ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 27 : แววตาที่คุ้นเคย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 266 ครั้ง
    17 มี.ค. 62


27.แววตาที่คุ้นเคย

                ได้ฟังเมียรักเล่าว่าขวัญตามาเจออาถรรพ์ของน้ำตกกลางป่านี้ผู้กองกรันณ์ก็อดขำไม่ได้ เขาก็เห็นใครต่อใครต่างก็พากันกลัวที่นี่แต่สำหรับเขา เขากลับชอบที่นี่มากเพราะที่นี่คือความทรงจำที่ดีของเขา เมื่อก่อนที่น้ำตกแห่งนี้เคยเป็นที่หลับพักผ่อนชั้นดีของเขายิ่งกว่าโรงแรมห้าดาวเสียอีก ต่อมาเขาก็ได้มาเจอกับน้องนางไม้ที่นี่ ได้ช่วยชีวิตเธอจากการจมน้ำ ได้มอบแหวนญาติให้ ได้จูบแรกของเธอที่นี่ ได้ร่วมลอยกระทงอธิษฐานรักร่วมกันแล้วยัง...ได้แนบรักอย่างมีความสุขกับเธอที่นี่อีก หากว่าจะมีอาถรรพ์ใดๆ จริงๆ งั้นเจ้าป่าเจ้าเขาที่คุ้มครองที่นี่อยู่ก็คงจะเป็นผู้ส่งน้องนางไม้มาให้เขาได้แนบใจแน่ๆ

                ร่างสูงที่นั่งอยู่บนโขดหินหย่อนขาลงน้ำสูดปากออกมาอย่างเสียวสะท้าน มือหนาสอดเข้ามาตามเรือนผมงามแล้วโยกสะโพกขึ้นหาเธอเพื่อส่งความแข็งแกร่งของเขาเข้าปากของเธอให้ลึกขึ้น ร่างบางที่ลอยตัวอยู่ในน้ำจึงใช้มืออีกข้างช่วยจับและรูดความแข็งแกร่งของเขาด้วยแล้วรีบเร่งจังหวะขึ้นเมื่อเขาขยับสะโพกขึ้นหาเธอหนักขึ้นแล้วครางออกมาอย่างสุดจะกลั้นก่อนที่น้ำอุ่นๆ จำนวนมากจะถูกปล่อยเข้ามาในโพรงปากของเธอจนไหลเลอะออกมาตามคางและหยดลงมาที่ทรวงอกเต่งตึงคัพดี ราชาวดีหลับตาปี๋แล้วกลั้นใจกลืนกินจนหมดก่อนจะก้มลงไปจูบและดูดรีดน้ำอุ่นๆ นี้ให้ออกมาให้หมดซึ่งมันยิ่งทำให้สามีของเธอครางออกมาอย่างมีความสุขยิ่งนักกับการปรนเปรอรักที่เมียของเขาทำให้อย่างตั้งใจ แล้วจึงค่อยๆ อุ้มตัวเธอขึ้นมาจากน้ำก่อนจะก้มลงมาจูบเธอจนทั่วโพรงปาก สอดลิ้นตวัดดูดดึงเธอจนราชาวดีปรารถนาเขายิ่งนัก กอดรอบคอเขาเอาไว้แน่นแล้วบดเบียดกายเข้าหาเขา

                “หวานจัง” สามีของเธอบอกแล้วจูบเล็มคราบหยดน้ำสีขาวขุ่นที่เลอะคางและอกของเธอก่อนจะฉกมาจูบริมฝีปากของเธออีก ไม่คิดว่าสับปะรดที่ตั้งใจกินมาทั้งวันจะทำงานได้ดีขนาดนี้ เห็นทีช่วงนี้ต้องงดกาแฟแล้วหันมากินผักผลไม้แทนแล้วแหละ บทเรียนระดับแอดวานซ์แบบนี้เมียเขาเรียนรู้ได้เร็วดีจริงเชียว

                “กินจนหมดแบบนี้แปลว่าชอบ ดี เดี๋ยวพี่จะป้อนให้ทุกวัน” เขาบอกพลางเขี่ยยอดทรวงอวบอิ่มเต่งตึงที่ดันผ้านุ่งอาบน้ำสีขาวบางออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนคล้ายกับว่าไม่ได้นุ่งใส่อะไรเลย แต่การได้มองเธอผ่านผ้าผืนบางแบบนี้มันกลับทำให้เร้าอารมณ์เขาได้อย่างน่าประหลาด

                “อ๊ะ!” ราชาวดีร้องออกมาเมื่อถูกขบเม้มที่ปลายยอดอกผ่านผืนผ้าอย่างแรง ก่อนที่เขาจะดึงเธอให้มานั่งคร่อมทับแกนกลางกายของเขาเอาไว้ โดยที่เขายังหยอกล้อเล่นกันทรวงอวบอิ่มของเธออยู่ ทรวงอวบข้างหนึ่งถูกกลืนหายเข้าไปในปากของเขา ส่วนอีกข้างถูกบีบขย้ำอย่างแรงจนเธอเจ็บคัดหน้าอกไปหมดจนต้องผ่อนลมหายใจออกมาแล้วครางเสียงหวานให้เขาได้ยิน ซึ่งยิ่งเธอครางเขาก็ยิ่งดูดหน้าอกเธอแรงขึ้นอย่างกระหายหิวจนยอดอกของเธอเป็นสีแดงกลีบกุหลาบแล้ว

                “พี่รัน เบาๆ ค่ะ” เดี๋ยวเธอได้ช้ำไปทั้งตัวพอดี

                “ชอบมั้ยครับ” เขาถาม ยังคงซุกหน้าเข้าหาอกอวบของเธอด้วยความหลงใหล

                “ชอบอะไรคะ”

                “ทุกๆ อย่างที่เป็นพี่ ที่พี่ทำให้ตอนนี้ไง”

                “หึ ไม่ชอบค่ะ” เธอยิ้มหวานพลางส่ายหน้า “แต่รักมากว่า...แก้มรักพี่รันนะคะ รักทุกๆ อย่างที่เป็นพี่รัน” เธอว่าแล้วก้มลงมากัดซอกคอของเขาเบาๆ แล้วดูดจนเป็นรอยจูบจ้ำๆ เขาก็ยิ่งกอดรัดเธอแน่นขึ้น เอนกายนั่งพิงโขดหินด้านหลังแล้วปล่อยให้น้องนางไม้ซุกไซ้เขาบ้างอย่างมีความสุข มือหนาค่อยๆ ลูบไล้เรียวขาขาวสวยผุดผ่อนขึ้นมาเรื่อยๆ จนผืนผ้านุ่งร่นขึ้นมาอยู่ที่เอวบาง ขยับกายจัดท่าเพื่อให้กุหลาบงามฉ่ำน้ำหวานแนบสนิทอยู่บนความแข็งแกร่งของเขารอการสอดประสานรัก

                “วันนี้พี่ได้ยินมาว่าตันหยงไปหาเรื่องถึงที่ห้องพยาบาลเลยหรอ” เขาถามออกมา ทำให้คนที่กำลังดูดดึงยอดอกของเขาอยู่ถึงกับหยุดชะงัก

                “เขาไปรังแกอะไรแก้มอีก ทำไมถึงไม่บอกพี่” มือหนายื่นมาเกลี่ยเส้นผมข้างแก้มนวลให้เธอเบาๆ ราชาวดีจึงจูบมาที่แก้มของเขาอีกแล้วกอดเขา ซบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่ง

                “เรื่องไม่เป็นเรื่องค่ะ แก้มไม่ได้เป็นอะไรหรอกพี่รันไม่ต้องห่วงนะคะ”

                “เขาจะตบแก้มด้วยใช่มั้ยถ้าหัวหน้ากริชไม่เข้าไปเจอซะก่อน” จะไม่ให้เขาห่วงก็คงไม่ได้เมื่อกริชชานนท์เล่าเรื่องที่ตันหยงกับผู้หมวดนทีคุยกันเมื่อตอนกลางวันนี้ให้เขาฟัง ผู้หมวดนทีขอร้องให้ตันหยงหยุด แต่เธอกลับบอกว่ากล้าแม้แต่จะฆ่าราชาวดีเพื่อแย่งเอาเขาไป เขารู้จักตันหยงมาตั้งแต่อยู่นราธิวาส เขาจึงมั่นใจว่าเธอกล้าที่จะทำตามที่พูดจริงๆ เมื่อก่อนตอนอยู่นราธิวาสก็มีสาวๆ เข้ามาหาเขาเยอะเหมือนกัน คนที่ได้ใกล้ชิดกับเขาที่สุดก็มักจะถูกตันหยงเล่นงานตลอด แล้วนี่ถ้าตันหยงมาแตะต้องน้องนางไม้ของเขาจริงๆ เขาไม่ยอมแน่ๆ

                “พี่เป็นผัวของแก้มนะ พี่มีหน้าที่ดูแลปกป้องแก้มให้ดี ถ้าเมียพี่ถูกทำร้ายพี่คงจะเป็นผัวที่ไม่ได้เรื่อง ลำพังต้องพังงานแต่งของตัวเองพี่ก็รู้สึกผิดต่อแก้มมากแล้ว อย่าให้พี่ต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้เลยนะ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรก็ต้องบอกพี่ เราเป็นคู่ชีวิตของกันและกันแล้วนะ เป็นคนๆ เดียวกันแล้วพี่อยากรับรู้เรื่องของแก้มทุกๆ อย่าง”

                “แก้มเห็นว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ ค่ะเลยไม่อยากเอามากวนใจพี่รัน”

                “ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ ถ้ามันเกี่ยวกับแก้มมันสำคัญกับพี่เสมอและพี่ก็อยากจะรู้ ทีหลังอย่ามีความลับกับพี่อีกนะ”

                “ค่ะ แก้มขอโทษนะคะ ต่อไปจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ต่อไปจะเชื่อฟังพี่รันให้มากๆ แล้วก็จะไม่มีความลับกับพี่รันด้วยนะคะ โอเคมั้ย” เธอยืดตัวขึ้นมาหอมแก้มเขาอีกฟอดใหญ่อย่างน่ารักจนเขายิ้มออกมาไม่หยุด ดีใจที่น้องนางไม้ของเขาเป็นเด็กดีเชื่อฟังเขาแบบนี้ ใช่ว่าเขาอยากจะว่าเธอหรอก เขาแค่เป็นห่วงเธอเท่านั้น เธอคือหัวใจทั้งดวงของเขา หากเธอเป็นอะไรไปเขาคงทนไม่ได้ เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เธอเป็นจุดอ่อนของเขาเสียแล้ว ถ้าเพื่อเธอแล้วเขายอมได้ทุกอย่าง

                “แล้วพี่รันล่ะคะ จะมีความลับกับแก้มบ้างมั้ย” เธอถามเขากลับ เขาก็เลยยิ้มตอบ

                “ถ้าเรื่องชีวิตของพี่ รับรองว่าไม่มีความลับแน่นอน แต่ถ้าเรื่องงาน อย่าโกรธพี่นะครับถ้าพี่มีบางเรื่องที่ไม่สามารถเล่าให้แก้มฟังได้” อย่างเรื่องของไตรทศเป็นต้น ที่เขาไม่ฆ่าไตรทศวันนั้นแต่กลับปล่อยไตรทศไปเขามีเหตุผล เหตุผลที่ไม่มีใครรู้สักคนแม้แต่ผู้พันคีรินทร์หรือหน่วยซีล

                “เฮ้อ! ลำพังเป็นเมียทหารก็กังวลใจมากแล้ว แล้วนี่ยังมาเป็นเมียทหารหน่วยรบพิเศษอีก เมียของเพื่อนๆ พี่รันเขากังวลใจเหมือนแก้มมั้ยคะ”

                “ไม่รู้สิ ไว้จะพาไปรู้จักเมียพวกมันละกัน”

                “ดีค่ะ จะได้ตั้งกลุ่มเมียทหารหน่วยรบพิเศษ เผื่อว่าคุณสามีตัวดีทั้งหลายจะชวนกันไปทำภารกิจนอกราชการไล่จับสาวๆ ที่อื่นแก้มจะได้ตามไปลอบโจมตีพี่รันให้เข็ด” เธอว่าจนเขาหัวเราะออกมาลั่น หึงได้น่ารักขนาดนี้รักตายเลย

                “ถ้าคนลอบโจมตีจะน่ารักขนาดนี้ พี่ยอมแพ้ยกธงขาวให้ตั้งแต่ยังไม่โจมตีเลยละกัน” เขาก้มลงมาจุ๊บปากเธอเบาๆ อีก ราชาวดีจึงมองสบตากับเขาอย่างแสนรักแล้วยื่นมือมาไล้แก้มของเขาทั้งสองข้าง

                “ถ้าเป็นความลับเรื่องงาน พี่รันไม่ต้องห่วงว่าแก้มจะโกรธหรอกนะคะ พี่รันทำงานให้เต็มที่เถอะ แก้มรู้ว่าบางงานที่เป็นความลับก็เพื่อความปลอดภัยของพี่รันเอง ขอแค่พี่รันปลอดภัยกลับมาหาแก้มแก้มก็พอใจแล้วนะคะ ไม่มีอะไรที่แก้มต้องการไปมากกว่าความปลอดภัยของพี่รันหรอกค่ะ” เธอยิ้มหวานให้เขาอีก เขาจึงยื่นมาหนามาไล้แก้มนวลของเธอด้วยเบาๆ เธอช่างเข้าใจเขาดีที่สุด สมแล้วที่เธอเป็นน้องนางไม้ประจำใจของเขา

                “เมียรักของพี่น่ารักที่สุด”

                “อร่อยที่สุดด้วยค่ะ” เธอว่าก่อนจะค่อยๆ รูดแกนกลางกายของเขาที่แข็งแกร่งอยู่แล้วให้แข็งแกร่งกว่าเดิม ก่อนจะค่อยๆ ยกสะโพกสวยขึ้นเพื่อสอดประสานความแข็งแกร่งขนาดใหญ่ยาวปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดเข้ามาในกายตัวเองจนต้องครางอื้อออกมาในลำคอ เมื่อรู้สึกคับแน่นทำให้ขยับตัวแทบจะไม่ได้ ความเจ็บยังคงมีอยู่แต่ไม่ได้มากเท่ากับเมื่อคืนนี้ แต่สิ่งที่มีมากแน่ๆ ก็คงจะเป็นความเสียวรัญจวนเมื่อเขายกสะโพกขึ้นเพื่อช่วยดันสอดประสานความแข็งแกร่งเข้ามาในกายเธอจนสุดลำ

                “อ่าห์!” สองแขนเรียวเล็กกอดรอบคอเขาเอาไว้แน่น หลับตาปี๋เพราะความคับแน่นมันทำให้เธอขยับตัวไม่ได้

                “...ขยับตัวสิที่รัก ทำแบบนี้พี่ทรมานนะ” เขาปวดหนึบไปทั้งแกนแล้วเมื่อถูกความคับแน่นบีบและตอดรัดอย่างหนักจนต้องเป็นฝ่ายเริ่มขยับเอวขึ้นไปหาเธอเสียเอง

                “อ๊า!!! พี่รัน...อย่า...อย่าเพิ่งค่ะ” เธอยังรับความรัญจวนไม่ไหน ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความซาบซ่านแต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดขยับตัวเข้าหาเธอ จนราชาวดีต้องกอดรอบคอเขาเอาไว้แน่นแล้วซบหน้าลงมากับไหล่กว้าง ผ้านุ่งอาบน้ำค่อยๆ เลื่อนหลุดออกจากตัวจนร่างบางเปลือยเปล่าขาวโพลนจนสว่าง ยอดทรวงสีหวานที่ตอนนี้แดงก่ำเพราะพิษรักถูกแผ่นอกแกร่งบดขยี้

                การได้ขยับกายเข้าออกแบบนี้ยิ่งทำให้ราชาวดีเปียกแฉะหวานฉ่ำจนการเคลื่อนไหวตัวพอจะทำได้ง่ายขึ้น จากที่เจ็บจนขยับตัวแทบจะไม่ได้เมื่อครู่คราวนี้ราชาวดีก็เริ่มโยกสะโพกรับสัมผัสตอบจากเขาแล้วเมื่อความรัญจวนเสียวซ่านกำลังเล่นงานเธออย่างหนักจนคราวนี้ต้องร้องครางออกมาไม่หยุด

                “อ๊า!!! อ๊า!!!” เสียงหวานแหบพร่าอย่างเย้ายวน สะโพกสวยขยับขึ้นลงขย่มความแข็งแกร่งอย่างสุดกลั้น ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกมาอย่างลืมความเขินอายแล้วแยกขาทั้งสองข้างออกจากกันจนกว้างกว่าเก่า ทรวงอกอวบเต่งตึงกระเพื่อมไหวไปตามจังหวะการโยกตัวของเธอจนคนเป็นสามีต้องก้มลงมางับทรวงอวบของเธอเอาไว้ ทั้งบีบขย้ำเต็มมือและดูดปลายยอดราวกับว่ามันจะมีน้ำนมหยดออกมาอย่างไรอย่างนั้น

                “...แก้ม...แน่นดีจังเลย ซี้ดดดดดด อ่าห์! ดี...แบบนี้แหละ แรงๆ แบบนี้เลย” เขาบอกอย่างชอบในรสรักของเธอเมื่อเธอคับแน่นไปหมด และตอดรัดเขาอย่างแรง มือแกร่งจับสะโพกสวยที่บดเบียดกุหลาบงามหวานฉ่ำกลืนความแข็งแกร่งของเขาเข้ามาหาอีกอย่างปรารถนา ดวงตาคู่คมมองน้องนางไม้แสนสวยขยับกายขย่มโยกไปมาอยู่บนตัวเขาอย่างหลงใหล ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีความสุขแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมเธอถึงได้ทั้งสวย เซ็กซี่แล้วก็แสนอร่อยแบบนี้กันนะ เคยนอนกับผู้หญิงอื่นมาก็เยอะ แต่ไม่เคยมีใครทำให้เขาต้องครางออกมาไม่หยุดแบบนี้ แม่น้องนางไม้...เธอเกิดมาเพื่อเป็นเมียรักของเขาจริงๆ เลย

                “...พี่รัน...พี่รันขา...อ๊ะ! อ๊า!!!” เสียงหวานกรีดร้องออกมาอย่างสุดจะกลั้นก่อนที่เธอจะกระตุกอย่างแรง ทรุดซบลงมากับอกของเขา น้ำหวานเปียกฉ่ำถูกปลดปล่อยออกมาอาบทาทั่วความแข็งแกร่งของเขาที่ยังคงฝังอยู่ในกายของเธอเมื่อเธอเสร็จสมอย่างมีความสุขแล้วบีบรัดความแข็งแกร่งของเขาในกายเธออย่างแรงจนเขาต้องกัดฟันเอาไว้แน่น จะไม่ยอมปลดปล่อยตามเธอออกมาตอนนี้เด็ดขาด มันไม่ง่ายขนาดนี้ เกมรักคืนนี้ยังอีกยาวไกล นี่แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

                “พี่รันขา พี่รัน...” เสียงหวานของเธอคราง กอดรัดเขาแน่นด้วยความลุ่มหลงทั้งที่ยังคงนั่งแช่กลืนกินความแข็งแกร่งของเขาอยู่ เขาจึงก้มลงมาซุกไซ้ที่ซอกคอของเธอแล้วงับกัดคอเธอเบาๆ แต่ราชาวดีกลับเสียวสะท้านซุกหน้าเอาไว้กับแก้มของเขา ไม่เขินอายเขาอีกต่อไปเมื่อสัมผัสรักทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับเป็นคนๆ เดียวกันกับเขา

                “น้องนางไม้รักพี่มากมั้ยครับ”

                “รักสิ รักมากเลยนะคะ...พี่รันขา” แล้วเธอก็เอื้อมตัวขึ้นไปจูบเขาอีกอย่างเร่าร้อน ผู้กองกรันณ์ไม่คิดเลยว่าเมียรักของตัวเองจะร้อนแรงได้ขนาดนี้ทั้งๆ ที่ดูจากภายนอกและการวางตัวของเธอแล้วออกจะแสนเรียบร้อย อ่อนโยน อยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ เห็นเงียบๆ เรียบร้อย แต่พออยู่กับผัวนี่ ทั้งเร่าร้อนและเย้ายวนเขาไม่หมดเลย แบบนี้ไม่ให้หลงเมียได้ยังไงกัน

                “ถ้ารักพี่งั้นคืนนี้ไม่ต้องนอน”

                “...เป็นเมียที่ดีต้องเชื่อฟังผัว...แก้มจะตามใจและเชื่อฟังพี่รันทุกอย่างเลยค่ะ”

                “น่ารักที่สุด งั้นอีกซักยกก่อนนะแล้วค่อยเข้าไปต่อในเต้นท์” เขาบอกก่อนจะประคองเธอลงไปนอนตะแคงข้างบนแผ่นหินริมสระน้ำที่เย็นเยือกตามธรรมชาติของสายน้ำและผืนป่า จากนั้นก็เข้าไปนอนตะแคงข้างซ้อนหลังแล้วยกเรียวขาขาวสวยของเธอขึ้นเพื่อสอดประสานรักเข้าทางด้านหลัง ราชาวดีถึงกับสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกประสานรักจากทางด้านหลังจนลึกสุด ความแข็งแกร่งชนเข้ากับปากมดลูกจนเธอจุกไปหมด ขาข้างที่ถูกยกขึ้นสั่นสะท้านด้วยความเสียวรัญจวนแล้วร้องครางออกมาไม่หยุดอีกครั้ง เมื่อเขาผลักดันความแข็งแกร่งเข้ามาในกายเธออย่างรัวเร็วและหนักหน่วงแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ จนตัวของเธอสั่นคลอน ทรวงอกแสนอวบที่กระเพื่อมไหวถูกมือใหญ่บีบขย้ำอีกครั้งราชาวดีก็ยิ่งเสียวสะท้าน เสียงครวญครางของเธอยิ่งทำให้เขาได้ใจรุกเร้าเธอหนัก เธอครางปานใจจะขาดเสียเดี๋ยวนี้เมื่อบทรักของพี่รันเร่าร้อนและร้อนแรงจนเธอแทบจะทนรับไม่ไหว และด้วยพละกำลังมหาศาลของเขาทำเอาตัวเธออ่อนปวกเปียกเป็นขี้ผึงรนไฟแทบจะละลายลงไปในอ้อมกอดของเขา ก่อนจะกระตุกตัวออกมาอย่างแรงเสร็จสมไปอีกครั้ง แต่ว่ายังไม่ทันจะได้หายใจหายคอดีพี่รันของเธอก็จับเธอพลิกนอนหงาย ยกเรียวขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นพาดไหล่กว้างของเขาแล้วสอดประสานรักเข้ามาพรวดเดียวมิดด้ามรัก

                “อ๊า!!!” ราชาวดีกรีดร้องออกมาลั่นเมื่อถูกแนบรักแบบกะทันหันแบบนี้ ร่างบางนอนบิดเร่ากายงามบนแผ่นหินที่เย็นเฉียบ ยิ่งเหลือบมามองยังจุดที่กายของเธอและสามีเชื่อมรวมเป็นหนึ่งกันอารมณ์รักก็ยิ่งร้อนแรงขึ้นมาอีกจนต้องร้องครวญขอให้เขาทำรักให้เธอต่ออย่าได้หยุดแล้วแอ่นอกอวบขึ้นให้เขาปรนเปรอทั้งยอดอกและกุหลาบงามให้เธอพร้อมๆ กัน ซึ่งยิ่งได้ยินเสียงเมียรักครวญหาอย่างรัญจวน ผู้กองกรันณ์ก็ยิ่งโหมตัวให้ไฟรักของเขามันแผดเผาเธอยิ่งขึ้น ส่งเธอขึ้นสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนที่เขาจะจะปลดปล่อยสายธารอุ่นๆ จำนวนมากเข้าไปในกายเธอด้วยหวังจะให้ก่อเกิดเป็นพยานรักขึ้นมา แต่ครั้งเดียวคงจะไม่ได้ผล เสร็จรอบนี้แล้วรอบต่อไปจะเปลี่ยนบรรยากาศเป็นในเต้นท์ละกัน ขืนร่วมเสพรักกับเธอริมน้ำตกแบบนี้ทั้งคืนเมียรักของเขาได้เป็นไข้กันพอดี

                “...กลับเข้าเต้นท์กันเถอะ” เขากระซิบบอกร่างบางที่นอนหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างเขา ถึงแม้เธอจะเหนื่อยปานขาดใจแต่แววตาที่ส่งมาให้ก็เชื้อเชิญเขาไม่หยุด

                “...พี่รันขา...อย่าหยุดนะ”

                “แน่นอน พี่ไม่หยุดแค่นี้หรอกครับ ไปต่อในเต้นท์เนาะดึกแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย”

                “ค่ะ” เธอยิ้มหวานตอบแล้วโอบกอดรอบคอเขาเอาไว้แน่นเมื่อเขาช้อนเธอขึ้นอุ้มไปที่เต้นท์นอนเพื่อเริ่มบทรักต่ออีกในคืนนี้ เมียสวยน่ารักขนาดนี้ งั้นคงได้โต้รุ่งกับเธออีกแล้ว แม่น้องนางไม้ของพี่ เป็นเมียพี่แล้วอย่าหวังว่าพี่จะยอมให้นอนง่ายๆ คืนนี้ไม่ครางจนเสียงแหบเสียงแห้งก็อย่าหวังว่าพี่จะหยุด เป็นเมียพี่ต้องทำใจและรับพี่ให้ได้ พี่มันหื่น เขาคิดอย่างมีความสุข แล้วจัดการกินน้องนางไม้ของเขาต่อในเต้นท์อีกตลอดทั้งคืนจนราชาวดีหลงเขาอย่างมัวเมา ในหัวของเธอมีแต่พี่รัน และ...พี่รัน หลงในรสรักของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

 

                ความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาทำให้ขาใหญ่ประจำโรงเรียนท่าน้ำนนท์อดรู้สึกหวั่นไม่ได้ ถึงแม้ว่าผู้เป็นพี่ชายจะสอนวิธีจุดตะเกียงและทิ้งไฟฉายเอาไว้ให้แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้เธอที่เพิ่งจะได้เจออาถรรพ์ลี้ลับของน้ำตกกลางป่าอุ่นใจขึ้นมาได้เลยสักนิด หลังจากที่ปิดประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนาร่างบางก็ขึ้นไปนั่งกอดไฟฉายอยู่บนเตียงนอนของผู้กองกรันณ์ ตะเกียงทุกอันถูกจุดขึ้นเพื่อให้แสงสว่างจนนานๆ เข้าเจ้าตัวก็รู้ว่าขืนนั่งนิ่งแบบนี้อีกต่อไปตัวเองคงได้เป็นผีเฝ้าป่าเพราะการรมควันจากตะเกียงจนขาดอากาศหายใจอยู่ในห้องนอนแน่ๆ จนในที่สุดก็ต้องก้าวลงจากเตียงแล้วออกจากห้องนอนมายังส่วนของห้องนั่งเล่นหน้าห้องนอนที่มีชุดโต๊ะเก้าอี้อยู่

                “แค่กๆๆ” เธอไอออกมาเพราะรมควันตัวเองอยู่นาน นี่หากว่าไม่มืดคงได้เห็นกลุ่มควันไฟคละคลุ้งอยู่ทั่วบ้านแน่ๆ แต่จะให้เปิดหน้าต่างนอนหรือก็ไม่กล้า ก็อย่างที่บอก คนเธอไม่กลัว เธอกลัวอะไรที่ไม่ใช่คนต่างหาก

                ตุ๊บ!

                เสียงอะไรบางอย่างที่ดังขึ้นที่ระเบียงหน้าบ้านทำให้เด็กสาวถึงกับสะดุ้งเฮือกอย่างหวาดระแวง

                เอี้ยด! เอี้ยด! เสียงเหมือนคนไกวเปลเลย ที่ระเบียงบ้านมีเปลของพี่ชายเธอผูกเอาไว้อยู่ ถ้าแค่ลมพัดเปลไม่น่าจะดังแบบนี้ แต่นี่...มันดังเหมือนกับมีของหนักหรือร่างของใครบางคนนอนอยู่และไกวเปลไปมาด้วย แต่...ใครมันจะมานอนที่นี่ นี่บ้านพักส่วนตัวของผู้กองกรันณ์นะ ถ้าเขาไม่อนุญาตใครก็ห้ามมานอนทั้งนั้น จะว่าพี่ชายเธอเปลี่ยนใจกลับมานอนเป็นเพื่อนคงไม่ใช่แน่ๆ หลงเมียขนาดนั้นป่านนี้คงกินตับพี่หมอแก้มจนลืมฟ้า ลืมดิน ลืมแม้กระทั่งน้องสาวอย่างเธอแล้วล่ะ แล้วบรรดาลูกน้องของเขาก็ไม่มีใครกล้าอาจเอื้อมมานอนที่นี่ด้วย ถ้าอย่างนั้นแล้วนี่จะเป็นเสียงของใครกันถ้าไม่ใช่...

                “พุธโธ ธรรมโม สังโฆ...อย่ามาหลอกหนูเลยนะคะ หนูกลัวแล้ว” เธอยกมือขึ้นไหว้ขออะไรก็ตามที่กำลังหลอกหลอนเธออยู่ “ไว้กลับบ้านแล้วหนูจะทำบุญกรวดน้ำให้นะคะ”

                ปัง!!! ลมหนาวที่พัดพาให้กิ่งไม้ตกลงมาใส่หลังคาบ้านยิ่งทำให้ขวัญตายืนตัวแข็งทื่อ ขนลุกเกลียวไปทั้งตัว ก่อนที่จะได้ยินเสียงขยับเปลที่ระเบียงอีกแล้วตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคน เด็กสาวถอยกรูไปชิดผนังอย่างพยายามรวบรวมความกล้าเมื่อคิดอะไรบางอย่างได้ คืนนี้ขอไปนอนที่โรงครัวดีกว่า อย่างน้อยที่ฐานก็มีทหารอยู่เวรกันเยอะ ไม่มีใครคิดร้ายกับเธอแน่นอนแล้วก็ไม่ต้องวังเวงอยู่คนเดียวแบบนี้ด้วย ไม่ว่าจะอะไรก็ตามที่อยู่ระเบียงหน้าบ้านตอนนี้ เธอจะรีบเปิดประตูบ้านออกไปแล้วเตะมันแรงๆ ให้กระเด็นไปเลย จากนั้นก็วิ่งไปที่ฐานให้เร็วที่สุด

                เด็กสาวไปหยิบผ้าห่มมากอดเอาไว้แน่นเมื่อตั้งใจแล้วว่าจะทำอย่างที่คิด เธอเดินมาที่หน้าประตูบ้าน สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะเปิดประตูบ้านออก แล้วก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ ที่ระเบียงบ้านตอนนี้มีเงาตะคุ่มๆ อยู่ ขวัญตาไม่รอช้าหลับหูหลับตาแบคคิกไปที่ร่างสูงเต็มแรง ซึ่งเขาก็ไหวตัวทันเอียงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว

                “เล่นบ้าอะไรกันล่ะเนี่ย!” เขาว่าขึ้นทำให้คนที่หลับหูหลับตาออกอาวุธไม่ทันจะฟัง ความกลัวทำให้หูอื้อตาลายไปหมดรีบพุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายอีกทันที คนที่เธอจะเล่นงานเลยรีบจับตัวเธอเอาไว้ แต่เพราะขวัญตายังคงดิ้นหนีอยู่ จะจับเขาทุ่มลงกับพื้นแต่เขาก็ฝืนตัวเอาไว้อีกจนสุดท้ายก็ล้มลงไปกับพื้นระเบียงบ้านด้วยกันทั้งคู่

                “อ๊าย...อุ๊บ!” ตั้งใจจะกรีดร้องออกมาแต่มือหนานี่สิก็รีบยกขึ้นมาปิดปากเธอเอาไว้แน่น “เงียบนะ! เดี๋ยวก็ได้แตกตื่นกันทั้งฐานหรอก” เขาดุ ขวัญตาเลยชะงักไปเมื่อรู้สึกว่าคุ้นๆ ในน้ำเสียงนี้ เสียงนี่มันเสียงของ...

                “อู้อวดอะอิน (ผู้หมวดคณิน)” เสียงเธออู้อี้เพราะถูกมือของเขาปิดปากเอาไว้อยู่

                “ก็ใช่น่ะสิ” อีกฝ่ายตอบแล้วเอามือออกจากปากเธอ “เล่นบ้าอะไรอยู่ๆ ก็เปิดประตูออกมาเล่นงานกัน แล้วนี่...จะจุดไฟเผาบ้านผู้กองหรอทำไมควันไฟเยอะแบบนี้”

                เขาดุ แต่เธอกลับนิ่งอึ้งหอบหายใจแรงเพราะหนึ่ง ยังตกใจกลัวอยู่เมื่อตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายเป็นสิ่งลี้ลับ และสอง...เธอไม่กล้าขยับตัวเมื่อร่างสูงของเขายังคงนอนทาบทับตัวเธอจนแนบสนิทอยู่ หนักไม่เท่าไหร่ แต่ความรู้สึกแปลกๆ เวลาที่ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ามารดแก้มเธอนี่สิมันทำเอาเธอปั่นป่วนไปหมด หัวใจเต้นแรงระรัวและร้อนผ่าวไปทั้งร่าง และในขณะที่เธอยังคงนิ่งอึ้งอยู่อีกฝ่ายก็เหมือนกับเพิ่งจะรู้ตัวในความใกล้ชิดนี้แต่ก็ยังไม่ยอมผละออกห่างจากเธอเมื่อกลิ่นกายหอมกรุ่นมันฉุดดึงเขาเอาไว้ ก่อนที่จะค่อยๆ ไล้มือหยาบมาที่แก้มนวลเบาๆ ขวัญตาที่ตกใจกับสัมผัสนี้ถึงกลับกรีดร้องออกมาทันที

                “กรี๊ด...อุ๊บ!” เขารีบตะคุบปิดปากเธอเอาไว้อีกทันทีก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ขวัญตาจึงรีบลุกขึ้นนั่งตามแล้วดิ้นหนีออกจากเขาไปไกลโข หัวใจสั่นแรงระรัวจนต้องยกมือขึ้นกุมเอาไว้

                “ยุงกัดแก้ม จะตบก็กลัวเจ็บแล้วจะปัดออกให้” คนที่พยายามหักห้ามใจตัวเองมาโดยตลอดเวลาที่อยู่กับเธอว่าขึ้น

                “ฮะ” ขวัญตาทำหน้าเลิกลั่ก ไอ้ที่มาไล้เบาๆ ที่แก้มของเธอนี่คือจะไล่ยุงออกให้หรอ ดวงตาคู่กลมโตหรี่มองเขาอย่างไม่ค่อยจะไว้ใจ แล้วเขามาทำอะไรที่นี่ บ้านพักของเขาไม่ได้อยู่ด้านนี้ซักหน่อย

                “เสียงผู้หมวดนอนที่เปลใช่มั้ยก่อนหน้านี้”

                “ใช่” เฮ้อ! นึกว่าผีซะอีก

                “แล้วไอ้ที่ตกลงมาใส่หลังคาล่ะ”

                “ลมพัดกิ่งไม้ลงมา เนี่ย กำลังจะลงไปดู” คุณพระ! แล้วที่เธอจินตนาการไปถึงผีป่าผีพรายนี่คือ...

                “แล้วผู้หมวดมาทำอะไรที่นี่ มานอนเปลที่บ้านพี่รันทำไม”

                “...” แค่นึกเป็นห่วง เพราะเห็นเธอบอกว่ากลัวที่ต้องนอนคนเดียว แต่ว่า...

                “ผู้กองขอให้มาช่วยดู ความจริงก็ไม่ได้อยากมานักหรอก” เขาว่า ก่อนจะชี้เข้าไปในบ้านพักของผู้กองกรันณ์ที่ยังคงมีควันไฟพวยพุ่งออกมาอยู่

                “เกิดอะไรขึ้นข้างใน”

                “ก็...” ขวัญตายกมือขึ้นเกาหัวอย่างเก้อๆ ผู้หมวดคณินเลยถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาสาเหตุจากด้านในจึงได้รู้ว่าเธอกำลังจะรมควันตัวเองตาย เขาก็เลยจัดการเปิดหน้าต่างและดับตะเกียงเหลือเอาไว้เพียงสองตัวเท่านั้น นี่ดีนะที่เธอยังไม่หลับ ขืนนอนหลับไปท่ามกลางสภาพแบบนี้ได้ขาดอากาศหายใจตายแน่ๆ

                “แล้วนี่จะออกไปไหน คงไม่ได้ตั้งใจจะวิ่งออกมาเตะพี่อย่างเดียวใช่มั้ย”

                “นี่ถ้ามีปืนคงยิงไส้ไหลไปนานแล้วล่ะ ใครจะรู้ว่าเป็นคน นึกว่าผีต่างหาก” เธอว่าแล้วหยิบผ้าห่มที่ทำตกเอาไว้ขึ้นมากอด “ที่นี่มันวังเวงก็เลยว่าจะไปนอนที่โรงครัวแทน อย่างน้อยก็มีทหารอยู่เวรกัน ไม่วังเวงเหมือนที่นี่”

                “วังเวงที่ไหน บ้านผู้กองออกจะบรรยากาศดี”

                “...แล้วยุ่งอะไรด้วย” เธอว่ากลับเมื่อจำได้ว่าเมื่อเช้านี้เขาว่าอะไรเธอไป ไล่เธออย่างชิงชัง แล้วนี่ยังจะมีหน้ามาที่นี่อีกหรอ

                “ถ้าจะบอกว่าเป็นห่วง...”

                “ไปหลอกเด็กปัญญาอ่อนเถอะ อย่างผู้หมวดเนี่ยนะจะห่วงใครเป็น ถ้าห่วงจริงเมื่อเช้าก็คงไม่ไล่ฉันหนีหรอก ถ้าพี่รันไม่สั่งให้มาช่วยดูฉันก็ไม่คิดที่จะมาที่นี่ ไปเลยไป จะไปไหนก็ไป เดี๋ยวจะช่วยบอกพี่รันให้ว่าไม่ได้บกพร่องในหน้าที่ แต่อย่ามาให้เห็นหน้าอีกเชียว”...ความจริงผู้กองกรันณ์ไม่เคยขอให้เขามาดูแลเธอเลย เขาอยากมาของเขาเองต่างหาก แล้วที่ไล่เมื่อเช้านี้ก็เพราะการที่เธออยู่บ้านพักของเขามันจะทำให้เธอเสียหายเอาได้

                “อยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย”

                “ได้” ขวัญตากอดอกแล้วเชิดหน้าว่า เขาจึงพยักหน้าตอบ

                “อืมดี จะได้กลับบ้านไปนอนต่อ” ว่าแล้วเขาก็ทำท่าจะเดินลงจากบ้านพักไป ขวัญตาที่เห็นว่าเขาจะไปจริงๆ เลยหยิบกิ่งไม้แห้งเล็กๆ ที่คงถูกลมพัดมาตกที่ระเบียงปาใส่แผ่นหลังเขาเต็มๆ อย่างไม่พอใจ

                “ไอ้ผู้ใหญ่ใจร้าย!!! ไปเลยไป ไปไกลๆ เลย เกลียดที่สุดเลยคนแบบนี้!!!” เธอว่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เกลียดที่สุดคือการมองแผ่นหลังของคนที่เธอรู้จักกำลังเดินหายจากไป ครั้งแรกก็เห็นพ่อกับแม่เดินจากเธอไปแบบนี้ที่หน้าบ้านแล้วพวกเขาก็ไม่กลับมาอีก ผู้กองกรันณ์ก็เคยเดินหันหลังหนีจากเธอก่อนที่เขาจะมาทำหน้าที่จนนานๆ ทีถึงจะได้เจอกัน แฟนที่เพิ่งจะเลิกไปไม่ถึงเดือนก็เดินหนีเธอไปแบบนี้ก่อนที่จะมาทำตัวงี่เง่าใส่จนเธอต้องบอกเลิก แล้วนี่...เขายังเป็นอีกคนที่กำลังจะเดินหนีไปจากเธอ

                “ไปเลยไป!!! ไปกันให้หมด ก็เกิดมาตัวคนเดียวแล้วนี่แล้วจะหวังให้ใครมาอยู่ด้วยอีก ยังไม่ชินอีกหรอกับความโดดเดี่ยวแบบนี้!!!” น้ำตาหยดใสๆ ร่วงรินออกมาก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในบ้านแล้วปิดประตูเสียงดังจนคนที่ชะงักอยู่ที่บันไดหน้าบ้านรับรู้ได้ถึงความเสียใจของเธอ ยิ่งรู้ว่าเธอร้องไห้เขาก็ยิ่งไม่อยากจะอยู่ห่าง เขาไม่ได้อยากจะสะกิดแผลในใจของเธอแบบนี้เลย ใครจะไปรู้ว่าภายใต้ความแสบซนของเธอจะมีแผลในใจขนาดนี้ซ่อนเอาไว้อยู่

                ร่างสูงเปลี่ยนใจเดินกลับมานั่งพิงประตูบ้านผู้กองกรันณ์ด้วยความเป็นห่วงคนที่อยู่ด้านใน เธออยู่คนเดียวไม่ได้หรอกเขารู้ ยัยตัวแสบกลัวผีขนาดคิดว่าเขาเป็นผีจนจะเข้ามาเล่นงานขนาดนี้ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย ชีวิตของเธอไม่ควรอยู่คนเดียวจริงๆ ถ้ารออีกซักห้าหกปีแล้วเขาค่อยจีบเธอมันจะสายไปมั้ยนะ

                ก๊อกๆๆ เขาเคาะประตูหน้าบ้านผู้กองเพื่อให้เด็กน้อยที่ร้องไห้อยู่ข้างในรับรู้ ขวัญตาเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่ที่ช่องประตูเล็กๆ ด้านล่างเลยรู้ว่ามีคนนั่งพิงประตูบ้านอยู่

                “ขวัญตา พี่จะนั่งเฝ้าที่หน้าประตูนี้จนกว่าจะเช้านะไม่ต้องกลัว ถ้ามีอะไรก็เรียกได้” เขาบอก เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่คนที่อยู่ในบ้านถึงกับหยุดร้องไห้ไปทันทีแล้วเช็ดน้ำตาปอยๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินมาที่ประตูบ้าน มือเล็กๆ แตะไปที่ประตูตรงตำแหน่งที่เขานั่งก่อนที่เธอจะค่อยๆ นั่งลงพิงประตูที่อีกด้าน ตรงตำแหน่งของแผ่นหลังกว้างของเขาพอดีคล้ายกับว่าตอนนี้เธอกับเขากำลังนั่งเอาหลังพิงกันอยู่ เพียงแค่มีประตูบ้านกางกั้นเอาไว้เท่านั้น ขวัญตาคลี่ผ้าห่มในมือมาห่ม ไม่รู้ว่าอุปทานไปเองหรือเปล่าเมื่อรู้สึกว่าแผ่นหลังของเธอตอนนี้ช่างอุ่นเหลือเกิน มันอุ่นจนมาถึงข้างในหัวใจเลยล่ะ

 

                ไกลออกไปทางฝั่งประเทศเพื่อนบ้านอันเป็นแหล่งตั้งโรงงานผลิตยาเสพติดแบบลับๆ ของผู้ค้ายารายใหญ่ แสนดาที่กำลังเบื่อหน่ายกับความซ้ำซากจำเจได้แต่มองความสนุกตรงหน้าอย่างหน่ายๆ กับความคุ้นชินของภาพหญิงสาวที่สวมผ้าถุง และเสื้อเชิ้ตเก่าๆ มอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงกำลังวิ่งหนีเหล่าลูกน้องของเขาด้วยความหวาดกลัวเมื่อถูกชายฉกรรจ์จำนวนมากยืนรายล้อมเธอเอาไว้แล้วหัวเราะเยาะกับเหยื่อกาม ของเล่นชิ้นสวยที่หมอไตรทศเอามาฝากเมื่อคราวนั้น นรกบนดินของกัลยามันโหดร้ายเสียยิ่งกว่านรกอเวจีเสียอีกเมื่อเธอถูกกระทำเหมือนกับไม่ใช่คน เป็นเพียงแค่ชิ้นเนื้อมีชีวิตให้พวกมันระบายความกักขฬะใส่ทุกวันแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นในกระท่อม กลางลานดินที่โล่งแจ้ง พวกมันกระทำการรุนแรงกับเธอไปในทุกๆ ที่อย่างไม่นึกอายฟ้าดินและพวกเดียวกันเอง เหมือนกับเดรัจฉานที่อยากเมื่อไหร่ก็ระบายออกตรงนั้นหรือแม้แต่ตอนที่เธอกินข้าว ซึ่งเป็นเพียงข้าวเปล่าพอประทังชีวิตหากพวกมันต้องการ พวกมันก็จะฉีกทึ้งร่างของเธออย่างไม่มีความเมตตา ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ยาเสพติดที่พวกมันผลิตขึ้นมาก็ยังถูกฉีดเข้ามาที่ร่างกายของเธอทุกวันคล้ายกับเป็นหนูรองยา กัลยาเจ็บปวดทรมานเหลือเกิน อยากจะตายก็ตายไม่ได้เมื่อพวกมันไม่ยอมให้เธอตายได้ง่ายๆ สติสัมปชัญญะต่างๆ ของพยาบาลสาวตอนนี้แทบจะไม่หลงเหลืออีกแล้ว เธอหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา บางครั้งก็เลื่อนลอยราวกับไม่รู้ใดๆ หากแต่คราวใดที่เป็นเห็นไตรทศ หญิงสาวจะคลุ้งคลั่งขึ้นมาทันที จะเข้าไปทำร้ายร่างกายเขาตลอดเวลาจนต้องถูกลงโทษด้วยความซาดิสรุนแรงอย่างป่าเถื่อน มีผัวผิดคิดจนตัวตาย กัลยาเพิ่งจะเข้าใจคำนี้และเก็บความแค้นเอาไว้กับตัวเพื่อรอวันเอาคืน

                “อย่า!!! อย่า!!!” เสียงกัลยากรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัวเมื่อถูกจับได้ ก่อนที่คนที่มันจับเธอได้จะดึงผ้าถุงของเธอขึ้นมาจนถึงเอวแล้วยัดเยียดความโหดร้ายรุนแรงเข้าใส่เธอกลางลานกว้างท่ามกลางเสียงโห่ร้องเชียร์ของพวกมันที่เหลือ ร่างบางสั่นคลอนด้วยแรงกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรง เสื้อแสนเก่าที่เธอสวมเพียงกระชากนิดเดียวก็ฉีกขาดคามือทำให้สองเต้าที่เต็มไปด้วยรอบบอบช้ำถูกบีบขย้ำและกัดจนเลือดซึม

                “ไม่!!! อย่า!!! อย่า!!! ฮืออออออ พอแล้ว ได้โปรด...” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวไม่ได้ทำให้แสนดานึกสงสารเลยแม้แต่น้อย เขาปรายตามามองไตรทศที่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆ แล้วก็ยิ้มเยาะออกมาที่เห็นอีกฝ่ายเอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองภาพกัลยาตอนนี้ สะใจที่สุดเลยเวลาที่ต้องมาเห็นความเจ็บปวดของคนอื่นแบบนี้ ในวันที่น่าเบื่อของเขา ก็มีละครฉากเล็กๆ ที่กัลยาแสดงให้ดูทุกวันนี่แหละที่พอจะแก้ความเบื่อความเซ็งไปได้

                “พรุ่งนี้กูจะไปฝั่งไทย” แสนดาพูดขึ้น ไตรทศจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองเขาเพื่อจะขอตามไปด้วย แสนดาที่รู้ว่าเขาจะขออะไรเลยพูดขึ้นมาก่อน

                “มึงไม่ต้องไป ไอ้หมาคิดไม่ซื่ออย่างมึง พอขึ้นฝั่งไทยไปได้ก็คงจะหาทางหนีกูแน่ๆ”

                “ไม่นะนาย ผมไม่ได้คิดแบบนั้น” คุณหมอรูปหล่อ สะอาดและเนี้ยบราวกับศิลปินจากแดนเกาหลีใต้บัดนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ใบหน้าหล่อเหลามีหนวดเครารกครึม ผอมแห้งและกร้านไปทั้งตัว ขอบตาคล้ำลึก เส้นผมเริ่มแซมด้วยสีขาวเนื่องจากได้รับความเครียดและกดดันตลอดเวลา เพื่อป้องกันการหลบหนีแสนดาเลยต้องจับไตรทศฉีดสารเสพติดเข้าร่างกายตลอด ถึงไตรทศจะหนีไปได้แต่ถ้าเกิดอยากยาขึ้นมาเมื่อไหร่อย่างไรเสียไตรทศก็ต้องกลับมาสยบอยู่แทบเท้าเขาเหมือนเดิม

                “กูแค่...อยากจะไปยลโฉมคุณหมอคนสวยซักหน่อย คนของกูที่แอบลอบไปสอดแนมที่นั่นบอกว่าตอนนี้คุณหมอคนสวยกลับมาอยู่กับผัวได้วันสองวันแล้ว คู่แต่งงานใหม่ กำลังข้าวใหม่ปลามัน ผัวมันกำลังหลงเมียคนสวยอย่างหนัก ยิ่งมันกำลังหลงเมียมันนี่แหละกูยิ่งชอบ ถ้ากูจะบีบขยี้มัน ก็ต้องบีบขยี้ตอนที่มันกำลังมีความสุขมากที่สุดนี่แหละ กูจะจับเมียคนสวยของมันมาเป็นเมียกู จะทำต่อหน้ามันเลย ให้มันได้อกแตกตายไปเลยเวลาที่ได้เห็นเมียของมันกำลังครางออกมาไม่หยุดเพราะได้ผัวใหม่ ฮ่าๆๆ คุณหมอคนสวยของไอ้แสนดา อดใจรออีกนิดนะแล้วแสนดาคนนี้จะรีบไปเป็นผัว” แสนดายังคงเก็บภาพของราชาวดีจากการ์ดแต่งงานเอาไว้ก่อนจะจูบกับภาพของเธออย่างปรารถนา ยิ่งได้มองแววตาของเธอเขาก็ยิ่งอยากจะเจอเธอมากขึ้น แววตาแสนอ่อนโยนแบบนี้เขาคุ้นเคยเหลือเกิน แววตาที่อบอุ่นและมีแต่ความอ่อนโยนมอบให้เขา ซึ่งทั้งชีวิตของเขา เขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นและอ่อนโยนแบบนี้มาก่อนเลย แต่เขาก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเคยเห็นแววตานี้จากที่ไหน มันคลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะนึกออก อีกแค่นิดเดียวเท่านั้นแต่เขาก็นึกไม่ได้ มันคงจะเป็นผลพวงมาจากเมื่อหลายปีก่อนเขาเคยได้รับบาดเจ็บศีรษะกระแทกอย่างแรงจนความทรงจำบางช่วงบางตอนหายไป ถึงแม้ตอนนี้จะจำอะไรๆ ได้มากราวกับเป็นปกติแล้ว แต่มีแค่เรื่องแววตาของเธอเท่านั้นที่เขายังนึกไม่ออก ด้วยเหตุนี้หากเขาได้เจอเธออีกครั้ง ไม่แน่ว่าเขาอาจจะจำเธอขึ้นมาได้

********************************************************************************************
#ตอนนี้ทำให้รู้ว่าพี่รันชอบเอาท์ดอร์เป็นอย่างมาก ระวังเมียเป็นไข้นะพี่นะ

#แสนดากลับมาอีกครั้งพร้อมกับแผนชั่วร้าย จะยังไงต่อรอลุ้นกัน


ปล.ช่วงเสาร์-อาทิตย์นี้ ไม่แน่ใจนะคะว่าจะสะดวกลงนิยายต่อรึเปล่า (มีปัญหากับเสาร์-อาทิตย์เป็นประจำ) เพราะต้องกลับไปช่วยงานที่บ้านค่ะ กว่าร้านจะปิดก็ปาไปตีหนึ่ง ตื่นอีกทีตีห้า คุณพระ! เอาเป็นที่ถ้าหายหน้าหายตาไปสองวันนี้ไม่ต้องตกใจนะคะ วันจันทร์เรายังเจอกันเหมือนเดิม

เรื่องราวกำลังเข้มข้น แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 266 ครั้ง

2,198 ความคิดเห็น

  1. #2163 Tikm (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2562 / 21:20

    สงสารกัลยานะทำไมต้องให้เจออะไรแบบนี้

    #2163
    0
  2. #1214 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 12:26
    สงสารกัลยาอ่ะ
    #1214
    1
  3. #515 น้ามมม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 15:17

    พี่รันกินเมียเบาๆหน่อย เดี๋ยวหมดแรง555

    #515
    0
  4. #61 49040264 (@49040264) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:20
    รอคะรอ
    #61
    0