Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 102 : PART 96 : ตกลงเราเป็นอะไรกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...


"ใจหนึ่งใจ จะต้องการอะไร ให้มันมากมาย ให้มันวุ่นวาย..." 

ฉันนั่งฮัมเพลงอยู่หน้ากระจก แต่สงสัยเมื่อวานฉันออกกำลังมากไปหน่อย แถมโดนขานายวีทับคออีก ก็เลยปวดเมื่อยคอกับไหล่ไปหมด ฉันหวีผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจเดินฮัมเพลงออกจากห้อง 

"คิดถึงฉันสักครั้ง เมื่อไม่ได้คิดถึงใคร ทำตัว..."

"หวัดดี"

"อ๊าย!" ตกใจหมดเลยค่ะ อะไรของเขาคะเนี่ย

"นายมายืนทำอะไรอยู่หน้าห้องฉันเนี่ย" เก็บช็อคตายแล้วค่ะ ก็เมื่อกี้ พอฉันเปิดประตูปุ้บเขาก็โผล่หน้ามาจะเอ๋ฉันปั้บเลยอะ เล่นอะไรก็ไม่รู้

"ก็มารับไง"

"มารับ? มารับเพื่อ" พอฉันถามแบบนั้นเขาก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ทันทีเลย

"ก็แค่มารับ ทำไมต้องถามอะไรนักหนา" ฉันเพิ่งถามไปหนึ่งคำถามเองนะ

"จะไปไมไป" เขาถามฉันอีกครั้ง

"ไป..." ฉันว่าจะถามว่า 'ไปไหน' แต่หมอนี้ดู...เอ่อ เหมือนถามไปเดี๋ยวก็โดนเหวี่ยงใส่อะค่ะ

"ไปสิ" ฉันว่า


หมับ!


แต่เอ๊ะ...เขาเดินจูงมือฉันเหรอ คือ...หมอนี้ นายวี ไอ้บ้าวีเนี่ยนะ 'จับมือฉัน?' หือๆๆ ฉันอาจกำลังฝันอยู่ 

"เป็นอะไร" เขาหันมาถามเมื่อเห็นฉันส่ายหน้าไปมา

"คอ...คอเคล็ด" ตกลงนี่มันเรื่องจริงหรือความฝันคะเนี่ย ไม่ได้การณ์ล่ะ ฉันต้องพิสูจน์ให้รู้ 'นายวี'

"โอ้ยยยย! ทำอะไรของเธอฮะ" ฮะ...ฉันไม่ได้ฝันเหรอเนี่ย นายวีโวยวายแบบนี้

"นายเจ็บจริงเหรอ" ฉันถาม

"ไม่เจ็บมั้ง! รอยฟันติดคามืออยู่เนี่ย เธอเป็นบ้าอะไรของเธอ เจ็บนะว้อย" เขาว่าแล้วเป่าๆ ถูๆ มือตัวเอง อ่า...ตกลงเรื่องจริงสินะ

"ฉันขอโทษ" ฉันรู้สึกผิดจริงๆ ก็กัดเต็มแรงขนาดนั้น แต่ที่ทำให้ฉันแปลกใจคือ...

"นี่ๆๆ ทำอะไรของนายอีกฮะ" ฉันพยายามเบี่ยงตัวออกจากนายวี ก็หมอนี้ดันเอาแขนพาดคอฉันน่ะสิ

"ฉันจับมือเธอไม่ได้แล้ว งั้นเดินกันไปแบบนี้ล่ะ" เขาว่าอะไรนะคะ

"จับไม่ได้ก็ไม่ต้องจับ ก็ต่างคนต่างเดินก็จบ" ฉันบอกเขา  

"แต่เธอเป็นแฟนฉันนะ" อะไรนะคะ 'เธอเป็นแฟนฉันนะ' บ้าเหรอ 'ไม่ๆๆๆๆ' ทำไมฉันต้องตื่นเต้นด้วยเนี่ย

"เป็นแค่ในนามแค่นั้นแหละน่า อย่าอินเกินได้เปล่า" ฉันหันไปบอกเขา 

แต่ว่า...ทำไมหน้าเขามันอยู่ใกล้แบบนี้ล่ะคะ 'ไม่ได้ๆๆ แกจะคิดกับหมอนี้ไม่ได้' แต่มันก็อดคิดไม่ได้อะ ก็เขาเล่นจ้องฉันนิ่งเลยอะ

"เธอมัน..."

"อาหารคาวยังไม่ทันตกถึงท้อง กูได้กินของหวานซะแล้วว่ะไอ้ม่อน" ขอบคุณพระเจ้า

ฉันรีบปลดแขนของวีออก เมื่อเห็นจินกับแรปมอนเดินเข้ามาหา แต่วีก็ยังจ้องฉันไม่เลิก

"มึงเลิกมองน้องกูด้วยสายตาหื่นๆ เดี๋ยวนี้นะ" แรปมอนว่า 

นายวีก็ไม่ได้มองหื่นหรอกนะคะ แต่เขาแค่จ้องค่ะ จ้องแบบจ้องนิ่งเลยอะ เหมือนอยากพูดอะไร 'บรึ๋ยยย...ขนลุก'

"หื่นอะไรล่ะฮยอง มองเพราะอยากมองไม่ได้หรือไง" มองเพราะอยากมองคืออะไรคะ 'อ่า...ทำไมต้องพูดให้คิดด้วยเนี่ย'

"มองน่ะมองได้ แต่มึงไม่ต้องจ้องจะสิงน้องกู" วิญญาณบอร์ดี้การ์ดเข้าสิงแรปมอนแล้วล่ะค่ะ

"ถ้าผมสิงแล้วไงฮยอง ก็ไม่เห็นแปลก แฟนกันสิงกันมีตั้งเยอะแยะ"

"เชี้ยๆ กูชอบ" จินยิ้มอย่างพอใจ ส่วนฉันกับแรปมอน ฉันอึ้งเพราะคำพูดของเขานี่แหละค่ะ ส่วนแรปมอน ฉันว่าพี่แกสงสัยอะไรนะ

"นี่แหละที่กูสงสัย" นั่นไง

"พวกมึงสองคนคบกันจริงเหรอ"

"จริง/ไม่" ความสามัคคีหาจากเราไม่ได้หรอกคะ ฉันก็นึกว่าเขาจะตอบว่าไม่ ฉันก็เลยตอบว่าไม่ แต่นายวีดันตอบว่าจริงซะงั้น หรือว่าเขากำลังสวมบทบาทแฟนปลอมๆ ของฉันอยู่

"เอาดีๆ"

"ไม่/จริง" เอ้า! ตกลงเขาจะเอายังไงกันแน่คะ พอฉันตอบจริง ดันตอบว่าไม่เนี่ยนะ

"กูว่าพวกมึงไปตกลงกันก่อนไป" แรปมอนว่า

"เธอก็ตอบดิ" 

หา! นายวีให้ฉันตอบเหรอคะ แล้วฉันควรตอบว่ายังไงล่ะ เราก็ไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ แต่ตอนนี้เล่นบทสมมุติกันอยู่นิ่ แล้วฉันต้องตอบว่าไงล่ะ 'คบ' หรือ 'ไม่คบ' โอ้ยๆๆ ทำไมต้องทำให้ฉันปวดหัวแต่เช้ากันด้วย

"ตกลงยังไงแชยอง" แล้วทำไมแรปมอนจะต้องมาเร่งด้วยค่ะ ไม่ไหวแล้ว!


กึก!


ฉันหยุดเวลาของทุกคน ยกเว้นฉันกับนายวี

"นายมากับฉันเลย" ฉันรีบลากเขาออกมาจากสองคนนั้น และเมื่อเราพ้นสายตาของสองคนนั้นแล้ว ฉันถึงปล่อยให้เวลาเป็นปกติ

"วันนี้นายเป็นอะไรเนี่ย" ฉันถามนายวี ก็เขาเหมือนคนผีเข้าอะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หรือว่ากลัวลีนานจนหลอน

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร" เขาว่า

"นายแน่ใจนะ นายไม่ได้นอนน้อย หรือกลัวจน..."

"ตกลงเราเป็นอะไรกันเหรอ" 

"ฮะ" โอ้ยตายแล้ววว...เขาทำฉันมึนไปแล้วนะเนี่ย

"ก็ถ้าเธอจะตอบแรปมอนเมื่อกี้ เธอจะตอบว่าอะไร" 

ทำไมเขาต้องถามแบบนี้ด้วยคะ ฉันจะร้องไห้แล้วนะเนี่ย ก็ฉันไม่รู้อะ ตกลงเราเป็นอะไรกันแน่ ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นเพื่อนเลยอะ และก็ไม่เห็นเป็นพี่แน่นอน ความประทับใจแรกของพวกเรายิ่งไม่ดีซะด้วย แล้วตกลง ฉันเห็นเขาเป็นอะไรนะ ถ้าไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่พี่ แล้ว...

'แฟน' 

ไม่ใช่ๆ อันนี้ยิ่งไม่ใช่ เราไม่เคยตัดสินใจเรื่องนี้ร่วมกันเลยนะ แล้วฉันกับนายวี 'เราเป็นอะไรกัน'

"แล้วถ้าเป็นนาย นายจะตอบว่าไงล่ะ" เลี่ยงได้เลี่ยงดีกว่าค่ะ แต่นายวีก็ดูคิดยากนะเนี่ย แล้วทำไมฉันต้องตื่นเต้นกับคำตอบของเขาด้วยล่ะ 

"ฉัน...ฉันก็จะตอบว่าฉันเป็นผู้ชาย" คะ?

"ส่วนเธอเป็นผู้หญิง" ฮะ? 

แรปมอนถามว่าเราคบกันหรือเปล่าไม่ใช่เหรอค่ะ แต่เขาตอบแบบนี้ 'ผู้ชาย กับ ผู้หญิง' เหมือน 'ผู้หญิง ถึง ผู้หญิง' อะไรแบบนี้หรือเปล่าคะ แต่ฉันว่ามันไม่ใช่นะ 

ฉันมองหน้านายวี เขาก็มองหน้าฉันนะ แต่สุดท้ายเราก็ทนมองหน้ากันไม่ได้ ไม่เคยรู้สึกว่าการอยู่กับเขาแล้วจะอึดอัดเท่านี้มาก่อนเลยนะ

"หิวยัง" เขาถามขึ้นมา

"อือ" ฉันตอบไป

"ไปหาไรกินกัน" 

"อือ" แล้วนายวีก็รีบเดินนำไปก่อน 'เฮ้อ~ อยากจะบ้า'



พระเจ้า! นี่ตู้เย็นหรือคลังเลือดคะเนี่ย

"มีไรให้กินบ้างเนี่ย" ฉันเอ่ยขึ้น เหมือนเห็นว่าในตู้เย็นไม่มีอะไรที่มนุษย์อย่างฉันจะกินได้เลย ก็มันเต็มไปด้วยถุงเลือดเต็มไปหมด มีครบทุกกรุ๊ปด้วย ไม่ต้องกล้วว่าร่างกายจะขาดเลือดเลยคะถ้าอยู่ที่นี่

"มีนี่ไง" อ่า...ที่แท้อาหารเมื่อคืนก็มาจากฝาเนรมิตรของลุงลักซ์นี่เอง 

"เธอกินไร" จะถามทำไมเนี่ย

"นายจะกินไรก็ทำไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันทำของฉันเอง" ฉันบอกเขา แต่ว่า...

"อะไร" ฉันถามเพราะนายวีดันยื่นฝานั่นมาให้ฉันก่อน

"เธอทำก่อน" ใจดีซะด้วย ฉันจึงรับมาอย่างงงๆ แล้วก็แปลกใจเด้งที่สองเมื่อนายวีเดินไปหยิบจานมาวางให้ฉัน

"ใจดีนะเรา" ฉันแซวเล่นๆ 

"เร็วๆ" ถ้าไม่เร่ง ฉันจะเข้าใจว่าเขาเขินนะคะ

"นายชอบโมโหหิวนะเนี่ย" ฉันว่าให้เขาก่อนจะครอบฝาลงบนจาน แล้วเสกพาสต้าสุดเส้นอร่อยออกมา 

ฉันกำลังจะวางฝาครอบลงและตั้งใจจะว่าจะหยิบจานพาสต้าของฉัน แต่ฉันยังไม่ทันวางฝาลงเลยค่ะ

"ขอบใจ" ดันมีแมวขโมยยกไปก่อน

"นี่! เดี๋ยวๆๆๆ นายจะเอาของฉันไปไหน" ฉันเดินตามนายวีไป มือก็ถือฝาเนรมิตรของลุงลักซ์มาด้วย

"ก็เธอบอกให้ฉันก่อนไง" กวนประสาทใช่มั๊ยคะแบบนี้

"ฉันบอกให้นายทำก่อน แต่นี่ฉันเป็นคนทำ มันก็ต้องเป็นของฉัน" ฉันพยายามจะแย่งจานนั้นมาแต่เขาก็ดันชูมันขึ้นซะสูง

"ก็เธอบอกฉันเองว่าอยากกินอะไรก็ให้ทำก่อนไม่ใช่เหรอ"

"นายก็จำได้นิ่" ฉันว่า

"ก็ฉันอยากกินอันที่เธอทำ ฉันก็ให้เธอทำ เพราะงั้นจานนี้ก็เป็นของฉัน ถ้าเธออยากกิน เธอก็ไปทำใหม่แล้วกัน" แบบนี้ก็ได้เหรอคะ บ้านฉันเรียกว่าหลอกใช้นะ

"นายกวนประสาทใช่เปล่า" คิดจะกวนประสานโรเซ่ต้องเจอนี้


โป้ก!


"โอ้ย! เจ็บนะโว้ย" เสียงนายวีดังก้องเพราะฝาที่ครอบหัวอยู่ ส่วนนั้น...'My pasta!'

"เฮ้ย! เอาคืนมา"

"ถ้านายอยากกิน ก็ไปทำอันใหม่แล้วกัน" 


ก๊อก!


ฉันเคาะฝาเนรมิตรอย่างหมั่นไส้ สมน้ำหน้าอยากกวนประสาทฉันเอง



"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หมดเวลา!"

"นี่!" นายวีแย่งจานจากฉันไปหาตัวเอง แล้วรีบม้วนเส้นพาสต้าอย่างไว ก่อนจะเกี่ยวเข้าปาก

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หมดเวลา!" ฉันแย่งจานกลับมา 

ฉันล่ะไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ ค่ะ จะไปทำใหม่ก็ไม่ยอมไป ยังมีหน้ามาอ้างว่า ถึงเขาทำก็ไม่เหมือนฉันทำ 

"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า เอามา!" 

"สู้ด!" แย่งไปไม่ได้ดูเลยว่าฉันยังกินไม่เสร็จ แล้วนั้น...

"นี้! คำใหญ่เกินไปแล้วนะ" ฉันโวยขึ้น ก็ดูเขาม้วนสิคะ ม้วนครั้งหนึ่งเกือบจะหมดจานอยู่แล้ว แถมยังไม่ฟังฉันอีก

"ปล่อยเลยๆๆ" ฉันตีมือเขาไปสองสามทีจนส้อมหลุดมือเขา แล้วรีบแย่งจานกลับมา

"เธออย่ามาโกง ยังไม่ถึงห้าวิเลย" 

"นายแหละโกง เล่นกินคำใหญ่ขนาดนั้น แล้วจะเหลืออะไรให้ฉันกินเล่า"

"ก็บอกแล้วว่าให้ไปทำใหม่" หืมมมม! ยังมีหน้ามาบอกฉันอีก

"It's my pasta" ฉันบอกเขา แล้วยึดจานพาสต้าเอาไว้

"Ok, It's my dish" แต่เขาดันแย่งไปอีก

"เดี๋ยว!" ฉันรีบดึงจานเอกลับมา 

"อะไร เธอจะเอาพาสต้าของเธอก็เอาไปสิ แต่ฉันเป็นคนเอาจานนี้มา จานก็ต้องเป็นของฉัน" กวนประสาทเป็นที่สุด!

"แล้วฉันจะใส่อะไรกินเล่า"

"ก็ไม่รู้ ก็เรื่องของเธอ" ฉันชักโมโหแล้วนะ ก็ได้...

"ถ้าอยากกินมากก็เอาไปเลย" ฉันวางช้อนส้อมลงเตรียมจะลุกขึ้น แต่ว่า...


หมับ!


"อะไรอีกล่ะ" เขาจะคว้าข้อมือฉันไว้ทำไมค่ะเนี่

"ฉันอิ่มแล้ว" เขาว่าแล้วผลักจานมาทางฉัน 

ฉันเชื่อเขาได้ใช่มั๊ย ไม่ใช่พอฉันนั่งปุ้บเข้าแย่งไปปั้บนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ หัวเขาได้กลายเป็นพาสต้ารสกิมจิแน่

"จริงๆ" เขาย้ำ ฉันจึงค่อยๆ นั่งลง จ้องหน้าเขาและดึงจานเข้าหาตัว

"ฉันกินนะ" ฉันว่า แล้วมองเขา แต่เขามองฉันแบบนั้นอีกแล้ว แล้วใครจะกล้ากินล่ะเนี่ย

"กินแล้วนะ" ฉันว่าก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอย่างเดียวเลยค่ะ อย่างหวังจะให้ฉันเงยหน้าไปมองเขาเลย เพราะไม่มีทางซะหรอก และในที่สุด...

"สู้ด" หมดซักที 

ฉันเงยหน้าขึ้นมาเคี้ยวต่อเมื่อพาสต้าเส้นสุดท้ายถูกดูดเข้าไปในปาก แต่ว่า...เขากำลังจะทำอะไรอะ มันเหมือนเขากำลังจะยกมือขึ้นมาใช่มั๊ย และมือนั้นเหมือนกำลังจะเคลื่อนมาหาฉันใช่มั๊ย ฉันเคยดูซีรี่ย์ๆ ถ้าทำแบบนี้ 'อ๊ายยยย! แสดงว่า...'


พรึบๆๆ


ฉันจัดการตัวเองได้ค่ะ ฉันรีบใช้นิ้วเช็ดปากตัวเองออกก่อนที่เขาจะได้ทำแบบนั้น ก็ถ้าเขาทำจริง ใจฉันคงเตลิดแน่ๆ แต่ว่า...

"ตระกละจริงๆ" เขาว่าแล้วหยิบจานไปเก็บ 

'อ้าว! ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกเหรอ'



V talk...


"1 ใน 12 คือน้ำส้มสายชู มาวัดกันว่า นายกับฉันใครเป็นคนดวงซวย" ยัยนี้ว่างมากเหรอครับ

"ฉันก่อน" โรเซ่หยิบแก้วหนึ่งใบขึ้นไป เธอจิบดูก่อน ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด แล้วคว่ำแก้วลงและบอกผมว่า

"ฉันรอด ตานาย" คิดว่าผมจะเล่นด้วยเหรอครับ

"อึกๆๆ ฉันก็รอด ตาเธอ" ผมก็ว่างเหมือนกันนี่นา 

"อึกๆๆ นาย" จาก 12 ไปแล้ว 3 ก็เหลือ 1 ใน 9 สินะ

"9 ก้าวหน้า" ผมหยิบแก้วใบที่ 9 ขึ้นมาดื่มไปหนึ่งอึก ก่อนจะอมไว้ในปาก โรเซ่ทำตาโต ก่อนจะหัวเราะชอบอกชอบใจ

"ฮ่าๆๆ นี่อย่าบอกนะว่า...ฮ่าๆๆ นายนี่ซวยของแท้เลย" สะใจเหลือเกินนะ

"อึกๆๆ หลอกง่ายนะเรา" ผมว่าแล้วคว่ำแก้วลง โรเซ่หุบยิ้มทันทีเลย แล้วหันมาจ้องผมเขม็ง

"ถ้านายโดนจริงๆ ฉันจะไม่สงสารเลยซักนิด" เธอว่า แล้วเริ่มพิจารณาแก้ว 8 ใบตรงหน้า

"I'm number one" เธอเลือกแก้วใบแรกไปครับ แล้วดมมันก่อน

"เดี๋ยวๆๆ อย่าขี้โกง ห้ามดมดิ่"

"ใครว่าฉันดมล่ะ อึกๆๆ หมดแก้ว" ยังมีหน้ามาแก้ตัวอีก

"ถ้าเธอโกงอีกฉันเลิกเล่นจริงๆ ด้วย" ผมบอกเธอ

"ฉันแค่ยกแก้วสูงเกินไปแค่นั้นเอง" เหตุผลฟังขึ้นเหลือเกิน แต่ช่างเถอะครับ ผมก็ไม่ได้อยากมีเรื่องกับเธอ

"I'm number four" ผมรีบยกแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดอย่างมั่นใจ เพื่อให้เธอดูเป็นตัวอย่าง ดีนะครับที่มันเป็นน้ำเปล่า

"เอาแบบนี้ รวดเดียวหมด" ผมบอกเธอ โรเซ่จ้องหน้าผม

"ฉันก็ทำได้หรอกน่า"



ตอนแรกมันก็สนุกแหละครับ แต่ตอนนี่น่ะสิ

"กม เซมารี กาฮัน ชิบเบ อิซซอ (หมี 3 ตัวอยู่ที่บ้านหลังหนึ่ง) อาป๊ากม ออมม๊ากม เอกีกม (มีพ่อหมี แม่หมี และลูกหมี)..." 

ตอนนี้มันเหลือแค่ 4 แก้วแล้วครับ ความเครียดจึงบังเกิดกับเราทั้งคู่ และดูเหมือนโรเซ่ก็หาตัวช่วยอยู่

"...อึชซึ อึชซึ ชาลันตา (ทำท่ายักไหล่ ใหญ่เลย) ท่านประธานต้องช่วยหนูนะคะ" 

เล่นถึงประธานหยางเลยครับ เธอร้องเพลงหมี 3 ตัวจนจบเพลง และมันไปจบที่แก้วใบที่ 3 โรเซ่ดึงแก้วไปไว้ข้างหน้าเธอ เธอมองผม อะไรครับ แค่ 1 ใน 4 โอกาสถูกแค่ 25 เปอร์เซ็นเองนะ 

"อย่าป๊อด รวดเดียวเพียวๆ เลย" ผมบอกเธอ

"ไม่ป๊อดอยู่แล้ว" ปากบอกไม่ป๊อดแต่สีหน้ามันไม่ใช่เลยครับ 

โรเซ่จ้องแก้วนั้น ทำเหมือนจะสะกดมันอย่างนั้นแหละ ก่อนจะตัดสินใจรีบกระดกน้ำลงคอ

"อึกๆๆ" ดื่มรวดแบบนี้... "เยส! ตานาย" 

ความซวยมาเยือนแล้วครับ 1 ใน 3 ผมว่ามันยังมีทางรอดนะ ถึงจะน้อยกว่า 1 ใน 4 ก็เถอะ...ใช่มั๊ย

"ขวาร้าย ซ้ายดี กลางปลอดภัย ฉันเลือกแก้วกลาง" ผมว่าแล้วรีบหยิบแก้วกลางมา 

"ท่าทางจะไม่เคยฟังเรื่องคนกลางนะเนี่ย" ยัยนี่พูดเรื่องอะไรอีกล่ะครับ ทำผมหวั่นใจนะ

"อย่ามาทำให้ฉันไขว้เขว" ผมว่าแล้วรีบยกแก้วขึ้นดื่ม 

"อึกๆๆ" ผลคือ 'เยส! กูยังอยู่' 

"1 ต่อ 1 ตอนนี้โอกาสรอดเราเท่ากันแล้ว" ผมว่าแล้ววางแก้วลง 

โรเซ่มองหน้าผมนิ่ง ผมว่าเธอก็กลัวแหละ เพราะผมก็กลัว กินน้ำส้มสายชูนะครับ แค่กลิ่นผมก็ไปแล้วอะ แค่คิดว่ากลิ่นมันจะต้องติดจมูกไปทั้งวัน 'ไม่ไหวๆ '

โรเซ่กำลังนั่งสะกดจิตแก้วน้ำอีกแล้วครับ และดูเหมือนกำลังจะโกงผมอีกแล้ว


จึ้ก!


ผมเอานิ้วดันหน้าผากเธอไว้

"อย่ามาโกง" ผมบอก ก็ยัยนี้เล่นค่อยๆ เคลื่อนหน้าเข้าใกล้สองแก้วนี้ขึ้นเรื่อยๆ เลยนี่นา

"เป็นหมาหรือไง" พอผมพูดแบบนี้เธอก็รีบยืดตัวตรงขึ้นเลย

"ฉันไม่ได้หมา แต่นายน่ะปากหมา" ยังมาต่อปากต่อคำกับผมอีก

"รีบๆ เลือกไปเลยไป" ผมเร่ง

"ก็เลือกแล้วนี้ไง" แล้วโรเซ่ก็หยิบแก้วไปหนึ่งใบ เหลืออีกหนึ่งตรงหน้าผม

"อันนี้ของนาย" เธอดันแก้วนั้นมาให้ผม ไม่ใช่ว่ายัยนี้ได้กลิ่นอะไรหรอกนะ แต่เธอก็ไม่ได้ดูมั่นใจนะ หรือมันจะเป็นแผน

"พร้อมกัน" ผมเสนอ

"ได้ไงยะ เมื่อกี้ฉันเลือกก่อนแล้วนะ ทีนี้นายก็ต้องดื่มก่อนสิ ไม่งั้นฉันก็เสียเปรียบดิ่" เชื่อเธอเลย มารักความยุติธรรมตอนนี้เนี่ยนะ

"ก็ได้ ฉันแมนอยู่แล้ว" ผมค่อยๆ ยกแก้วใบนั้นขึ้นมาจ่อที่ปาก แต่กลิ่นมัน...ผมย่นจมูกเพื่อดมดู

"นี่อย่าโกงสิ" โรเซ่ร้องขึ้น 

แต่กลิ่นมัน...ผมมองหน้าโรเซ่ โรเซ่ดูลุ้นกับผมไปด้วย แล้วเธอก็พยักพเยิดเป็นสัญญาณให้ผมว่า 'ดื่มดิ่' ก็ได้ครับ ผมถอนหายใจหนึ่งครั้งก่อนที่จะตัดสินใจ

"อึก" อึกแรกผ่านไปครับ แต่...

"นี่! อีกตั้งสองอึกดื่มให้หมดเลยนะ กลืนไปเลย" โรเซ่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นผมอมน้ำไว้ในปาก ผมจึงส่ายหน้าให้เธอ พอเธอเห็นผมส่ายหน้าไปมา เธอก็ยิ้มกว้างอย่างพอใจเลยครับ แล้วบอกผมว่า

"ฉันคนดวงดี" จ้าๆ แม่คนดวงดี ก่อนที่เธอจะ...

"อึกๆ อื้อ!" 

"อึก" อึกนี้ของผมครับ ส่วนสองอึกแรกเป็นของเธอ แต่ยังไม่ถึงอึกสาม เธอก็ทำแก้มป่องซะแล้ว 'ฮ่าๆๆ'

"กลืนไปเลย ไหนๆ ก็อึกสุดท้าย" ผมว่าแล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ

"อี๋!"

"น้ำแก้วนี้ชื่นใจจริงเลย" ผมดื่มน้ำในแก้วของผมโชว์ยัยโรเซ่แก้มป่อง

"อาย! อัว..."

"หยุดเลย! ห้ามคาย ห้ามอ้วก กลืนเข้าไปเลย" ผมว่าแล้วใช้มือปิดปากเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะบ้วนน้ำออกมา

"อี๋!" เธอพยายามติดมือผม แต่ผมไม่ยอมหรอกนะ จะแกล้งยัยนี้มันต้องแกล้งให้สุดครับ

"โอ้ยๆ" ผมร้องออกมา ก็เธอเล่นบิดแขนผมซะ 360 องศาเลยนิ่

"นี่ยัยบ้า! จะไปไหนฮะ!" ผมร้องถาม เมื่อเห็นว่าโรเซ่รีบวิ่งแจ้นออกไปทันทีที่เธอเป็นอิสระ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆ ครับ จะตอบได้ไงล่ะครับ น้ำส้มสายชูเต็มปากขนาดนั้น 

'สงสัยไปเข้าห้องน้ำล่ะมั้ง ฮึ" ผมเผลอยิ้มออกมา แกล้งใครก็ไม่สนุกเท่าแกล้งยัยนี้จริงๆ

"เจ้าดูมีความสุขนะ"

"ป้าหญ...เอ้ย คุณลีนาน" เธอมาตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย

"ซักหน่อยมั๊ย" เธอถือขวดแก้วสีแดงเข้มเข้ามาหาผม อีกมือถือแก้วไวน์มาสองใบ แต่ไอ้น้ำสีแดงๆ มันเป็นเลือดไม่ใช่เหรอครับ

"คือ...ผมดื่มไม่เป็นหรอกครับ" พอผมตอบแบบนั้นเธอก็หัวเราะให้ผ

"หึๆ ข้าดื่มเลือดเฉพาะก่อนนอนเท่านั้นแหละ ถึงจะหลับสบาย" ถ้านี้ไม่ใช่เลือด แล้วมันคือ...

"ไวน์จากฝรั่งเศสน่ะ ปี 90 เลยนะ รสเยี่ยมอย่าบอกใคร" ลีนานรินไวน์ใส่แก้วทั้งสอง แล้วยื่นใบหนึ่งมาให้ผม

ให้ตายเถอะครับ ดวงตาแวมไพรเป็นแบบนี้ทุกตนหรือเปล่าครับ ทำไมเวลาผมมองลีนานมันรู้สึกคั่นเนื่อคั่นตัวแปลกๆ ไม่รู้ คือไม่ใช่ความรู้สึกแบบว่านะครับ แต่มันรู้สึกเหมือนเลือดในกายมันไหลเวียนดีกว่าปกติ แต่บางครั้งก็รู้สึกว่าเลือดมันเดือดจนรู้สึกร้อน หรือรู้สึกว่าเส้นเลือดมันกระตุกเอง มันเหมือนว่าเธอมีแรงดึงดูดบางอย่างครับ

สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าเธอมีเสน่ห์น่าดึงดูดนะ ซึ่งผมก็เคยคิดอย่างนั้นแหละ ก็ผมเป็นผู้ชายนะ แต่พอได้รู้จักแฟนทั้ง 49 ของเธอ ผมว่าแรงดึงดูดที่ว่า ไม่ใช่แรงดึงดูดคนรักหรอกครับ ผมว่ามันเป็นแรงดึงดูดเหยื่อ และตอนนี้ผมก็กำลังตกเป็นเหยื่อ

"ขอบคุณครับ" ผมรับแก้วไวน์มาไว้

"ทำไมเจ้าถึงชอบนางล่ะ" 

"ครับ?"

"เด็กสาวคนนั้นไง หนูแชยองน่ะ" ทำไมจู่ๆ ถามผมอย่างนี้ล่ะครับ

"คือ..." ทำไมถึงชอบเธอนะ

"คือ...เอ่อ..." มันอธิบายยากอะ ก็มันเริ่มจากที่ไม่มีอะไรเลย แล้วเพิ่มมาเรื่อยๆ นี่นา แล้วอะไรที่ทำให้เพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ อะไรในตัวเธอนะ มันตอบยากนะครับ

"ตอบยากงั้นเหรอ" เธอจ้องจับผิดผม

"รู้มั๊ยว่าข้ารักคนรักของข้าเพราะอะไร" เธอถาม แต่ผมไม่รู้จึงผมส่ายหน้าให้

"เพราะพวกเขาเหมือนงานศิลป์ งานศิลป์ที่งดงามที่สุดในจักวาร งานศิลป์ที่หล่อเลี้ยงข้า" ครับ คงหล่อเลี้ยงไหลเวียนไปทั้งตัวเลยแหละ

"คุณเคยรักใครจริงๆ บางมั๊ยครับ" ผมก็ไม่รู้ว่าผมถามเธอแบบนี้ทำไมเหมือนกันนะ ดูเป็นคำถามที่ไม่น่าถามยังไงก็ไม่รู้ เธอจะคิดว่าผมเสียมารยาทมั๊ยครับ หรือคิดว่าผมดูหมิ่นเธอมั๊ย

"เคยสิ" 

"เคยเหรอครับ"

"เมื่อสิบปีก่อน ข้าพบเขา ชายผู้น่าสงสาร ชายผู้โหยหาความรัก" สิบปีก่อน?

"ลุงโรมานเหรอครับ"

"เจ้านี่อารมณ์ขันจริงๆ โอมานเป็นสหายข้า" เธอว่า

"แล้วเขาเป็นใครเหรอครับ แฟนคนที่เท่าไหร่ของคุณ" ผมถามอย่างอยากรู้ ก็เธอมีแฟนตั้ง 49 คนนะครับ แต่มีคนเดียวที่เธอกล้าพูดว่ารักได้เต็มปาก ผมว่าผู้ชายคนนั้นต้องมีอะไรดีแน่ๆ

"ข้าเพียงรักเขาข้างเดียวน่ะ"

"ครับ? คุณเนี่ยนะรักข้างเดียว" ไม่น่าเชื่อเลยอะ

"จริงๆ แล้วแค่อาจจะ แต่ข้าก็ไม่อยากให้ความหวังตัวเองแบบนั้น และข้าก็ไม่เคยกล้าถามเขาสักครั้ง"

"คุณเนี่ยนะครับไม่กล้าถาม" เธอพยักหน้า 

ผมอึ้งไปเลยนะเนี่ย คนสวยมีออร่าแบบเธอเนี่ยนะครับไม่กล้า ผมชักอยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นแล้วสิ

"ผมว่ายังไงเขาก็ไม่ปฏิเสธคุณหรอกครับ"

"ไม่หรอก มีเหตุผลร้อยแปดที่คนเราจะรักกันไม่ได้" ลีนานนั่งจิบไวน์หน้าเศร้า ตายแล้ววว...ผมทำให้แวมไพรจ๋อยซะแล้ว

"ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่น่าถามคำถามที่ไม่ควรถามเลย" 

"ไม่เป็นไรหรอก ดีซะอีกเจ้าจะได้รู้ว่าข้ามีหัวใจ" 

เอิ่ม...คิดผิดจริงๆ ครับที่ขอโทษเธอ เพราะเธอกลับมาจ้องผมอีกแล้ว คงไม่ใช่ฤทธิ์ไวน์นะ แต่เธอเพียงแค่จิบเองนะครับ คงไม่คออ่อนขนาดนั้นมั้ง เหรอเพราะมันเป็นไวน์ปี 90 ยิ่งหมักนานยิ่งแรงเหรอครับ อันนี้ผมก็ไม่มั่นใจซะด้วย ผมก็ไม่ใช่เซียนไวน์นิ่ครับ

"แล้วเจ้าน่ะ คงไม่ได้รักเพียงข้างเดียวใช่มั๊ย" จุกเลยครับ เจอถามแบบนี้ จุกจนไปไม่เป็นเลย แต่หรือว่ามันจะเป็นคำถามลวงนะ

"เราเป็นแฟนกัน ผมจะรักเธอแค่ข้างเดียวได้ไง" ผมว่าแล้วรีบยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่ม

"อร่อยดีนะครับ" ผมรีบเบี่ยงประเด็น 

"ข้าก็ลืมไป ขอโทษที ข้าชอบคิดว่าพวกเจ้าดูไม่เหมือนคู่รักกันตลอดเลย" เซ้นท์ดีจริงๆ 

ลีนานรินไวน์เพิ่มให้ผม คงไม่ได้คิดจะมอมผมนะ ไม่ใช่พอผมได้ที่แล้วตีหัวลากเข้าห้องนะครับ

"เจ้ารู้สึกอึดอัดเวลาที่อยู่กับนางหรือเปล่า" เธอถาม

ผมเหรอ มันแปลกดีเหมือนกันนะครับ เพราะเอาจริงๆ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ผมไม่เคยรู้สึกอึดอัดเลย ผมกลับเป็นตัวของตัวเองทุกครั้งที่อยู่กับเธอ 'ฮึ' นี่ทำให้ผมยิ้มออกมาจนได้

"ไม่ครับ ไม่เคย" ผมตอบไป 

"แล้วแชยองล่ะ" โรเซ่เหรอครับ

"ไม่รู้เจ้ารู้สึกไหม หรือข้าอาจจะคิดไปเอง แต่ก็ช่างเถอะ ข้าไม่อยากรู้แล้ว" เธอว่าแล้วก็จิบไวน์อย่างสบายใจ 

ลีนานไม่อยากรู้ แต่ผมนี่แหละอยากรู้ ที่เธอพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไงครับ โรเซ่อึดอัดเวลาอยู่กับผมเหรอ ผมเครียดจนต้องยกไวน์ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง 

"ข้าทำให้เจ้าเครียดหรือเปล่า" เธอถามผม

"ไม่หรอกครับ ผมแค่ไม่ค่อยได้ดื่มไวน์ราคาแพงแบบนี้นะครับ" แต่จริงๆ แล้วผมอยากจะตอบว่า 'เอ่อ! กูเครียด!' 

"งั้นเจ้าก็ดื่มได้ตามใจเลย คราวหลังชวนสหายเจ้ามาด้วยก็ได้นะ ข้ามีเหลือเฟือ" ไม่ว่าเปล่าครับ ลีนานรินให้ผมเพิ่มไปอีก 

"ขอบคุณครับ" แล้วผมก็เริ่มห้ามปากตัวเองไม่อยู่ ก็ไวน์มันรสดีอย่างที่เธอว่าจริงๆ นะสิ 

"อ่อ คืนนี้วังไอซีริชมีงานเลี้ยงเต้นรำด้วยนะ ข้าก็เกือบลืมบอก ส่วนสหายเจ้าข้าให้คนไปบอกแล้วล่ะ" เธอว่าก่อนจะจิบไวน์

"งานเลี้ยงเต้นรำเหรอครับ"

"ทุกคืนวันเสาร์ Saturday night พวกข้าชอบนักแล" 

"ฟังดูเข้าท่านะครับ" ผมยกแก้วขึ้นมาดื่มอีก

"เข้าท่าเสมอแหละจ้ะ" เธอว่าแล้วชนแก้วกับผม ก่อนจะจิบไวน์แล้วยิ้มสวย

"เธอเป็นเด็กที่น่ารักนะ" อันนี้ผมพอรู้ครับ

"ถ้าฉันจะขออะไรซักอย่างได้มั๊ย นานๆ ฉันจะมีคู่ดื่มสักที" 

"อะไรเหรอครับ"

"คือ มันเป็นความฝันที่ข้าไม่ได้ทำมานานแล้วน่ะนะ ตั้งแต่คนรักคนล่าสุด คือ...มันค่อนข้างหน้าอายนิดหน่อยนะ ถ้าข้าจะขอเจ้า"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ถ้าไม่มากเกินไปผมทำให้ได้" ผมตอบไปอย่างไม่คิด ผมเห็นเธอยื่นแก้วขึ้นมาด้านหน้าระหว่างเราครับ

"เลิฟช็อต รวดเดียวหทด" เธอว่าแล้วยิ้มใจดี

"มันเป็นนิสัยดื่มของข้าน่ะ เวลามีคนดื่มด้วย" เธอเหมือนคุณป้าขี้เหงาเลยครับ แต่ดันเป็นป้าหน้าเด็ก

"ได้สิครับ" ผมตอบตกลงแล้วยืดตัวขึ้นและยื่นแก้วออกไปเหมือนเธอ ผมว่าผมเริ่มมึนหน่อยๆ นะ ถ้าหมดแก้วนี้เลย 

'คงไม่เป็นไรมั้ง'

ผมกับลีนานคล้องแขนกันเพื่อทำเลิฟช็อตที่เธอขอ ผมไม่ได้คิดอะไรนะ ผมแค่สงสารป้าขี้เหงาเท่านั้นแหละ และป้าแกก็คงไม่ได้คิดอะไรกับผมหรอกมั้ง

"หมดแก้ว" ลีนานว่า

เราทั้งคู่จึงค่อยๆ ดื่มพร้อมกัน ผมมองลีนาน เธอดื่มเร็วนะครับเนี่ย แต่ผมเป็นผู้ชายนะ แพ้เรื่องนี้มันเสียศักดิ์ศรีไปหน่อย ผมก็เลยขยับตัวเข้าไปหาเธอเพื่อให้ตัวเองดื่มถนัดขึ้น แต่ว่า...

"อัว..." ผมกับลีนานหันไปเสียงนั้นทั้งทีเรายังทำเลิฟช็อตกันอยู่

"เอ่อ...คือ...ตามสบายนะคะ" เธอหันหลังเดินไปโน้นแล้วครับ 'ซวย!'

"โรเซ่!"



.........จบ PART 96.........

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,617 ความคิดเห็น

  1. #1158 -wa-ya- (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:49
    ซวยละ ร้ายกาจมากแต่ก็นั่นแหละ อยากอ้อมอ่าวไปมาดีนัก แล้วอีกคนก็ซึนนัก ดูซิจะหาหัวใจตัวเองกันเจอมั้ย
    #1,158
    0
  2. #1141 Natthipron (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 08:28
    ลีนานนน นางร้ายยย55555555555
    #1,141
    0
  3. #1140 lsabella-1690 (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:59
    ห่างๆหายๆ ฮือออ ขอโทษค่ะไรท์ ด้วยความที่รีดคนนี้อยู่หอในจึงทำให้อาจหายบ้างงงงงนิ๊ดดหน่อย(มั้ง) แต่ก็ย้อนตามอ่านประจำนะคะ ชอบนิยายไรท์สุดแล้ว รักเสมอ ❤ แต่งต่อไปนะไรท์ เอาให้จบเล๊ยยยยยยยยย *ก้มกราบขอโทษ*
    #1,140
    0
  4. #1139 fresh-- (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:27
    ต่อค่าาา
    #1,139
    0
  5. #1138 allymary (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    เอาแล้วไงวีจะทำไงต่อ รอค่าา
    #1,138
    0
  6. #1137 Kamonkan (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 10:32
    ซวยแล้วมั๊ยหละวี..ป้าหญิงลีนี่มันน่านักนะ5555 ต่อค่ะสนุกดี
    #1,137
    0