหน" จีมินถามฉันเมื่อเราเดินออกมาไกลจากคนอื่นๆ แล้ว

"โขดหินใหญ่ น่าจะ..." ฉันมองหาโขดหินที่ว่า แล้วก็เห็น...

"นู้นไง ยืนสวยอยู่นู้น" ยายแคสเปียร์ยืนเป็นคุณโรสรอแจ๊คอยู่นู้นแหน่ค่ะ 



วึ้บ!



จั้มป์ไปเลยดีกว่า



ฟึ้บ!



"คุณยาย"

"คุณหนู!" ตกใจอะไรของแก ก็คุยกันไว้แล้วนี่นา

"จองกุกว่ายังไงครับ" จีมินรีบถาม

"จองกุก...จองกุกเหรอ อ๋อ เรื่องความลับในความรักนะเหรอจ้ะ" นึกว่าลืมซะแล้ว

"ใช่ค่ะ เป็นไงบ้างคะ" ฉันถาม

"อ๋อ ก็...ความรักวัยรุ่นน่ะจ้ะ เหมือนฮอร์โมนวัยว้าวุ่นอะไรแบบนั้น เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเป็นเรื่องปกติ" ยายแกจะสื่ออะไรกันแน่คะ

"เอาที่เข้าใจง่ายกว่านี้ได้มั๊ยครับ" แม้แต่จีมินคนมโนเก่งยังไม่เข้าใจเลย

"ก็แบบว่าเหมือนจองกุกแกจะฝันร้าย ก็เลยพลอยโกรธลิซ่าไปด้วย แต่ตอนนี้ไม่ต้องห่วง ยายให้ยาดีไปแล้ว" 

"ยาดี?" เชื่อได้ใช่มั๊ยคะแบบนี้ 

"ไม่ใช่ๆ เครื่องลางของขลังๆ พูดผิดๆ เมื่อกี้ยายพูดผิด อย่าถือสาเลยนะ คนแก่ก็งี้หลงๆ ลืมๆ" 

เครื่องลางของขลัง แกพกด้วยเหรอ แกเป็นผีนะ ยังต้องใช้อีกเหรอ แปลกๆ แฮะ

"แล้วยายให้เครื่องลางอะไรกับไอ้กุกครับ"

"อ๋อ ตาข่ายดักฝันน่ะ ไว้กันฝันร้าย" แค่ฝันร้ายงั้นเหรอคะ

"ก็ไหนนายบอกเรื่องหนักอกหนักใจไง แค่ฝันร้ายเนี่ยนะ" ฉันหันไปพูดกับจีมิน

"เอ้า ก็มันดูเป็นแบบนั้นจริงๆ นิ่" จีมินบอก

"มโนไปเองซะมากกว่า" ฉันว่าให้เขา

"มีแค่นี้จริงๆ เหรอครับคุณยาย ผมว่ามันมากกว่านั้นนะ" ยังอีกค่ะยังอีก ยังมีความเชื่อมั่นในการมโนของตัวเองอีก

"แค่นี้แหละจ้ะ นี่ยายก็พยายามล้วงมาให้ลึกแล้วนะ แต่ดูเหมือนจะมีแค่นี้จริงๆ" 

"ยายไม่ได้ปิดบังอะไรผมอยู่ใช่มั๊ยครับ" ยังไปสงสัยคุณยายแกอีกค่ะ

"เอ้า! ยายจะไปกล้าปิดบังอะไรล่ะจ้ะ ยิ่งกับคุณหนูยิ่งไม่ได้เลย" ประโยคสุดท้ายยายแคสเปียร์หันมาบอกฉัน

"อย่างนั้นเหรอครับ" เขานี่ก็ช่างสงสัย ช่างสังเกตจริงๆ เลย แล้วก็เป็นกระต่ายตื่นตูมที่ชอบมโนไปเกินเหตุ

"ตามที่ยายแกว่าแหละ อย่าห่วงไปเลย เราค่อยๆ ดูไปเรื่อยๆ ก็ได้" ฉันบอกเขา จีมินมองหน้าฉัน ฉันจึงพยักหน้าบอกให้เขาเชื่อฉัน

"ก็ได้ อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ" เขาว่า ฉันจึงยิ้มให้เขาแล้วบอกว่า... 

"ใช่ อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ"




.........จบ PART 103.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1490 pofaiwipada (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 04:18
    ลิสอย่าถูกเปลี่ยนเลย
    #1,490
    0
  2. #1195 SestalReal (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 21:40
    อ่านเเล้วหน่วง ขออย่าให้ลิซถูกเปลี่ยนเลย ขอคู่นี้จบสวยๆนะคะ เริ่มมาซะหวานเชียว ตอนนี้ดราม่ามาตรึม!
    #1,195
    0
  3. #1194 fresh-- (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:38
    ต่อค่าาาา
    #1,194
    0
  4. #1193 MokyTan17 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 12:33
    ขอไมโลคิวบ์ สี่เหลี่ยมเหมือนกัน 555 #อย่าซีเรียสนะ
    #1,193
    0
  5. #1192 miwmm58 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 12:30
    รอค่าา
    #1,192
    0