[ SF B.A.P STATION] BANGCHAN DAEUP ETC.

ตอนที่ 2 : Heaven Series : Obsession

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ย. 55

Title :: [SF] Obsession

Author :: Zenjuri

Pairing:: DaeUp

Rating :: PG 17+

Note :: มันเป็นเพราะเพลงOBSESSIONของอิจีค่ะ!!!


________________________________________________________________________________________



หากผมได้กอดคุณแม้เพียงครั้งเดียว
ผมขอให้คุณเป็นคนรักของผมแค่ชั่วขณะหนึ่ง
ได้โปรด ได้โปรด ได้โปรด ผมขอร้อง
ให้เรา เรา เรา อยู่ด้วยกันอยู่ด้วยกัน

 

“พี่แดฮยอนอ่า~ ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?”ร่างบางเดินเข้ามาภายในห้องนอนใหญ่ บนเตียงขนาดคิงไซต์มีร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับใหลอยู่ คนตัวเล็กสาวเท้าเข้าไปใกล้ก่อนจะทรุดลงข้างเตียง มือเรียวยกขึ้นมากุมมือหนาของคนที่ยังไม่ได้สติพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนไปให้

 

“อีกไม่นานแล้วนะฮะ”นิ้วเรียวเขี่ยแก้มของจองแดฮยอนเบาๆ ใบหน้าเรียวซบลงที่แผ่นอกของชายหนุ่มเพื่อฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นอยู่ พร้อมหลับตาพริ้มอย่างมีความสุช

 

อีกไม่นานอีกแค่ไม่นาน

 

“อื้มมมมมมปวดหัว

 

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นมาแผ่วๆทำให้ร่างโปร่งผละออกมาจากอกแกร่ง คนบนเตียงตื่นขึ้นแล้วมือหนายกขึ้นมากุมหัวตัวเองพร้อมยันตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียง แพขนตาหนาค่อยๆเปิดออกก่อนจะมองไปรอบๆห้องที่ตนเองอยู่

 

“ตื่นแล้วเหรอฮะ?

 

“จจงออบ

 

เพราะผมรักคุณมากจนความต้องการของผมมีแต่จะเพิ่มขึ้น
ผมต้องการคุณเพื่อตัวผมเอง ตัวคุณที่เป็นคุณ อย่าวิ่งหนี อย่าหนีไป

 

“หิวน้ำมั้ยฮะ?...ผมเตรียมน้ำมาให้พี่ด้วยนะดื่มสิ”มุนจงออบย้ายร่างของตนเองขึ้นไปนั่งบนตักชายหนุ่มที่กึ่งนอนอยู่บนเตียง พร้อมคว้าแก้วที่ตนเองวางไว้ตรงหัวเตียงขึ้นมาก่อนจะจ่อไปที่ปากของร่างสูง กลิ่นคาวจากน้ำในแก้วทำเอาแดฮยอนต้องเบนหน้าหนี

 

“อะไรกันไม่ชอบเหรอฮะผมทำมันเพื่อพี่เลยนะดื่มเข้าไปสิฮะคิกๆ”มือเรียวบีบปากของชายหนุ่มให้เปิดออกก่อนจะกรอกน้ำสีแดงข้นในแก้วเข้าไปในลำคอของแดฮยอน กลิ่นคาวและรสสัมผัสที่ได้รับทำเอาเค้าอยากจะอาเจียนออกมาแต่เพราะคนตรงหน้าที่บีบปากเค้าไว้แน่นทำให้ต้องจำใจกลืนมันเข้าไป

 

“อึก

 

“หวานมั้ยฮะ?...ต้องหวานอยู่แล้วใช่มั้ยหละ”รอยยิ้มไร้เดียงสาปรากฏขึ้นบนใบหน้า นิ้วเล็กเช็ดมุมปากที่เปื้อนคราบแดงอย่างเบามือก่อนจะโน้มไปกระซิบข้างหูของชายหนุ่ม

 

“ก็มันเป็นเลือดของพี่ฮโยซองนิคิก!

 

“กแก

 

“พี่นี่ใจร้ายจังเลยนะฮะทั้งๆที่ผมรักพี่ขนาดนี้”ดวงตาคู่สวยฉายแววเศร้าสร้อย มือเรียวลูบไล้ใบหน้าของคนที่จ้องหน้าตนเองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ กลีบปากนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ

 

“พี่ก็ยังทิ้งผมไปแต่งงานอีก!!!”ฝ่ามือของมุมจงออบบีบเข้าที่คอของชายหนุ่ม นัยส์ตาโศกเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นเข้ามาแทน แต่แรงบีบของเค้าก็ยังสู้แรงของคนที่อยู่ใต้ร่างไม่ได้ ร่างโปร่งล้มลงไปบนพื้นตามแรงผลักที่ชายหนุ่มส่งมาก่อนที่ร่างของจองแดฮยอนจะรีบวิ่งหนีออกจากห้องไป

 

“พี่หนีผมไม่พ้นหรอกฮะพี่แดฮยอนคิก!

 

เวลาผ่านไปหลายปีแล้ว ตั้งแต่ที่ผมได้พบคุณครั้งแรก แล้วไง?
ผมทำได้เพียงแค่เรียกชื่อคุณต่อหน้าเท่านั้น
ผมไม่สามารถอยู่ในฐานะเพื่อนได้ ไม่เลย
ผมเริ่มจะเป็นบ้า และกำลังจะเป็นบ้าขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งพบคุณมากขึ้นเท่าไร
ในหัวของผมก็เริ่มปั่นป่วน ในหัวใจมันก็ยิ่งสับสน  
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรลงไป

 
 

“เอ่อพี่ฮะพี่รหัส33106รึเปล่าฮะ?”เสียงใสเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังยืนคุยกับเพื่อนของตนเองอยู่ ก่อนที่เจ้าตัวนั้นจะหันกลับมามองเด็กหนุ่มตัวเล็กเจ้าของเสียง รอยแป้งและคราบสีดำๆบนเสื้อนักศึกษาทำให้พอรู้ว่าคนตรงหน้าคงจะเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งที่มาตามหาพี่รหัสตัวเอง

 

“อ๊ะ! ใช่แล้วพี่เองจ๊ะ”

 

“ผมมุนจงออบฮะ!!! ขอฝากตัวด้วยนะฮะพี่”ร่างเล็กยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะโค้งอย่างสุภาพ ท่าทางเขินอายทำอะไรไม่ถูกของคนตรงหน้าทำเอาเธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เด็กหนุ่มตรงหน้าเธอช่างดูเหมือนกับใครอีกคนที่เธอรู้จัก ฝ่ามือนุ่มๆยื่นไปยี้ผมของน้องรหัสตัวเองอย่างเอ็นดู

 

“พี่ชื่อฮโยซองนะ ฝากตัวด้วยเหมือนกันนะ”

 

รอยยิ้มใสๆที่ได้รับมาตอนนั้นใครจะรู้ว่ามีอะไรซ่อนไว้

 

 

“ออบบี้~ รอพี่นานมั้ยเด็กน้อย?

 

“ไม่นานหรอกฮะพี่ฮโยซอง ผมเพิ่งเลิกเรียนแปปเดียวเอง”คนตัวเล็กว่าก่อนจะส่งยิ้มตาหยีแบบที่ตนเองชอบทำไปให้หญิงสาว โดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังพี่รหัสแสนสวยของตนเอง

 

“น้องชายของพี่น่ารักที่สุดเลย~ อ๊ะ!...ลืมไปเลยออบบี้นี่แดฮยอนเพื่อนสนิทพี่เอง”ฮโยซองดึงมือของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอให้ออกมาข้างหน้า ดวงตาสีเข้มมองใบหน้าน้องรหัสของเพื่อนสาวก่อนที่จะย่อตัวลงไปให้เท่าๆกัน มือหนาเลื่อนไปลูบหัวของรุ่นน้องพร้อมส่งยิ้มละมุนไปให้

 

“จงออบใช่มั้ย?...น่ารักเหมือนที่ฮโยซองบอกเลย

 

คำพูดเหล่านั้นไม่ได้เข้าไปในหัวของมุมจงออบเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ร่างโปร่งสนใจในตอนนี้มีเพียงนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ราวกับสะกดร่างของเค้าไว้ รอยยิ้มที่รุ่นพี่หนุ่มส่งมาให้ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่เราเจอกัน….

 

 

แต่ในแววคานั้นไม่เคยโกหก
ความฝันเมื่อวานเป็นดั่งฝันร้าย
ผมชอบที่คุณมองตรงมาที่ผมแบบนี้
แล้วพูดเบาๆว่าที่รัก                                                                                                  

 
 

“คิดอะไรอยู่เหรอครับตัวเล็ก?

 

“คิดว่าถ้าพี่แดฮยอนไปเรียนต่อแล้วจะแอบนอกใจผมไปหาสาวผมทองรึเปล่า

 

“ฮโยซองก็ไปด้วย ยัยนั้นคงปล่อยให้พี่ไปมีคนอื่นหรอก รักเรายังกับอะไรดี”ชายหนุ่มว่า มือหนาลูบเส้นผมของคนตัวเล็กที่กำลังนอนอยู่บนแผ่นอกของเค้าอย่างออดอ้อนจนอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปฟัดแก้มนุ่มๆของคนรัก

 

“แน่ใจนะฮะ?”มุมจงออบไต่ขึ้นมานั่งบนตักคนที่กึ่งนอนอยู่บนเตียง ท่อนแขนเล็กทั้งสองข้างคล้องคอของชายหนุ่มเอาไว้ ดวงตาเรียวจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีเข้มที่ตนเองหลงใหลยิ่งเมื่อชายหนุ่มจ้องกลับมายิ่งทำให้ใบหน้าเรียวแดงระเรื่อ

 

“รักคนนี้จะตายอยู่แล้วจะให้ไปมีใครที่ไหนอีกได้ยังไงหื้อ?...

 

“ก็ผมกลัวนิฮะตั้งสองปีนิ”แววตาเศร้าสร้อยของคนรักทำเอาแดฮยอนอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ ชายหนุ่มยันตัวขึ้นมานั่งก่อนจะรวบเอวบางให้ร่างของจงออบเข้ามาใกล้เข้ามากขึ้นกว่าเดิม กลีบปากหนาประทับจูบลงบนเรียวปากนุ่มนิ่มเบาๆ

 

“แค่สองปีเอง เราคบกันมาตั้งสามปีแล้วนะตัวเล็ก อย่าไปกลัวเลยครับ”ร่างสูงก้มหน้าลงมาแนบหน้าผากตัวเองกับหน้าผากคนรัก ดวงตาคมจดจ้องเข้าไปในดวงตาคู่สวย รอยยิ้มกรุ่มกริมปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อ

 

ที่รักของพี่จะมีแค่เราคนเดียวนะครับ

 

คำว่ารักก็เหมือนยาพิษที่ฆ่าเราให้ตายได้

 

 

มือเรียวขย้ำการ์ดสีชมพูในมือจนมันยับยู่ยี่ก่อนจะเขวี้ยงมันใส่พนังห้องพร้อมกรีดร้องออกมาสุดเสียง ร่างโปร่งบางทรุดลงไปกับพื้น ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาทึ้งศีรษะตนเอง หยาดน้ำตาไหลออกมาจากนัยน์ตาสีนิล สภาพห้องในตอนนี้ไม่แตกต่างจากหัวใจของคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อย

 

“ทำไมทำไมทำไมอ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

 

เพียงแค่หันไปมองการ์ดที่ตัวเองขย้ำทิ้งไปความรู้สึกทุกอย่างก็พลุ่นพลานเข้ามาในหัว ดวงตาคู่สวยแลดูไร้ซึ่งจิตวิญญาณ มือเล็กที่สั่นสะท้านเอื้อมไปหยิบข้อความในการ์ดใบนั้นมาอ่านอีกครั้ง

                                                                                                                                                 

เรียนเชิญร่วมงานมงคลสมรส

 

ระหว่าง
 

จอง แดฮยอน                          จอน ฮโยซอง

 

 

ขออภัยหากไม่ได้มาเรียนเชิญด้วยตนเอง..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


“ไม่จริงไม่จริงอ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!....”เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาไม่หยุดพร้อมกับร่างของคนตัวเล็กที่ควบคุมสติไม่อยู่ มือเรียวคว้าแจกันที่ตั้งไว้อยู่กลางห้องก่อนจะเขวี้ยงมันใส่กรอบรูปที่เคยเป็นรูปของตนเอง คนรักและพี่รหัสที่ตนเองรักเหมือนพี่สาวแท้ๆ

 

“กแกแกเพราะแกคนเดียว!!!

 

ใครจะไปคิดรุ่นพี่ที่ตนเองรักคนที่ตัวเองไว้ใจจะมาหักหลังกันแบบนี้แค่ช่วงเวลาสองปีคนๆนี้จะแย่งคนที่เค้ารักไปต่อหน้าต่อตา ปากบอกว่าเพื่อนแต่สุดท้ายก็มาหว่านสเน่ห์ใส่จนคนที่เค้ารักจนโดนแย่งไป!!!!

 

“อย่าคิดนะว่าจะเอาไปได้เค้าเป็นของฉัน!!!

 

มันคือความลุ่มหลง ได้โปรดอย่าสาปแช่งผมเลย
มันคือความลุ่มหลง อย่าหลบหน้ากันเลย
มันคือความลุ่มหลง อย่าบอกผมได้โปรดอย่าบอกผม
มันคือความลุ่มหลงของผม
เป็นความหลงใหลของผมเอง

 

 

“แฮ่กแฮ่กๆ”เสียงหอบหายใจดังขึ้นจากคนที่วิ่งออกมาจากห้องนั้น ชายหนุ่มหลบซ่อนอยู่ตรงซอกทางเดินในบ้านหลังใหญ่ที่มันควรจะเป็นเรือนหอของตนเองกับคนรักแต่ตอนนี้มันหลายเป็นขุมนรกสำหรับเค้าไปเสียแล้ว

 

สิ่งที่จำได้ก่อนจะมาที่นี่คือเค้าเดินเข้าไปหาว่าที่เจ้าสาวของตนเองในห้องแต่งตัวแต่ก็ไม่พบ พอลองเดินออกมาดูตามทางเดินของโรงแรมก็โดนอะไรบางอย่างทุบเข้าที่หัวก่อนจะสลบไป พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ในที่แห่งนี้เสียแล้ว

 

แถมเมื่อครู่เค้าเพิ่งดื่มเลือดของเจ้าสาวเค้าที่ตอนนี้คง

 

“คิกๆ”เสียงหัวเราะตามทางเดินสร้างความขนลุกให้กับจองแดฮยอน อดคิดไม่ได้ว่าถ้าร่างเล็กเจอตัวเค้าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองจะต้องมีอันเป็นไปแบบฮโยซองรึเปล่า

 

“อย่าหลบเลยฮะพี่แดฮยอนพี่หลบผมไปไม่ได้หรอกคิกๆ

 

ความหวาดกลัวแทรกเข้ามาในจิตใจใครจะไปคิดว่าเด็กตาใสที่เค้าเคยคบเมื่อสองปีก่อนจะกลายมาเป็นคนที่กำลังตามล่าเค้าอยู่ตอนนี้บอกใครๆก็ไม่เชื่อหรอกว่าเด็กที่ดูท่าทางไร้เดียงสาอย่างมุมจงออบจะกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้

 

“อยู่ไหนน้าพี่แดฮยอน~…ออกมาเถอะฮะ ผมไม่ตัดขาพี่หรอกฮะคิกๆ”

 

ของในร่างกายเริ่มมาจุกอยู่ที่คอ ไม่อยากคิดสภาพเลยว่าตอนนี้ร่างของหญิงสาวจะเป็นยังไงในเมื่อมุนจงออบกลายเป็นปีศาจแบบนี้ไปแล้ว

 

เสียงใสที่ดังอยู่เมื่อครู่เริ่มหายไปแล้วจนชายหนุ่มอดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้ หัวใจยังคงเต้นตึกตักกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ พอตั้งสติได้ก็เริ่มวิ่งหลบออกมาจากซอกทางเดิน

 

หนีต้องรีบหนีแล้วไปแจ้งตำรวจ

อีกแค่นิดเดียวอีกแค่นิดเดียวก็จะถึงประตูบ้านแล้ว

 

เปรี๊ยะ

 

“อึก!...”ร่างของชายหนุ่มทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะกระแสไฟฟ้าที่จู่ๆแล่นเข้ามาในกาย เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นมาด้านหลังทำให้เค้ารู้ว่าตัวเองได้ทำพลาดครั้งใหญ่ไปเสียแล้ว

 

เค้ารีบออกมาจากที่ซ่อนโดยไม่ทันได้ดูให้ดีว่าอีกคนอาจจะแอบอยู่

 

“บอกแล้วไงฮะหนีผมไม่พ้นหรอกคิก!

 

หากผมได้กอดคุณแม้เพียงครั้งเดียว
ผมขอให้คุณเป็นคนรักของผมแค่ชั่วขณะหนึ่ง
ได้โปรด ได้โปรด ได้โปรด ผมขอร้อง
ให้เรา เรา เรา อยู่ด้วยกันอยู่ด้วยกัน

 
 

“ฮโยซอง! เตรียมตัวได้แล้วนะ พิธีใกล้จะเริ่มแล้ว”

 

“รู้แล้วจ๊ะ

 

หญิงสาวหันไปพูดกับมารดาของตนเองก่อนที่จะหันกลับมามองรูปถ่ายในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มของคนสามคนในรูปทำเอาเธออดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ ยิ่งเห็นมือสองมือของคนที่เธอรักทั้งสองคนกำลังจับกันไว้อยู่ยิ่งทำให้ความรู้สึกผิดเข้ามากอบกุมหัวใจ

 

“เรารักกันจำไว้แค่นั้นนะฮโยซองอดีตมันก็คืออดีต เธอไม่ได้ทำอะไรผิดทั้งนั้น”

 

แม้คำพูดปลอบโยนของคนรักตอนที่ทั้งคู่ตัดสินใจบอกเรื่องทั้งหมดกับใครบางคนจะทำให้เธอรู้สึกชื้นใจขึ้นมาบ้างแต่ก็ยังอดที่จะรู้สึกแย่ไม่ได้ที่เธอนั้นได้ทำลายความไว้ใจของคนที่เธอรักไม่ต่างจากน้องชายแท้ๆไปเสียแล้ว

 

แต่เรื่องของหัวใจใครจะมาห้ามกันได้

 

ตอนส่งการ์ดเชิญไปถึงจะลังเลอยู่แต่ก็ตัดสินใจส่งไปอยู่ดีแค่อยากเห็นใบหน้ายิ้มแย้มนั้นอีกซักครั้งนึงถึงแม้อีกคนอาจจะฟื้นยิ้มให้กับเธอก็ตาม

 

ก๊อก ก๊อก

 

“มินฮวาเหรอ? เข้ามาได้เลย ฉันจะเสร็จแล้ว”

 

“มีความสุขจังเลยนะฮะ….

 

“จจงออบ”ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นที่เดินเข้ามาในห้อง ถึงแม้ในใจจะแอบดีใจอยู่ลึกๆก็ตามที่เด็กน้อยของเธอมาร่วมงานด้วย รอยยิ้มบางๆแบบที่เด็กหนุ่มชอบทำปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าไร้เดียงสา

 

“แต่ผมนี่สิเจ็บจะตายอยู่แล้ว

 

“พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจจะแย่งแดฮยอนไปจากเราเลยนะ”ร่างอรชรของหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้กับคนตัวเล็กที่ก้มหน้าอยู่ น้ำเสียงเศร้าสร้อยของมุนจงออบทำให้เธอเจ็บปวดและรู้สึกผิดไม่น้อย

 

“ไม่ต้องขอโทษหรอกฮะพี่ฮโยซองพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลย”จงออบเงยหน้าขึ้นมาสบตาหญิงสาวก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆให้เธออุ่นใจ แต่หากหล่อนสังเกตจะพบได้ว่ารอยยิ้มนั้นมันไม่เหมือนเดิมกับที่ผ่านมา…..

 

“เพราะไม่มีวันที่ใครจะแย่งของๆผมได้!!!

 

ค่ำคืนนั้นไม่ได้เงียบเหงา
กับเหตุผลบางอย่างที่ไม่ได้แตกต่างไปจากธรรมดา
แต่ดูเหมือนสถานที่งดงามที่ผมเตรียมไว้                                                                               

คงไม่ได้ทำให้คุณมีความสุขเสียเท่าไร

แม้เธอจะพูดออกมาไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรที่รัก
มันไม่ได้ทำให้ผมยุ่งยากเลย                    

 
 

สัมผัสนุ่มนวลบริเวณแก้มของชายหนุ่มปลุกให้เค้าตื่นขึ้นมา ความรู้สึกช้าด้านที่ขาทำให้เค้านึกสงสัยก่อนที่ความสงสัยนั้นจะหายไปเมื่อเค้าเห็นเลือดเต็มขาของตนเอง

 

“ตื่นซักทีนะ ผมปลุกพี่ตั้งนานเหนะ

 

“แก!!!

 

“เจ็บเหรอฮะ? ขอโทษด้วยนะฮะพี่ผมไม่รู้ว่าเส้นไหนถึงจะเป็นเส้นประสาทเลยกรีดเยอะไปหน่อย”มือเรียวลูบไล้บาดแผลที่หน้าขาอีกคนอย่างนุ่มมือ อดที่จะเสียดายไม่ได้ว่าตนเองกรีดพลาดไปเยอะทำให้รอยออกมาไม่สวยเหมือนที่หวังไว้

 

“ทีนี้พี่ก็หนีผมไปไม่ได้แล้วนะฮะคิก!

 

หยาดน้ำตาเปอะเปื้อนเต็มใบหน้าของชายหนุ่ม ที่อยู่ตรงหน้าเค้าไม่ใช่คนแล้วแต่เป็นเพียงปีศาจตนนึงเท่านั้น นึกสมเพชตัวเองที่ตอนนนี้แม้แต่จะส่งเสียงสะอื้นยังทำไม่ได้เลย แค่ขยับยังขยับแทบไม่ได้ในเมื่อมือของเค้าถูกมัดไว้กับเก้าอี้เช่นนี้แถมขาก็ยังมาใช้การไม่ได้อีก

 

“ชุดนี้สวยมากมั้ยฮะ~ คิกๆ”

 

ร่างโปร่งของจงออบถือชุดกระโปรงสีขาวที่เค้าพอจำได้ว่ามันเป็นชุดของว่าที่เจ้าสาวของเค้า รอยเลือดและรอยขาดบนชุดนั้นยิ่งเป็นตัวยืนยันว่านั้นใช่ชุดของฮโยซองจริงๆ แถมพอก้มลงมาดูตัวเองก็พบว่าเค้ากลับมาใส่ชุดเจ้าบ่าวที่เค้าได้ใส่ในตอนแรก

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหละฮะ? ไม่สวยเหรอ? ผมอุส่าเตรียมทั้งห้อง เตรียมทั้งชุดนี้ไว้เพื่อพี่เลยนะ”มุนจงออบหมุนตัวไปรอบๆร่างของแดฮยอนก่อนจะนั่งลงบนตักของชายหนุ่ม ร่างบางเบ้ปากน้อยๆเมื่อเห็นว่าอดีตคนรักของตนเองดูไม่มีความสุขเลย

 

“เป็นอะไรไปฮะ? ไม่ต้องกลัวหรอกนะฮะความตายมันไม่น่ากลัวหรอก”กลีบปากนุ่มกดลงบนปากของชายหนุ่ม ลิ้นเล็กเลียรอบริมฝีปากหนาอย่างต้องการลิ้มรสชาติแต่ก็ต้องถอนออกมาเมื่อเห็นว่าร่างของชายหนุ่มกำลังสั่น……

 

“ผมสัญญานะว่ามันจะไม่เจ็บมาก

 

“ถึงนายจะฆ่าฉันไปแต่ยังไงคนที่ฉันรักก็คือฮโยซองอยู่ดี ไม่ใช่นาย!!!”แดฮยอนรวบรวมความกล้าตะโกนใส่หน้าร่างบางที่นั่งอยู่บนตักของตนเอง จงออบหัวเราะออกมาเมื่อเค้าพูดจบก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปาก ใบหน้าเรียวก้มลงมากระซิบข้างๆหูเค้า

 

“แล้วใครว่าผมรักพี่หละครับ

 

สู่สุขคติเพื่อฉันเถอะนะที่รัก

 

ชายหนุ่มตัวเล็กส่งยิ้มกริ้มออกมาขณะยืนมองบ้านสีขาวหลังเล็กค่อยๆกลายเป็นตอตะโกพร้อมๆกับเปลวเพลิงขนาดใหญ่ที่ลุกมอดไหม้จนบ้านหลังนั้นค่อยๆกลายเป็นเถ่าถ่านไปพร้อมๆกับคนที่ถูกทิ้งไว้ในบ้านหลังนั้น

 

“หึ!...สมควร….

 

มือเรียวลูบไล้ใบหน้าหวานของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของตนเอง นางฟ้าของเค้ายังคงหลับสนิทเนื่องจากยาสลบที่เค้าให้ไป ดวงหน้าที่เค้าหลงใหลกำลังหลับตาพริ้มอย่างมีความสุขทำเอาเค้าอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

 

นางฟ้าของเค้าปลอดภัยจากปีศาจร้ายแล้ว

 

“นางฟ้าอย่างพี่ไม่เหมาะที่จะอยู่บนสวรรค์มากกว่าจะมาเกลือกกลั้วอยู่บนโลกมนุษย์แบบนี้นะครับพี่ฮโยซอง”มุนจงออบก้มลงไปประทับจุมพิตลงบนหน้าผากของหญิงสาว ปีกสีดำค่อยๆสยายออกมาพร้อมกับวงแหวนบนศีรษะของชายหนุ่ม

 

เทวดาปีกสีดำตามจิตใจที่บิดเบี้ยวของตน

 

“กลับไปที่ของเรากันเถอะครับพี่อยู่ที่นี้มานานมากเกินไปแล้ว”เทวดาหนุ่มกระพือปีกของตนเองพร้อมกับพาร่างของนางฟ้าที่ตนเองรักกลับขึ้นไปยังที่ๆนางควรจะอยู่โดยไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองซากบ้านหลังเมื่อครู่ที่ร่างของมนุษย์สกปรกคนนั้นยังอยู่ข้างใน
 

”พี่สะอาดเกินกว่าที่ผมจะยกพี่ให้กับมันได้เข้าใจผมด้วยนะครับอีกไม่นานพี่ก็จะลืมมัน”ชายหนุ่มฉีกยิ้มออกมา พี่ฮโยซองของเค้ายังบริสุทธิ์เกินไปที่จะต้องโดนทำลายเพราะมนุษย์หน้าโง่เพียงแค่คนเดียว อีกอย่างพี่ฮโยซองคงจะไม่โกรธหรอก

 

 เพราะนี่ใช่ครั้งแรกที่ไหน

 

รอยยิ้มอาบยาพิษของเทวดาที่คร่าชีวิตคนมานักต่อนักแล้ว

เพียงแค่มนุษย์หน้าไหนแตะต้องนางฟ้าของเค้า

เทวดาผู้นี้ก็พร้อมจะลงมือสังหารมันทันที!!!

 

“แล้วเราก็ได้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิมแล้วนะฮะ

 

 

 

เพราะผมมีความสุขเหลือเกินที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้
อย่ากังวลอีกเลย
ผมจะอยู่ข้างๆคุณและปกป้องคุณไปตลอดกาล

 

 

TALK: สาบานได้ว่ามันคือฟิคแดออบ....
ตอนแรกมันต้องเป็นกระซวกไส้แล้วตายตามแต่เราไม่สามารถทำร้ายฮโยซองได้T T
ไอแอมซอรี่เบบี้TT TT





 


MusicPlaylist
Music Playlist at MixPod.com

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

224 ความคิดเห็น

  1. #213 M'meaw (@mameawbasatimaid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 13:22
    อึ้งแปบ o [] 0 หักมุมอะไรอย่างเน้ 
    ช็อคค่ะ ช็อค
    #213
    0
  2. #178 CHomPoo_know'Y' (@chompoo-knowy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 10:29
    หักมุมแบบอึ้งมากๆ O[]O!!

    อะไรเนี่ยย งงงวย 5555
    #178
    0
  3. #152 babymind (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 20:29
    หักมุมสุดยอดอ่ะไรท์ 555



    ตกลงออบเป็นเทวดา อ่ะโด่ว -*-





    555555

    #152
    0
  4. #138 songjibong (@mintrawan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 19:29
    กิ้สสสสสสส จะเอาแด้ออบอ้่า!! >< 
    #138
    0
  5. วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 00:31
    หักมุมสุดๆเลย
    #128
    0
  6. #109 พายุ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:34
    ไรเตอร์แต่งได่สนุกมาก ชอบพล็อตเรื่องแบบนี้มากมาย อยากรู้ตอนจบจังเลยว่าจะเป็ยยังไง สู้ๆค่ะ
    #109
    0
  7. #59 rukminhyuk (@minhyhknaruk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กันยายน 2555 / 11:43
    อ๊ากกก!!!
    เจ๊ไรท์แต่งได้หักมุมมากก!!!
    ออบบี้โหดไปป่ะ!! 
    แด้แกหักอกออบบี้อ่ะ!!
    อ๊ากกกก!!!
    เจ๊ไรท์ ฟินเหลือหลาย
    #59
    0
  8. #53 obojy (@my-poon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2555 / 09:33
    โอ๊ยยยยยยยย!
    นี่หรือ....เมืองพุทธ
    #53
    0
  9. #40 parksoya (@pabo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2555 / 22:15
    กร๊๊สสสสสสสสสส หักมุมเวอร์ TTTTTwTTTTTTb
    พอดีชอบเพลงนี้อยู่แล้วเลยยิ่งอินเลยจ้า

    สู่สุขคติ…เพื่อฉัน…เถอะนะที่รัก
    ^
    ^
    ชอบมากง่ะ TTwTT แง้
    #40
    0
  10. #33 i-tim-yine (@i-tim-yine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2555 / 22:04
    ออบมาอย่าง งง ที่แท้เป็นเทวดานิเอง
    #33
    0
  11. #27 Kiss's Ocean (@tedtsu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 15:39

     มันช่างสยองพองเกล้าอะไรอย่างนี้ =[]=!!!

    แล้วทำไมมันจบได้หักมุมแบบนั้น ว้ากกกก (นั่งช็อคอยู่หน้าคอม)

    สรุป ..นี่มันฟิึแดออบจริงๆหรือ ฮ่าๆๆๆๆ

    #27
    0
  12. #25 MIN4T4I (@minnatai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 17:37
    หักมุมสุดๆ ! 
    พึ่งเคยเจอเรื่องอย่างงี้
    สนุกมากๆ
    เราชอบแนว สาดิสๆ (?) แบบนี้ >.,<
    เลือดสาดดด~
    แต่งแบบนี้เยอะๆนะ ><'
    ถ้าเป็นฟิคยาวจะดีเลย :D

    #25
    0
  13. #22 VONGOLA I (@namimori18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2555 / 14:52
    เห้ย ! สุดยอดเกินไปแล้ว -w- หักมุมมากอ่ะ อ่านแล้วเหงื่ออกเลยลุ้นเกิน -w-
    #22
    0
  14. #16 ϟ D a e U p ϟ (@kosorina) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2555 / 11:31
    ย๊ากกกกกกกก หักมุมสุดๆ =[]=!!!
    อ๊อบไม่ได้รักแด้หรอกหรอเนี่ยยยยยยย!!!!
    #16
    0
  15. #15 yuri (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2555 / 23:36
    แม่เจ้า O[]o หักมุมมาก 55555555

    *ช็อคคาคอม*
    #15
    0
  16. #14 the sun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 19:30
    Oh God !! =0=

    เลือดสาดสุดๆ !

    จบได้พริกเรื่องสุดๆ
    #14
    0
  17. #13 {HAPPY,WING} &DKKD! yongyeah ;o} (@DKKD) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 21:32
    อ๊ากกกก แหวกแนวมากกก
    สรุึปอ๊อบรักผู้ปกครองงง ย๊ากกก > โหดเกินไปแล้วอ๊อบ คำว่า คิก ขอแกมันโหดเกินไป กรี๊ดดดด
    แต่งดีมากจ้าๆ รอเรื่องต่อไปอยู่น๊า :D:D:D
    #13
    0
  18. #11 Noomin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 23:34
    มันคืออะไรรรรรร

    ออบไม่ได้รักแด้หรอกเหรอออออว๊ากกกกกกกกก

    ช๊อค! แต่งแบบนี้อีกนะไรเตอร์แหวกแนวแหวกกระแสแหวกหมดเอ้ยสยองพิลึกดีเราชอบ
    #11
    0
  19. #10 ZELOPAL67!!~ (@6525) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2555 / 23:01
     =[]=!!!!!!!!!!!!!! อึ้งอย่างแรงงงงงงงง
    คุณพระมันจบแหวกมากกกกกกกก ช๊อคไม่หาย _ _
    #10
    0