ป้องรัก ห่มใจ

ตอนที่ 124 : รถด่วนขบวนสุดท้าย (ตอนพิเศษ 52)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,476
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 586 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

124.รถด่วนขบวนสุดท้าย

 

          ผู้กองนทีตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเพราะเสียงจากโทรศัพท์มือถือของเขาที่ข้างตัวเตียง แต่ครั้นเขาจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มารับสายเขาก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกเมื่อยขบไปทั้งตัวจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ อ่อนล้าไปหมดทั้งตัวโดยเฉพาะที่เข่าและชาที่เอวเลยทีเดียว แต่พอเขาลองขยับกายร่างสูงก็ขยับได้นิดเดียวก่อนจะนอนแช่อยู่กับที่ต่อ เมื่อคืนนี้มันไปหน่อยเลยจัดเต็มที่แบบสุดๆ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าพอตื่นขึ้นมาแล้วมันจะเมื่อยขบจนขยับตัวแทบไม่ได้แบบนี้ ว่าจะรับสายโทรศัพท์แต่ก็รับไม่ได้จนคนที่โทรมาเขาวางสายไปแล้ว แล้วว่าแต่ใครกันโทรมาเช้าตรู่ขนาดนี้ ไม่ได้เรียนมารยาทมารึยังไงถึงได้โทรมารบกวนคนอื่น ชักอยากจะเห็นหน้ามันซะแล้วสิ ผู้กองนทีคิดก่อนจะค่อยๆ พยายามพลิกตัวจนสำเร็จ ทั้งอ่อนล้า ทั้งเคล็ดไปทั้งตัว แต่พอก้มลงมามองคนที่ยังหลับซุกอกของเขาอยู่เขาก็ต้องยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สองแขนตะกองกอดเมียรักให้แน่นกระชับแนบอกอย่างรักแสนรัก ตอนนี้เธอกำลังหลับสนิทเพราะความอ่อนเพลีย ถูกเขาจัดหนักทั้งคืนจนหมดแรงหลับไปทั้งๆ ที่เขายังโยกเอวเข้าหาเธออยู่ โดนไปหนักขนาดนี้แต่เธอก็ไม่ปริปากบ่นหรือห้าม เธอตามใจเขา เธอรักเขา ยิ่งเธอรักเขามากเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้เมียคนนี้มา นอกจากจะมาเป็นเมียแล้วยังมาเป็นคู่ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเขาอีก ธารธาราของนที...น่ารักที่สุดเลย

                ตื๊ดดดดด ตื๊ดดดดดด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีกทำให้คนที่นอนกอดซุกเมียอยู่ต้องชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ ไอ้บ้าที่ไหนมาโทรมากันนักกันหนา ขัดจังหวะจริงวุ่ย

                ผู้กองนทีคิดอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาดู เบอร์ไม่คุ้นเลยแฮะ ไอ้บ้าที่ไหนโทรมา เดี๋ยวพ่อจะด่าให้หูชาเลย

                “ใคร! โทรมาทำห่าอะไรแต่เช้า!!!

                (“...มึงผู้กองนทีใช่มั้ย”) ใครวะ ผู้กองนทีขมวดคิ้ว เสียงแก่ๆ คุ้นๆ

                “ใช่ นี่ใคร”

                (“มึงจำเสียงพ่อตามึงไม่ได้หรอ”)

                พ่อตา...พ่อตาเขามีสองคน คนแรกพ่อของตันหยง...ไม่ใช่ พ่อของตันหยงรักเขามากและเรียกเขาว่าลูกชายทุกคำ ถ้างั้นก็...เวรแล้วไง! เจริญล่ะด่าพ่อตาแต่เช้าทั้งๆ ที่เมื่อคืนนี้ก็เพิ่งจะฟาดลูกสาวเขามา ทำไมการเจอกันแต่ละทีของเขากับพ่อตาถึงได้เริ่มต้นด้วยเรื่องไม่ดีตลอดเลยนะ

                “เออ...คุณพ่อหรอครับ สวัสดีครับ” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง ยอมๆ พ่อตาหน่อยเพราะลูกสาวเขาอร่อยจนเขาหลงเธอหนักแล้วเนี่ย “คุณพ่อโทรมาผมแต่เช้าแบบนี้มีอะไรให้ผมรับใช้รึเปล่าครับ”

                (“กูมีเรื่องสำคัญจะคุยกับมึง”)

                เรื่องอะไรวะ...

                (“เจ้าหมอชัชมันบอกกูคราวที่ลูกกูตามไปง้อมึง มึงไม่สนใจไยดีอะไรลูกกูเลย ปล่อยให้ลูกกูร้องไห้เสียใจอยู่ได้ตั้งนาน นี่มึงจะเอายังไงของมึง มึงรักลูกกูจริงรึเปล่าทำไมถึงได้ทำให้ลูกกูเสียใจแบบนี้ทั้งๆ ที่กูอุตส่าห์ยอมถอย ยอมให้ลูกกูตามไปง้อมึง นี่มึงจะเอายังไงกับลูกของกูฮะ!!!”)

                “หมอชัชบอกเรื่องนี้กับคุณพ่อตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”

                (“บอกตั้งแต่วันแรกๆ ที่ลูกกูตามไปง้อมึงไง กูรึก็อุตส่าห์รอให้มึงมาไหว้ขอขมากูแล้วก็จัดการเรื่องงานแต่งให้มันเสร็จๆ แต่มึงก็มาหายหัวไปเลย ธาราก็ไม่ยอมเล่าอะไรให้กูฟัง นี่มึงคงจะโกรธกู แค้นที่กูบอกให้มึงเลิกเป็นทหารมากล่ะสิ ถ้ามึงโกรธกูก็มานี่ มาทำที่กูแต่อย่าไปลงกับลูกของกู ธารารักมึงมาก กูไม่อยากให้ลูกกูต้องเสียใจเพราะมึงอีก!!!”)

                แหม ได้ข่าวจากหมอชัชมาก็ไม่เคยอัปเดตข่าวเลยนะ ใช่ วันแรกๆ ธารธารามาง้อเขาแล้วเขาทำหมางเมินใส่เธอ แต่หลังจากนั้นก็เป็นเธอต่างหากที่แกล้งทำเมินใส่เขาให้เขาเป็นฝ่ายง้ออยู่ข้างเดียว เนี่ย กว่าจะกลับมาคืนดีกันได้ก็แทบตายเหมือนกัน ถ้าชัชพลจะแอบรายงานเรื่องของเขากับธารธาราก็ควรจะอัปเดตข่าวหน่อยนะ นี่เขากับธารธารากินตับกันไปถึงไหนต่อไหนแล้วพ่อตาเขายังคิดอยู่อีกหรอว่าเขากับธารธาราโกรธกันอยู่

                “เออ...คุณพ่อครับ ใจเย็นๆ แล้วฟังผมก่อน” เขาเองก็พยายามทำใจเย็นๆ ด้วยเช่นกัน “ตอนนี้ผมกับธาราเราคืนดีกันแล้วครับ คืนดีกันได้ตั้งนานแล้วสงสัยหมอชัชจะไม่ได้อัปเดตข่าวให้คุณพ่อฟัง ผมกับธาราเรารักและเข้าใจกันดีแล้วครับ”

                (“จริงหรอ”)

                “จริงสิครับ เมื่อคืนนี้เราก็ยังกินตับกันทั้งคืนเลย เนี่ย ลูกสาวคุณพ่อก็นอนซุกผมอยู่นี่แหละ จะให้ผมปลุกธารามาคุยสายด้วยมั้ยครับ อ่า...มาคิดๆ ดูอีกทีผมว่าเราอย่าเพิ่งกวนธาราเลยนะครับ เมื่อคืนเพลินไปหน่อยเลยเพิ่งจะได้นอนกันเมื่อครู่ใหญ่ๆ นี่เอง ไว้ธาราตื่นแล้วผมจะให้ธาราโทรกลับไปยืนยันเรื่องนี้กับคุณพ่อเองนะครับ”

                (“อะ...ไอ้...ไอ้นทีนี่มึง...”) ชลชาติแทบจะความดันขึ้นเมื่อได้ยินว่าเมื่อคืนนี้ไอ้ลูกเขยไม่อยู่ในโอวาทมันทำอะไรกับลูกสาวของเขา ลำพังแค่รู้ว่าทั้งสองคนเป็นอะไรกันเขาก็หงุดหงิดมากพอแล้ว แล้วนี่มันยังจะมาเล่าอีกว่าเมื่อคืนนี้นี่มันกินลูกสาวเขา หนอย... กูอุตส่าห์ยอมถอย ยอมเปิดใจรับมึงมาเป็นลูกเขย แทนที่มึงจะทำให้กูรัก กูเห็นใจ นี่มึงกลับมากวนตีนกูไม่เลิก

                “ความจริงเรื่องวันนั้นที่ผมบอกเลิกธาราต่อหน้าคุณพ่อน่ะ ผมไม่ได้จะเลิกกับเมียของผมจริงๆ หรอกครับ ผมก็แค่แกล้งเล่นละครตบตาคุณพ่อก็เท่านั้น”

                (“มึงหมายความว่ายังไง”) ชลชาตินึกถึงครั้งสุดท้ายที่ได้เจอกับลูกเขย ซึ่งมันกล้าทิ้งลูกสาวของเขาไปแบบต่อหน้าต่อตาเขาเลย

                “ผมแกล้งเลิกกับธาราเพื่อลองใจเมียผมดูไงครับว่าระหว่างพ่อกับผัว เมียผมจะเลือกใคร ก็คุณพ่ออยากกีดกันความรักของเรานักผมก็เลยต้องทำแบบนี้ แกล้งโกรธ แกล้งขอเลิกเพื่อให้ธาราตามมาหา คุณพ่อจะได้รู้ซักทีไงครับว่าธารารักผมมากแค่ไหน เขารักผมและยอมผม ต่อให้คุณพ่อจะกีดกันพวกเรายังไงคุณพ่อก็ไม่มีทางทำได้สำเร็จ คนที่มีอิทธิพลต่อธารามากที่สุดก็คือผมครับ” คุณพ่ออย่ามั่นหน้าให้มันมาก ใจจริงก็อยากจะพูดแบบนี้ต่ออยู่หรอก แต่ถ้าขืนพูดไปมันจะยิ่งทรมานใจคนแก่มากกว่านี้ แค่นี้เขาก็สะใจมากพอแล้วที่ได้แกล้งเอาคืนพ่อตา รังเกียจลูกเขยอย่างเขานักมันก็ต้องเจอกันแบบนี้แหละ

                (“ทั้งหมดที่มึงทำนี่คือมึงเอาคืนกูงั้นหรอ”)

                “ครับ”

                (“ไอ้ลูกเขยเวร!!! มึง...มึง...”)

                “ผมขอโทษนะครับที่ต้องทำแบบนี้ คุณพ่อบีบบังคับให้ผมต้องทำเอง คุณพ่อเป็นคนให้ผมต้องเลือกเองระหว่างหน้าที่กับหัวใจ แล้วผมก็อยากจะให้คุณพ่อได้รู้ครับว่าไม่มีธาราผมอยู่ได้ แม้ว่ามันจะเป็นการอยู่อย่างไร้ความสุขไปตลอดชีวิตก็ตาม แต่ถ้าผมทิ้งหน้าที่ ถ้าทหารทิ้งหน้าที่พวกเราทุกคนอาจจะไม่มีแผ่นดินอยู่ก็ได้นะครับ ผมยอมคุณพ่อได้ทุกเรื่อง แต่เรื่องของหน้าที่ผมยอมให้ไม่ได้ ถ้าผมทิ้งหน้าที่ของผมมาคอยรับใช้คุณพ่อก็เท่ากับว่าผมทรยศต่อประเทศชาติ คุณพ่ออยากได้คนที่ทรยศแม้แต่ประเทศชาติมาเป็นลูกเขยหรอครับ”

                มันพูดซะเขาดูเลวและเห็นแก่ตัวเลย ชลชาติคิด

                “พอผมทำแบบนี้คุณพ่อจะได้รู้ไงครับว่าต่อให้ผมจะไม่เลือกธารา แต่ธาราก็จะตามมาหาผมอยู่ดี ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะธารารักผมมาก แต่อีกส่วน...คุณพ่ออย่าลืมสิครับว่าลูกสาวคุณพ่อก็เป็นทหารเหมือนกัน เราสองคนไม่ได้มีแค่ความรักให้แก่กันและกันเท่านั้น แต่เราสองคนยังมีความคิดและอุดมการณ์ที่จะปกป้องประเทศชาติเหมือนกัน คุณพ่ออาจจะเคยได้ยินว่าการเป็นทหารนั้นต้องเสียสละ แล้วคุณพ่อเคยได้ยินรึเปล่าครับว่าครอบครัวของทหาร ลูกเมียและพ่อแม่ของทหารต้องเสียสละมากกว่า เสียสละลูก เสียสละคนในครอบครัวเพื่อให้เขาได้มาทำหน้าที่รับใช้ชาติ”

                “ธาราบอกผมว่าตอนนี้คุณพ่อพร้อมที่จะเปิดใจยอมรับผมแล้ว ผมขอบคุณคุณพ่อมากเลยนะครับที่เห็นใจและเข้าใจในความรักของผมกับธารา แล้ววันหยุดที่จะมาถึงนี้ผมจะพาธารากลับไปหาคุณพ่อครับ ผมจะกราบขอโทษและขอขมาที่เคยได้ล่วงเกินคุณพ่อแล้วก็...ผมจะไปสู่ขอธารากับคุณพ่อแบบเป็นทางการด้วย”

                “กูไม่ได้เห็นใจมึง แต่ที่กูยอมก็เพราะกูสงสารลูกกูที่มันเอาแต่บ้าหลงรักมึง อยากจะมาก็มาแต่อย่ากวนตีนกูให้มันมาก เผลอๆ กูอาจจะเลื่อนงานของมึงไปเป็นอีกสามปีข้างหน้าก็ได้”

                “เอาที่คุณพ่อสบายใจเลยครับ” ผู้กองนทียิ้มเยอะอย่างเป็นต่อขณะมองธารธาราที่ยังคงหลับสนิทอยู่ในอ้อมกอดของเขา

                “ใจจริงผมล่ะอยากจะรีบๆ แต่งครับ ผมอยากจัดงานแต่งใหญ่ๆ ให้สมเกียรติของเมียผม มีแขกเป็นคนใหญ่คนโตมามากมาย ประกาศให้ใครๆ ได้รู้ว่าธาราเป็นเมียของนักรบกล้า ผมให้เกียรติเมียของผมขนาดนี้ แต่ถ้าคุณพ่ออยากจะทำลายเกียรติของลูกสาวตัวเองก็ตามใจครับ ผมไม่เดือดร้อนอะไรเพราะตอนนี้ผมกับธาราเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว กินหัวกินหาง กินกลางตลอดตัวของกันและกันแล้วด้วย ถ้าคุณพ่อใจกว้างและใจดียอมให้ผมกินลูกสาวคุณพ่อฟรีๆ แบบไม่มีสินสอดก็ตามใจครับ แต่ระวังนะครับ ยืดงานแต่งออกไปนานๆ เผื่ออีกสามปีข้างหน้าผมเบื่อลูกสาวคุณพ่อแล้วสุดท้ายผมไม่ยอมแต่งงานด้วย คุณพ่อจะรับได้หรอครับ ลูกสาวถูกกินฟรี”

                (“ไอ้นที มึง!!!”) ไอ้ลูกเขยเวร ทำไมกันนะทำไมเขาถึงไม่มีทางเอาชนะหรือข่มมันได้อย่างลูกเขยคนโตและคนกลางเลย อ้อ แน่สิก็ลูกเขาเป็นผู้หญิงนี่ เสียเปรียบมันทั้งขึ้นทั้งล่อง ธารานะธารา ไปหลงอะไรมันขนาดนั้นไอ้ทหารกวนตีนนี่ จะมาเข้าข้างพ่อหน่อยก็ได้ไม่ ชลชาติอดต่อว่าลูกสาวไม่ได้ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อมาคิดดูดีๆ แล้วตอนนี้เขาเสียเปรียบอย่างสุดๆ ถ้าเขาแกล้งมัน กดดันมันแล้วถ้ามันคิดจะทิ้งลูกสาวของเขาไปจริงๆ ล่ะแบบนี้ธารธาราไม่น่าสงสารแย่หรอ เขาเองก็ไม่เคยเห็นธารธาราจะรักใครได้มากเท่ากับมันด้วย แค่ถูกมันแกล้งขอเลิกธารธาราก็จะเป็นจะตายแล้ว แล้วถ้ามันทิ้งลูกสาวของเขาไปจริงๆ ธารธาราคงตรอมใจตายเพราะมันแน่ๆ ยิ่งตอนนี้มันกินลูกสาวเขาจนไม่มีเหลือแล้ว เกิดท้องขึ้นมาอีกล่ะ หรือพ่อตาอย่างเขาจะต้องมาสิ้นท่าให้กับไอ้ลูกเขยที่ไม่เคยเห็นหัวพ่อตาคนนี้กัน

                (“คราวก่อนแม่ยายมึงไปวัดมา”)

                “ครับ” ผู้กองนทีตั้งใจฟังเมื่อได้ยินเสียงพ่อตาถอนหายใจออกมาอย่างพยายามปลงกับเรื่องนี้

                (“หลวงพ่อที่วัดท่านดังมาก แม่ยายมึงเลยไปขอฤกษ์แต่งงานให้ อีกสามเดือนจะเป็นวันมงคล มึงก็จัดงานแต่งให้ทันละกัน กูก็อยากจะรู้นักว่างานแต่งของมึงจะยิ่งใหญ่มากแค่ไหน”)

                พอได้ฟังแบบนี้ผู้กองนทีก็ยิ้มกว้างออกมาทันที อยากจะหอมแก้มพ่อตาแรงๆ นักที่อุตส่าห์เป็นธุระหาฤกษ์แต่งงานให้เขา เวลาสามเดือนกำลังพอดีเลยกับการบอกข่าวดีให้บรรดาเพื่อนฝูงเตรียมลางานกันทัน ไหนจะพิมพ์การ์ด ตัดชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวอีก และที่สำคัญอานัสก็คงจะฝึกหลักสูตรจู่โจมเสร็จพอดี

                “ขอบคุณมากครับคุณพ่อ เอ่อ...รออุ้มหลานได้เลยนะครับ ผมเร่งทำอยู่ เพื่อนๆ ผมมีลูกแซงหน้ากันไปหมดแล้ว ผมไม่อยากน้อยหน้าเพื่อน แล้วรอฟังข่าวดีนะครับ”

                (“อย่าให้ท้องก่อนแต่ง”)

                “ไม่ทันแล้วครับคุณพ่อ แต่ละดอกที่จัดไปเน้นทำลูกล้วนๆ ฮ่าๆๆ แค่นี้ก่อนนะครับ ผมขอจัดอีกรอบก่อน”

                (“เฮ้ยเดี๋ยว! ไอ้นทีมึง...”) แล้วผู้กองนทีก็จัดการกดวางสายก่อนที่พ่อตาของเขาจะบ่นและต่อว่าเขาอีก เขาหัวเราะออกมาอย่างนึกสนุกที่แกล้งพ่อตาได้ ใจจริงก็อยากทำตัวเป็นลูกเขยที่ดีเคารพพ่อตาอยู่หรอก แต่ดูพ่อตาเขาสิ อ่อนข้อให้ทีไรเป็นข่มเขาตลอด จะเอ็นดูรักเขาเป็นลูกชายคนหนึ่งหน่อยก็ไม่ได้ แต่ก็เอาเถอะ ไหนๆ พ่อตาก็ยอมให้แต่งงานกับลูกสาวแล้ว ไว้เขาจะทำหลานเป็นกาวเชื่อมใจพ่อตากับลูกเขยละกัน

                เสียงหัวเราะของผู้กองนทีทำให้ธารธาราค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น เธอกระพริบตาถี่ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ขยับตัวไปไหนเพราะรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวโดยเฉพาะที่เนื้อนวลกลางกาย มันทั้งเจ็บทั้งระบมเพราะกว่าจะได้หลับได้นอนเธอก็ถูกกวนจนเกือบเช้า แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเหตุการเมื่อคืนนี้ พ่อหนุ่มนักรักของเธอเอวดีสมกับที่เขาคุยเอาไว้เลย เอวดีจนเธอกลัวเพราะถ้าเขาได้ขึ้นแล้วก็ยากที่จะลง

                “ตื่นแล้วหรอ” เสียงที่เอ่ยถามอ่อนโยนจนธารธาราแอบอมยิ้มอยู่คนเดียว แต่ก็ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาเพราะความเขินอาย

                “ยังเช้าอยู่เลย นอนต่อเถอะนะพี่ส่งข้อความบอกหมอชัชให้แล้วว่าวันนี้ธาราจะลาหยุด เพราะพี่ไข้ขึ้น”

                “พี่นทีไข้ขึ้นหรอคะ” พอได้ยินแบบนี้ธารธาราก็รีบลุกขึ้นนั่งทันทีแล้วดึงผ้าห่มมาห่อตัวเอาไว้เพื่อจะดูอาการของสามีด้วยความเป็นห่วง มือบอบบางยื่นมาจับแก้มของเขาเพื่อดูว่าเขาตัวร้อนหรือเปล่า

                ผู้กองนทีได้แต่นอนนิ่งๆ ขณะที่เมียรักของเขากำลังจับแก้มไปมา สีหน้าของเธอดูจะห่วงใยเขาอย่างสุดๆ เขาก็เลยขยับตัวไปนอนหนุนตักของเธอเอาไว้แล้วกอดรอบเอวบาง มีความสุขที่สุดเลยตอนนี้

                “ตัวก็ไม่ร้อนนี้คะ ไข้ขึ้นตรงไหนกัน”

                “ป่วยการเมืองไม่ได้หรอ วันนี้ขอขี้เกียจหนึ่งวันได้มั้ย พี่อยากนอนอ้อนเมีย” ธารธาราหัวเราะออกมาเบาๆ ที่ได้ยินแบบนี้แล้วกอดเขาที่นอนหนุนตักของเธออยู่

                “ทหารอู้งาน”

                “ขอแค่วันเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะกลับไปทำหน้าที่ให้ดีเลยเมียจ๋า”

                “ทหารอะไรขี้อ้อนจัง” ธารธาราว่า ได้เห็นเขานอนยิ้มให้และทำแก้มป่องอ้อนเธอก็ได้แต่มองเขาอย่างมีความสุข แก้มนวลเรื่อสีตลอดเวลา แม้จะเจ็บระบมที่กายแต่มันก็เป็นความเจ็บที่เกิดจากความสุข ตอนนี้เธอเป็นเมียของเขาเต็มตัวแล้ว ชีวิตคู่ของเธอกำลังจะเริ่มขึ้น

                “เมื่อคืนนี้พี่กวนธาราหนักไปมั้ย ยังเจ็บอยู่รึเปล่า มาๆ เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้” ว่าแล้วคนที่นอนหนุนตักของเมียอยู่ก็ทำท่าจะเปิดผ้าห่มที่เธอใช้ห่อตัวอยู่ออกจนธารธาราต้องรีบผลักเขาออกแล้วกำชายผ้าห่มเอาไว้แน่น

                “ไม่เอา”

                “ไม่เอาได้ไง ทีเมื่อคืนยังเอาตั้งหลายรอบเลย”

                “พี่นที!

                “หึๆๆ มาทำลูกกันต่อเถอะ” ผู้กองนทีรีบลุกขึ้นนั่งแล้วจะตะคุบเมียรักกินธารธาราเลยต้องรีบถอยหลบเขาอยู่บนเตียง จะลงจากเตียงก็ไม่ได้เพราะเขาขวางทางเอาไว้ตลอด จนสุดท้ายเธอก็หลบเขาไม่พ้น ถูกพ่อสามีตัวดีดึงตัวเข้าไปกอดจนได้ แล้วพอเขากอดเธอได้เขาก็หอมแก้มเธอเสียฟอดใหญ่

                “พี่รักธารามากนะ เมื่อคืนนี้พี่มีความสุขมากเลย” ปากบอก แต่ใบหน้าก็ยังซุกไซ้คลอเคลียเธอไม่เลิก ธารธาราเลยหนีเขาไปไหนไม่รอด

                “พี่นทีอยากได้ยาคลายกล้ามเนื้อแก้เอวเคล็ดมั้ยคะ” เธอถามยิ้มๆ คนที่ยังซุกไซ้เธออยู่ก็เลยทำหน้างอๆ ใส่

                “เอวพี่ยังดีอยู่ พี่ยังโยกเอวใส่ธาราได้อีกหลายรอบ รึจะลอง”

                “บ้า ขอธาราพักก่อนเถอะนะคะ” แค่นี้เธอก็ระบมจะแย่อยู่แล้ว “ตอนที่หลับอยู่ธาราได้ยินเหมือนพี่นทีจะคุยอยู่กับใครเลยค่ะ ใครหรอคะ”

                “คุยกับพ่อตาขาโหดน่ะ”

                “คุณพ่อ!” จริงสิ! เพราะที่นี่มีเรื่องวุ่นๆ ตลอดเธอเลยไม่ได้บอกผู้เป็นพ่อว่าตอนนี้เธอกับเขาคืนดีกันแล้วและจดทะเบียนสมรสกันแล้วด้วย ครั้งล่าสุดที่เธอบอกพ่อก็คือเขายังโกรธและงอนเธอไม่หาย นี่พ่อของเธอจะโทรมาต่อว่าอะไรเขารึเปล่าเนี่ย

                “พ่อว่ายังไงบ้างคะ พ่อด่าว่าอะไรพี่นทีรึเปล่า”

                “เปล่าหรอก” ความจริงก็ด่าอยู่หรอก แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้เพราะกลัวว่าเธอจะไม่สบายใจ เพราะตอนนี้เขากับพ่อตาคุยกันรู้เรื่องแล้ว อีกอย่าง...ถ้าเขาบอกว่าเขาขู่พ่อของเธอไปเธอต้องโกรธเขาจนไม่ยอมทำลูกกับเขาอีกแน่ๆ

                “พี่กับคุณพ่อคุยกันเรื่องงานแต่งน่ะ ท่านบอกว่าหาฤกษ์ให้ได้แล้วเป็นอีกสามเดือนข้างหน้า ไม่ช้าแล้วก็ไม่เร็วดี เพื่อนๆ พี่จะได้หาวันลางานกันทัน”

                “พ่อไม่ว่าอะไรพี่นทีเลยหรอคะ” ธารธาราหรี่ตามองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

                “ก็...ก็ว่าบ้างแหละนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็ไม่มีอะไร แกก็บ่นของแกไปตามประสาคนแก่หวงลูก แต่พอพี่อธิบายด้วยเหตุผลและบอกว่าตอนนี้ธารากับพี่เราเป็นผัวเมียกันแบบลึกซึ้งมากๆ แล้วท่านจะขัดอะไรได้ นี่พี่ยังบอกคุณพ่อด้วยนะว่าให้รออุ้มหลาน พ่อธาราดีใจใหญ่เลย”

                “แน่นะคะ” เธอชี้นิ้วถามเขา

                “แน่สิ ตอนนี้สงครามของพี่กับพ่อธาราสงบลงแล้วนะ กลับสู่สันติสุขอีกครั้ง” เขายิ้มแป้นบอก แต่ธารธาราก็ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ พ่อของเธอยอมรับเขาแล้วอันนี้เธอรู้ แต่จะไม่มีทะเลาะกันบ้างเลยหรอ ขิงก็ราข่าก็แรงด้วยกันทั้งคู่ พี่เขยของเธอสองคนไม่มีใครกล้างัดข้อกับพ่อของเธอเลย เพิ่งจะมีเขานี่แหละคนแรก

                “ตอนนี้เรื่องทุกอย่างลงตัวหมดแล้ว ถึงตอนนี้พ่อธาราจะยังมีเคืองๆ พี่ไปบ้าง แต่พี่สัญญากับธาราเลยนะว่าอีกไม่นานพี่กับพ่อธาราเราจะซี้ปึกกันให้ได้ พี่จะไม่กวนประสาทพ่อธาราอีกแล้ว เราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นไปด้วยกัน พอเรามีลูก ลูกของเราจะเข้ามาเติมเต็มชีวิตคู่ให้กับเรามากขึ้น ผู้พันกับหมอแก้มเจอกันได้แค่ไม่กี่เดือนก็แต่งงานกัน จนตอนนี้มีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกๆ น่ารักๆ ไว้อุ้มชู คู่ของเราก็เหมือนกัน ถึงเราจะเจอกันยังไม่ถึงปี แต่เราก็จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกับครอบครัวของผู้พันให้ได้นะ”

                “ครอบครัวที่มีพี่นทีเป็นผู้นำ ธาราเชื่อค่ะว่าครอบครัวของเราจะอบอุ่นและน่ารัก ธาราจะดูแลพี่นทีกับลูกให้ดี จะรักพี่นทีให้มากๆ กว่านี้เลยค่ะ” ธารธาราหันมายิ้มสบตากับเขา ผู้กองนทีจึงกระชับกอดเธอเอาไว้แน่น

                “ขอบคุณนะที่ให้พี่เป็นผู้นำ เป็นช้างเท้าหน้าดูแลธารากับลูก”

                “ไม่เป็นไรค่ะ ธาราเชื่อว่าพี่นทีจะสร้างครอบครัวที่มีความสุขได้ พี่นทีเป็นช้างเท้าหน้าเดินนำครอบครัว แต่ถ้าวันไหนที่พี่นทีหลงทางหรือออกนอกลู่ออกนอกทาง เดี๋ยวควาญช้างอย่างธาราจะเอาตะขอบังคับช้างสับหัวพี่นทีเองค่ะ รับรอง พี่นทีไม่กล้าพาครอบครัวหลงทางอีกแน่” เธอแสยะยิ้มอย่างข่มขวัญเขาเต็มที่ สีหน้าท่าทางเอาจริงจนผู้กองนทีถึงกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ธารธาราจึงคล้องแขนขึ้นกอดรอบคอเขาเอาไว้

                “พี่นทีมีเมียเป็นทั้งพยาบาลแล้วก็ทหารนะคะ เพราะงั้นอย่าหือกับเมีย ต้องรักเมีย เชื่อฟังเมียให้มากๆ นะคะ แล้วธาราจะคลอดลูกน่ารักๆ ให้ค่ะ” เดี๋ยวสิ! ทำไมเมียเขายิ้มน่ากลัวแบบนี้ นี่สินะ มนุษย์เมียที่ผู้พันกรันณ์เคยบอกให้เขาระวังตัวเอาไว้ นี่แค่ได้เป็นเมียคืนเดียวก็ขู่ผัวขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย

                “จ้าๆๆ พี่จะเชื่อฟังเมียพี่ให้มากๆ แต่ว่า...ถ้าธาราจะคลอดลูกน่ารักๆ ให้พี่งั้นธาราก็ต้องท้องก่อนนะ มา! พี่ว่าเรามาทำลูกกันต่อเถอะ ตะกี้นี้พี่ก็โม้กับพ่อตาไปตั้งเยอะว่าจะมีหลานให้ เดี๋ยวจะเสียคำพูดเอา มาเถอะเมียจ๋า เรามาแซ่บกันต่อ” แล้วภารกิจการทำลูกรับเช้าวันใหม่ก็เริ่ม แม้จะยังระบมไปทั้งตัวแค่ไหนแต่ธารธาราก็ต้องยอมแหละเพราะเธอไม่อาจต้านทานความอยากมีลูกจัดของเขาได้ เธอมองไปที่ภาพของชาวแก๊งฟันน้ำนมที่ติดอยู่ผนังห้องนอน เด็กๆ ทุกคนน่ารักกันมาก และอีกไม่นานเธอคิดว่าแก๊งฟันน้ำนมคงต้องมีสมาชิกเพิ่งแน่ๆ สมาชิกใหม่ที่เป็นลูกของเธอกับสามีสุดที่รักคนนี้

 

                หลังจากที่ลงเอยกันได้ผู้กองนทีกับธารธาราก็ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอย่างมีความสุขที่นราธิวาส ความเอวดีของพ่อหนุ่มนักรัก หนุ่มโสดคนสุดท้ายของแก๊งประสบความสำเร็จในเดือนที่สองหลังจากที่จดทะเบียนสมรสกับธารธารา เมื่อเธอตั้งท้องขึ้นมาสมใจเขา แล้วแจ๊กพ็อตยิ่งกว่านั้นเมื่อชัชพลที่ตรวจท้องของธารธาราบอกว่าในท้องของเธอเขาได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยๆ กำลังเต้นอยู่สองดวง นั่นหมายความว่าผู้กองนทีได้ลูกฝาแฝด งานนี้คุณพ่อคนใหม่ดีใจจนแทบจะปิดฐานเลี้ยง ว่างจากงานเมื่อไหร่เป็นต้องมาคอยตามประกบเมียรักตลอด เห่อทั้งลูก เห่อทั้งเมีย ปืนผาหน้าไม้ก็ไม่ยอมให้เมียแตะ กลัวว่าจะกระเทือนถึงลูก ห่วงว่าลูกแฝดจะตกใจเสียงปืนเอาตลอด และความเห่อลูกนี้ก็ทำให้ทั้งผู้กองจิรพัฒน์กับอานัสหมั่นไส้เขาไปตามๆ กัน แหม ท้องทีหลังคนอื่นแต่ได้ลูกแฝดแล้วทำทีมาคุยนะ ส่วนอานัสที่ผ่านหลักสูตรจู่โจมได้หัวเสือมาประดับบนอกเสื้อก็กลับมาดูแลพริ้มเป็นอย่างดี ทั้งดูแลเมีย ทำงานและเรียนต่อในระดับปริญญาตรีไปด้วย แม้จะเหนื่อยแต่อานัสก็สู้ไม่ถอยเพราะเพื่อเมียกับลูกแล้วเขาสู้ตาย จนผู้การเศรษฐาผู้เป็นพ่อตาเอ็นดูลูกเขยสุดขยันคนนี้นัก

                งานแต่งงานของผู้กองนทีจัดขึ้นอย่างใหญ่โตสมกับที่เคยคุยโม้กับพ่อตาเอาไว้ พ่อตารังเกียจเขานัก ไม่ยอมรับเขา เขาก็เลยต้องทำให้พ่อตายอมรับเขาให้มากขึ้น ให้ภูมิใจกับลูกเขยคนนี้ให้ได้ และทันทีที่เห็นว่าเถ้าแก่ของเจ้าบ่าวเป็นถึงท่านนายพลปภพ นายทหารชั้นผู้ใหญ่ที่ทั้งประเทศต่างก็ให้ความเคารพและยำเกรง ชลชาติก็แทบจะพูดอะไรไม่ออก ลูกเขยคนเล็กนี่มันเส้นใหญ่มากจริงๆ เอาคนสำคัญของประเทศขนาดนี้มาสู่ขอลูกสาวของเขาได้ด้วย แค่นั้นยังไม่พอ เพื่อนฝูงของเจ้าบ่าวต่างก็เป็นทหาร ตำรวจยกพลกันมาทั้งสี่เหล่าทัพ แต่ละคนต่างก็มียศและตำแหน่งไม่ธรรมดาทั้งนั้น งานนี้บอกได้คำเดียวว่าพ่อตาอย่างเขาไม่กล้าด่าว่าลูกเขยอีกเลย เช่นเดียวกับเสี่ยประกิตที่ถูกเชิญให้มาร่วมงานแต่งครั้งนี้ด้วย แต่พอรู้ว่าเถ้าแก่ฝ่ายเจ้าบ่าวเป็นใคร และใหญ่มากแค่ไหนเสี่ยประกิตก็ไม่กล้าอยู่ในงานนาน ทหารตำรวจยั้วเยี้ยแบบนี้ เห็นแล้วก็ทำให้หายใจไม่คล่อง

                ไฮไลท์ของงานแต่งก็คงจะหนีไม่พ้นพิธีลอดซุ้มกระบี่ของเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่มีเพื่อนๆ ทหารตำรวจมาทำซุ้มกระบี่ให้ถึงเก้าคู่ด้วยกัน ความยิ่งใหญ่และมีเกียรติของพิธีอันศักดิ์สิทธิ์นี้ทำให้ชลชาติถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาอย่างซาบซึ้งใจ ไม่คิดว่าไอ้ลูกเขยเวรที่เขาด่ามัน เกลียดขี้หน้ามันแทบตายมันจะรักและให้เกียรติลูกสาวของเขาถึงขนาดนี้ ถ้านายทหารหรือตำรวจคนนั้นไม่รักเมียของเขามากจริงๆ และยกย่องเธออย่างสุดๆ พิธีลอดซุ้มกระบี่แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นแน่ ถึงลูกเขยของเขามันจะชอบกวนตีนไปบ้าง แต่ถ้ามันจะรักลูกสาวของเขามากมายขนาดนี้เขาก็ดีใจหนักหนาแล้ว เอาเถอะ ต่อไปนี้เขาจะมองไอ้ลูกเขยคนนี้ในแง่ดีบ้างก็แล้วกัน

                “เอ้า! ดื่มให้เจ้าบ่าวคนสุดท้ายในแก๊งหน่อยเร้ว ได้เมียกับเขาซักที” ผู้กองคณินว่าขึ้นพลางชูแก้วเครื่องดื่มอย่างยินดีกับเพื่อนรัก พาให้เพื่อนๆ คนอื่นๆ พากันเฮลั่นกับเจ้าบ่าวรถด่วนขบวนสุดท้าย

                “คนสุดท้าย แต่ได้ลูกแฝดเว้ย รีบๆ ตามมานะเพื่อน” ผู้กองนทีได้ทีข่มเพื่อนคู่หูอย่างสะใจ มาช้าแต่มานะ ซ้ำยังมาแบบแพ็คคู่ซะด้วย ผู้กองคณินได้ยินเพื่อนข่มแบบนี้แล้วก็ชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ทันทีก่อนจะเดินหนีออกไปจากโต๊ะเพื่อนฝูงแล้วตรงเข้าไปดึงเอาขวัญตาเข้ามาหา ซึ่งเธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะกับบรรดาพี่สาวและเอกพล

                “ไปหนูจ๋า พี่ว่าเรากลับกันเถอะ”

                “อ้าว จะรีบกลับไปไหนล่ะ นานๆ ทีหนูกับเจ๊เอกี้จะได้เจอกันขอคุยให้หายคิดถึงก่อนสิ”

                “นี่ไม่ได้ยินที่ผู้กองนทีข่มพี่หรอ”

                “พี่ผู้กองนทีว่าอะไรพี่จ๋าของขวัญ เดี๋ยวเถอะ” เธอหันไปเท้าสะเอวใส่เจ้าบ่าวของงานในคืนนี้จนเพื่อนๆ เจ้าบ่าวพากันหัวเราะออกมาให้กับท่าทีฉุดจัดของเมียเด็กของผู้กองคณิน

                “พี่บอกพี่จ๋าของเราไปว่าถึงพี่จะแต่งงานทีหลังแต่พี่ก็ได้ลูกทีเดียวถึงสองคนเลยนะ พี่จ๋าของเรามันสู้พี่ไม่ได้ แน่จริงรีบๆ มีน้องให้มารีนสิ” แล้วเสียงหัวเราะก็ลั่นขึ้น ผู้กองคณินเลยหันมามองหน้ากับขวัญตาอย่างเจ็บใจ

                “ปะหนูจ๋า ไปทำน้องให้มารีนกัน” ว่าแล้วก็ทำท่าจะลากเอาเมียเด็กของตัวเองไปทำลูก ขวัญตาที่ยังคงเท้าสะเอวมองผู้กองนทีอย่างเอาเรื่องอยู่ก็เลยหันมากอดแขนสามีของตัวเองเอาไว้แน่นพร้อมกับลูบหน้าท้องที่แบนราบของตัวเองไปมาเบาๆ

                “พี่ผู้กองนทีอย่ามาข่มพี่จ๋าของขวัญนะ พี่ผู้กองนทีเอาชนะพี่จ๋าของขวัญไม่ได้หรอกเพราะตอนนี้ขวัญท้องได้สองเดือนแล้ว เนี่ย ลูกคนที่สองของพี่จ๋า” ว่าแล้วก็เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ใครก็ตามห้ามมาว่าอะไรพี่จ๋าของเธอเด็ดขาด ส่วนผู้กองคณินที่ได้ยินแบบนี้ถึงกับอ้าปากค้างทำตาโตทันทีขณะหันมามองเมียเด็กของตัวเอง เมื่อกี้นี้เธอว่าอะไรนะ

                “หนูจ๋า...วะ...ว่าอะไรนะเมื่อกี้นี้” ลูกงั้นหรอ ลูกอีกคน...

                “แฮ่ๆๆ หนูกะว่าจะบอกในวันเกิดของพี่จ๋าเดือนหน้า แต่ว่า...พี่ผู้กองนทีอยากมาว่าพี่จ๋าของหนูก่อน หนูก็เลย...อุ๊บ!” แล้วขวัญตาก็ต้องอึ้งตะลึงงันเมื่อจู่ๆ ผู้กองคณินก็ก้มลงมาจูบเธอในทันทีทันใด แย่งซีนเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวมันซะเลยก่อนที่เขาจะถอนจูบออกแล้วรวบเอาเธอเข้าไปกอดเอาไว้แน่น

                “ดีจังเลย นี่มารีนกำลังจะมีน้องหรอ ดีจังเลยพี่จะมีลูกอีกคนแล้ว หนูจ๋าของพี่เก่งที่สุดเลย” เขาบอกเธออย่างดีใจแล้วก็หอมแก้มเธอไม่หยุดจนขวัญตาอายคนทั้งงานแล้ว แต่แหม...ที่เธอท้องลูกคนที่สองเนี่ย เธอไม่ได้เก่งหรอก เขาต่างหากที่เก่ง ขยันทำทุกวันจะไม่ท้องได้ยังไงกันล่ะ แบบนี้หัวปี ท้ายปีชัดๆ มารีนยังอายุได้ไม่ทันครบขวบเลย มีน้องซะแล้ว

                ข่าวดีของขวัญตาทำให้ทุกคนยินดีกับเธอด้วย คราวนี้ผู้กองคณินไม่กลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนๆ แล้วเพราะต้องคอยดูแลเมียของตัวเองอย่างใกล้ชิด ผู้กองนทีเลยหันมาทางธารธาราที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา

                “ลูกเรากับลูกผู้กองคณินใครจะคลอดก่อนกัน”

                “คงของผู้กองคณินก่อนค่ะ น้องขวัญท้องสองเดือนแล้วนะคะ แต่ของเราแค่เดือนกว่าๆ เอง” ธารธารายิ้มบอกสามี แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นสามีทำหน้าเจ็บใจใส่เพื่อนรัก หนอย งั้นก็หมายความว่าผู้กองคณินมันแซงหน้าเขาอย่างนั้นสิ โธ่เว้ย! อุตส่าห์จะข่มมันซักหน่อย

                “สองคนนั้นเขาแข่งกันมีลูกแล้ว พวกเราจะไม่ลงสนามแข่งบ้างหรอครับ” ผู้กองไกรจักรหันมาถามผู้พันคีรินทร์กับผู้พันกรันณ์ที่นอกจากจะควงเมียคนสวยมาแล้วยังหอบหิ้วลูกๆ มาร่วมงานด้วย ตอนนี้แฝดน้อยกำลังให้แม่แก้มป้อนข้าวอยู่ ส่วนสไนเปอร์พ่อรันอุ้มไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เพราะความสวยและน่ารักของสาวน้อยเป็นที่สนใจของแขกทุกคนในงาน คุณพ่อที่หวงลูกสาวจัดเลยไม่ยอมให้ลูกอยู่ห่างกาย

                “แค่ที่มีอยู่ก็เลี้ยงให้รอดก่อนเถอะ” ผู้พันคีรินทร์ว่าพลางป้อนนมให้นาวิกแล้วก็ป้อนข้าวรีคอนไปด้วยเพราะตอนนี้หมอเอื้อยกับฟ้ามุ่ยกำลังนั่งเมาท์กันอย่างออกรสออกชาติ ดูมีความสุขกันเหลือเกินเมื่อทิ้งลูกๆ ให้พวกเขาดูแล

                “นั่นสิ” ผู้กองไกรจักรเองก็ไม่ต่างกันเมื่อสองแขนของเขาต้องอุ้มลูกชายคนเล็ก น้องพลร่มเอาไว้เพราะหนูน้อยทำท่าจะแหกปากร้องออกมาอยู่ลอมล่อ ส่วนอรินที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาก็อยากจะเล่นกับพี่สไนเปอร์ อุตส่าห์ขนเอาของเล่นมาเผื่อตั้งมากมาย แต่พอพี่สาวแยกเขี้ยวใส่อย่างดุๆ อรินก็ผวาจนต้องรีบโผเข้าไปกอดพ่อของตัวเองเอาไว้แน่น

                “รู้งี้น่าจะฝากให้แม่ของผู้กองคณินดูแลเจ้าแฝดกับสไนเปอร์ให้” ผู้พันกรันณ์ว่า เพราะตอนนี้แม่ของผู้กองคณินย้ายกลับมาอยู่ที่เมืองไทยถาวรแล้วหลังจากที่สามีชาวอเมริกาเสียชีวิตและตอนนี้แม่ของผู้กองคณินก็ได้ซื้อบ้านอยู่ใกล้ๆ กันเพื่อจะได้มาช่วยดูแลหลานสาวอย่างน้องมารีนยามที่ผู้กองคณินกับขวัญตาต้องทำงานอยู่ที่ฐาน ตอนนี้น้องมารีนเลยอยู่กับคุณย่าที่กรุงเทพฯ เปิดโอกาสให้พ่อกับแม่เดินควงกันมางานแต่งที่ตราดโดยที่ไม่ต้องกระเตงลูกมาเลี้ยงอย่างพวกเขา

                “คุณพ่อขา ไนเปอร์อยากไปหาคุณอาผู้หญิง” สไนเปอร์พูดขึ้น วันนี้คุณอาผู้หญิงสวยมากเลย แต่ก็ดูจะยุ่งๆ กันเพราะไม่เห็นคุณอานทีกับคุณอาผู้หญิงจะมาเล่นกับตนซักที

                “ไม่เอา คนเยอะอยู่กับพ่อดีกว่า” คนหวงลูกบอก

                “มึงก็ปล่อยๆ ลูกบ้างเถอะ จะหวงอะไรนักหนา” ผู้พันคีรินทร์ว่าน้องเขยจนผู้กองนทีหันมาได้ยินเข้าก็เลยรีบลุกขึ้นมาหา เพราะวันนี้เขายุ่งๆ อยู่เลยยังไม่มีโอกาสได้มาเล่นกับหลานสาวคนโปรด

                “เดี๋ยวผมดูแลไนเปอร์ให้เองครับผู้พัน” เขาบอกพลางทำยื่นมือมาหาสไนเปอร์ หลานสาวตัวน้อยก็เลยชูมือขึ้นจะให้เขาอุ้ม แต่คนเป็นพ่อก็ยังหวงลูกจัดไม่ยอมส่งลูกสาวให้ผู้กองนทีอุ้มง่ายๆ ธารธาราก็เลยเดินเข้ามาหาสไนเปอร์อีกคน

                “ไนเปอร์ขา มาหาคุณอาสิคะ” พอธารธารามาเรียกหลานซะเองผู้พันกรันณ์ก็ไม่กล้าหวงลูกอีก สุดท้ายก็ยอมส่งสไนเปอร์ให้ธารธาราแต่โดยดี หากแต่ก็ยังคงมองตามลูกสาวตลอดราวกับกลัวว่าจะมีคนแปลกหน้ามาขโมยนางไม้น้อยแสนสวยของเขาไป

                พอได้มาอยู่กับคุณอานทีและคุณอาธารธาราสไนเปอร์ก็ดูจะชอบใจมากเพราะนี่เป็นอีกครั้งที่ตนได้เห็นคุณอานทีมีคุณอาผู้หญิงแล้ว เมื่อก่อนตนมักจะเห็นคุณอานทีอยู่คนเดียวตลอด

                “ไนเปอร์อยากมีน้องมั้ยคะ” ผู้กองนทีถามพลางอุ้มหลานสาวขึ้นมานั่งบนตัก

                “อยากค่ะ ตอนนี้ไนเปอร์มีน้องนาวิก น้องอริล น้องพลร่มกับน้องมารีน ไนเปอร์อยากมีน้องอีกเยอะๆ” ว่าแล้วก็กางมือออกบ่งบอกให้รู้ว่าตนอยากมีน้องหลายๆ คน ผู้กองนทีก็เลยดึงมือน้อยๆ ของหลานมาแตะที่หน้าท้องของธารธาราเบาๆ

                “งั้นไนเปอร์ก็จะมีน้องหลายๆ คนสมใจแล้วนะลูก รู้มั้ยว่าในท้องของคุณอาธาราน่ะ มีน้องของไนเปอร์อยู่ถึงสองคนเลยนะ”

                “น้องหรอคะ”

                “ใช่ค่ะ น้องฝาแฝด”

                “แบบพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์หรอคะ”

                “ช่าย” พอคุณอานทีตอบสาวน้อยก็ฉีกยิ้มแฉ่นอย่างดีใจทันทีที่จะได้มีน้อง

                “น้องชื่ออะไรหรอคะ” พอหลานถามแบบนี้ ผู้กองนทีกับธารธาราก็มองหน้ากันอย่างยิ้มๆ สมาชิกแก๊งฟันน้ำนมทุกคนต่างก็มีชื่อเป็นหน่วยรบพิเศษ แล้วผู้กองนทีจะพลาดได้อย่างไรกันเมื่อเขาคิดชื่อเอาไว้ก่อนที่เมียจะท้องเสียอีก

                “น้องชื่อนาวีกับเนวี่ รู้มั้ยว่าแปลว่าอะไร”

                อืม...ชื่อแบบนี้เหมือนจะเคยได้ยินคุณอาคเชนทร์เพื่อนของพ่อรันพูดถึงอยู่บ่อยๆ นะ

                “แปลว่าทหารเรือค่ะ”

                “ใช่แล้ว เก่งมาก” พอคุณอาชมสาวน้อยก็ตบมือเปาะแปะอย่างดีใจที่ทายถูก ไม่เสียแรงที่เคยตามพ่อรันไปเที่ยวเกาะพระบ่อยๆ แล้วได้เจอกับเพื่อนๆ ของพ่อรันที่นั่นโดยเฉพาะคุณอาคเชนทร์

                “แล้วทำไมน้องถึงเข้าไปอยู่ในท้องคุณอาได้ล่ะคะ คุณอาทำยังไงหรอ” คำถามซื่อๆ ของเด็กน้อยทำเอาผู้ใหญ่ทุกคนได้แต่พากันทำหน้าไม่ถูก ผู้พันคีรินทร์หัวเราะออกมาลั่นในทันที

                “เอาสิ ตอบหลานให้ได้นะ” เขาบอกจนธารธาราหน้าแดงจัด

                “เออ...ก็แต่งงานกันไงครับ พอแต่งงานแล้วก็จะมีน้อง” ผู้กองนทีตอบแบบเลี่ยงๆ แต่สาวน้อยก็ฉลาดเกินกว่าที่จะเชื่อแบบนั้น

                “แล้วทำไมคุณอาอานัสกับคุณอาพริ้มยังไม่ได้แต่งงานกันถึงมีน้องได้ล่ะคะ”

                “เออ นั่นสิ สงสัยเหมือนกันนะเนี่ย” ผู้กองไกรจักรว่าอีกคนก่อนจะหัวเราะออกมากับผู้พันกรันณ์ ดูซิว่าพ่อหนุ่มนักรักจะตอบหลานได้มั้ย

                “นี่ เป็นพยาบาลไม่ใช่หรอ ตอบหลานแทนพี่หน่อยสิ” สุดท้ายจนปัญญาก็ต้องหันมาขอให้เมียช่วย ธารธาราก็ยิ่งกดดัน โธ่ ให้เธอมาพูดอะไรก็ไม่รู้

                “เอาไว้โตเป็นสาวก่อนค่อยอยากรู้” เธอก้มลงมาบอกหลาน

                “ไนเปอร์โตแล้วนะคะ คุณปู่บอกว่าไนเปอร์โตเป็นสาวแล้ว” คนโตเป็นสาวเชิดหน้าว่าให้ทุกคนพากันหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดู โถๆๆ

                “งั้นก็ต้องมีแฟนก่อน” ผู้กองนทีบอกหลาน “โตเป็นสาวแล้วก็มีแฟน เดี๋ยวก็รู้”

                “แล้วต้องทำยังไงถึงจะมีแฟนล่ะคะ”

                “พอเลย! หยุดพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว” ผู้พันกรันณ์สุดจะทน ไม่รู้เอาอะไรมาสอนนางไม้น้อยของเขากัน “สอนอะไรให้หลานก็ไม่รู้ อย่ามาเสี้ยมนะ” เขาว่าแล้วอุ้มลูกสาวมากอดเอาไว้แน่น

                “ไม่ต้องอยากรู้หรอกลูกว่าทำยังไงถึงจะมีแฟน มีแฟนแล้วไม่ดีหรอก สู้อยู่กับพ่อรันก็ไม่ได้ ในโลกนี้ไม่มีใครจะรักไนเปอร์ได้เท่าพ่อรันกับแม่แก้มอีกแล้ว”

                “พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ด้วยนะคะ”

                “ใช่ค่ะ พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ด้วย ตอนนี้ไนเปอร์ไม่มีแฟน ไนเปอร์มีพ่อรัน แม่แก้ม พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ ไนเปอร์มีความสุขมั้ยคะ”

                “มีค่ะ โดยเฉพาะได้กอดกับแม่แก้ม”

                “ใช่มั้ยล่ะ เพราะงั้นไนเปอร์ก็ไม่จำเป็นต้องมีแฟนหรอก อยู่กับพ่อรันกับแม่แก้มไปแบบนี้แหละนะดีที่สุดแล้ว เชื่อพ่อสิ”

                “ค่ะ ไนเปอร์เชื่อพ่อรัน” ว่าแล้วก็กอดพ่อรันเอาไว้แน่นอย่างออดอ้อน ทุกๆ คนเลยได้แต่ส่ายหน้าให้กับความหวงลูกของผู้พันกรันณ์ เมื่อก่อนว่าหวงเมียหนักแล้ว กับลูกนี่ยิ่งหวงมากกว่า แล้วแบบนี้จะมีลูกเขยกับเขามั้ยล่ะเนี่ย

                “ต๊าย ฟังพี่รันสอนลูกสิ พิลึกคนจริงๆ” ขวัญตาว่า เรื่องหวงลูกนี่ไม่เป็นรองใครเลยนะ ราชาวดีที่นั่งป้อนข้าวแฝดน้อยทั้งสองเลยได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ขณะมองสามีสอนลูก ตั้งแต่เข้างานมาเขาก็อุ้มลูกสาวไม่วางเลย ยิ่งมีเพื่อนๆ ของเขาเข้ามาทักทายกับสไนเปอร์เขาก็ยิ่งหวง

                “ได้ข่าวว่าเราก็หวงน้องมารีนเหมือนกันไม่ใช่หรอยะ” หมอเอื้อยว่า

                “หวงนิดเดียวค่ะ เพราะที่เหลือคุณลุงรันหวงแทนแล้ว ทั้งลูกสาว หลานสาว ลุงรันหวงจัด” ขวัญตาว่าก่อนจะหันมาทางอานัสกับพริ้ม ซึ่งได้ข่าวว่ารอลูกคลอดแล้วถึงจะแต่งกัน ดูซิ ไม่ได้ข่าวตั้งนาน พอได้ข่าวอีกทีก็มีเมียมีลูกซะแล้ว

                “แล้วนี่อานัสจะไปเรียนหลักสูตรส่งทางอากาศเมื่อไหร่ จะเรียนรุ่นที่จะมาถึงนี่เลยใช่มั้ย” เธอถามอย่างห่วงใยตามประสาเพื่อน อานัสที่นั่งลูบท้องพริ้มเบาๆ อยู่เลยหันมาพยักหน้าตอบ

                “ใช่ อยากรีบๆ ฝึกน่ะจะได้มีเวลามาดูแลคุณพริ้มกับลูกไวๆ” เขาหันมายิ้มให้พริ้ม “แล้วขวัญมีอะไรจะแนะนำเราบ้างมั้ย เรียนกระโดดร่มนี่มันยากรึเปล่า”

                “ไม่ยากเลย ง่ายกว่าฝึกทหารพรานซะอีก”

                “มีเคล็ดลับในการเรียนจะบอกเรามั้ย”

                “เคล็ดลับหรอ...มีสิ” ว่าแล้วเธอก็หันมาทางสามีที่นั่งดูแลเธออยู่ข้างๆ ก่อนจะตอบเพื่อน “เคล็ดลับในการเรียนกระโดดร่มก็คือ...มีครูฝึกที่ทั้งเก่งแล้วก็ดี เวลาเรียนแล้วก็ฝึกเหนื่อยๆ เนี่ย แค่ได้มองหน้าครูฝึกก็หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งแล้ว”

                “ฮิ้วววววว” เสียงแซวดังขึ้นรอบโต๊ะทำเอาครูฝึกของเธอเขินจนหน้าแดงแล้วรวบเอาเธอเข้าไปกอดเอาไว้ไม่ยอมให้ห่างกายเพราะเรื่องราวตอนที่ขวัญตาเรียนกระโดดร่ม มันเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุดของผู้กองคณิน

                “หมั่นไส้ มิน่าล่ะตอนโดนครูฝึกสั่งซ่อมเกือบทุกวัน ถึงหล่อนจะเอาแต่บ่นๆๆ แต่ดูๆ แล้วท่าจะมีความสุขอยู่ไม่น้อย นี่ก็คงจะถูกครูฝึกของหล่อนเขาสั่งซ่อมทุกวันล่ะสิ ซ่อมอีท่าไหนยะยัยชะนีจิ๋วถึงได้มีน้องเร็วแบบนี้”

                “ก็หลายท่าอยู่” ผู้กองคณินกลั้วขำขณะตอบเอกพล แล้วกอดคลอเคลียเมียเด็กของตัวเองอย่างไม่เกรงใจใครในขณะที่ขวัญตากลับเขินสุดๆ แก้มแดงๆ ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ ตาแก่วัยทองบ้า พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้

                “สงสัยยัยชะนีจิ๋วจะได้น้องเพราะของขวัญวันเกิดที่เจ๊ส่งไปให้ใช่มั้ย” เอกพลถามต่อให้ขวัญตาได้นึกถึงชุดนอนไม่ได้นอนที่เขาส่งมาให้ อ๊ายยยย ยัยเจ๊นี่พูดเรื่องอะไรก็ไม่รู้ เธอเขินจะแย่แล้วเนี่ย ก็เพราะไอ้ชุดนอนพวกนั้นแหละพี่จ๋าของเธอเลยจัดหนักจัดเต็มจนเธอแทบจะไม่ได้พักผ่อน ไม่รู้ไปเอาเรื่อวแรงมาจากไหน

                “ถ้าหลานคลอดเจ๊จะเป็นแม่ทูนหัวให้เอง”

                “พ่อทูนหัวดีกว่ามั้ง” ผู้กองนทีว่า ดูๆ แล้วท่าทางเอกพลน่าจะเป็นสาวจนยากจะกลับใจแล้ว เสียดายหน้าหล่อๆ หุ่นล่ำๆ ของมันชะมัด

                “อ๊าย! ขัดใจจริง” เอกพลว่าแล้วเบะปากใส่ผู้เป็นนายของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นไปที่โต๊ะเครื่องดื่ม ตั้งแต่เข้างานมาเขารู้สึกแปลกๆ ไม่หายเลย มันเหมือนกับว่ามีใครซักคนนี่แหละกำลังมองเขาอยู่ ในงานนี้ตำรวจทหารออกจะเยอะแยะ คงไม่ใช่พวกคนร้ายหรอก อีกอย่างท่านนายพลปภพกับคุณหญิงมาเองแบบนี้ ลูกน้องของท่านก็ต้องตามมาอารักษ์ขาเยอะแยะอยู่แล้ว แต่...ทำไมเขาถึงรู้สึกว่าถูกมองอยู่ตลอดเลยนะ ขนลุกไปหมดแล้วตอนนี้เนี่ย

                “เป็นอะไรรึเปล่าครับผู้หมวด” ระแวงอยู่ดีๆ ผู้กองจิรพัฒน์ที่ยืนคุยอยู่กับชัชพลก็เดินเข้ามาทักเขา เขาก็เลยหันไปมองรอบๆ ตัวอีกครั้งก่อนจะป้องปากกระซิบตอบ

                “ผมรู้สึกเหมือนกำลังถูกใครบางคนมองเลยครับ”

                “ใครกัน” ชัชพลถามกลับแล้วมองไปรอบๆ ตัวบ้าง เหตุการณ์ภายในงานก็ปกติดีนี่นา

                “มองแบบไหนหรอครับ” ผู้กองจิรพัฒน์ถามอีก ก่อนหน้านี้ยังเห็นเอกพลนั่งอยู่กับแก๊งทหารพราน นักรบแนวหน้าของประเทศอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงได้แยกตัวออกมากัน

                “ไม่รู้สิครับ มองแบบ...แปลกๆ จนผมขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย”

                “สาวๆ มองรึเปล่าคะ” ภรรยาของผู้กองจิรพัฒน์อดถามอย่างยิ้มๆ ไม่ได้ จนสามีของเธอกับชัชพลพากันหัวเราะออกมา

                “ชะนีมอง...หึ! ไม่ว่าจะเป็นชะนีตัวไหนก็ไม่มีวันได้เห็นขาอ่อนของผมหรอกครับคุณครู” ว่าแล้วเดินเชิดหน้ากลับไปนั่งกับขวัญตาอีกตามเดิมพร้อมกับเครื่องดื่มแก้วใหม่ สวนทางกับสองแฝดที่พอแม่แก้มป้อนข้าวให้จนอิ่มแล้วก็วิ่งไปอ้อนคุณย่าที่อีกโต๊ะต่อ ส่วนสไนเปอร์ก็ยังคงถูกพ่อรันกอดเอาไว้ตามเดิม

                “พี่ไนเปอร์ค้าบ อรินเอาเค้กมาให้ มากินเค้กด้วยกันจิ” อรินน้อยที่ได้เค้กงานแต่งของคุณอานทีกับคุณอาธารธาราเดินถือจานเค้กมาหาสไนเปอร์ที่ยังคงนั่งอยู่บนตักของพ่ออยู่ วันนี้ดูจะเอาใจพี่สาวเป็นพิเศษ

                “ไม่กิน” สไนเปอร์ตอบแล้วก็เชิดหน้าหนีจนอรินหน้าจ๋อย

                “เค้กอร่อยมากเลยนะค้าบ คุณอาธาราตักให้อรินตั้งชิ้นใหญ่ๆ”

                “ก็บอกว่าไม่กินไง แฮ่!” ว่าแล้วก็แยกเขี้ยวใส่อรินต่ออีกจนหนุ่มน้อยทำท่าจะร้องไห้ไปฟ้องคุณพ่อของตัวเองอยู่ลอมล่อ ผู้กองไกรจักรก็เลยดันหลังลูกชายให้กลับมาเผชิญหน้ากับสไนเปอร์อีกครั้ง

                “เป็นผู้ชายอย่าไปกลัวผู้หญิงสิ แมนๆ หน่อย” เขาบอกลูกชายจนผู้พันกรันณ์หันมามองหน้าเพื่อนอย่างเอาเรื่อง หนอย...เมื่อก่อนมันก็แอบรักเมียเขา พอไม่ได้มันยังจะมีหน้ามาสอนให้ลูกมันจีบลูกสาวเขาอีกหรอไอ้หมอนี่ อุตส่าห์ยอมญาติดีด้วยแล้ว ท่าทางมันจะอยากกลับมาเป็นศัตรูกับเขาอีกรอบ

                เมื่อถูกคุณพ่อบอกให้สู้ อรินก็ทำใจกล้าขึ้นมาอีกแล้วเดินถือจานขนมเค้กกลับมาหาสไนเปอร์ ทำใจดีสู้เสือสาวแล้วฉีกยิ้มให้ตัวเองดูน่ารักที่สุดเท่าที่จะน่ารักได้จนผู้ใหญ่ที่ลุ้นเอาใจช่วยพากับแอบขำ

                “อรินอยากให้พี่ไนเปอร์มากินเค้กด้วยกันค้าบ อริน...”

                “ก็บอกว่าไม่กินไง เดี๋ยวก็ต่อยฟันหักหรอก!” ไม่ว่าเปล่าแต่ยังง้างหมัดขึ้นขู่ด้วยอีก อรินตกใจกลัวถึงกับแทบช็อคจนผู้กองนทีที่อยู่ใกล้ๆ ต้องรีบอุ้มเอาหลานชายไปกอด

                “ไม่เอาสิลูก ไนเปอร์ไม่อยากกินเค้กก็บอกน้องดีๆ ไปขู่จะต่อยน้องแบบนี้ไม่ได้นะ” ผู้พันกรันณ์ว่า สไนเปอร์ก็เลยหันมามองหน้าพ่อรันเขม็ง

                “ก็พ่อรันเคยสอนนี่คะว่าถ้ามีผู้ชายมาเข้าใกล้ เอาขนมมาให้ เอาของเล่นมาให้ให้ปฏิเสธให้หมด ถ้าเขายังมาตื้อไม่เลิกก็ให้ต่อยหน้าหงายไปเลย”

                “อ้าว” ทุกคนว่าขึ้นพร้อมกันอย่างเอาเรื่องสุดๆ เมื่อรู้ว่าผู้พันกรันณ์เคยสอนลูกสาวแบบนี้ นี่หวงลูกสาวจัดจนสอนลูกให้เป็นอันธพาลเลยหรอเนี่ย

                “โอ๊ย! ยัยชะนีจิ๋วตัวนี้ ชาตินี้จะมีแฟนกับเขามั้ยล่ะเนี่ย เสียดายหน้าตาสวยๆ ของนางเหลือเกิน” เอกพลว่า ส่วนผู้พันกรันณ์ยังคงยิ้มเจื่อนๆ ให้ทุกคนอยู่ ซึ่งทุกคนกำลังมองมาที่เขาอย่างตำหนิที่สอนอะไรลูกแบบนี้

                “หึ งานนี้ต้องมีคนถูกลงโทษซะแล้วสิ” ราชาวดีกอดอกว่าแล้วมองสองพ่อลูกอย่างเอาเรื่อง แฝดน้อยที่อ้อนคุณย่าจนหนำใจแล้วก็เลยวิ่งเข้ามาหาแม่แก้มของตนทันที เรียกได้ว่ามาเป็นลูกสมุนให้แม่แก้มนั่นเอง

                “น้องนางไม้ อย่าลงโทษลูกเลยนะ ไนเปอร์ยังเด็ก”

                “ใครว่าแก้มจะลงโทษลูกล่ะคะ แก้มจะลงโทษพี่รันต่างหาก ไปสอนอะไรให้ลูกแบบนี้กันเดี๋ยวเถอะ งานเลี้ยงคืนนี้เลิกแล้วแก้มจะซ่อมโหดพี่รันโชว์ลูก ต่อไปลูกจะได้ไม่เอาเป็นเยี่ยงอย่าง!

                “โธ่ เมียจ๋า”

                “ไม่ต้องมาคร่ำครวญเลยค่ะ” ราชาวดีทำเชิดใส่แล้วก็อุ้มเอาสไนเปอร์มานั่งบนตักแล้วสอนลูกสาวใหม่ว่าไม่ให้ทำตามที่พ่อรันสอน พร้อมกับให้สไนเปอร์ขอโทษน้องอรินด้วย ตอนนี้พ่อรันก็เลยถูกทุกคนเมินไปโดยปริยาย

 

                บรรยากาศของงานเลี้ยงงานแต่งเป็นไปอย่างอบอุ่นเมื่อถึงคราวคู่บ่าวสาวออกมาเปิดฟลอเต้นรำกัน เหล่าคนมีคู่ทั้งหลายก็เลยทิ้งลูกแล้วจูงเมียของตัวเองออกไปเต้นรำกันอย่างหวานชื่น ทิ้งให้คนที่ไม่มีคู่อยู่คนเดียวรับหน้าที่ดูแลเด็กๆ ไปพลางๆ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น คุณอาเอกพลของหลานๆ นั่นเอง นอกจากจะคอยดูแลทารกน้อยอย่างนาวิกกับพลร่มแล้ว เอกพลยังต้องคอยห้ามศึกอรินกับสไนเปอร์ด้วยที่แม่คุณดูจะได้นิสัยของพ่อมาล้วนๆ น้องอรินเข้าใกล้ทีไรเป็นต้องแยกเขี้ยวใส่ตลอดทั้งๆ ที่แม่แก้มบอกให้คืนดีกันแล้ว ส่วนสองแฝดกับรีคอนน่ะหรอ ก็ซนกันไม่เลิกน่ะสิ โอ๊ย เจ้าเด็กลิงพวกนี้

                “เจ้าเด็กพวกนี้นี่” เอกพลว่าแล้วชี้นิ้วดุ สั่งให้สองแฝดกับรีคอนนั่งให้เรียบร้อย ไม่อย่างงั้นจะฟ้องพ่อรันกับพ่อภู  เด็กชายทั้งสามก็เลยยอมมานั่งที่เก้าอี้แต่โดยดีด้วยสีหน้างอๆ เพราะถูกคุณอาดุ

                “เหนื่อยหน่อยนะครับพี่ดูแลหลานๆ” เสียงไม่คุ้นหูดังขึ้น เอกพลถึงกับขนลุกเกลียวขึ้นมาทันทีเมื่อหันมามองหน้าคนที่เดินเข้ามาทัก เพราะรู้สึกว่าสายตาที่มองมายังเขานั้นเหมือนกับสายตาปริศนาที่แอบมองเขาเมื่อก่อนหน้านี้

                “ขอนั่งด้วยคนนะครับ” เขาบอกพลางเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างๆ เอกพลที่ดูแลหลานๆ อยู่เลยหันมามองเขาอีกอย่างสงสัยเพราะรู้สึกคุ้นหน้าชายคนนี้ หนุ่มชาวต่างชาติ พูดภาษาไทยไม่ค่อยจะแข็งแรง มองดีๆ แล้วมีเค้าหน้าคล้ายๆ ผู้กองคณิน

                “จำผมไม่ได้หรอครับ ผมเดม่อนไง น้องชายพี่คณิน”

                หืม...น้องผัวยัยชะนีน้อย!!! ไม่เจอตั้งนานหล่อขึ้นขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

                “มะ...มากับเขาด้วยหรอ”

                “ครับ ผมเพิ่งจะมาอยู่เมืองไทยกับแม่พี่คณินเลยชวนมาเที่ยวที่ตราดด้วย เห็นเขาว่ากันว่าทะเลที่เมืองไทยสวย ไว้คุ้นชินกับที่นี่แล้วผมก็ว่าจะลงใต้ไปเที่ยวอยู่ พี่ไปเที่ยวกับผมมั้ยครับ”

                ห๋า...เอกพลถึงกับทำหน้าอึ้ง ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียวจู่ๆ ฝรั่งดองนี่ก็มาชวนเขาไปเที่ยวแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เค้าหน้าอาจมีส่วนคล้ายพี่ชายอยู่บ้าง แต่หุ่นและรูปร่างต่างกันโดยสิ้นเชิง ผู้กองคณินจะออกแนวตัวสูง หุ่นลำและใบหน้าคมเข้ม แต่น้องชายต่างพ่อของเขากลับหน้าขาวผ่อง ตัวเล็กกว่าผู้เป็นพี่ชาย เห็นผู้กองคณินเคยบอกว่าน้องชายของเขาเป็นเชฟที่ทำอาหารเก่งมากเลยนี่นา

                “ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้มั้ง”

                “อ้าว ผมกับพี่สะใภ้อายุเท่ากัน แล้วพี่สะใภ้ผมก็อายุน้อยกว่าพี่ปีหนึ่ง ผมก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่สิครับ” เออ ก็จริง เอกพลคิดก่อนจะหันมาดูแลหลานๆ ต่อโดยไม่รู้ว่าเดม่อนกำลังแอบมองตนอยู่อย่างยิ้มๆ จนสองแฝดกับรีคอนต้องมองคุณอาทั้งสองอย่างงงๆ เพราะไม่เคยเห็นผู้ชายด้วยกันมองกันตาหวานเยิ้มแบบนี้ เห็นแล้วก็อดรู้สึกกลัวไม่ได้

                “พี่ทานเค้กแล้วยังครับ เค้กแต่งงานน่ะ” เดม่อนชวนคุยอีกพร้อมๆ กับที่ยื่นจานใส่ขนมเค้กมาให้ “เค้กแต่งงานนี่ผมเป็นคนทำเองเลยนะครับ เป็นของขวัญให้บ่าวสาว พี่ลองชิมดูสิครับ” ไม่ว่าเปล่าแต่เดม่อนยังตักเค้กขึ้นมาทำท่าจะป้อนเขาเสียให้ได้จนหลานๆ ทุกคนได้แต่มองตามอย่างอึ้งๆ สไนเปอร์ที่แยกเขี้ยวใส่อรินน้อยอยู่ถึงกับถือช้อนเค้กของตัวเองค้าง สองแฝดกับรีคอนได้แต่ลูบแขนตัวเองป้อยๆ อย่างขนลุก

                “มะ...ไม่ต้อง” เอกพลปฏิเสธแล้วรีบถอยออกห่าง ใช่ว่าจะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังรุกตน นี่ถ้าเดม่อนเป็นคนอื่นเขาคงรีบกระโจนเข้าหาแล้วเพราะแบบนี้สเปกเขาเลย แต่ว่า...หมอนี่ดันเป็นน้องชายของผู้กองคณิน เขากับขวัญตาก็เป็นเพื่อนซี้กัน คนกันเองแบบนี้มันรู้สึกแปลกๆ แฮะ

                “พี่ไม่ชอบเค้กหรอครับ จริงสิ พี่ทำงานอยู่นราธิวาสใช่มั้ย เห็นพี่คณินว่างั้นนะ ทะเลที่นราธิวาสสวยมั้ยครับ ขอผมไปเที่ยวด้วยคนสิ”

                “อยากไปก็ไปเอง พี่งานยุ่งไม่ได้มีเวลามาพาใครเที่ยวหรอกนะ” ว่าแล้วก็เผลอเชิดหน้าอย่างลืมตัว จนหันมาเห็นสีหน้าที่หลานๆ พากันมองเขาอย่างสยองๆ อยู่

                “เออ...เรนเจอร์ รีคอน พี่ว่าเราไปหาคุณปู่กับคุณย่ากันเถอะ” ซีลถึงกับปาดเหงื่อก่อนจะชวนน้องๆ ไปหาคุณปู่คุณย่าที่อีกโต๊ะ ทิ้งให้สไนเปอร์ยังคงนั่งอึ้งถือช้อนเค้กค้างเอาไว้จนอรินน้อยได้โอกาสขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ พี่ไนเปอร์คนสวยของตนแล้วฉีกยิ้มแฉ่งอย่างดีใจที่ได้นั่งใกล้ๆ พี่ไนเปอร์

                “ครับ ผมไปแน่นอน อ้อ! เครื่องดื่มของพี่หมดแล้วนี่ พี่จะดื่มอะไรครับเดี๋ยวผมไปหยิบมาให้”

                มีความหลัวสุดๆ คนพี่ดุแสนดุ ทำไมน้องชายถึงได้ละมุนแบบนี้กันนะ เห็นตอนงานแต่งของผู้กองคณินกับขวัญตาก็นึกว่าจะชอบผู้หญิงซะอีก ที่ไหนได้...ซี้ดดดด ขอแอบเช็ดน้ำลายหน่อยเถอะ

                “อะไรก็ได้ เออ...ขอแบบไม่มีแอลกอฮอล์นะ มีเด็กๆ อยู่ด้วย” เขาชี้มาทางสไนเปอร์ อรินน้อย นาวิกกับพลร่มที่นอนอยู่ในรถเข็นเด็ก เดม่อนจึงพยักหน้ายิ้มรับแล้วลุกไปที่โต๊ะเครื่องดื่ม ซึ่งพออีกฝ่ายเดินจากไปเอกพลก็แอบหันมากัดผ้าเช็ดหน้าทันที อยากจะกรี๊ดออกมาดังๆ ที่มีผู้มาจีบแบบนี้

                “ไม่ได้ๆ น้องผัวยัยชะนีน้อย คนกันเองเดี๋ยวมองหน้ากันไม่ติด” เขาบ่นงึมงำกับตัวเอง

                “แต่ว่าโอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยๆ หรือเราจะรีบคว้าเอาไว้ดี สเปกซะด้วย” เหมือนกับกำลังขัดแย้งอยู่กับตัวเอง เถียงอยู่กับตัวเองโดยมีสไนเปอร์นั่งมองทำตาปริบๆ

                “คุณอาชอบคุณอาเดม่อนหรอคะ” สไนเปอร์ถามขึ้นมา อรินน้อยก็เลยพยักหน้าหงึกหงักอยู่ข้างๆ พี่สาว ดีใจที่ได้ใกล้ชิดพี่ไนเปอร์คนสวยแล้ว

                “แก่แดด ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนะเราน่ะ”

                “คุณอาเดม่อนมองคุณอาเอกี้เหมือนพ่อรันมองแม่แก้มเลยค่ะ”

                “พ่อของอรินก็มองแม่ฟ้ามุ่ยแบบนี้เหมือนกับคับ โดยเฉพาะตอนกลางคืน อรินเห็นบ่อยๆ”  สองพี่น้องพาดพิงถึงพ่อๆ แม่ๆ ของตน ก่อนที่สไนเปอร์จะเอื้อมมาหยิบดอกกุหลาบสีขาวที่ประดับอยู่บนโต๊ะมายื่นให้เอกพลด้วยรอยยิ้มแสนหวานจนเอกพลเริ่มจะเหงื่อซึมแล้ว อิทธิฤทธิ์ของพรนางไม้ศักดิ์สิทธิ์มากแค่ไหนเขาเคยได้ยินมานักแล้ว ผู้กองคณินได้เมียก็เพราะพรนางไม้ ผู้กองนทีได้ทั้งเมีย ทั้งลูกก็เพราะนางไม้ ผู้พันคีรินทร์เป็นเขยรักของพ่อตาก็เพราะเป็นคนเลี้ยงดูนางไม้มา ถ้านางไม้เอ่ยปากให้พรเขาบ้างล่ะก็...

                “คุณอาขา...ถ้าคุณอาชอบคุณอาเดม่อนก็รักกันเลยสิคะ ไนเปอร์ชอบให้ทุกๆ คนรักกัน...”

                อย่านะ...อย่าพูดออกมาเชียวว่า...

                “ไนเปอร์จะเชียร์ให้คุณอาทั้งสองคนรักกันค่ะ”

                ม่ายยยยยยยยยยยยยย ยัยชะนีนางไม้จิ๋ว ที่พูดออกมาน่ะรู้รึเปล่าว่ามันหมายความว่ายังไง!


******************************************************************

นั่นไง! นางไม้น้อยให้พรแล้ววววววววว ความบันเทิงจะบังเกิดล่ะคราวนี้

ตอนหน้าตอนสุดท้ายของ ป้องรักห่มใจ แล้วนะคะทุกคน เจอกันอีกทีที่ริมแม่น้ำโขงน้า

******************************************

ไม่ต้องแปลกใจกับคุณนายสายเสมอแบบไรท์ (บอกจะมาตอนดึก ดันมาตอนเช้า) 

ไม่ใช่อะไรค่ะ เผลอหลับแล้วเพิ่งตื่น 555

**********************************

เจอกันตอนหน้านะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 586 ครั้ง

2,198 ความคิดเห็น

  1. #1928 tui12345 (@tui12345) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 17:09

    ไรท์จ๋ามาเถอะจ๊ะ ใจจะขาด อยากอ่าน

    #1928
    1
  2. #1923 52003341062 (@52003341062) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 11:18
    อ่านเพลินมากเลยค่ะ ชอบสนุกทุกตอน มีครบทุกอารมณ์ ขอบคุณไรท์มากเลยนะค่ะที่เขียนเรื่องนี้ได้ดีขนาดนี้
    #1923
    0
  3. #1922 Tanapat Vasuratanaporn (@kwang2528) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 11:04
    จบแต่นี้เองเหรออออมีของคู่นี้อีหน่อยได้ไหมอะ จบแบบนี้มันค้างไปน้าาาา อยากอ่านฉากจีบ ฉากของเป็นแฟนอะ เพิ่มให้อีหน่อยเหอะนะๆๆๆ
    #1922
    1
  4. #1920 Jaja17 (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 04:08

    มีแพลนตีพิมพ์หรือทำ e-book มั้ยคะ

    #1920
    1
  5. #1918 Foamphirada (@Foamfoam2) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 06:47
    อ่านเพลินมาก ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะไรท์ อยากให้ไรท์แต่งภาคลูกๆด้วย
    #1918
    1
  6. #1917 hansang (@sang_adequate) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 23:12
    อยากได้เล่มค่ะ
    #1917
    0
  7. #1916 Jin (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 21:50

    ไม่อยากให้จบเลยค่ะมีรูปเล่มมัยค่ะ

    #1916
    0
  8. #1915 YaiMooMam_ELF (@mam_jang33) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:46
    ไม่อยากให้จบเลย// อิทธิฤทธิ์พรของนางไม้ช่างศักดิ์สิทธิ์ยิ่งนัก อิอิ เจ๊เอกี้จะมีหลัวแล้ว
    #1915
    1
  9. #1914 sawutdipab (@sawutdipab) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 19:00
    รอตอนสุดท้าบคร่าาาาา
    #1914
    0
  10. #1913 0847186250nang (@0847186250nang) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 17:54

    รักน๊า จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆ
    #1913
    0
  11. #1912 kwannaka (@00871763507) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:38

    จะตามไปทุกที่เลยจ้า

    #1912
    0
  12. #1911 พัสวี โพธิ์อยู่ (@bum7715) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:37
    อุ้ย! เข็มขัดสั้นจริงๆ😁
    #1911
    1
  13. #1910 Chongkol (@Chongkol) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:28
    สนุกมากค่ะ
    #1910
    0
  14. #1909 lunna25182954 (@lunna25182954) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 14:53
    ...555หลัวเอกี้....พรนางไม้...
    #1909
    0
  15. #1908 Musa Sp (@klauypt) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 14:11
    กรี๊ดดดดดดด55555555ทำไมน่ารักเบอร์นี้
    #1908
    0
  16. #1906 salleh (@salleh) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:53
    สนุกมาก อยากให้มีเรื่องของแก๊งฟันน้ำนม รอๆๆๆ
    #1906
    0
  17. #1905 Kai (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:33

    5555ไรจะหักมุมให้เอกี้เป็นผู้ชายที่รักหญิงจริงก็ไม่ได้ แต่ก็หยวนได้ผู้ชายเหมือนกันไม่น่าเศร้าใจเท่าไหร

    #1905
    1
  18. #1904 Chaiyanonth (@Chaiyanonth) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 11:49
    555 พรนางไม้น้อยอีกแล้วววว เอกี้เอ้ย
    #1904
    0
  19. #1903 tangkwaeiei (@tangkwaeiei) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 11:44
    จะจบแล้วหรอเนี่ย แงงง อนาคตมีเรื่องแก๊งฟันน้ำนมมั้ยค่า
    #1903
    1
  20. #1901 rattanawaleeoaj (@rattanawaleeoaj) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 11:09
    5555บันเทิงล่ะงานนี้
    #1901
    0
  21. #1900 Kpaweena_7 (@Kpaweena_7) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:30

    กรี๊ด.......
    #1900
    0
  22. #1899 ลัลลิต (@monmon9304) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:09

    ไรท์อยากได้หนังสือสะสมอ่ะ อยากได้ๆ
    #1899
    0
  23. #1898 arpaporn3456 (@arpaporn3456) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:07

    อร๊ายย อยากขอพรนางไม้น้อยบ้าง
    #1898
    0
  24. #1897 pratiya31 (@pratiya31) (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 10:07
    ชอบๆ มีครบทุกรส มาเยอะๆอ่านเพลินดี
    #1897
    0
  25. #1896 ตะวัน (จากตอนที่ 124)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 09:55
    ขอบคุณไรท์ค่ะ...
    #1896
    0