Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 110 : PART 104 : ขอได้มั๊ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,226
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

V talk...


"แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะพวกมึงสองตัว" ชูก้าฮยองบอกผมกับเจโฮปก่อนจะเดินไปหาที่นอนเป็นคนแรก

"โชคดีนะมึง" แล้วแรปมอนก็ตามไป

"ผมจะนอนเผื่อฮยองนะ" ไอ้กุกก็ไปแล้ว

"ไปกันจีมินปล่อยให้พวกขี้เหล้ามันอยู่ด้วยกัน" จินฮยองเดินกอดคอจีมินออกไป 

จินฮยองแกเจ้าเอาอะไรกับพวกผมอีกครับ ตัวเองได้กินเยอะกว่าใครเพื่อนเลยนะ ยังจะมาเยาะเย้ยพวกผมอีก

"เดี๋ยวๆๆ ค่อยๆ ได้เปล่าพวกพี่" โรเซ่โวยขึ้นเมื่อโดนจีซูกับเจนนี่หามปีกให้ลุกขึ้น

"โอดครวญไปได้" ลิซ่าว่า

"แกมาโดนเองมั๊ยเล่า" 

"อย่าพูดมาก ค่อยๆ เดิน" เจนนี่บอกโรเซ่ แล้วทั้งสี่สาวก็พากันเดินไปยังที่ของตัวเอง ทำให้ตอนนี้เหลือผมกับเจโฮปเพียงแค่...

"ให้ยายอยู่ด้วยมั๊ย" ไม่ใช่แค่สองคนแล้วครับ

"ยายไปนอนเถอะครับ พวกผมอยู่กันได้" ผมบอกยายแคสเปียร์

"แต่ยายนอนมาทั้งชีวิตแล้วน่ะสิ เอางี้..." แกขยับมาใกล้พวกผมสองคน

"คือ...จริงๆ แล้วคืนนี้ยายมีนัดกับคุณจับฉ่ายเพื่อนยายเพราะว่านางเพิ่งอกหักจากไอ้ผีหน้าปลวกตนนึง แต่นางอยู่อกาธอน แต่ยายอยู่นี้"

"แล้วไงครับยาย" อันนี้ผมเห็นด้วยกับเจโฮป แกเล่ามาตั้งยาว แกพยายามจะสื่ออะไรกันแน่

"ก็ถ้าคุณหนูถามหายาย ช่วยจุดธูปเรียกยายด้วยนะ"

"ฮะ!"

"ชู่ว! อย่าเสียงดังสิจ้ะ เดี๋ยวคุณหนูได้ยินพอดี" ยายแกรีบบอกพวกผม

"แล้วพวกผมจะเอาธูปมาจากไหล่ะครับ" ผมกระซิบถามแก

"นั่นไงจ้ะ" ยายแคสเปียร์ชี้ไปที่...

"ฝาเนรมิตเหรอครับ"

"ฝานี้ไม่ได้เสกได้เฉพาะอาหารหรอกนะหนุ่มๆ เอาล่ะ ยายไปล่ะนะสายมากแล้ว บ๊ายบาย" ไปแล้วครับผม ควันขาวลอยหายไปแล้ว

"ฝานี้ไม่ได้เสกได้เฉพาะอาหารงั้นเหรอ" เจโฮปฮยองเหมือนจะคิดอะไรได้ครับ แล้วฮยองแกก็มองไปรอบๆ 

"หลับกันสนิท" แล้วแกก็หันมาหาผมครับ ก่อนจะยิ้มแล้วบอกผมว่า "หนาวเนาะมึง" ฮยองแกหยิบฝาเนรมิตมาครับ

"ซักหน่อยมั๊ยเรา" ถามอย่างนี้ ยิ้มแบบนี้ ผมว่าผมพอจะรู้นะ

"ฮยอง จะดีเหรอ" ผมถาม

"เหรอมึงไม่เอา งั้นกูเก็บก็ได้" เจโฮปฮยองว่าและกำลังจะเก็บฝาเนรมิต

"เดี๋ยวๆๆ เอาๆๆ เอาสิฮยอง ใจร้อนไปได้" ผมรีบคว้าแขนฮยองแกไว้

"แต่ผมไม่เอาเยอะนะ แค่พออุ่นๆ" ผมบอกเจโฮป

"เออๆ แล้วแต่มึง" แล้วฮยองแกก็ครอบฝาลงบนพื้นหิมะว่างเปล่าครับ แล้วพูดว่า...

"ชุดไวน์ฝรั่งเศส ปี 90 สำหรับสองคน" และพอแกเอาฝาครอบออก มันมาจริงครับ ไวน์หนึ่งขวดกับแก้วสองใบ

เจโฮปฮยองเริ่มเปิดขวดแล้วรินไวน์ลงแก้วทั้งสองใบ ฮยองแกส่งแก้วใบนึงมาให้ผม ผมรับแก้วนั้นไว้

"แด่เราสองคน" ฮยองแกว่าแล้วยื่นแก้วของแกมาข้างหน้า

"แด่เราสอง ชวนอ้วกมากฮยอง มาๆๆ ชนแก้วๆ"



กริ๊ง!



ผมว่าพวกผมชั่วร้ายมากนะครับ ไม่ได้เข็ดหลาบกับการลงโทษอะไรเลย แต่กับไวน์นี่ผมพอรู้ฤทธิ์มันมาบ้าง เพราะงั้นผมจึงตั้งใจว่าจะทำตามที่พูด คือแค่จิบหน่อยๆ ในขณะที่ยามคู่หูของผมนั้น

"ค่อยดีขึ้นมาหน่อย" หมดแก้วนึงไปแล้วครับ และกำลังจะรินเพิ่มด้วย

"ฮยองอย่าดื่มเยอะนะเว้ย มันแรงอยู่นะ" ผมบอกเพราะเห็นว่าเจโฮปฮยองแกไม่น่าจะหยุดอยู่แค่สองสามแก้วแน่

"เอ้อ ไม่เยอะหรอกน่า มึงเห็นกูเป็นลุงขี้เมาหรือยังไง" คำว่าไม่เยอะของฮยองแกนั้น...

"ไอ้วี" ตาเยิ้มและเสียงอ่อนแบบนี้ ผมว่าฮยองแกกำลังได้ที่แล้วล่ะ ก็เล่นดื่มไปคนเดียวตั้งครึ่งขวด ขณะที่ผมเพิ่งดื่มไปแก้วกว่าๆ เอง

"ไม่ใช่ๆ ตอนนี้..." แกมองหน้าผมแล้วยิ้มหวานแบบนี้ รู้สึกถึงภัยที่กำลังจะเกิดเลย

"ตอนนี้น่าจะเป็น...น้องวีวี่คนสวย" ว่าแล้วครับ

"น้องวีวี่อะไรล่ะฮยอง พอแล้ว เอาแก้วมานี่เลย ผมว่าฮยองท่าจะเมาแล้ว" ผมแย่งแก้วมาจากเจโฮปไปวางไว้อีกฝั่งข้างตัวผม

"อู้ว...น้องวีวี่เป็นห่วงพี่โฮปด้วย น่ารักจังเลย" แกยิ้มตาปิดเลยครับ 

เมื่อกี้น้องวีวี่คนสวย มาตอนนี้ก็มาชมผมว่าน่ารัก ผมชักกลัวใจฮยองแกแล้วสิ

"มาให้พี่กอดหน่อยสิ" ว่าแล้วเชียว

"ฮยองๆๆ ผมไอ้วี ไม่ใช่น้องวีวี่ เห้ยๆๆ" 

ผมผลักตัวเจโฮปที่กำลังจะเข้ามากอดรัดผมออก วันนี้มันวันซวยอะไรของผมครับ ตั้งแต่จินฮยองแล้วนะ

"ขอจุ้บทีนึงๆ" ยังมีหน้ามาทำปากจู๋จะจูบผมอีก ขนลุกไปหมดแล้วนะ

"ฮยอง มีสติหน่อยสิวะ ผมเป็นผู้ชายนะเว้ย" ผมบอกและดันตัวดันหน้าแกออก แต่เจโฮปฮยองยิ่งเมายิ่งแรงเยอะครับ

"ผู้ชายๆ อ่า...ผู้ชาย น้องชอบผู้ชายแบบพี่" ไปกันใหญ่แล้วครับ

"ผู้ชายแบบพี่อะไรของฮยอง"



ม๊วฟ!



"หยี๊!" ไปแล้วครับแก้มซ้ายผม "น้ำลายเป็นทางเลย" ผมเกลียดเจโฮปฮยองครับ



ม๊วฟ!



แล้วก็ตามมาด้วยแก้มขวา

"ไอ้ฮยอง พอแล้วโว้ย ไม่พอผมถีบนะ"

"น้องวีวี่จ๋ามาเป็นของพี่โฮปเถอะนะ" ยังครับ ฮยองแกยังไม่เลิก แถมตอนนี้ยังเอามือมาจับหน้าผมไว้อีก ทำแบบนี้คง...

"น้องวีวี่ จุ้บๆๆ" 

'ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!'

"ขอโทษนะฮยอง" ผมว่าก่อนที่จะ...



อั้ก!



ผมถีบเจโฮปเองแหละครับ กระเด็นไปนอนหน้าทิ่มหิมะอยู่นู้น 

"รอดสักที" ผมบอกตัวเอง แต่ทำไมเจโฮปฮยองแกนอนแน่นิ่งไปแบบนั้นล่ะครับ หรือว่า...

'ตายห่า!' ผมรีบลุกขึ้นไปดู หวังว่าฮยองแกไม่ได้ตายจริงๆ หรอกนะ

"ฮยองๆ" ผมพลิกตัวเจโฮปให้หงายขึ้นมา

"ตายเปล่าวะ" ผมพูดกับตัวเอง แต่ผมแค่ถีบเองนะ ด้วยความสงสัยผมจึงค่อยๆ ก้มตัวลงแล้วเอาหูทาบกับอกซ้ายของฮยองแก



ตุ้บ...ตุ้บ...ตุ้บ...



"ไม่ตายนี่หว่า"

"น้องวีวี่" เชี้ยล่ะสิครับ



หมับ!



คราวนี้กอดผมไว้แน่นเลยครับ แถมใช้ขาเกี่ยวอีกต่างหาก 

"น้องวีวี่ยอมเป็นของพี่เถอะนะ" 

ไม่เด็ดขาด! ผมจะไม่ทำผิดผี ยอมตกเป็นเมียเจโฮปฮยองแกหรอกนะ มันต้องมีทางรอดสำหรับผมสิ

"น้องวีวี่"



ม๊วฟ!



ท้องมวนไปหมดแล้วครับ โอ่ยย...ผมอยากจะอ้วก แล้วคนพวกนั้นมันจะหลับอะไรกันลึกขนาดนั้น ผมจะโดนเจโฮปฮยองปู้ยี่ปู้ยำอยู่แล้วนะ

'ใครก็ได้ช่วยกูที!'

"ทำอะไรกันน่ะคะ" เหมือนฟ้ามีตา แต่ผมจำเสียงเธอได้นะ

"น้องโรเซ่" พอเห็นว่าเป็นโรเซ่ ฮยองแกรีบปล่อยตัวผมเลยครับ แถมยังผลักผมกลิ้งออกมาอีก 'เมื่อกี้ยังจะปล้ำกูอยู่เลย'

"พี่เจโฮปไม่สบายหรือเปล่าคะ ดูเหมือน..." โรเซ่ยืนมองสำรวจเจโฮปครับ ก่อนจะมองดูบริเวณโดยรอบ แล้วสายตาเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ที่หนึ่ง 'ซวยแล้ว'

"นี่พวกพี่ดื่มกันเหรอ" โรเซ่พูดขึ้นเมื่อหันไปเจอชุดไวน์ฝรั่งเศสของพวกผม

"คือ..." ผมกำลังจะตอบครับแต่ว่า...

"นิดๆ หน่อยๆ ตามแบบลูกผู้ชายน่ะน้อง" ปกติก็พูดมากอยู่แล้ว นี่เมาเข้าไปอีกทั้งพูดมากทั้งไม่คิดด้วยครับฮยองผม

"นายวี" โรเซ่หันมาหาผม แต่มันไม่ใช่เพราะผมนะครับ

"พี่เป็นคนชวนน้องวีวี่เองแหละ" ดีนะครับที่เจโฮปแกออกตัวให้

"น้องวีวี่? ฉันว่าอาการพี่หนักแล้วนะ ไปนอนดีมั๊ย" โรเซ่บอกเจโฮป แต่ดูฮยองแกตอบ

"หนักอะไรกันน้องหนู" ครับ เรียกโรเซ่ว่าน้องหนูอีก

"มันปกติมาก กินเหล้ามันก็อย่างนี้แหละ มันก็จะเคลิ้มๆ หน่อยๆ" 

เคลิ้มๆ หน่อยๆ ผมว่ามันเคลิ้มจนจะน็อคแล้วล่ะทรงนี้

"น้องโรเซ่จ๋า" 

เดี๋ยวๆๆ เรียกโรเซ่แบบนี้ ตาหวานเยิ้มแบบนี้ ฮยองแกจะเมาแล้วมั่วแบบนี้ไม่ได้นะครับ ผมไม่ยอมนะ

"อะไรคะ" ยัยนี้ก็จะถามฮยองแกทำไมครับ ฮยองแกคุยไม่รู้เรื่องแล้วมั๊ยบางที

"มาให้พี่กอดทีนึง"

'ไอ้ฮยอง!'



ป้าบ!



"พี่เจโฮป!" 

โรเซ่เอามือป้องปกเมื่อเห็นเจโฮปฮยองโดนผมสอยล่วงด้วยฝาเนรมิตเจ้ากรรมของแก

"ตายมั๊ยเนี่ย" โรเซ่เดินเข้ามาส่องดู

"ไม่ตายหรอก แค่สลบ ฮยองแกอึดจะตาย" 

ผมว่าแล้วเข้าไปดึงตัวเจโฮปมาพิงท่อนใหม่ใหญ่ แต่เช็คดูหน่อยก็ดีครับ ผมจึงเอามือไปอันจมูกแกดู 'ยังหายใจ' โชคดีที่ไม่ตาย แต่...

"เธอจะไปไหนอะ" ผมถามโรเซ่ที่เหมือนกำลังจะเดินกลับที่นอน

"ก็ไปนอนต่อน่ะสิ ทำไม มีไร" เธอถาม แล้วจะปล่อยให้ผมเฝ้ายามคนเดียวเนี่ยนะ

"ว่าไง" เธอถามอีกครั้งเมื่อเห็นผมไม่ตอบ

"อยู่ต่อหน่อยได้มั๊ย" ผมตัดสินใจถามเธอออกไป 

โรเซ่มองหน้าผมเหมือนคิดอะไรอีกแล้ว นี่คบกันแล้วก็ยังต้องคิดอีกเหรอครับ

"แค่จนกว่าฮยองแกจะตื่นก็ได้" ผมบอกเธอ แต่ยัยนี้ยังนิ่งอยู่อีก 

"จะซึนอีกนานมั๊ย" 

"ไม่ได้ซึน แต่ไหนล่ะที่นั่ง" ฮะ! อุ๋ๆๆ

"ตรงนี้เลยๆ" 

ผมก็ไม่ได้ดี๊ด๊าอะไรมากมายหรอกนะ แค่รีบปูผ้าแล้วรีบจัดที่นั่งให้เธอแค่นั้นเอง

"มาดิ่" 

และผมก็ไม่ได้เร่งเธอด้วย แค่ไม่อยากให้เธอยืนนานเพราะกลัวเธอจะปวดเท้าอีกก็แค่นั้น 
 
"ไหวเปล่าเนี่ย" ผมถามขึ้นเมื่อเห็นโรเซ่เดินกระเผลกเข้ามา และกำลังจะเข้าไปช่วย แต่...

"ไม่ต้อง ฉันเดินเองได้" อวดเก่งอีกแล้ว

โรเซ่ค่อยๆ เดินเข้ามา และค่อยๆ นั่งลงอยากยากลำบาก ผมว่าจะช่วยแต่ก็โดนเธอทำหน้าดุใส่ตลอด ก็เลยต้องนั่งนิ่งๆ ดูเธออย่างเป็นห่วง ผมรู้สึกผิดจริงๆ นะครับที่เป็นต้นเหตุให้เธอต้องเจ็บตัว

"ขอโทษนะ" ผมบอกโรเซ่ทันทีที่เธอนั่งลงได้แล้ว

"ขอโทษนะ" ยัยนี้ล้อเลียนผมเหรอครับ

"รู้มั๊ย นายควรพูดคำนี้กับฉันไว้สักร้อยครั้งพันครั้ง เพราะอีกหน่อยนายคงทำฉันเจ็บตัวตามเคย" ร้อยครั้งพันครั้งเลยเหรอครับ คิดว่าผมเป็นคนยังไงเนี่ย

"ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอ..."

"นี่ อย่ามาประชดนะ" 

"อ้าว อะไรของเธอ ก็เธอเป็นคนพูดเอง ไอ้ฉันก็เป็นตามใจแฟนซะด้วย" 

"ตามใจแฟนเหรอ"

"โอ้ยๆๆๆ เจ็บนะ" ยัยโรเซ่บิดแขนผมซะแรงเลยครับ

"นายเนี่ยนะตามใจแฟน หึ...ตลกตายล่ะ ตามใจปากซะมากกว่า" เธอว่าให้ผม นี่พูดถึงเรื่องไวน์เหรอครับ

"ก็บอกแล้วว่าเจโฮปฮยองแกชวน" ทำหน้าไม่เชื่อผมอีก 

"รอบนี้ฉันก็ไม่ได้ดื่มจนเมาหรอกน่า" 

"ฉันไม่ชอบคนขี้เหล้า" เธอพูดเสียงแข็งเลยครับ

"และก็ไม่ชอบคนที่ชอบอ้างว่ามันไม่ใช่เหล้าแต่เป็นไวน์" อ้าว...นี่มันประโยคของผมนิ่ครับ

"โดยเฉพาะพวกที่เมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องแถมทำอะไรไม่รู้จักคิด และมั่วไปทั่ว" 

พูดไม่รู้เรื่อง ทำอะไรไม่คิด ผมรู้ว่าหมายถึงผมนะ แต่ไอ้มั่วไปทั่ว เธอว่าเจโฮปฮยองเหรอครับ หรือว่า...

"อ๋อ ฮึๆ"

"โดนด่าแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีก" เธอจะไม่ให้ผมหัวเราะได้ไงล่ะครับ ก็เพราะ...

"ไอ้มั่วไปทั่วนิ่ หมายถึงเลิฟช็อตวันนั้นใช่เปล่า" ผมถาม

ผมว่าต้องใช่แน่ๆ เลย เพราะเธอมองหน้าผมแวบนึงก่อนจะหันไปทางอื่น

"เธอหึงฉันเหรอ" ผมถามเองแต่ก็เขินเอง ฮ่าๆๆ แต่มันรู้สึกดีแฮะ เธอหึงผมด้วยแหละ

"หึงบ้าหึงบออะไรเล่า" ทำเป็นเข้มครับทำเป็นเข้ม

"นี่ ลีนานน่ะรุ่นแม่แล้วนะ ฉันแค่เห็นใจป้าขี้เหงาแกเท่านั้นแหละ" ผมอธิบายให้เธอฟัง โรเซ่มองหน้าผมนิ่ง จะจับผิดผมอีกเหรอ

"ใจจริงถ้าเลือกได้ ฉันอยากทำแบบนั้นกับเธอมากกว่า เพราะงั้นเรามาทำด้วยกันมั๊ย"

"ฝันไปเถอะ" เอ้า! รีบปฏิเสธผมอย่างไวเลยอะ

"ฉันไม่เดินซ้ำรอยใครหรอก" ดูพูดเข้า

"ไหนว่าไม่หึง" ผมถาม

"ก็ถ้าเมื่อกี้พี่เจโฮปกอดฉันจริงๆ นายจะรู้สึกยังไง" ถามผมอย่างนี้ได้ไงครับเนี่ย

"ฉันก็ต้องหึงดิ่" ผมตอบเธอ

"นั่นไง นายก็ต้องหึง" เธอพูดแบบนี้ แสดงว่า...

"สรุปว่าเธอก็หึง" ผมว่า แต่เคยเห็นคนลืมตัวแล้วเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดปากออกมามั๊ยครับ มีความทำตัวไม่ถูก ยุกยิกๆ ตลกดีจัง

"ว่าไง" ผมถามอีกครั้ง

"ก็มันก่ำกึ่ง" อะไรของยัยนี้ครับ ผมจ้องเอาคำตอบ

"ก็ก่ำกึ่งน่ะก่ำกึ่ง เข้าใจอะไรยากจัง" เอ้า จะมาเหวี่ยงใส่ผมทำไมล่ะครับเนี่ย โดนจับได้แล้วทำวีนทำเหวี่ยง

"เคๆๆ เข้าใจแล้ว ทำเป็นเหวี่ยงกลบเกลื่อน"

"กลบเกลื่อนอะไร พูดให้มันดีๆ" ยังจะมาชี้หน้าเอาเรื่องผมอีก หมั่นไส้จริงๆ เชียว 



หมับ!



จับมือซะเลย แต่...

"นี่" โรเซ่รีบสะบัดมือผมออกครับ 'โธ่!'

"ก็แค่จับมือจะโวยวายทำไมฮะ" ผมว่าให้เธอ

"บางเรื่องก็ต้องขอก่อนมั๊ย" โห...พอเป็นแฟนกันแล้วยากกว่าเดิมอีกครับ

"จ้ะแม่"

"แม่บ้านนายสิ"

"เอ้า ก็ขนาดแม่ฉัน เวลาฉันอยากทำอะไรไม่เห็นต้องขอก่อนแบบนี้เลย" ผมบอกโรเซ่ แล้วดูยัยนี้ตอบ

"ก็นั่นแม่นาย" ก็ได้ครับ เอาใจคุณแม่แกหน่อย

"อยากจับมือ ขอจับได้เปล่า" 

ผมตัดสินใจถามออกไป แต่ยัยโรเซ่เอาอีกแล้วครับ นั่งมองหน้าผมนิ่งจะเป็นหินอีกแล้ว ก็บอกผมขอเอง ผมก็ขอแล้วไง ยัยคนเก่งไม่จริง

"ถามแล้วก็งี้ ทำซึน"

"อ่ะ" 

เอ๊ะ...เธอแบะมือมาให้ด้วย 'หึๆๆ' ทำไมผมต้องตื่นเต้นด้วยเนี่ย ทำยังก็ไม่เคยจับมือเธออย่างนั้นแหละ

"ฉันจะจับแล้วนะ" ผมเอ่ยขึ้น 

โรเซ่ไม่ได้มองหน้าผมครับ และผมก็ไม่กล้ามองหน้าเธอด้วย ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องเขินด้วย มันคงเป็นเพราะนี่คงเป็นครั้งแรกของเราที่ทำอะไรกันแบบนี้หลังจากที่เราตกลงเป็นแฟนกันแล้ว ผมต้องจำไว้ด้วยไหมว่าวันนี้เป็นวันแรกที่เราคบกัน เผื่อผ่านไป 1 เดือน โรเซ่อยากจะฉลองอะไรแบบนั้น

'หนึ่ง สอง สาม'

ผมจับมือเธอแล้วนะ และมัน...'ร้อนจังเลย' และผมรู้ว่าคงไม่ใช่เพราะพิษไวน์แน่ๆ แต่คงเป็นเพราะคนข้างๆ




Rosé talk...


มันก็รู้สึกแปลกๆ เกร็งๆ เหมือนกันนะคะ ฉันว่าใจฉันมันเต้นแรงมากเลย เราแค่จับมือกันนะ แต่ทำไมฉันถึงตื่นเต้นได้มากขนาดนี้ก็ไม่รู้

"..." 

แถมบางครั้งเราก็เงียบกันเกินไปด้วย มันต่างจากสถานการณ์ก่อนหน้าไปเลย รู้งี้ไม่น่าส่งมือให้เขาเลย ถ้าจะมาอึดอัดกันทีหลังแบบนี้

"..." เราจะแค่นั่งจับมือกันอย่างนี้จริงๆ ใช่มั๊ย

"เอ่อ...คุยไรกันดี" วีเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราเงียบกันมาสักพัก รู้เลยว่าเขาคงรู้สึกไม่ต่างจากฉัน

"นั่นดิ่...คุยไรดี" 

"มาเล่นเกมถามตอบดีมั๊ย" เขาถามฉัน

"อืม...ก็ดี นายเริ่มก่อนดิ" ให้เขาถามก่อนดีกว่าค่ะ เพราะตอนนี้ฉันยังคิดอะไรไม่ออก

"ทำไมเธอถึงตกลงคบกับฉัน" แต่เปลี่ยนใจตอนนี้ทันมั๊ยคะ 

"ถามทำไมเนี่ย" ฉันถามกลับ

"ก็อยากรู้ก็เลยถาม แล้วเธอมาชิงถามฉันกลับแบบนี้ได้ไงกัน ตอบก็ยังไม่ตอบ ขี้โกง" ว่าฉันขี้โกงอีกล่ะ

"ฉันไม่ได้ขี้โกง แต่นายอยากตอบก่อนเองก็ช่วยไม่ได้" ฉันบอกเขา นายวีมองฉันนิ่ง 

"อะไร ก็ฉันไม่ผิด ฮึ!"

จู่ๆ เขาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อะ ตลอดเลยหมอนี้ ชอบทำให้สติฉันหลุด

"แต่ฉันอยากรู้จริงๆ นะ" พูดเสียงค่อยอีกต่างหาก แถมสายตาเหมือนรอคำตอบแบบนี้อีก 

'เห้อ~ มันใจบ่ดี'

"ก็..." เห็นสายตาคาดหวังของเขาแล้วฉันก็ไม่รู้จะตอบอะไร

"ก็?" ยังจะมาเร่งกันอีก

"ก็..." รู้สึกเหมือนเป็นคนโง่อยู่ชั่วขณะเลยอะ

"อย่ามาตอบฉันว่าไม่รู้นะ" นายวีพูดดัก 

"นายก็อย่ามาทำเป็นรู้ทันได้เปล่า" ฉันบอกเขา แล้วเขาก็ทำเป็นยักคิ้วลิ่วตาใส่ฉัน หมั่นไส้จริงๆ เลย

"เอาดีๆ ฉันอยากรู้จริงๆ นะ" เขาว่า 

ก็ถ้าตอบแล้วไม่เขินก็ดีสิ แต่ถ้าไม่ตอบก็ดูท่าหมอนี้จะไม่ยอมง่ายๆ

"ก็ถ้าไม่รักไม่ชอบก็ไม่คบหรอก" ฉันตอบค่อยๆ

"ฮะ"

"นี่ อย่ามาแกล้งหูหนวกทำเป็นไม่ได้ยินได้นะ" ฉันว่าให้เขา

"ก็มันไม่ได้ยินจริงๆ ก็เธอพูดแบบ วีวี่ๆ มีญาติเป็นแมงหวี่หรือไง" วีวี่ๆ ทำท่าล้อเลียนฉันไปอีก 

"เอาเป็นว่าฉันตอบแล้ว ต่อไปฉันถาม นาย..."

"เดี๋ยวๆๆ" นายวีรีบห้ามฉันไว้

"อะไรอีก" ฉันถาม

"ชิ่งแบบนี้ก็ได้เหรอ" 

"ฉันชิ่งที่ไหน นายไม่ตั้งใจฟังเอง ช่วยไม่ได้" ฉันบอกนายวี เขาทำเหมือนจะอ้าปากเถียง แต่สุดท้ายก็หุบปากลง แล้วบอกว่า...

"จะถามอะไรก็ถามมา" ชิ! นึกว่าจะแน่

"นายชอบฉันตั้งแต่ตอนไหน" ฉันถามไปแล้วนะทุกคน และนายวีก็...

"ไม่รู้" ตอบแบบนี้ก็ได้เหรอ ทีฉันจะตอบว่าไม่รู้บ้างกลับไม่ให้ตอบ 

"นาย..."

"ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน" เขาเอ่ยขึ้น

ฉันไม่อยากเล่นเกมนี้แล้วอะ เพราะกลัวว่าคำตอบของเขามันจะส่งผลต่อใจดวงน้อยๆ ของฉันมากไปกว่านี้

"แต่รู้ตัวอีกที ฉันก็มองใครไม่ได้แล้ว...นอกจากเธอ" โอ่ยยย...ใจจ๋าทำใจดีๆ ไว้นะ

"มันเหมือนยิ่งเราใกล้กัน ฉันยื่งหวั่นไหว และยิ่งรู้จัก ก็ยิ่ง..." ยิ่งอะไรเล่า จะมาพูดๆ หยุดๆ แบบนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวก็ได้ลุ้นจนใจพังพอดี

"ยิ่งผูกพัน" โธ่...นึกว่าจะร้องเพลงพี่ดาซะอีก

"ความผูกพันที่ก่อตัว เป็นสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก ฉันรักเธอโรเซ่ ไม่รู้ว่ารักตั้งแต่ตอนไหน รู้แค่ตอนนี้ฉันรักเธอ" 

น้ำเสียงจริงจัง สายตาที่แสดงความจริงใจ ทำไมมันละมุนแบบนี้นะ จะเขินก็ไม่ได้ โอ้ยใจน้อใจ นายวีต้องรับผิดชอบเรื่องที่ทำให้ฉันหวั่นไหว

"ไอ้บ้า" ฉันผลักตัวเขาออก แต่หมอนี้ก็กลับพอใจ

"เขินไม่ได้ทำร้ายร่างกายตลอด รู้มั๊ย เธอก็น่าจะพูดขอโทษฉันสักร้อยครั้งพันครั้ง เพราะเธอคงได้ทำร้ายฉันไปอีกนาน" ยอกย้อนเอาคำพูดฉันมาใช้อีกต่างหาก 

"อย่านอกเรื่อง เสียเวลา เอาคำถามต่อไปเลยดีกว่า" 

ฉันรีบตัดจบคำถามนี้ ข้ามไปคำถามอื่นดีกว่าค่ะ ทีแรกดูเหมือนนายวีจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ แต่ฉันมองหน้าหาเรื่องไว้ก่อน เขาถึงอ่อนลง

"ทำไมเธอถึงตกลงคบกับฉัน" เขาถาม แต่คำถามมันคุ้นๆ นะ

"ฉันตอบคำถามนี้ไปแล้วนิ่" ฉันบอกเขา ก็นี่มันคำถามแรกที่เขาถามฉัน ฉันจำได้

"ก็ฉันไม่พอใจคำตอบแมงวันแมงหวี่ของเธอ" ตานี้

"แล้วนายต้องการคำตอบแบบไหน ให้แต่งกลอนเลยมั๊ย" ฉันประชด

"เอ่อดี" ฮะ! เอาจริงดิ่

"เรื่องมากจริงๆ เลย" ฉันว่าให้เขา

"เธอนั่นแหละ พูดหวานๆ เพราะๆ เหมือนคนอื่นเป็นมั๊ย ไม่ใช่พูดแข็งๆ ห้วนๆ เหมือนไม้กระดาน หุ่นยิ่งให้ๆ อยู่" โอ้โห! ปากแบบนี้จะให้ฉันพูดหวานๆ เพราะๆ ด้วยงั้นเหรอ

"ฉันคงบ้าไปแล้ว" ฉันบอกเขา

"ฮะ นี่คำตอบหรือว่าอะไร" นายวีถามด้วความสงสัย

"เออ นี่แหละคำตอบ" ฉันบอกแล้วเขาก็ทำสีหน้าไม่พอใจกับคำตอบ และกำลังจะอ้าปาก แต่ฉันยังพูดไม่จบ เพราะงั้น...

"อย่าเพิ่งโวย" ฉันบอกเขา เขาถึงนั่งมองหน้าฉันนิ่ง รอฟังฉันอย่างตั้งใจ

"ฉันคงบ้าที่ตกลงคบกับนาย เพราะนายไม่ใช่คนที่ฉันคาดหวังมาก่อนเลย" ฉันจะบอกเขาแล้วนะ จะสารภาพจริงๆ แล้วนะ 'ฮึ้บ!'

"แต่ในความที่ไม่ได้คาดหวัง ฉันกลับพบว่านายทำให้ฉันผิดคาดไปซะทุกอย่าง" นายวีมองฉันสีหน้าครุ่นคิด คงกำลังสงสัยอยู่ล่ะสิว่าเรื่องอะไร

"แวบแรกที่ฉันเห็นนายคือ ไอ้คนขี้โวยวาย ไอ้โรคจิต ไอ้จอมจุ้น ไอ้ปากปีจอ คนไร้สาระ"

"เดี๋ยวๆๆ หลอกด่ากันเปล่านิ่" เขาพูดขึ้นเมื่อได้ยินฉันแจกแจง จริงๆ ก็แอบด่า หน่อยๆ แหละค่ะ

"ก็งี้ชอบขัด ฟังให้จบก่อนได้เปล่า" ฉันบอกเขา เขาถึงเงียบลง ก็จริงๆ นะคะ คนกำลังจะสร้างอารมณ์แท้ๆ

"พูดง่ายๆ นายไม่ใช่สเปคฉันเลย ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันสักนิด"

"โหยแรง" เอาอีกแล้ว ฉันจ้องเขม็ง เขาถึงพายมือเป็นสัญญาณว่า 'เชิญเลยๆ' ฉันจึงได้โอกาสพูดต่อ

"แต่ในความไร้สาระ บ้าๆ บอๆ ของนาย กลับช่วยให้ฉันเป็นฉัน" ฉันบอกเขา 

ก็เหตุการณ์เรื่องไอ้โคลด์ เรื่องความกลัวของฉันที่เขาช่วยทำร้ายมันลงได้ มันทำให้ฉันมองเขาเปลี่ยนไปจริงๆ นะ ถึงความบ้าบอ ไร้สาระ ปากหมาจะยังคงอยู่ก็เถอะ แต่จากเหตุการณ์เหล่านั้นมันทำให้ฉันเห็นมุมเล็กๆ ที่น่าสนใจของเขา มุมเล็กๆ ที่มีผลต่อใจของฉัน 

ฉันว่าเขาต้องแอบยิ้มอยู่ในใจแน่เลย สายตาเขามันฟ้อง 

"และไม่น่าเชื่อ ว่านายจะกล้าเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน" พอฉันพูดแบบนี้ อีตานี้ก็ขัดขึ้นมาอีกแล้วค่ะ

"ที่ยอมคบกับฉันเพราะเห็นเป็นบุญคุณสินะ" หมอนี้จริงเลย

"ฉันไม่ทำอะไรฝืนใจตัวเองหรอกน่า" ฉันบอกเขา

"ถ้างั้นเพราะอะไร" ชักรำคาญขึ้นทุกทีแล้วสิ

"ก็ฉันบอกไปตั้งแต่แรกแล้วไง ว่าถ้าไม่รักไม่ชอบฉันไม่คบหรอก" แต่...เอ่อ...ฉันพลั้งปากออกไปอีกแล้วใช่มั๊ย

"อ่อ...อื้อ...อืม" ว่าหน้านิ่งแบบนี้ อะไรของหมอนี้

"ถ้าไม่พอใจ ฉันก็ไม่ตอบแล้วนะ เลิกเล่น จบ ไปนอน" ฉันว่าแล้วกำลังจะลุกขึ้น แต่...

"เดี๋ยว" จะยื้อไว้ทำไมอีกเนี่ย 

"ว่า?" ฉันไม่อยากอยู่แล้วอะ เดี๋ยวก็เผลอหลุดปากไปอีก

"ก็ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่...แค่พอใช้ได้" 

พอใช้ได้เหรอคะ นั่นพูดมาจากใจเลยนะ ยังก็ตัวเองพูดดี แค่พูดดีกว่าฉันนิดหน่อยเอง ทำมาว่าฉันพอใช้ได้

"จะพูดแค่นี้ใช่มั๊ย" ฉันถาม

"ฮื่อ" เขาส่ายหน้า

"อะไรอีก"

"อยู่ต่อเถอะ" อีตาบ้านี่ชอบพูดให้ว้าวุ่นอีกแล้ว

"ขอเหตุผล" ฉันถาม

"ก็ฉันอยากให้เธออยู่" เขาว่า แต่ฉันไม่ง่ายหรอกนะ

"แล้วทำไมฉันต้องทำตาม" 

"ก็เธอรักเธอ" อื้อหือ กล้าพูดออกมาซะเต็มปาก

"ไอ้บ้า" ฉันว่า แต่ก็นั่งลงตามเดิม

"ตกลงว่าอยู่" นายวีว่า

"ก็เห็นลุกไปมั๊ยเล่า" ฉันบอกเขา แล้วเขาก็ยิ้มออกมาก่อนจะ...

"ดีจัง" ไม่ว่าเปล่าค่ะ ยังมีหน้าตีเนียนมาคล้องแขนฉันอีก

"เยอะไปล่ะเยอะไป" ฉันบอกเขา แต่หมอนี้

"ง่วงแล้วอะ" ยังมีหน้ามาซบไหล่ฉันอีก

"นายเป็นยามจะมาง่วงแบบนี้ได้ไง แล้วใครจะอยู่ยามคืนนี้" ฉันถาม

"ก็เธอไง" จะมาโยนหน้าที่ให้ฉันแบบนี้ได้ไงกัน

"จะบ้าเหรอ ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย"

"ชั่วโมงเดี๋ยวก็ได้ เราเปลี่ยนกะกัน ชั่วโมงนี้เป็นของเธอ ชั่วโมงหน้าเป็นของฉัน ตกลงนะ...โอเคค่ะ...ตกลง" พูดเองเออเองไปอีก

"นายวี"

"..." 

"นายวี"

"..." อย่าบอกนะว่าหลับไปแล้วจริงๆ 

"นาย" ฉันขยับไหล่ แต่...

"..." แกล้งหลับหรือเปล่าเนี่ย อะไรจะหลับเร็วขนาดนี้

"นาย"

"..."

"คิดจะหมดแบตก็หมดไปเลยนะ" 

ฉันว่าแล้วมองไปรอบๆ ทุกคนนอนกันหมดแล้วอะ แล้วก็เหลือฉันคนเดียวที่ดันซวยมาเป็นยามจำเป็นแถมกลายเป็นหมอนให้ไอ้บ้าวีอย่างไม่เต็มใจ 

"หัวคนหรือหัวแตงโมเนี่ย หนักชิบ" ฉันบ่นกับตัวเอง



เปร๊าะๆๆ



ฉันโยนเศษไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ตัวเข้าไปในกองไฟ

"อือ" 

มีเสียงดังออกมาจากเจ้าของหัวแตงโม ฉันหันไปมองเขา 'หลับตาพริ้มเชียว' เวลาไม่พูดมากดูเป็นคนล่ะคนเลยอะ นี่เทพบุตรแต่พออ้าปากปุ้บกลายเป็นเทวดาท่าจะบ๋องไปเลย

"ขอได้มั๊ย" เขาเพ้ออะไรอะคะ

"อย่าบอกนะว่านอนละเมอ" ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ

"โรเซ่" เพ้อชื่อฉันไปอีก นี่เก็บเอาฉันไปฝันเลยเหรอ 'บ้าจริง'

"ขอได้มั๊ย" จะขออะไรของเขานะ

"ขออะไร" ก็ไม่รู้ว่าฉันจะถามเขาทำไมในเมื่อเขาหลับอยู่ และคงกำลังฝัน...ฝันดีล่ะมั้ง ก็ฝันเห็นฉันนิ่ ฮุๆ

"ตอบมาก่อนว่าได้มั๊ย" 

เวลาฝันแล้วคุยเป็นเรื่องเป็นราวได้ขนาดนี้เลยเหรอ แต่คงเป็นปกติของหมอนี้มั้งคะ ก็เขาชอบละเมอเล่นใหญ่อยู่แล้วนิ่ แต่ลองตอบเล่นๆ ดูแล้วกันค่ะ

"อืม ก็ได้" เขายิ้มด้วยแหละ 'จริงๆ เลย'

"อนุญาตแล้วนะ" เขาว่า 

แล้ว...จะ จะ จะ เขา...จะ จะ จูบฉันเหรอ OMG!

'แม่จ๋าๆๆ' ฉันหลับตาแน่นเลยแหละ

นายวีละเมอจริงๆ เหรอคะ เมื่อกี้หลังจากเขาว่า เขายกหัวขึ้นค่ะ ก่อนจะหันมามองหน้าฉัน แล้วใช้มือประคองหน้าฉัน และ...และทำอย่างที่เขาทำตอนนี้



ตึกตักๆ ตึกตักๆ


ใจฉันมันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ สตงสติก็ไปหมดแล้วด้วย ไปพร้อมรสชาติเปรี้ยวๆ อมหวาน แถมกลิ่นแอลกอฮอล์หน่อยๆ ของไวน์องุ่นที่เขาดื่ม ดีนะคะที่วันนี้ฉันไม่ซดน้ำส้มสายชูมา ไม่งั้นสองกลิ่นนี้ได้ตีกันตายแน่ๆ 

ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีอะ ก็ฉันไม่ได้ตั้งตัวแถมไม่ได้ชำนาญเรื่องนี้ด้วย ก็เลย...ปล่อยให้มันเป็นไปดีกว่าเนาะ ฉันไม่ได้ปล่อยตัวปล่อยใจนะเพราะฉันยังรู้ตัวอยู่ว่าฉันทำอะไร ฉันเพียงแค่ปล่อยอารมณ์เท่านั้นเอง ปล่อยให้มันล่องลอยไปเหมือนนกที่ติดปีก

"โรเซ่"

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นตามเสียงเรียกนั้น เขายังคงประคองหน้าฉันไว้อยู่ แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าหน้าเราจะไม่ใกล้กันมากเท่านี้ แค่จูบเมื่อกี้ก็หอบแล้ว หน้าใกล้ขนาดนี้ยิ่งหายใจยากเข้าไปอีก ถ้าฉันเป็นลมขึ้นมาจะทำยังไง

"ฝันดีนะ" เขาว่าแล้ว "ฮ้าว~" นายวีนอนหนุนตักฉันเฉยเลย 

'เดี๋ยวๆๆ เห้ย! ละเมอเล่นใหญ่เว่อร์' ตกลงเขาละเมอจริงๆ เหรอคะ

'หู้วว~' 

ทำฉันระบบหายใจติดขัดอีกแล้ว แต่รู้สึกดีจัง เพราะหมั่นไส้ ฉันก็เลยหยิกหูเขาไปทีหนึ่งก่อนจะบอกเขาว่า...

"ฝันดี ไอ้บ้า"




.........จบ PART 104.........
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1199 Kamonkan (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 21:59
    เป็นคู่ที่ฟินสุดชอบมากกกก
    #1,199
    0
  2. #1198 fresh-- (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 22:13
    วีเเกล้งโรเซ่อ่ะ
    มาต่อไวๆนะ
    #1,198
    0
  3. #1197 allymary (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2560 / 18:23
    กรี้ดดดด ฟินมาก ชอบบบบ รอค่าา
    #1,197
    0