กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 18,213 Views

  • 25 Comments

  • 69 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    993

    Overall
    18,213

ตอนที่ 11 : ใครชน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 573
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 เม.ย. 62

     “คุณปราชญ์...ฉันไม่เป็นไรหรอกค่ะธัญพิมลคิดว่ามันต้องย่อยยับแน่ถ้าหากว่าเขาเล่นจับข้อเท้าไว้แบบนี้ หญิงสาวไม่มีความไว้ใจเขาเลยสักนิด

ไม่เป็นอะไรก็ดีผมจะได้สบายใจ แต่ผมยังมีเรื่องที่เป็นกังวลอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกคุณชายหนุ่มยอมปล่อยข้อเท้าของหล่อนให้เป็นอิสระ ทำเอาคนเท้าบวมถึงกับหายใจทั่วท้องขึ้นมาได้

เรื่องที่คุณพูดถึง คนอันธพาล ในวันนั้น คุณหมายถึงผมใช่ไหม

เอ่อ...” หล่อนเกิดอ้ำอึ้ง หายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอีกจนได้ ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะอับอายสิ้นดี

ว่าไงครับ ผม กับ คนอันธพาล คนนั้นคือคนคนเดียวกันใช่ไหมคุณธัญพิมลน้ำเสียงที่เปล่งออกมาเยือกเย็นสุขุมแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจบาดลึก มีอิทธพลมากพอที่ธัญพิมลต้องรีบกลืนน้ำลายลงคอและพยักหน้าแต่โดยดี โดยไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาจากปากได้ 

ตอนนี้เขาต้อนหล่อนจนจนมุมแล้ว และมันทำให้ธัญพิมลรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือ ถ้าหากเขาคลายหล่อนก็รอด ถ้าเขาบีบหนักๆ หน่อยหล่อนก็คงเจ็บปวดทรมาน แต่ถ้าหากเขาออกแรงบีบหนักไปอีกหล่อนก็อาจจะตายเอาได้ หรือถ้าเขาจะเมตตาคลายมือออกหล่อนก็อาจจะมีชีวิตรอดไปอีกวัน ซึ่งก็คงเป็นบุญเป็นคุณกันล้นหลาม

มิหนำซ้ำคุณยังเอาผมไปโพทะนาให้เพื่อนคุณฟังจนหมด นี่ผมไม่โดนด่าโดนสาปแช่งเจ็ดวันเจ็ดคืนไปแล้วเหรอ

ไม่มีใครรู้หรอกค่ะว่าเป็นคุณหล่อนปลอบใจเขา 

ต่อให้จะไม่มีใครรู้ว่า คนอันธพาล คนนั้นก็คือผม ซึ่งคุณกำลังพาดพิงไปในทางเสียๆ หายๆ...ซึ่งผมไม่ชอบซะด้วย

ใครมันชอบกันเล่า !! ธัญพิมลคิดค่อนขอดในใจ 

ความไม่ชอบใจของเขาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องสนุกอีกต่อไปเพราะในยามที่เขาจับจ้องดวงตาคมมายังดวงตาสีดำของหล่อน ธัญพิมลเห็นแววโกรธขึง ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นมาจนหญิงสาวรู้สึกแปลกใจ

แล้วเก้าอี้ที่นั่งอยู่ก็ถูกเขาจับหมุน และอย่างที่คาดไม่ถึงชายหนุ่มก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและวางมือสองข้างไว้บนที่พักแขนยังเก้าอี้ที่หล่อนนั่งอยู่ ใบหน้านิ่งเฉยนั้นยื่นเข้ามาใกล้ใบหน้าของคนที่นั่งมองด้วความงงงวย 

กลิ่นน้ำหอมจางๆ ปะปนมากับกลิ่นสบู่ที่หล่อนได้สูดดมมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันเต็มปอดขึ้นมาอีก นี่มันเป็นครั้งที่สองแล้วที่หญิงสาวได้ใกล้ชิดกับเขา ซึ่งไม่เคยได้ใกล้ชิดกับบุรุษเพศขนาดนี้มาก่อน

ธัญพิมลรีบผละใบหน้าของตนออกห่างจากใบหน้าของเขาด้วยความตกใจตามสัญชาตญาณ แต่ก็ทำได้ไม่ดีนัก เพราะหล่อนนั่งติดแหง๋กอยู่บนเก้าอี้ ตอนนี้หล่อนจนมุม เขาตั้งใจกักขังหญิงสาวไว้กับเก้าอี้ไม่ให้หล่อนไปไหนได้ หรืออย่าคิดโต้เถียงเด็ดขาด ท่าทางของเขาบ่งบอกว่าจะไม่ปล่อยให้หล่อนได้เถียงถึงสิบคำแน่ ตอนนี้เขาคือคนที่มีอำนาจเหนือหล่อนในทุกๆ ด้าน

โอ้ย ซวย! ซวย! ซวย!

โดยธรรมดาแล้วผมเป็นสุภาพบุรุษและก็ใจดีมากนะครับ แต่ถ้าทำให้ผมโกรธ ผมก็ทำอะไรที่บ้าบิ่นและกัดคืนเอาให้ปางตายได้เหมือนกันดวงตาของเขาที่มองมามันเกรี้ยวกราดน่ากลัวพิกลแม้ว่าเขาจะมองหล่อนแน่นิ่ง สำหรับธัญพิมลแล้วเรื่องนี้มันเล็กน้อยมาก เขาไม่น่าจะมาใส่ใจเลยสักนิดเดียว และแสดงความโกรธจนน่ากลัวขนาดนี้เลย มันชักจะผิดปกติเกินไปเสียแล้ว

คุณจะไล่ฉันออกเหรอคะคำถามของหญิงสาวเหมือนเรียกสติความโกรธเคืองของเขาให้กลับคืนมาได้ เขาได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ คิดว่าเมื่อกี้มองเห็นดวงหน้าของธัญพิมลเป็นณดารัตน์ไปชั่วคราว พลันมันก็ทำให้เขาโกรธขึ้นมาอย่างลืมตัว

เปล่าครับ” 

ฉันนึกว่าคุณจะไล่ฉันออกในเรื่องส่วนตัวเสียอีกนำ้เสียงของหล่อนเหมือนเย้ยหยันเต็มที แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพราบเรียบและไม่หวั่นกลัว 

หึ...ถ้าเขาแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออกละก็ เขาก็ไม่ควรจะมาทำงานระดับนี้ได้เลย

คุณคิดมากไปได้” 

เขายิ้มมาให้ แล้วผละตัวออกจากเก้าอี้ ยืนขึ้นตัวตรงมือสองข้างล้วงเข้าไปยังกระเป๋ากางเกง แล้วชายหนุ่มก็กลืนนำ้ลายลงคอไป ความใกล้ชิดเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมา มันทำให้เขารู้สึกร้อนปั่นป่วนในอารมณ์พิกล

งั้น อะไรคะ

คุณต้องไปแก้ต่างกับเพื่อนของคุณให้ผม แค่นี้ทุกอย่างก็จบ เพื่อนคุณจะได้ไม่เข้าใจผู้ชายคนนั้นแบบผิดๆ หวังว่าคุณจะเข้าใจสิ่งที่ผมพูดนะครับ แล้วก็อย่าลืมว่าผู้ชายอันธพาลคนนั้นยังได้ช่วยก้มเก็บเอาข้าวของในมือที่หล่นร่วงลงพื้นส่งคืนให้คุณด้วยน้ำเสียงราบเรียบนั้นแม้จะฟังดูเป็นมิตรแต่ธัญพิมลกลับรู้สึกว่ามันน่าเกรงขามพอสมควร และมันทำให้หล่อนรู้ว่าต้องทำตามที่เขาบอก

ฉันคิดว่าทุกคนคงลืมไปหมดแล้วแหละคะ

เพื่อนผมหยิกของคุณน่ะคงไม่ลืมหรอก ดีไม่ดีอาจจะป่าวประกาศต่อไปอีกว่าเป็นผม คุณว่าไหม

คุณหมายถึงจิตน่ะเหรอคะ” 

คำถามของธัญพิมลพลอยทำให้ปราชญ์นึกไปถึงเจ้าของเค้กกล้วยหอม ที่เขาทราบในช่วงที่ขับรถไปกับไตรภพ เพราะใบหน้าของไตรภพนั้นดูท่าว่าจะไม่ชอบแม่สาวผมหยิกนั่นสักเท่าไหร่ ทำให้เขาอดใจถามไม่ได้ และไตรภพก็ได้เล่าให้ฟัง โดยกำชับปราชญ์ว่าห้ามไปเล่าต่อ เพราะจริงๆ แล้วไตรภพไม่อยากจะพูดถึงเจ้าของค็อฟฟี่ช็อฟนั้นเลยสักนิด แต่โลกมันก็ช่างกลมหรือไม่ก็คงโดนพรหมลิขิตกลั่นแกล้งให้คนทั้งสองพบกันอีกครั้งที่ร้านอาหาร ตอนนั้นไตรภพแทบกระอักเลือดเพียงแค่เห็นจิตตวีย์เดินพยุงธัญพิมลเข้ามาในร้านอาหาร 

ครับ...ผมหมายถึงคุณจิตตวีย์ เพื่อนของคุณ

โอย ถ้าเป็นยัยจิตละก็ไม่ต้องห่วงนะคะ รายนั้นไม่มีเวลาไปนินทาใครหรอกค่ะ...เอ้ย ฉันหมายถึงพูดถึงใครหรอกค่ะ แค่งานกับลูกก็ดูแลจะไม่ไหวแล้วค่ะ

ผมไม่สนใจครับ คุณต้องไปจัดการให้เรียบร้อยน่าจะดีกว่าเขาไม่ได้สนใจกับคำปลอบใจเพื่อให้เขาสบายเลย ตรงข้ามเขากลับวางอำนาจให้หล่อนได้เข้าใจว่าต้องทำตามที่เขาสั่ง มิเช่นนั้นอาจจะได้เห็นดีกัน

ก็ได้ค่ะ ฉันจะไปบอก เพื่อน ของฉันให้เข้าใจซะใหม่ สบายใจหรือยังคะ

ขอบคุณ

ฉันไปได้แล้วใช่ไหมคะหล่อนถามออกไป เพราะอึดอัดส้ินดีที่จะต้องนั่งปั้นหน้าตัวเกร็งอยู่ตรง จนเมื่อเขาพยักหน้าทำให้หล่อนใจชื้นขึ้นมา และเริ่มเดินกะเผลกไปยังประตูโดยมีเขาเดินตามข้างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าหล่อนไม่ล้มพับเอา 

ชายหนุ่มส่ายหัวไปมากับหญิงสาวที่เดินเท้าเปล่า โดยที่เขาถือรองเท้ามาส่งถึงหน้าประตูห้อง แล้วส่งรองเท้าไปให้ หล่อนรับมาไม่กล้าสบตามองหน้าเขาสักนิด ทำให้ชายหนุ่มต้องกระแอมไอก่อนที่เขาจะเปิดประตู ทำให้หล่อนต้องแหงนหน้ามองเขาอีก

เรื่องที่ลานจอดรถ ผมถือว่าคุณคือพนักงานที่ดีซื่อสัตย์ที่ช่วยดูแลผลประโยชน์ให้กับบริษัทไม่เว้นแม้แต่สถานที่จอดรถ และก็ต้องขอบคุณในน้ำใจที่คุณช่วยตักเตือนผมให้จอดรถให้ถูกที่ ต่อไปผมจะไปจอดรถที่เตรียมไว้สำหรับ CEO โดยเฉพาะก็แล้วกันครับ จะได้ไม่มีใครวิ่งแจ้นไปบอกยามให้มายกรถของผมออกไป” 

หล่อนหน้าแดงซ่านเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตรงลานจอดรถ และไม่เข้าใจว่าเขาจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกทำไม มันทำให้หล่อนอับอายจนอยากจะมุดหน้าหนีหายไป ถ้าย้อนเวลาได้ หล่อนจะไม่กล้าทำกับเขาแบบนั้นเลย 

แต่ให้ตายสิหญิงสาวคิดว่าโลกมันต้องหมุนผิดที่ผิดเวลาแน่ๆ หรือไม่ก็หล่อนคงได้ทำกรรมไว้มากจนต้องมาชดใช้ความอับอายหน้าแตกกับเขาถึงสองครั้งสองคราวที่ได้พบเจอกัน แล้วรอยยิ้มของเขาก็ยิ่งทำให้หล่อนรู้ตัวว่าหล่อนกับเขามันคนละระดับกัน 

ไม่เป็นไรค่ะ

ธัญพิมลตอบออกไปแค่นั้นแม้จะแค้นเคืองกับสายตาและท่าทางของเขา หล่อนอยากจะโต้ตอบว่ากล่าวเขาเช่นกันแต่ก็ต้องคิดทบทวนอีกเป็นล้านรอบว่ามันจะคุ้มหรือเปล่า เพราะนั่นหมายถึงอายุการทำงานที่นี่ของหล่อนก็จะสั้นไปเรื่อยๆ ด้วยเช่นกัน 

การคุกคามของเขาเพียงเพราะมีอำนาจเหนือกว่าทำให้ธัญพิมลพาลโกรธไปถึงคนท้องอ่อนๆ ที่ไม่ยอมบอกว่าที่ที่ CEO หนุ่มอนาคตไกลจะไปวางอนาคตไว้นั้นเป็นบริษัทของหล่อน อย่างน้อยธัญพิมลก็จะได้ทำใจและเตรียมตัวต้อนรับเขาให้ดีกว่านี้ แค่เจอกันครั้งแรกว่าแย่มากแล้ว การเจอกันครั้งที่สองยิ่งทำให้หล่อนอยากจะวิ่งแจ้นหนีไปไหนสักแห่งซะ ไปให้พ้นจากดวงตาที่ส่อแววว่าเขาคือฝ่ายชนะ 

ซึ่งมันจะเป็นการชนะที่ขาดรอยและตลอดไป!!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น