กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,760 Views

  • 13 Comments

  • 71 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,002

    Overall
    12,760

ตอนที่ 23 : อยู่ในความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    27 ก.ย. 61

     ธัญพิมลบิดกายไปมาในตอนเช้ารู้สึกว่าร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้น แม้ว่าคืนทั้งคืนกว่าจะข่มตาหลับลงไปได้นั้นก็ล่อไปนานหลายชั่วโมงทีเดียว เพราะได้แต่คิดวกวนถึงคำพูดที่ยั่วยวนกวนโทโสของเจ้านายของตัวเองตลอดเวลา และมันก็ทำเอาหล่อนใจเต้นไม่เป็นส่ำ

หญิงสาวพาร่างกายที่ยังไม่สมบูรณ์ดีนักเดินออกมาจากที่นอนแล้วหย่อนกายลงไปยังโซฟาตัวยาวพร้อมกับกาแฟหอมกรุ่นที่เมื่อได้ดื่มแล้วรู้สึกสดชื่นเพิ่มขึ้นไปอีก แล้วเริ่มเอนหลังลงไปยังโซฟาตัวนุ่มเปิดทีวีดูช่องโปรดในวันหยุด แต่ความรื่นรมย์ก็ต้องมลายหายไปเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ธัญพิมลเหลือบมองนาฬิกาแล้วก็ต้องกลอกตาไปมาอย่างไม่สบอารมณ์  

หล่อนจำต้องเดินไปเปิดประตู หวังจะกล่าวตักเตือนเพื่อนสักคนที่โผล่หน้ามาเอาตอนที่หล่อนกำลังเอนหลังลงไปยังที่โซฟาตัวนุ่ม และนึกคิดว่าจะไล่ให้ไปหาซื้ออาหารมาให้กินกันสักที เพราะตั้งแต่ตื่นมาจนตะวันสายโด่งสายจวนจะเที่ยงอยู่แล้วหล่อนยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย นอกจากกาแฟเพียงแก้วเดียวที่ตอนนี้ก็ยังเหลือไว้มากกว่าครึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะโซฟาหน้าทีวี

แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ที่ประตูก็ทำเอาหล่อนแทบพูดอะไรไม่ออก ใบหน้าสวยนั้นแดงซ่านขึ้นมาทันที คำพูดทิ้งท้ายของเขาเมื่อคืนยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของหล่อน

คุณมาทำไมคะ?” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที แต่เอามือล้วงกระเป๋าและยื่นกุญแจรถของหล่อนส่งมาให้

เอากุญแจรถมาคืน เพราะรถของคุณจอดอยู่ที่บริษัท สมองคุณยังไม่เสื่อมคงจำได้ใช่ไหมครับเขาชี้แจงแล้วมองไปยังเท้าที่ดูท่าทางน่าจะดีขึ้นมากดีขึ้นแล้วใช่ไหม?” เขาถามถึงอาการของหล่อนบ้าง

ดีขึ้นมากจวนจะเป็นปกติแล้วค่ะ วันจัทร์ก็คงหายเดินได้ดีเหมือนเดิม ผมก็คงหมดห่วง ยังไงก็อย่าลืมทำตามที่หมอบอกก็แล้วกัน แล้วคุณทานข้าวหรือยังครับ?” ชายหนุ่มไม่วายที่จะถามไถ่เรื่องอื่นอีก นี่เขาเป็นอะไรไปนะ ทำไมต้องเป็นห่วงเป็นใยผู้หญิงคนนี้ด้วย หญิงสาวส่ายหน้าไปมาทันที ผมกับท้องเจ้ากรรมก็ช่างเป็นใจดันเกิดร้องจ้อก ขึ้นมาหน้าอายสิ้นดี เขายืนส่งยิ้มน่ารัก

ผมคิดไว้แล้วเขาว่าติดตลก 

หิวไหมละ เดี๋ยวผมทำให้ทานเขาเสนอตัวขึ้นมา หล่อนทำหน้าว่าเกรงใจแต่ก็ยิ้มออกไปให้อยู่ดี

ไม่เป็นไรมั้งค่ะ ฉันดูแลตัวเองได้

แต่จนป่านนี้ก็ยังไม่กินอะไร แล้วกินยาหรือยังคราวนี้เขาเข้าเรื่องที่มันสำคัญขึ้นมาบ้าง ธัญพิมลจำเป็นต้องยอมแพ้จนได้ ในที่สุดก็ยอมเปิดประตูออกให้เขาได้เข้ามาในที่พักของตัวเองจนได้

แล้วร่างสูงก็ก้ม เงย ไปยังตู้เย็นแล้วจับเอาไข่ออกมาตอก จับมะเขือเทศกับหอมหัวใหญ่ออกมาสับจนละเอียด กระทะถูกตั้งไฟพร้อมน้ำมันใกล้มือก็เทลงตามไป ไม่นานนักเขาก็มีไข่เจียวก้อนกลมๆ ยาวๆ ยื่นส่งมาให้กับคนที่นั่งมองเขาอย่างตะลึง

ออมเล็ตเขาบอกเป็นภาษาอังกฤษ

ไข่เจียวแบบฝรั่ง คงเคยกินใช่ไหม?” เขาถามต่อออกไปอีก นั่งลงตรงข้ามกับคนที่ยอมเอาซ้อมจิ้มไปยังไข่สีเหลืองอร่าม 

อือ...” หล่อนที่หิวโซรู้สึกว่า ออมเล็ต ที่ว่าอะไรนั่นมันก็อร่อยใช้ได้เอาการทีเดียว และที่น่าทึ่งมากอีกอย่างหนึ่งคือเขาทำอาหารได้รวดเร็วมาก เห็นนั่นนี่ก็จับๆ หั่นๆ แล้วก็ออกมาเป็นรูปเป็นร่างหน้าตาน่าทานแถมรสชาติก็ดีเสียด้วย

กินบลันช์เสร็จก็กินยาซะนะครับ ตามที่หมอสั่งไม่งั้นคุณจะไม่หายเอานะเขาพูดเหมือนรู้ทันในความคิดของหญิงสาวเพราะพออาการไข้ลดลงตั้งแต่กินยาไปเมื่อคืนหล่อนก็เริ่มไม่ใส่ใจที่จะกินมันอีก แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะโผล่หน้ามาในช่วงสายและบีบบังคับให้หล่อนต้องกินข้าวกินปลาและกินยาในที่สุด

ไม่เป็นไข้แล้วค่ะ ฉันหายแล้ว

จำที่หมอบอกได้ไหม ว่าต้องกินให้มันหมดต่อให้รู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นอะไรก็ตาม”  เขาสวนคืนทันที ทำให้หล่อนถอนหายใจอย่างไม่ชอบใจสักเท่าไหร่

ค้าาาาหล่อนขานรับเสียงยานคานน่ารำคาญ แต่มันก็ทำเอาเขาต้องหัวเราะเสียงใสออกมาเสียได้

ถ้าเท้าไม่หายบวมไม่ต้องไปทำงาน” 

คะ?” หล่อนต้องหูฝาดไปแล้วเป็นแน่

ครับ...ตามที่ได้ยินนั่นแหละ ผมไม่พูดรอบสอง ถ้าคุณไปทำงานพร้อมกับเท้าบวมเป่งอยู่แบบนี้ล่ะก็เห็นดีกันเสียงขู่นั้นแม้จะฟังแล้วเอาเรื่องหากแต่ก็แฝงความอ่อนโยนไว้ด้วย หล่อนได้แต่ตะลึงอย่างไม่เข้าใจหากแต่มีรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ในใจแม้จะคัดค้านว่าจะทำตามที่เขาบอกดีหรือเปล่า แต่คิดว่าทำตามที่เขาบอกน่าจะดีที่สุดไม่งั้นเขาคงได้แผลงฤทธิ์ให้เห็นกันพอดี


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น