กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 14,202 Views

  • 18 Comments

  • 77 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,444

    Overall
    14,202

ตอนที่ 10 : คู่อริอีกคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 500
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    10 ก.ย. 61

        “จิตขับนะธัญพิมลยื่นกุญแจรถมาให้อีกฝ่าย จิตตวีย์นิ่วหน้าด้วยความงุนงง

เป็นอะไรหรือเปล่า” 

เจ็บข้อเท้าน่ะธัญพิมลบอกพร้อมกับนิ่วหน้าเพราะรู้สึกเจ็บขึ้นมาจริง จิตตวีย์เกิดเป็นห่วงเพื่อนที่ทำหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แต่ยังไม่ทันจะได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ เสียงแตรรถที่บีบเตือนให้จิตตวีย์หลบทางก็ดังขึ้น พร้อมกับธัญพิมลก็รีบดึงเพื่อนตัวเองให้หลบหนีจากรถอันตพาลคันนั้น

อะไรของเขากันนะ!” ทั้งจิตตวีย์และธัญพิมลต่างก็มองไปยังคนในรถที่ขับผ่านไปด้วยใบหน้าตรงและรอยยิ้มเยาะนั้นชัดเจนในใบหน้าของชายหนุ่มทั้งสองคน

หน้าตาก็เหมือนคนนะ แต่จิตใจทำด้วยอะไรก็ไม่รู้จิตตวีย์เองก็เริ่มไม่ค่อยจะพอใจเช่นกัน ยิ่งใบหน้าลูกค้าเก่าของหล่อนซึ่งคือชายของคนที่นั่งข้างคนขับ ที่มองมายังหล่อนด้วยสายตาเฉยเมย ยิ่งทำให้หญิงสาวเจ็บใจมากขึ้นไปอีก ในเมื่อวันนั้นจิตตวีย์ก็ยกเค้กกล้วยหอมให้เขาไปแล้วนี่นา 

ส่วนเค้กกล้วยหอมนั้น จริง แล้วหญิงสาวตั้งใจจะนำกลับไปบ้านให้กับลูกชายบุญธรรมของตนเพื่อเป็นรางวัลที่เด็กชายประกวดวาดภาพได้ที่หนึ่งของห้องเรียน เขาควรจะหายโกรธหรือน่าจะทำเป็นลืมไปได้แล้ว แค่เค้กต้อนรับเพื่อนที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาเอง ไม่ใช่เค้กให้แฟนสักหน่อย!

คนพาลน่ะ อย่าไปยุ่งดีกว่า หน้าตาก็ดีแต่งตัวก็ดีแต่นิสัยแย่!” ธัญพิมลพูดขึ้นก่อนจะก้าวกะเผลก ไปอีกด้านหนึ่งของตัวรถ แล้วธัญเป็นอะไรมากหรือเปล่า?” ไม่เป็นอะไรหรอกแค่มีเรื่องกับอีตาคนขับนั่นแหละ รองเท้าส้นสูงด้วยคงพลิกเอา แต่เจ็บเอาการเลยนะธัญพิมลเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้กับจิตตวีย์ฟัง และตบท้ายด้วยการบ่นอย่างน่ารำคาญเพื่อเป็นการระบายความโมโหออกไปบ้าง แล้วจิตเป็นอะไรหน้าซีดเชียว ตอนที่เห็นหน้าผู้ชายที่เพิ่งเดินออกมาจากธนาคารนั่นน่ะธัญพิมลอดสงสัยไม่ได้ เพราะจำได้ว่าใบหน้าของจิตตวีย์นั้นขาวซีดอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนั้น ธัญพิมลเองก็รู้สึกคุ้นตาตั้งแต่ที่เห็นที่เบเกอรี่ของจิตตวีย์แล้ว เพียงแต่จนป่านนี้ก็ยังนึกไม่ออก ธัญจำเรื่องที่จิตเล่าให้ฟังได้ไหม เรื่องที่ฉันลืมทำเค้กให้ลูกค้าน่ะจิตตวีย์ยิ้มเจื่อน ก่อนจะเริ่มรื้อฟื้นเรื่องราวที่เคยเล่าไปแล้วครั้งหนึ่งให้กับธัญพิมลฟังอีกรอบ คนที่นั่งข้าง จึงพยักหน้าว่าเหมือนจะจำได้ เพราะเป็นครั้งแรกที่จิตตวีย์ลืมทำเค้กให้ลูกค้า ก็เขานั่นแหละ ที่เป็นลูกค้าคนนั้น!” เฮ้ย! จริงเหรอ หรือว่าเขาอาจจะทำงานอยู่แถวนี้ก็ได้นะเห็นเดินออกมาจากธนาคารหรือว่าเป็นนายแบงค์? ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ทำงานอยู่ซอยเดียวกับเธอซะด้วยสิ ฉันถึงตกใจไง ตั้งแต่วันนั้นไม่เคยเห็นเขาเลยนะ พอเขาอยู่ใกล้แค่นี้มันเลยทำให้ฉันตกใจ กลัวเขาจะเอาร้านฉันไปพูดเสีย หาย นะสิ ยิ่งคิดย่ิงกลุ้มจิตตวีย์ทำหน้าเป็นกังวลขึ้นมาจริง ทำให้ธัญพิมลต้องรีบปลอบใจเป็นการใหญ่ ไม่หรอกมั้ง ไหนบอกว่ายกเค้กกล้วยหอมให้แล้ว ฉันว่าอย่าคิดมากเลยนะ ลูกค้าก็ยังเยอะอยู่เหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ?” ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นแหละจิตตวีย์ถอนใจเฮือกใหญ่อย่างเป็นกังวลก่อนจะพูดต่อ ช่างมันเถอะ ถือซะว่าซวยไปก็แล้วกัน ไม่คิดว่าจะเจอเขาอีก แต่ฉันรู้สึกคุ้นหน้าเขามากเลยนะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่คิดไม่ออกสักทีธัญพิมลพร่ำต่อ ยังคงข้องใจไม่หาย ยิ่งคิดต่อมอยากจะรู้ก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณ แต่ก็ไม่รู้จะไปหาคำตอบเอาจากไหนได้ ถ้าคิดจะเดินดุ่ม ไปถามเขาตรง นั่นลืมไปได้เลยตอนนี้เขากับอีตาคนขับรถเป็นเพื่อนกัน ซึ่งอีตาคนขับรถนั่นก็มีท่าทางไม่ชอบหล่อนเสียด้วย ตอนนี้ธัญพิมลมั่นใจมากว่าอีตาคนขับรถคงเล่าอะไรแย่ เกี่ยวกับหล่อนให้กับผู้ชายที่หล่อนรู้สึกคุ้นหน้าฟังจนหมด และหล่อนคงโดนใส่ใคร้ย่อยยับไปจนหมดแล้ว

ธัญนี่ก็ครั้งนั้นก็บอกว่าคุ้นหน้าลูกค้าในร้าน วันนี้ก็เอาอีกแล้วจิตตวีย์ว่าติดตลก 

ก็คนเดียวกันนั่นแหละธัญพิมลแทบจะหัวเราะออกมาเสียงดัง ไม่คิดว่าตัวเองจะจดจ่ออยู่เขาคนนั้นได้ขนาดนี้ แต่ก็เป็นเพราะความอยากจะรู้หรอกนะ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยสักนิดเดียว

หรือว่าธัญกับอีตาลูกค้าของจิตน่ะจะเป็นเนื้อคู่กันนะ มีความคุ้นเคยจิตตวีย์เห็นเป็นเรื่องสนุกสนานในที่สุด อย่างน้อยก็ทำให้บรรยากาศตรึงเครียดได้ผ่อนคลายลงไปบ้าง แต่คนที่ถูกแซวนิ่วหน้าไม่รู้สึกว่ามันจะตลกขบขันตรงไหน 

พอเลยจิตคิดได้ยังไงคงไม่เจออีกหรอก

นั่นน่ะสินะ จะที่ไหนก็ปล่อยไปเถอะ ตอนนี้ไปกินให้หายโมโหหิวดีกว่า จะได้ลืมเรื่องราวบ้าบอคอแตกนั่น คิดแล้วก็รกสมองเปล่าๆ ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเป็นดีที่สุด!” จิตตวีย์เสริมขึ้นและทำให้ธัญพิมลอดกลั้วหัวเราะตามไปด้วยไม่ได้ ก่อนจะดึงโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งไปยังภัทรินว่าทั้งสองคนนั้นคงสายมากเอาการอยู่ และไม่ลืมเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพอคร่าว ถึงสาเหตุที่ทำให้มาไม่ทันตามกำหนดนัดหมาย ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่ทำให้หงุดหงิด ไม่ว่าจะเป็นการที่ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นจอดรถไม่เหลือที่ไว้ให้ ชอบทำหน้าเอือมระอาดูถูกว่าตนอาจจะจอดรถไม่ได้ และรวมไปถึงการที่เขาเดินไม่ดูตาม้าตาเรือมาชนหล่อน จนตอนนี้เท้าแพลงและได้จิตตวีย์เป็นคนขับรถแทน 

ส่วนเรื่องที่เขาช่วยเก็บของที่หล่นลงพื้นคืนมาให้ ธัญพิมลไม่ได้เล่า เพราะไม่เห็นว่ามันจะมีความสำคัญตรงไหน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น