Fantastic girls : รักต้องมนตร์ SEASON I [BTS&BLACKPINL] -THE END-

ตอนที่ 103 : PART 97 : สับสน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 ก.ย. 60

Rosé talk...


ไอ้บ้าวีนะไอ้บ้าวี หลอกฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันก็เลยเผลอกลืนน้ำส้มชายชูไปตั้งสองอึกใหญ่

"อั้ว!"

เกือบอ้วกออกอีกรอบซะแล้ว ขนาดล้างปากล้างคอตั้งหลายรอบแล้วนะ กลิ่นยังติดจมูกอยู่เลยอะ แถมรสเปรี้ยวๆ ที่ปลายลิ้นนี้อีก ไตฉันต้องพังแน่ๆ ตอนนี้ฉันก็กำลังจะกลับไปเอาเรื่องหมอนั่นแหละ อย่างนายวีต้องเจอฟาดหนักๆ ฉันต้องแก้แค้นเขาให้ได้

'นายตายแน่!' ฉันคิด แล้วเลี้ยวเข้าห้องครัว แต่นั่น...นายวีกับ...ลีนานเหรอคะ ทำไมสองคนนี้ถึง...ทำอะไรกันอะ แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกหน่วงด้วยล่ะ ทำไมฉันต้องรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ และ...

"อัว..." ฉันเอามือปิดปาก ทำไมต้องมาจะอ้วกอะไรตอนนี้ด้วยนะ! 

สองคนนั้นค่อยๆ หันมาทางฉัน แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าเคลิ้มขนาดนั้นด้วย กำลังทำอะไรอยู่กันแน่

"เอ่อ...คือ...ตามสบายนะคะ" ฉันบอกก่อนจะรีบหันหลังกลับแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น 

ฉันจะไม่อยู่เป็น กขค หรอกนะ ถ้าเกิดว่าพวกเขาอยากจะทำอะไรที่มันมากกว่านั้น ก็เชิญเถอะคะ ฉันไม่สนหรอก

"โรเซ่!" ฉันรีบเร่งฝีเท้าขึ้น เมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังเดินตามมา 

'ฉันไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นแหละ' ฉันบอกตัวเอง

"โรเซ่!" เขาตามฉันมาทำไมนะ

"โรเซ่!"

"เลิกตามฉันมาได้มั๊ย!" ฉันร้องกลับไป

"โรเซ่!" ไม่ฟังกันบ้างเลย! ฉันรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้น แต่ว่า...

"เดี๋ยวก่อนโรเซ่" เขาวิ่งเข้ามาดึงแขนฉันไว้ให้หันไปหาเขา

"อะไร" ฉันถามห้วนๆ

"เมื่อกี้มันไม่ใช่แบบนั้นนะ" เขาบอกฉัน

"แบบนั้น...แบบนั้นคืออะไร" ฉันแกล้งถาม 

"ก็แบบที่เธอคิด" 

แบบที่ฉันคิดเหรอค่ะ ที่ว่าพอคุยกับฉันเสร็จปุ้บ ก็ไปคุยกับคนใหม่ปั้บ แถมยังดูใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดนั้นน่ะนะ แล้วทำไมฉันต้องโมโหด้วยล่ะ หงุดหงิดตัวเองจริงๆ

"แบบที่ฉันคิดเหรอ นายสบายใจได้เลย เพราะฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น" ฉันบอกเขา

"ถ้าเธอไม่คิดแล้วจะเดินหนีออกมาทำไม" ทำไมเขาต้องถามฉันแบบนี้ด้วย

"ไม่มีใครเขาอยากจะดูหนังสดของนายหรอกนะ" ฉันเผลอหลุดปากไปจนได้ 'ยัยบ้าเอ้ย!'

"นั้นไง เธอคิด" ฉันเริ่มฉุนเฉียวแล้วนะ ทำไมเขาพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้

"ฉันไม่ได้คิด และไม่จำเป็นต้องคิด เพราะฉันไม่รู้ว่าจะคิดไปทำไม" ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันกำลังหลอกตัวเองอยู่ก็ไม่รู้

"ไม่จำเป็นต้องคิด ไม่รู้จะคิดไปทำไมเหรอ อ่อ...ฉันคงไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเธอเลยใช่มั๊ย" เขาเป็นบ้าอะไรคะเนี่ย โมโหฉันเหรอ แถม...กลิ่นนี้...'เหล้า?'

"นายเมาเหรอ" ฉันถาม

"ฉันไม่ได้เมา" เขาว่า แต่อาการเขาไม่ใช่เลยอะ

"ก็เห็นๆ อยู่ว่านายเมา แถมกลิ่นเหล้านี่อีก"

"บอกว่าไม่เมาก็ไม่เมาสิ และมันไม่ใช่เหล้า แต่เป็นไวน์ยุค 90 จากฝรั่งเศส" นี่เหรอคะที่ว่าไม่เมา

"ฉันว่านายกลับห้องไปนอนไป" 

"ไม่ไป จนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง"

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย" ฉันว่าแล้วและจะเดินออกไป แต่

"แต่เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉัน ฉันถามว่าฉันไม่ได้มีความสำคัญกับเธอเลยใช่มั๊ย" เขาดันดึงแขนฉันไว้อีก 

"นายอยากจะรู้ไปทำไม ถ้าในเมื่อคำตอบของฉันคืออะไร มันก็ไม่ได้สำคัญกับนายอยู่แล้ว" ฉันว่าอย่างฉุนเฉียว

"เธอรู้ได้ยังไงว่ามันไม่สำคัญกับฉัน" เขาถามฉันหุนหัน ถามว่าฉันรู้ได้ยังไงน่ะเหรอ จริงๆ ฉันไม่รู้เลย ไม่รู้อะไรเลยต่างหาก หัวฉันมันตันไปหมด

"เธอไม่รู้ใช่มั๊ยล่ะ" เขาเอ่ยขึ้น

"เธอไม่เคยรู้อะไรเลย ไม่เคยแคร์ ไม่สนใจ ไม่เห็นใจฉันซักนิด" เขาว่าอะไรนะคะ

"รู้มั๊ยว่าอะไรที่เธอรู้โรเซ่ สิ่งที่เธอรู้ก็มีแต่เรื่องของตัวเอง เธอรู้มั๊ยว่าฉันชอบอะไร ไม่ชอบอะไร ไม่รู้! เธอรู้มั๊ยว่าฉันเป็นคนยังไง ไม่รู้! เธอเคยรู้อะไรเกี่ยวกับฉันมั๊ยโรเซ่" 

"นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย" ฉันโวยขึ้น เขาเมาจนเสียสติไปแล้วเหรอคะ

"นี่ไง! สิ่งเดียวที่เธอรู้เกี่ยวกับฉันคือ ฉัน!..เป็นไอ้บ้า! ไอ้บ้าวี! นายวี! เป็นผู้ชายที่คงโคตรจะไม่ได้เรื่องเลยสำหรับเธอ" อะไรของเขาคะเนี่ย

"นายจะร้องโวยวายทำไมฮะ เดี๋ยวใครก็มาได้ยินหรอก" ฉันเตือนเขา เพราะรู้สึกว่าเขาเสียงดังขึ้นทุกขณะ

"กลัวเหรอ เธอขี้กลัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือเพราะแค่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นว่าเธออยู่กับฉัน ทำไมโรเซ่ อยู่กับฉันมันทำไม" เขาเริ่มบีบแขนฉันแรงขึ้น

"ฉันมันน่ารังเกียจจนทนอยู่ด้วยไม่ได้เลยหรือไง หรือกลัวว่าพี่นัมจุนคนดี มายบอดี้การ์ดของเธอจะมาเห็นฮะ" ฉันโมโหแล้วนะ 

"ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลย นายกำลังทำฉันเจ็บนะ" ฉันออกคำสั่งกับเขา

"เจ็บเหรอ ทีไหล่หลุดกระดูกร้าวเธอยังไม่ร้องซักแอ่ แล้วแค่ฉันบีบแขนแค่นี้แล้วเจ็บงั้นเหรอ" เขาว่าแล้วบีบแขนฉันแรงขึ้นอีก

"โอ้ย...นายเมาเกินไปแล้วรู้ตัวหรือเปล่า รู้ไมว่ากำลังทำอะไรอยู่" ฉันถามเขา ขณะเดียวกันก็พยายามจะแกะมือเขาออก แต่เขาก็ยิ่งกำแน่นขึ้น 'เจ็บนะว้อย'

"รู้! ทำไมฉันจะไม่รู้ ฉันยังมีสติโรเซ่ ฉันยังรู้ว่าฉันคุยกับเธออยู่ และก็รู้ด้วย ว่าฉันกำลังโมโหเธอ"

"และนายก็กำลังทำให้ฉันโมโหแล้วเหมือนกัน!" ฉันก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ทำไมเขาเป็นแบบนี้ไปได้ เมาจนไม่มีสติขนาดนี้ได้ยังไง

"ดี! ดีๆๆ โมโหเลย! ฉันอยากเห็นเธอโมโห โมโหใส่ฉันเหมือนที่เธอชอบทำ ด่าฉันมาเลย! เธอถนัดอยู่แล้วนิ่" ฉันต้องทนฟังเขาพูดประชดแบบนี้ไปอีกนานมั๊ยคะ

"นายพูดไม่รู้เรื่องแล้ว ฉันว่า..."

"เราเป็นอะไรกันโรเซ่" เขาถามคำถามนี้อีกแล้วเหรอ คำถามเมื่อเช้าที่ฉันเลี่ยงจะตอบ

"เธอแค่ตอบคำถามนี่คำถามเดียว แล้วฉันจะปล่อยเธอไป" วีมองฉันแบบจริงจัง

'คำถามเดียว' แต่มันเป็นคำถามที่ยากจริงๆ เป็นคำถามที่ถึงตอนนี้ฉันก็หาคำตอบไม่ได้ ถ้าฉันเป็นนักเรียน ฉันคงสอบตกแน่ๆ เพราะ...

"ฉัน..." ฉันมองหน้าเขา เขาไม่เคยรอฉันอย่างตั้งใจขนาดนี้มาก่อนเลยนะ

"ฉัน...ฉันไม่รู้!" ทันทีที่ฉันพูดจบ เขาก็ค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนของฉัน 

"เธอไม่เคยรู้อะไรเลยจริงๆ" เขาว่าหน้าเศร้า เขาเศร้าเหรอคะ และฉันก็รู้สึกผิดด้วย ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่ยังไงไม่รู้ที่ตอบออกไปแบบนั้น

"ฮึ" เขามองหน้าฉัน เหมือนขำๆ แต่ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่ เขาไม่ได้กำลังขำแบบที่แสดงออกมา

"เธอว่ามันแปลกมั๊ยฮะ เธอไม่ใช่น้องฉัน ไม่ใช่เพื่อนฉัน ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันเลย แต่ทำไมฉันต้องปกป้องเธอด้วยวะ" เขาพูดอะไรนะคะ

"ทำไมฉันต้องอยากเจอเธอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอไม่ต้องการ ทำไมฉันต้องทนฟังเรื่องของเธอ ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่เรื่องของฉัน ทำไมฉันต้องห่วงเธอ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอจะไม่สน ทำไมวะ" เขากำลัง...คือ เขาพูดมันมาจากใจหรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์กันแน่

"นาย..."

"ฉันขอถามอีกคำถาม" เขาพูดแทรกขึ้นมา

"เธอเคยเห็นฉันเป็นผู้ชายบ้างมั๊ย ผู้ชายทั่วไป ที่ไม่ใช่ไอ้วี" เขาพูดถึง 'ฉันเป็นผู้ชาย' คำพูดของเขามันดังขึ้นมาในหัว 'ส่วนเธอ...'

"ไม่ดีกว่า...เธอไม่ต้องตอบ เพราะสุดท้ายแล้วคำตอบของเธอก็คือ...ฉันไม่รู้" เขามองฉันด้วยสายตาผิดหวัง

"ฉัน..."

"ฉันตอบมันเองก็ได้" นี่เขาจะไม่ให้โอกาสฉันได้พูดเลยใช่ไหมคะ

"ฉัน...เห็นเธอเป็นผู้หญิง ผู้หญิงทั่วไป ที่ไม่ใช่โรเซ่แบล็คพิ้งค์ ไม่ใช่ป้าเช็ง ไม่ใช่ยัยซอสเน่า" ผู้หญิงทั่วไปเหรอคะ

"ผู้หญิงธรรมดา ที่ผู้ชาย..." เขาหยุด ก้มหน้า แล้วหายใจแรงเหมือนกำลังตัดสินใจอะไรอยู่ 'ที่...' ฉันรอฟังอยู่นะ เขาผ่อนลมหายใจออกก่อนจะเงยหน้ามามองฉัน และพูดต่อว่า

"แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่ผู้ชายห่วยๆ อย่างฉัน..." เขาหยุดอีกแล้วคะ ฉันไม่เคยจ้องตาเขานานขนาดนี้มาก่อนเลยนะ และไม่เคยจ้องลึกขนาดนี้ด้วย ตอนนี้มันมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัวฉันเต็มไปหมดเลย และฉันกำลังสับสน

"...ที่ผู้ชายห่วยๆ ผู้ชายอย่างฉัน...จะรักได้" เขาพูดว่า 'รัก' เหรอ ทำไมฉันรู้สึกสับสนแบบนี้ ถ้าถามว่าฉันดีใจมั๊ย 'ใช่!' ฉันดีใจ แต่...ทำไมสมองบางส่วนฉันบอกว่า 'ไม่' เพราะเขาเมางั้นเหรอ

"ฉัน...รักเธอได้ไหมโรเซ่" 

เคยรู้สึกเหมือนลอยอยู่กลางอวกาศไหมคะ ตอนนี้ฉันกำลังเป็นแบบนั้นแหละ สมองมันแบลงค์ไปหมด เหมือนลอยเคว้งอยู่กลางอวกาศ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ฉันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยนะ

"ฉัน..." ฉันควรตอบไปว่าไงดีคะ ทำไมฉันรู้สึกกลัว รู้สึกวิตก รู้สึกกังวลไปหมด มันลำบากที่จะตอบ ก็เพราะเราทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในโหมดปกติเลย เขาเมา ฉันสับสน ไม่มีอะไรที่มันโอเคเลย ฉันควรทำยังไงดี ฉันอยากจะร้องไห้แล้วนะตอนนี้

"ฉันไม่รู้!" ฉันตอบออกไปแล้ว เขาจะคิดยังไงค่ะเนี่ย

"ไม่รู้! เธอไม่รู้อีกแล้ว ทำไมฮะโรเซ่! ทำไม!"

"ฉันสับสน!" ฉันทนไม่ไหวแล้วค่ะ

"ฉันสับสนเกินไป! สับสนเกินที่จะตอบคำถามของนาย หรือแม้แต่คำถามในหัวของฉันตอนนี้ ฉันยังตอบไม่ได้เลย!" ฉันรู้สึกปวดหัวตุบๆ ซะแล้วสิ

"นายรู้มั๊ย ในขณะที่นายถาม ฉันก็ถามตัวเอง ในขณะที่นายพูด คำถามอีกร้อยก็ผุดขึ้นมา" ฉันบอกความอัดอั้นของฉันให้เขาฟัง 

"ฉันไม่รู้จะตอบคำถามไหนก่อน...คำถามของนาย หรือคำถามของฉัน ฉันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี ทุกอย่างมันยากไปหมด" เขาจ้องมองฉัน มองลึกเหมือนที่ฉันเคยทำ

"แม้แต่ตอนนี้ แค่หายใจยังยากสำหรับฉันเลย" มันยากจริงๆ ค่ะ เพราะแค่ฉันพูดกับเขาเพียงไม่กี่ประโยค แต่หัวใจมันเต้นแรงเหมือนคนเพิ่งวิ่งไกลมาเป็นกิโล แค่พูดเท่านี้ฉันยังหอบเลย

"และฉันก็ไม่แน่ใจด้วยว่า นายจะจำเรื่องตอนนี้ได้หรือเปล่า เมื่อนายดีขึ้นแล้ว" วีขยับตัวหน่อยๆ เมื่อฉันพูดถึงอาการเมาของเขา

"เพราะงั้น...เราจบเรื่องนี้ไว้ตรงนี้ก่อนเถอะ ดีไม่ดี นายอาจจะลืมก็ได้ว่าเราเคยคุยกัน" ฉันบอกเขา เขาสบตาฉันนิ่ง ฉันพูดจริงนะคะ ฉันว่าเราควรหยุดแค่นี้ดีกว่า มันไม่เป็นผลดีกับเราทั้งคู่เลย

"โรเซ่" เขาเอ่ยชื่อฉัน ก่อนจะดึงตัวฉันเข้าไปหา แล้ว...


เฮือก!


'เขาจูบ?'


เปรี๊ยะ!


'เฮ้อ!' ฉันตบเขาเหรอ...ทำไมกัน หรือเพราะฉัน...ฉันอาจตื่นเต้นเกินเหตุ หรืออาจสับสนมากไป หรือ...หรืออะไร? 

'ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้ๆ' 

วียืนนิ่งไม่ไหวติงตั้งแต่เขาโดนฉันตบหน้าหัน เขาก็ยืนอยู่ท่านั้นเลยคะ

"ฉัน...ฉัน...ฉันขอโทษ" ฉันว่าแล้วฉันก็รีบวิ่งออกมา 'แค่พ้นสายตาๆ' ฉันรีบวิ่งแล้วเลี้ยวเข้าซอย

"เฮ้อๆ เฮ้อๆ" ฉันยืนหอบหายใจข้างผนัง

'ไอ้มือบ้า!' ฉันอยากจะร้องไห้จริงๆ นะ ฉันตบเข้าทำไมกัน แล้วเขาจะคิดกับฉันยังไงล่ะทีนี่ 

'โอ้ย...ฮือๆ ยัยโง่!' ฉันไม่ได้ตั้งใจตบเขาแบบนั้นนะคะ

'นายวี...ฉันขอโทษ'



V talk...


ผมทำอะไรลงไป เพราะไอ้ไวน์ฝรั่งเศสยุค 90 นี่แหละ

'พัง พัง พัง! พังไปหมด!' 

ผมควรจบเรื่องนี้ไว้แค่ตรงนั้นอย่างที่เธอว่า แต่เพราะใจของผม ผมห้ามใจตัวเองไม่อยู่ ผมแค่ต้องการเธอ ผมแค่อยากจูบเธอในแบบที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ แต่ผมกลับทำมันพังไปหมด โรเซ่จะคิดยังไงกันนะ เธอคงเห็นผมเป็นคนเสียสติไปแล้ว ตอนนี้เธอคงเรียกผมว่าไอ้ขี้เมาแทนไอ้บ้าแล้วล่ะ

"ฉันขอโทษ" ผมพูดกับความว่างเปล่าตรงหน้า ก่อนจะเดินคอตกกลับห้อง และทันทีที่ถึงห้อง


ตุ้บ!


ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หัวผมมันหมุนจนต้องนอนหลับตาแน่

'ฉันสับสน!' ผมทำเธอสับสนสินะ

'ในขณะที่นายถาม ฉันก็ถามตัวเอง ในขณะที่นายพูด คำถามอีกร้อยก็ผุดขึ้นมา' เสียงของเธอยังก้องอยู่ในหัวผมอยู่เลย

ทำไมถึงมีแต่คำถามที่เกิดขึ้นกับเรานะ ผมจะหาคำตอบเหล่านั้นได้ไงกัน เมื่อไหร่เธอจะพร้อมที่จะตอบผม ตอนนี้ผมก็สับสนเหมือนกัน และผมก็กลัว กลัวคำตอบนั้น ถ้าเธอไม่ตอบผมล่ะ ถ้าสุดท้ายแล้ว เธอเดินหนีผมไปเหมือนวันนี้ล่ะ ผมจะทำยังไง

'ข้าเพียงรักเขาข้างเดียวน่ะ' หรือผมจะเป็นเหมือนลีนาน

'มีเหตุผลร้อยแปดที่คนเราจะรักกันไม่ได้' ป้าขี้เหงาแกอาจจะพูดถูกก็ได้นะครับ

"โรเซ่" ผมว่าผมคง...


ก๊อกๆๆ


"อื้อ" ใครทำอะไรเสียงดังจังนะ


ก๊อกๆๆ


"ฮยอง! อยู่หรือเปล่า" เสียงไอ้กุกนิครับ


ก๊อกๆๆ


"ฮยอง!"

"เอ้อ! รอแปบ!" ผมตะโกนไปบอก

ผมหลับไปตั้งแต่ตอนไหนครับเนี่ย ผมงัวเงียลุกขึ้น หัวที่หมุนๆ มันดีขึ้นแล้วครับ แต่ก็ยังมีหนักๆ อยู่บ้าง ผมค่อยๆ ลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่ประตู ผมใช้มือยีผมเบาๆ ระหว่างเดินไป ทันที่ผมเปิดประตู

'กูฝันอยู่เปล่าวะ' หรือผมอาจจะยังไม่สร่างเมา ผมอาจจะกำลังฝันว่ามีเจ้าชายชื่อจอนจองกุกมายืนอยู่ต่อหน้า 

"มึงแต่งตัวหล่อจะไปไหน"

"ฮยอง...ฮยองไปอยู่ไหนมานิ่"

"อะไรของมึง" ผมถาม

"แล้วรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มันกี่โมงกี่ยาม" 

"กูจะไปรู้ได้ไง ก็กูเพิ่งตื่น" ผมบอกมัน 

แล้วดูไอ้กุกมันมองหน้าผม คิดว่าผมไม่ได้เรื่องหรือไง แค่ยัยโรเซ่มองผมแบบนั้นคนเดียวผมก็จะตายแล้วนะ แล้วไอ้นี้ยังมามองผมแบบนี้อีก 'มึงจะตอกย้ำกูไปถึงไหน!'

"ไปแต่งตัวเลยฮยอง" มันผลักผมเข้ามาในห้อง

"ตกลงมึงจะตอบกูได้ยังว่าเรื่องอะไร" ผมถามมันขณะที่มันเริ่มดันตัวผมไปเข้าห้องน้ำ

"เอ้า! ก็นี้มันคืนวันเสาร์นะฮยอง Saturday night ลีนานไม่ได้บอกฮยองเหรอ" คืนวันเสาร์เหรอครับ 'คืนนี้วังไอซีริชมีงานเลี้ยงเต้นรำด้วยนะ'

"งานเลี้ยงเต้นรำน่ะเหรอ" ผมถามจองกุก

"เอ้อ"

"กูไม่ไปไม่ได้เหรอ" ผมถาม

"ไม่ไปได้ไงฮยอง เสียมารยาท" โดนมักเน่ด่าว่าเสียมารยาทนิ่ ผมควรอายใช่มั๊ยครับ

"ถ้างั้นพวกนั้นไปหรือเปล่า" ผมถาม

"ก็ไปดิฮยอง พวกฮยองๆ คนอื่นก็ต้องไปอยู่แล้ว สามหนุ่มเนื้อทอง จินฮยอง นัมจุนฮยอง โฮซอกฮยอง สามคนนั้นน่าจะไปก่อนใครเพื่อนเลยมั้ง ส่วนอีกสองคนคง..."

"กูหมายถึงพวกเธอ" จองกุกมองหน้าผมสายตาสงสัย

"แบล็คพิ้งค์น่ะเหรอ" ผมพยักหน้ารับ

"ก็คงไปกันแหละฮยอง พวกเธอไม่ได้ไร้มารยาทอย่างฮยองนะ" เอิ่ม...'ด่ากูอีก' มันเห็นผมเป็นฮยองมันจริงๆ เหรอครับ

"แล้วตกลงฮยองจะไปไม่ไป" 

"กูเป็นคนมีมารยาท เดี๋ยวกูตามไป" ผมบอก

"แล้วทำมาเป็นเล่นตัว งั้นผมไปก่อนนะ" จองกุกผลักผมเข้าห้องน้ำก่อนจะเดินออกไป

"เฮ้อ~" เริ่มใหม่คงไม่สายใช่มั๊ยครับ



"ฮ่าๆๆ เจ้าช่างอารมณ์ขันเสียจริง แล้วหญิงคนนั้นว่าอย่างไร" 

ผมเดินผ่านตัวเย็นกลุ่มหนึ่งที่กำลังคุยกันสนุกสนาน ในมือถือแก้วไวน์ที่ผมคิดว่ามันไม่ได้ใส่ไวน์ ผมว่าผมแยกออกแล้วนะว่าอันไหนเลือดอันไหนไวน์ ก็อันนี้มันดูหนืดกว่าแถมคราบที่ติดบนแก้วอีก 'Saturday night' ปาร์ตี้ผีดูดเลือดดีๆ นี่เอง

"ไอ้วี!" 

จินฮยองควักมือเรียกผม สามหนุ่มเนื้อทองอยู่ด้วยกันจริงด้วยครับ แถมอยู่กับสามสาว Orange caramel แห่งทาธารัส ก็ชุดพวกเธอมันมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งสีพาทเทลสุดๆ ผมจึงเดินเข้าไปหาพวกนั้น

"มาสายนะมึง" เจโฮปทักขึ้น

"ดีกว่าไม่มาน่ะ" 

"มึงดูเบลอๆ มึนๆ ซึนๆ นะ" แรปมอนว่า

"นิดหน่อยนะฮยอง แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว" ผมบอก

"เอ้อ...เดี๋ยวเสียมารยาท กูขอแนะนำให้รู้จัก ลำเจียก ลำดวน ลำเพย" จินฮยองแนะนำสามสาวให้ผม แต่ชื่อดู...เอ่อ...ดูแปลกดีนะครับ คงเป็นชื่อไทยใช่มั๊ย

"หวัดดี" ผมทักพวกเธอ

"ลำเจียก ลำดวน ลำเพย นี่ไอ้วี"

"สวัสดี!" พร้อมเพรียงเหลือเกิน

"ข้าลำเจียก"

"ข้าลำดวน"

"ข้าลำเพย"

"พวกข้าสามสาวรำเพลิน!" เอ่อ...รำเพลินคืออะไรเหรอครับ

"อ่อๆ ครับๆ รำเพลินๆ" ผมตอบรับอย่างงงๆ

"เป็นไงมึง ใช้ได้มั๊ย" เจโฮปกระซิบถามผม สามสาวนี่เหรอครับ ก็โอเคครับ สามสาวรำเพลิน

"ก็ได้อยู่ฮยอง ชื่อก็...เก๋ๆ เก๋แปลกๆ ดูคล้องจองกันดี" ผมกระซิบบอก เจโฮปฮยองยิ้มกว้างเชียวครับ

"ฮยองเห็นพวกแบล็คพิ้งค์มั๊ย" ผมถาม

"ทางโน้นไงมึง" ผมหันไปตามที่เจโฮปบอก ทางโน้นมีจีซูกับเจนนี่ครับ แล้วอีกสองคนล่ะ

"ผมขอตัวก่อนนะ" ผมว่าแล้วเลี่ยงเดินออกมา 'ยัยนั้นไปไหนนะ'

"หวัดดี" ผมทักจีซูกับเจนนี่ 

รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะครับ ก็นอกจากโรเซ่ ผมก็ไม่ค่อยได้คุยกับพวกเธอเลย อาจจะมีกับจีซูอยู่บ้าง แต่กับเจนนี่ ผมเกร็งนิดหน่อยนะที่เข้าหาพวกเธอแบบนี้ และสองคนนี้คงจะแปลกใจเหมือนกัน

"หวัดดี ว่าไง" จีซูทักผม

"คือ...พวกเธอเห็นโรเซ่มั๊ย" ผมถาม สองคนนั้นมองหน้ากัน จีซูส่ายหน้าให้เจนนี่ เจนนี่จึงหันมาหาผม ก่อนจะมองข้ามไหล่ผมไป เพราะ...

"ลองถามลิซ่าดูซิ เธออาจจะรู้นะ ยัยลิซ!" เจนนี่โบกมือให้ลิซ่าเห็น ลิซ่าหันมาทางเราแล้วโบกมือตอบ ก่อนจะรีบเดินเบียดพวกตัวเย็นหลายตัวมาหาเรา

"ฮู้! งานใหญ่ใช่ได้เลยนะคะ Saturday night เหมาะกับฉันสุดๆ" ลิซ่าเดินยิ้มกว้างเข้ามา ท่าทางตื่นเต้นสุดๆ

"แกเห็นโรเซ่มั๊ย" จีซูถามลิซ่า

"คะ?" ได้สนใจพวกผมมั๊ยครับเนี่ย

"ฉันถามว่าเห็นโรเซ่มั๊ย" จีซูถามย้ำ

"โรเซ่เหรอค่ะ ยัยนั้นออกมาตั้งนานแล้วนะ" ออกมาตั้งนานแล้วอยู่ไหนล่ะครับ

"คงอยู่แถวๆ นี้แหละมั้ง" ลิซ่าว่าแล้วหันไปดูฟลอเต้นรำ ดูทุกคนสนุกกันดีนะครับ แต่ผมคงสนุกไม่ออก เพราะคู่กรณีผมดันหายตัวไป

"ฉันขอตัวนะ" ผมปลีกตัวออก ผมต้องตามหาเธอนะ ถ้าไม่เจอเธอวันนี้ คืนนี้ผมคงนอนไม่หลับแน่ๆ

'หายไปไหนของเธอ'



ก๊อกๆๆ


เพราะผมไม่เห็นวี่แววของเธอตอนอยู่ในงานเลย ตอนนี้ผมก็เลยย้อนกลับมาหาเธอที่ห้อง เผื่อเธอจะหนีกลับมาก่อน


ก๊อกๆๆ


"..."

ทำไมมันเงียบอย่างนี้ล่ะ


ก๊อกๆๆ


"โรเซ่"

"..." 

ผมเรียกเธอ แต่ก็เหมือนเคย ยังเงียบเหมือนเดิม เธอไม่ได้อยู่ในห้องเหรอครับ ถ้าเธอไม่ได้อยู่ในห้อง เธอจะไปที่ไหนล่ะครับ

"โรเซ่" ห้องครัวก็ไม่อยู่

"โรเซ่" ที่ระเบียงก็ไม่มี 'ไปไหนเนี่ย' นี่เธอโกรธผมจนหนีหน้าผมไปแล้วเหรอ 'เฮ้อ~ แย่จัง'

"โรเซ่...โรเซ่...โรเซ่..." ผมเดินเรียกชื่อเธอไปตามทางเดิน นี่จะเดินอ้อมวังอยู่แล้วนะครับ 'เธออยู่ไหนกันแน่'

"เอ๊ะ!" ผมว่าผมได้กลิ่นนะ กลิ่น...กลิ่นที่ให้ความรู้สึกเย็นๆ แต่อบอุ่นในเวลาเดียวกัน เหมือนกลิ่น...

'น้ำหอม!' 

มันเหมือนกลิ่นน้ำหอมของเธอเลยอะ แต่ติดตรงที่กลิ่นมันค่อนข้างแรงนิดนึง เหมือนเธอเผลอเทขวดน้ำหอมทั้งขวดใส่ตัวเอง ผมรู้สึกได้ถึงระดับความเข้มข้นของกลิ่นนี้

ผมเดินไปตามกลิ่น ยิ่งใกล้กลิ่นยิ่งชัดขึ้นเรื่อย ทางข้างหน้าผม มันเป็นทางเดินที่เปิดสู่สิ่งแวดล้อมภายนอก ผมไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นอะไร เพราะผมไม่เคยเดินเลาะมาทางนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมมา และดูเหมือนกลิ่นมันจะมาจากทางนั้นแหละครับ ผมจึงสาวเท้าเดินตามกลิ่นไปเรื่อยๆ ไปเรื่อยๆ จนเมื่อผมเดินมาถึงปลายทางเดิน ผมถึงรู้ว่ามันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมครับ หากแต่เป็น...

'กุหลาบ?' 

จำได้มั๊ยครับว่าโรเซ่เคยบอกผมว่ายังไง 'น้ำหอมสูตรเดียวในโลก กุหลาบจากอกาธา' ที่แท้มันอยู่ที่ทาธารัสนี้เอง 

ดอกกุหลาบหลากสีถูกจัดสวยงามเต็มไปหมดเป็นวงกลมรอบศาลาไม้เล็กๆ สีขาว มันถูกจัดไล่ระดับสีจากสีอ่อนด้านในมาหาสีเข้มด้านนอก และผมก็เห็นกุหลาบดอกหนึ่งกำลังนั่งหันหลังให้ผมอยู่ ผมว่าผมเห็นดอกกุหลาบที่ผมตามหาแล้วนะ

'โรเซ่'



Rosé talk...


'ฉันมานั่งทำอะไรที่นี่'

ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ก็แค่เดินออกจากงานเลี้ยงที่แสนวุ่นวายมา แล้วก็เดินมาเรื่อยๆ เดินแบบไม่มีจุดหมาย แต่ฉันได้กลิ่นกุหลาบเหมันแห่งทาธารัสก็เลยตามกลิ่นมา ถึงพบกับสวนกุหลาบนี่ ตอนแรกมันก็ตื่นเต้นดีนะคะ ก็ดอกกุหลาบดอกโตหลากสี เต็มสวนไปหมด ฉันเคยได้ยินแต่คุณปู๋เล่า วันนี้มาเห็นด้วยตาตัวเองถึงรู้ว่ามันงดงามมากแค่ไหน แต่มันก็มีแค่กุหลาบนี่นา และฉันก็เบื่อที่จะมองมันแล้ว ก็เลยมานั่งโดดเดี่ยวดายอยู่ในศาลาคนเศร้าเล็กๆ นี่ ฉันนั่งเคาะเท้าไปมากับพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ในหัวฉันไม่ได้คิดอะไรจริงๆ นะ มันโล่งไปหมด จนกระทั่ง...


แกร๊บ แกร๊บ แกร๊บ


มีคนปริศนาโผล่มาคะ เพราะฉันก้มหน้าอยู่ก็เลยมองเห็นแค่เท้าของเขา ใช่แล้ว...เขาเป็นผู้ชายแน่ๆ ดูจากรองเท้าก็รู้ เท้าคู่นั้นเดินไปอยู่ที่อีกฝั่งตรงหน้าฉันก่อนจะนั่งลง และเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปสบตาคู่นั้น

"มานั่งคนเดียว ไม่เหงาหรือไง" ผู้ชายตรงหน้าถามขึ้น เขาสร่างเมาแล้วเหรอคะ

"..." ฉันปล่อยให้ความเงียบเป็นคำตอบกลับไป

"งั้นฉันนั่งเป็นเพื่อนแล้วกัน" ก็ไหนว่าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันไงคะ

"ไม่เป็นไร ฉันกำลังจะไป" ฉันว่าแล้วยืนขึ้นและเตรียมจะออกไป แต่...

"ฉันขอโทษได้มั๊ย" เขายืนขึ้นตาม

"เรื่องวันนี้น่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เขาว่า

"ฉันรู้ เพราะนายเมาเกินกว่าจะรู้ ฉันไม่ได้ถือสาหรอกนะ เพราะเขาว่ากันว่าอย่าถือสาคนบ้า อยากว่าคนเมา ฉันจะแกล้งทำลืมๆ ไปแล้วกัน" ฉันพูดแล้วรีบเดินออกมา

"ฉันรู้ว่าฉันเมาโรเซ่ แต่ถ้าฉันบอกเธอว่า ฉันพูดจริงล่ะ" 

ฉันหยุดเดินเมื่อประโยคสุดท้ายดังขึ้น วีเดินมาจากด้านหลังก่อนที่เขาจะเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน

"ใช่...ตอนนั้นฉันอาจจะเมาก็จริง และคงบ้ามากด้วย" เขาจ้องตาฉันอย่างจริงใจ

"แต่ถ้าฉันบอกเธอ ว่าสิ่งที่ฉันพูดไปทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เรื่องจริงที่มันอัดอั้นอยู่ในใจฉัน เรื่องจริงที่ว่า ฉันเห็นเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง" เขาพูดเรื่องนี้อีกแล้ว

"ถ้าฉันจะบอกเธอว่า ฉันมองเธอเหมือนกับที่พ่อมองแม่ มองเธอในแบบที่โรมิโอมองจูเลียต" 

ตอนนี้ใจฉันมันเต้นแรงมากเลย เหมือนมันจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว เขาพูดเหมือนเขาจะสารภาพความในใจเลย เขาทำมันจริงๆ เหรอคะ

"ถ้าฉันจะมองเธอ ในแบบที่..." 

แบบที่อะไรค่ะ ฉันเห็นวีลังเลเหมือนกลัวหรือกังวลอะไร สายตาเขาดูขาดความมั่นใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมพูดออกมาโดยที่ไม่มองหน้าฉัน

"ถ้าฉันจะมองเธอ ในแบบที่แทฮยองจะมองแชยองน่ะ มันจะเป็นไปได้มั๊ย" เขาว่า

'แทฮยอง' กับ 'แชยอง' งั้นเหรอคะ เขากับฉันเหรอ เฮ้อ...ทำไมฉันรู้สึกเหนื่อยจัง คงเพราะใจที่ดูเหมือนจะทำงานหนักจนเกินไปแน่ๆ

"เรามาคบกันมั๊ย" วีสบตาฉันอีกครั้ง เขาว่าอะไรนะคะ

"คบกันจริงๆ ไม่ใช่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ฉันไม่ต้องการแค่สองสามวัน แต่ฉันต้องการตลอดไป มาลองดูมั๊ย" 

ฉันรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเลยอะ เขากำลังขอฉันคบอยู่งั้นเหรอ ขอคบแบบจริงๆ เลยนะ แล้วฉันควรตอบไงดี 'คบสิ' ดูออกตัวแรงไปเปล่าเนี่ย หรือ 'คบก็คบ' อันนี้ก็ดูเหมือนไม่เต็มใจ หรือ 'ไม่ ฉันไม่คบกับนาย' แต่ฉันจะตอบอย่างนี้ไปได้ยังไงล่ะคะ ก็ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่นี่นา แต่จะตอบตกลงยังไงให้ดูไม่น่าเกลียด และให้ฉันไม่ต้องอายด้วยล่ะ

"งั้น..." เขาเอ่ยขึ้นแล้วขยับมาใกล้ฉัน

"ค่อยตอบฉันหลังจากนี้ก็ได้" 

เขาเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าฉันไว้ ส่วนอีกข้างก็ยึดแขนฉันไว้ไม่ให้ไปไหน ก่อนจะเคลื่อนทั้งตัวและหน้าเข้ามาใกล้ 

'จะทำไรๆ' โอ้ยๆๆ...ฉันตื่นเต้นอะ ทำไมความรู้สึกมันต่างจากเมื่อเช้ามากอย่างนี้

"โรเซ่" เขาพูดเสียงค่อย แค่พูดปกติฉันก็จะบ้าตายแล้ว แถมหน้าที่เข้ามาใกล้จนฉันต้องข่มตาลงเพราะความอาย ลมหายใจร้อนๆ ที่ค่อยๆ เข้ามานี้อีก 'อยากจะเป็นลม' และ...

'ฉันกำลังจะตาย ใครก็ได้ช่วยที' ก็เขา...เขา..


เขาจูบฉัน!


เขาจูบฉันจริงๆ นะ แบบปากประกบปากเลยนะ และเพราะตอนนี่ฉันไม่ได้ตื่นกลัวเหมือนเมื่อเช้า ฉันถึงรู้ว่าเขาจูบนุ่มนวลขนาดไหน มันเป็นจูบที่ไม่ได้หวือหวา ไม่ได้เร่าร้อน แต่มันเป็นสัมผัสเล็กๆ ช้าๆ นุ่มๆ สัมผัสอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นถามกลางอากาศหนาวเย็นรอบตัว ฉันไม่รู้สึกร้อนหรือว่าเย็นเกินไป แค่รู้สึกสบายๆ รู้สึกเหมือนนอนอยู่บนกองขนนก มันเหมือนจะลอยได้เลย เพียงแต่รสชาติมัน...คือ...ฉันรู้สึก...รู้สึกเหมือน...เขาคงไม่ได้รู้สึกถึงมันเหมือนกับฉันหรอกใช่มั๊ย


พลั่ก! 


ฉันผลักตัวนายวีออกไป เพราะ...

"โรเซ่" เขาดูแปลกใจที่เห็นฉันทำอย่างนั้น

"อย่าเพิ่งเข้ามา" ฉันปามนายวีที่กำลังจะเดินเข้ามาหา

"โรเซ่"

"ก็บอกว่าอย่าเข้ามาไง!" วีชะงักไปเลยค่ะ และฉันไม่ไหวแล้วด้วย

"ฉันขอตัวก่อน" ฉันว่าแล้วตั้งใจจะเดินผ่านเขาไป แต่ฉันเดินผ่านเขาไปได้แค่เสี้ยวหน้าเขาก็...

"โรเซ่"

'ไม่นะ!' ฉันกรีดร้องในใจ 'มันต้องไม่ใช่แบบนี้! นายอย่า...' 

ฉันกำลังคิดในใจว่า 'นายอย่าเพิ่งยื้อฉัน' แต่ว่านายวีดันจับข้อมือฉันไว้ซะงั้น ตัวฉันจึงหมุนกลับไปหาเขาและ...


"อ้วก!" 


ฮือออ...ฉันอยากจะร้องไห้ พาฉันไปจากตรงนี้ได้มั๊ย!

วีก้มมองเสื้อตู้เองที่เลอะไปด้วย...เอ่อ ฉันคงไม่ต้องอธิบายรายละเอียดความหายนะที่ฉันก่อขึ้นนะ เขาคงช็อคแน่ๆ และฉันก็ช็อคเหมือนกัน เพราะไอ้น้ำส้มสายชูนั่นแหละ ทำไมมันยังติดจมูกฉันไม่หายก็ไม่รู้ หมดกันความโรแมนติกเมื่อกี้

"ฉัน...ฉัน...ฉันขอโทษนะ เราค่อยคุยกันใหม่นะ sorry จริงๆ" แล้วฉันก็รีบวิ่งออกมา

"โรเซ่!"

'น่าอับอายเป็นที่สุด!'



.........จบ PART 97.........


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,616 ความคิดเห็น

  1. #1159 -wa-ya- (@-wa-ya-) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 02:00
    ชอบวีโหมดนี้ กรี๊ดดดดดดด นี่ขนาดนี้แล้วโธ่ ยังจะมีให้ลุ้นอี๊กกกก
    #1,159
    0
  2. #1151 KesineeChumsri (@KesineeChumsri) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 17:40
    คบกันเลยๆๆๆ
    #1,151
    0
  3. #1149 allymary (@allymary) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:24
    ชอบมากกก มากมายกายกอง สนุกรอค่าาา โรเซ่ตอบตกลงไปเลย
    #1,149
    0
  4. #1148 pummarin2544 (@pummarin2544) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:11
    รักคู่นี้มากกกก
    ชอบคู่นี้ตั้งแต่ต้นเรื่อง
    อยากให้มีบทเยอะๆจัง
    # ทั้งคู่เปนเมนที่ชอบหมดเลย

    .
    .
    ( >\\\\< )
    #1,148
    1
    • #1148-1 S_mewon (@S_mewon) (จากตอนที่ 103)
      27 พฤษภาคม 2560 / 16:24
      งุ้ยๆ เขินด้วยคน
      #1148-1
  5. #1147 Lizkookkkkk (@Lizkookkkkk) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 17:47
    ชอบคู่นี้มากกกกก
    #1,147
    0
  6. #1146 0983250277 (@0983250277) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 17:21
    ชอบคู่นี้ค้าาต่อยาววๆ
    #1,146
    0
  7. #1145 Jjennie (@Por2108) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 17:01
    ของคู่นจีมินกะเจนนี่หวานๆบ้างน้าาาา
    ชอบคู่นี้มักๆ รออออออ
    #1,145
    0
  8. #1144 ดับเบิ้ลเจเค (@film57) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 16:43
    โอ้ยยยยกำลังเขิน มาอ้วกซะได้ แชงเอ้ยยย
    #1,144
    0
  9. #1143 fresh-- (@fresh--) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 16:42
    ต่อค่าาาา
    #1,143
    0
  10. #1142 G_0520 (@Grace_cy) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 13:40
    อ๊าย!! ไรท์ ทพเอาเขินแทนโรเซ่ โอ๊ย รีดเดอร์ชอบ | ปรบมือ!!
    #1,142
    1
    • #1142-1 S_mewon (@S_mewon) (จากตอนที่ 103)
      27 พฤษภาคม 2560 / 16:25
      ปรบมือ!! ไรท์ก็ชอบ
      #1142-1