กามเทพร้อยรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,588 Views

  • 17 Comments

  • 74 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,830

    Overall
    13,588

ตอนที่ 9 : คู่อริอีกคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    8 ก.ย. 61

     “เป็นอะไรเหรอธัญ?” เสียงถามมาตามสาย เมื่อธัญพิมลอุทานเสียงหลงออกมา ไม่มีอะไรหรอก จิตรีบมาก็แล้วกัน อยู่แถวหน้าธนาคารนี่แหละหญิงสาวรีบพูดตัดบท ก่อนที่จะหันไปจ้องมองชายตรงหน้า เขาส่ายศีรษะเล็กน้อยบ่งบอกว่าเบื่อหน่ายหญิงสาวขึ้นมาอีก และนี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เขาทำแบบนี้ ซึ่งครั้งก่อนหน้านั้นเขาก็ส่ายหัวมาให้กับหล่อนด้วยความเบื่อหน่ายอยู่ในรถเก๋งคนงามของเขา! แม้จะไม่ชอบใจหญิงสาวที่จอดรถเงอะๆ งะๆ แถมตอนนี้ยังซุ่มซ่ามอีกด้วย หากแต่เขาก็ยอมทำตัวเป็นสุภาพบุรุษก้มตัวไปเก็บกระเป๋าเล็กๆ และกุญแจรถส่งให้กับหญิงสาว ซึ่งรายนั้นก็รับของจากมือเขาอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่ นอกจากจะไม่มีมารยาทในการขอบคุณเขาแล้ว เขายังได้รับใบหน้าที่บึ้งตึงส่งมาหาเป็นการตอบแทนเสียด้วย คราวหน้าคราวหลังหัดมองซ้ายมองขวาหน่อยนะครับ นี่ถ้าผมเป็นรถป่านนี้คุณคงเป็นศพไปแล้ว" แม้น้ำเสียงนั้นจะฟังดูนุ่มหู แต่คำพูดคำจาของเขามันไม่ได้น่าฟังเลยสักนิด ธัญพิมลกัดปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บ มองชายร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาแทบลุกเป็นไฟ 

"ก็ฉันไม่มีตาหลังนี่คุณ..." หล่อนเถียงออกไปได้แค่นั้น เมื่อข้อเท้านั้นเจ็บจี๊ดขึ้นมาอีก

ก็เพราะไม่มีตาหลังนั่นไง คุณถึงต้องมองซ้ายมองขวาให้ดี ไม่ใช่เอาแต่คุยโทรศัพท์เขาถือโอกาสตักเตือนคนที่ไม่ดูตามาเรือเหมือนพ่อสั่งสอนลูก แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้อ้าปากเถียงออกไป สายตาก็เหลือบไปเห็นคนร่างคุ้นเคย หญิงสาวผมหยิกหยองแค่ใบหูกำลังก้าวดุ่มๆ ตรงมาหาคนที่ทำหน้านิ่วเพราะเจ็บที่เท้า 

ธัญพิมลโบกมือเรียกคนที่กำลังเดินมาเป็นการเรียกอีกฝ่ายให้มองเห็น ชายหนุ่มมองตามบ้างตามสัญชาติญาณ

ปราชญ์!” แล้วเสียงเรียกใครสักคนห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรก็ดังขึ้น ดึงความสนใจของคนที่ยืนประจันหน้ากันให้หันไปยังต้นเสียงนั้นแทนร่างของจิตตวีย์ ทำอะไรอยู่ คอยตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงชายคนดังกล่าวเอ่ยขึ้น เมื่อเดินมาถึงตัวของชายที่ชื่อ ปราชญ์ ซึ่งเขาเพิ่งเอ่ยเรียกเมื่อสักครู่ ชายสองคนมีความสูงเท่าเทียมกัน หากแต่ผู้ชายที่มาใหม่ดูจะมาดขรึมมากกว่ารูปร่างเรียบแบนบางกว่าอีกคนเล็กน้อย ซึ่งอีกรายนั้นดูหนาใหญ่มองเห็นลำแขนแข็งแรงใต้เสื้อเชิ้ตได้อย่างถนัดตา และใบหน้าของเขาคนที่เพิ่งมาถึงก็ช่างคุ้นตาธัญพิมลซะเหลือเกิน หล่อนจำได้ว่าเคยเจอเขาที่ร้านของจิตตวีย์เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เพียงแต่ยังนึกไม่ออกเอาซะเลยว่า หล่อนคุ้นหน้าหรือรู้จักเขาจากที่ไหนกันแน่ ความอยากรู้มันประดังเข้ามาแต่กลับหาคำตอบไม่ได้ สร้างความหงุดหงิดได้มากทีเดียว 

จิตตวีย์เดินมาถึงก็ต้องตกตะลึง มองชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงด้วยใบหน้าซีดเผือด เขามองหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าเช่นกัน ใบหน้านั้นเฉยเมยสิ้นดี คงคิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอกับแม่สาวเบเกอร์รี่ที่อยู่ในซอยลึกในตอนนี้ 

หลังจากที่เมื่อสองเดือนกว่า หล่อนลืมทำออร์เดอร์ขนมเค้กที่เขาตั้งใจจะเอามาต้อนรับเพื่อนรักที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกา จนต้องหอบหิ้วเอาเค้กกล้วยหอมไปแทน และถูกเพื่อน แซวเล่นว่าช่างเป็นเค้กที่สมการรอคอยเสียเหลือเกิน ส่วนเพื่อนคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

ไปเถอะเดี๋ยวไม่ทันชายมาดขรึมกล่าวขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินนำหน้าชายร่างสูงผู้มาใหม่ให้ไปยังรถที่จอดรออยู่ จิตตวีย์มองตามแล้วอดถอนหายใจไม่ได้ ตั้งแต่วันนั้นหล่อนก็ไม่เคยเห็นเขาไปที่ค็อฟฟี่ช็อฟของตัวเองอีกเลย และรู้ดีว่าตอนนี้คงเสียลูกค้าไปแล้ว และที่แย่ยิ่งกว่าจิตตวีย์คิดว่าเขาคงเอาชื่อเสียงร้านของหล่อนไปโพทะนาให้ย่อยยับตั้งแต่วันนั้นแล้วมั้ง หญิงสาวรู้ดีว่าทำงานสับเพร่า ไม่ใส่ใจ พยายามขอโทษขอโพย ยื่นข้อเสนอต่าง นานาแต่สุดท้ายเขาก็ดื้อด้านที่จะเอาเค้กสองปอนด์นั้นให้ได้ ซึ่งจิตตวีย์ไม่มีทางเสกขนมเค้กตามที่เขาสั่งได้แน่นอกจากจะมีเวทมนตร์ ทำให้สุดท้ายหญิงสาวต้องยื่นเค้กกล้วยหอมให้เขาไปแทน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น