[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 4 : Chapter III : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    27 ธ.ค. 60



Chapter III : Your Mine

 [KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 

 

 

 

 

 

 

"  สวัสดีค่ะ  ฮานึลค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะแดน "

 

 

 

" ฮานึล..."

 

 

 

" ไม่เจอกัน 2 ปี ลืมนายฉันเหรอ "   หญิงสาวที่พวกเราควรพึ่งเจอหน้ากันครั้งแรกกลับเอ่ยทักทายกลับมาอย่างสนิทสนม 

 


" นี่เธอ... "  คังแดเนียล แทบจะหลงลืมหญิงสาวตรงหน้าไปแล้วด้วยซ้ำ บอกตามตรงว่าเธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ ยัยเพื่อนผู้หญิงที่เขามีไม่กี่คนในตอนนั้นก็ออกจะเพี้ยนๆ จะพัฒนามาได้ขนาดนี้เลยเหรอ 

 

 

" ฉันสวยสินะ อ่ะๆ ไม่ต้องอึ้ง "  ใบหน้าหวานของหญิงสาวยกยิ้มอย่างชอบใจ เรียวนิ้วชี้ ส่ายไปมาต่อหน้าชายหนุ่มที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี 

 

 

คังแดเนียล 

 

 

เพื่อนซี้ปึ้กของเขาเอง

 

 

 

" ซองอูเองก็จำเราได้ใช่มั้ย เรานั่งข้างแดนตอนม.ต้นน่ะ "  หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่มที่แสนคุ้นหน้าอีกคน รอยยิ้มอ่อนหวานถูกส่งมาให้ชายหนุ่มที่ยังดู งงๆ กับเหตุการณ์

 

 


" อ่า... ขอโทษนะ ก็คุ้นๆน่ะแต่จำไม่ค่อยได้ "   ผู้หญิงที่สนิทกับคุณแดนตอนม.ต้น ไม่ได้สวยขนาดนี้อะเอาจริงๆ ออกจะใส่แว่นหนาๆ ท่าทางห้าวๆด้วยซ้ำ... อย่าบอกว่าเป็นผู้หญิงคนนี้นะ... 

 

 

" เราเองซองอู ยัยแว่นหนาถักเปียฟันกระต่ายชอบใส่เสื้อกันหนาวไหมพรมไง ซองอูนึกออกมั้ย "  

 

 

" แล้ว...ไม่ใส่แว่นแล้วเหรอ เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ "  ถ้าเจ้าหล่อนยืนยันว่าตัวเองคือผู้หญิงคนนั้นก็คงจะใช่ เธอสวยขึ้นมากจริงๆ คงเพราะวัยที่เปลี่ยนไปด้วยล่ะมั้ง 

 


 

" ซองอูเองก็หล่อขึ้นมากเลยนะ   ดีใจจังที่ซองอูจำเราได้ แปลว่าตอนนั้นนายก็น่าจะมองเห็นเราบ้าง "

 


" พูดมากว่ะ "

 


" แดน!! "  บทสนทนาระหว่างเขากับฮานึลถูกขัดขึ้นมาจากใครอีกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น คุณแดนออกจะทำหน้าตารำคาญเหมือนที่ชอบทำใส่ฮยอนบิน แปลว่าทั้งคนคงสนิทกันจริงๆสินะ 

 


" แม่ งง ไปหมดแล้วนะเนี่ย พวกเรารู้จักกันมาก่อนด้วยเหรอลูก " คุณหญิงคังที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเด็กๆของเธออยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะถามเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา เกือบลืมไปเลย ว่าท่านตั้งใจจะจับคู่ให้คุณแดน กับลีฮานึลนี่นา 


 

" เพื่อนสมัยเรียนม.ต้นน่ะครับแม่ " คังแดเนียลหันไปตอบผู้เป็นมารดาของตนให้หายข้องใจ 

 

 

" งั้นก็ดีเลยสิจ๊ะ ถ้าทุกคนรู้จักกันอยู่แล้ว การคุยธุรกิจระหว่างครอบครัวเรา 2 ตระกูลจะได้คุยง่ายขึ้น " 

 

 

" ตามจริงทางฝั่งหนูก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรนะคะคุณหญิง คุณพ่อท่านอยากร่วมงานกับคุณหญิงมากๆเลยค่ะ ท่านนับวันรอจะได้มาพบคุณหญิง แต่หน้าเสียดายที่ท่านดันมีงานด่วนเข้ามาเสียก่อน " หญิงสาวยกยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คุณหญิงคัง ตัวเธอเองก็พอรู้เหมือนกันว่าคุณพ่อของเธอกับคุณหญิงคัง พยายามจะจับคู่ให้พวกเขา แต่ที่พึ่งจะมารู้ก็คือคู่ของเขาคือ คังแดเนียล เพื่อนซี้กินกันไม่ลง กินกันไม่ได้ กินกันไม่ไหว แค่คิดก็จะอ้วกแล้วจริงๆ 

 

" คุณหยงคุณหญิงอะไรกันจ๊ะ  เรียกแค่คุณแม่ก็พอ ยังไงแม่ก็เป็นแม่ของเพื่อนหนูฮานึลอยู่ดี หนูฮานึลก็เหมือนลูกแม่อีกคนแหละจ้ะ  "  

 

 

" ถ้าคุณแม่รู้จักยัยนี้ดี จะแทบไม่อยากนับญาติด้วยเลยครับ "   คุณชายเล็กตระกูลคังอดจะขัดแม่ตัวเองไม่ได้จริงๆ ดูก็รู้ว่าท่านพยายามจะจับคู่ให้เขากับยัยแว่นนี่ และคนของเขาเองก็ดูเหมือนจะสมรู้รวมคิดด้วย ยังดีที่คนตรงหน้า คือยัยต๊องนี่ เขาเชื่อว่าฮานึลเองก็ไม่อยากจะมาเกี่ยวมาดองอะไรกับเขาเหมือนกัน  ตกประเด็นจะจับคู่ให้พวกเขาไปได้เลย  ให้ตายก็ไม่ใช่ยัยนี่แน่นอน 

 


" ตาแดนนี่ก็พูดเกินไป  หนูฮานึลเขาออกจะน่ารักขนาดนี้ อาจจะไม่เหมือนสมัยลูกเรียนด้วยกันก็ได้นะจ๊ะ " 

 

" เหอะ น่ารักเหรอ "  น่ารักตายล่ะยัยนี่ 

 

 

" อุ๊ยตายจริง  แม่ลืมไปเลยว่าแม่จะต้องกลับเข้าไปเอาเอกสารที่บริษัท   " 


" เอกสารสำคัญเหรอครับแม่ "  แดเนียลเอ่ยถามผู้เป็นแม่อย่างสงสัย สำคัญอะไรถึงขั้นจะต้องกลับไปตอนนี้


" ใช่จ้ะ เป็นเอกสารการเงิน ที่พรุ่งนี้จะต้องเอาเข้าที่ประชุม แต่เเม่ยังไม่ได้ตรวจดูเลย " 

 

" งั้นวันนี้เราน่าจะเก็บไว้แค่นี้ก่อนก็ได้นะคะคุณแม่ ไว้เราเจอกันวันหลังก็ได้ค่ะ คุณแม่คุยกับคุณพ่อหนูโดยตรงน่าจะดีกว่า "  ลีฮานึลเสนอความคิดเห็นเมื่อเธอเห็นว่าคู่ค้าธุรกิจของเธอดูจะมีธุระสำคัญ 

 

" ไม่เป็นไรจ้ะ    แดเนียลกับฮานึลอยู่คุยกันไปเถอะลูกอุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที ตาแดนเขาออกจากโรงเรียนมาไม่ได้บ่อยๆด้วย "

 

" แต่ว่า..."

 

 

 

" นะจ๊ะ  เดี๋ยวแม่คงต้องรีบกลับก่อน ซองอูลงไปส่งแม่หน่อยนะลูก " 


 

" ครับ คุณหญิงแม่ "  ผมขานรับก่อนจะลุกขึ้นยืนตามคุณหญิงคังที่เตรียมตัวจะเดินทางกลับ  ผู้เป็นแม่ลูกสวมกอดกันก่อนที่จะเอ่ยคำล่ำลา 

 

 

" เดินทางปลอดภัยนะครับแม่ "  

 

" จ้า แดเนียลเองก็เหมือนกัน แม่จะให้คนรถรอรับด้านล่างนะลูก "   มือที่มีร่องรอยแห่งวัย ลูบหัวลูกชายคนเล็กผู้เป็นที่รัก ก่อนจะหันมาล่ำลาหญิงสาวอีกคนที่เธอเอ็นดูไม่ใช่น้อย 

 

" หนูฮานึลเองก็กลับพร้อมตาแดนนะจ๊ะ แม่จะให้คนรถวนไปส่งหนูก่อนนะลูก "

 

 

" จริงๆหนูไม่รบกวนก็ได้นะคะ "


" ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ คนกันเองทั้งนั้น แม่ไปก่อนนะลูก "

 

" สวัสดีค่ะคุณแม่ " 

 

 

 

 

.

..

....

 

 

 


" ซองอู กลับพร้อมแม่เลยมั้ยลูก "  ระหว่างที่ผมกับคุณหญิงคังลงลิฟต์มาด้วยกันเพราะเธอต้องการให้ผมลงมาส่ง เธอก็เอ่ยถามผมขึ้นมา 

 

 

 

" อ่าแต่... ผมยังไม่ได้แจ้งคุณแดน... " 

 

 

 

" ตาแดนไม่ว่าอะไรหรอกจ้ะ เเม่จะบอกคนรถให้บอกตาแดนเอง  แม่จะได้เลยไปส่งซองอูเลย แม่อยากให้พวกเขาได้ทำความรู้จักกันซักหน่อย ถึงดูเหมือนเขาจะสนิทกันอยู่แล้วก็เถอะ "   คุณหญิงคังส่งยิ้มมาให้ผมอย่างชอบใจที่เธอสามารถพาทั้งสองคนมาเจอกันได้ 

 

 

" ผม... "

 

 

" แม่ขอบใจซองอูมากนะลูก ที่พาตาแดนมา ลองแม่บอกเขาไปตามตรง เขาคงไม่มีทางมา "

 

อ่าผมก็ไม่ได้พูดความจริงไปเหมือนกันครับ แต่พวกเขาสนิทกันอยู่แล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วล่ะครับ...

 

 

 

 

 

 

Daniel part 

 

 

ซองอูหายไปเลยตั้งแต่แม่ของเขาบอกให้ลงไปส่ง ถ้าให้เดาแม่คงพาซองอูกลับไปส่งที่โรงเรียนแล้วทิ้งเขาไว้แน่ๆ 

 


" เมื่อไรซองอูจะขึ้นมาอะ " 

 

" กลับไปแล้วป่านนี้ "

 

" โหย นี่ฉันอยากคุยกับซองอูมากกว่านายนะเนี่ย "  ฮานึลเพื่อนตัวดีที่ไม่ได้เจอนานทำท่าทางหัวเสีย ก็ยัยนี่ชอบซองอูมาตั้งแต่สมัยมอต้นแล้ว แต่เป็นเขาเองแหละที่กีดกัน 

 

 

" นี่เธอสมรู้ร่วมคิดกับแม่ฉันด้วยมั้ย " ผมเอ่ยถามขณะในมือก็หยิบเครื่องดื่มสีอำพันที่สั่งบาร์เทนเดอร์มา ยกดื่มแก้อารมณ์เสีย ทุกคนคิดว่าเขาว่างมากนักรึไง นึกจะให้ออกมาทำอะไรเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้...

 

" แดน ฉันไม่ได้พิศวาสขาดใจอะไรแกเลย ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันก็โดนลากมาเหมือนแกนั่นล่ะ " หญิงสาวกรอกตาไปมา เธอเองก็พอรู้ว่าพวกผู้ใหญ่คิดอะไร และเธอตั้งใจจะปฏิเสธเหมือนกัน ยิ่งเป็นหมอนี้แล้วล่ะก็... เหอะ ให้ตายก็ไม่เอาอะจริงๆ แต่ถ้าเป็นซองอู...นั่นก็อีกเรื่อง 

 

" นี่ฉันเสียเวลาลาโรงเรียนมาเพื่อนั่งคุยและดินเนอร์กับยัยเด๋อเนี่ยอะนะ " 

 

 

" ไอ้แดน ! นี่ถ้าเปลี่ยนแกเป็นซองอูได้ฉันคงตอบตกลงทันทีแบบไม่ต้องคิดเหมือนกันล่ะ "  หญิงสาวตบโต๊ะอาหารโต๊ะใหญ่ที่มีพวกเขานั่งอยู่กันแค่สองคน กับพนักงานที่กำลังเสริฟอาหารราคาแพงพี่คุณหญิงคังได้สั่งไว้ให้ก่อนจะกลับไป


 

" ยังไม่เลิกชอบอีก ? "

 

" เขาเรียกรักแรกย่ะ !!! ว่าแต่แกเถอะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ "  หลังจากที่สเต็กทีโบนถูกเสริฟเป็นที่เรียบร้อย หญิงสาวก็ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้า ก่อนที่ส้อมในมือจะได้ทำหน้าที่ เธอก็ยกมันชี้ไปที่เพื่อนสนิทอย่างคาดโทษ  เพื่อนที่คอยขัดขวางเขามาตั้งแต่เด็ก แต่ตัวเองก็ไม่ทำอะไรสักอย่าง ทำตัวเป็นหมาหวงก้าง คอยจิกตาใส่ทุกคนที่เข้ามาเฉียดใกล้องซองอู แต่ตัวเองก็ไปคบกับยัยจีอานมโตห้องข้างๆ การกระทำออกจะขัดกันไปหน่อยมั้ย มาจนถึงวันนี้ ลีฮานึลก็ไม่เข้าใจสิ่งที่หมอนี่ทำเลยสักนิด 


 

" รู้อะไร " แดเนียลเลิกคิ้วกับคำถามที่ถูกส่งมา มือก็บรรจงยกแก้วในมือเทของเหลวในนั้นลงคอไปไม่หยุด บอกตามตรง เขาอารมณ์เสียเอามากๆกับการที่โดนหลอกมาปล่อยไว้แบบนี้ 


 

" ทำมาพูด แกคอยกีดกันฉันเพราะอะไรล่ะ แล้วตอนนี้ไปถึงไหนแล้ว "  

 


" ก็ไม่ถึงไหน ก็เหมือนเดิม เรียนทีเดียวกัน อยู่บ้านเดียวกัน "  ผมตอบคำถามไปตามความจริงอย่างไม่คิดอะไร เพราะพวกเราไม่ได้ต่างจากเดิมจริงๆ ดูจะห่างๆกันมากขึ้นด้วยซ้ำ 

 


" ถ้าแกไม่คิดจะทำอะไร  ก็อย่ามาโกรธฉันนะแดน "

 

" อะไร "

 

 

" ที่บ้านเราก็ดูอยากให้2ครอบครัวได้เกี่ยวดองกันนะ... แต่ถ้าเปลี่ยนนายเป็นซองอูได้ฉันจะตอบตกลงทันที " หญิงสาวยกยิ้มให้เพื่อนสนิทที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างหัวเสียมาสักพัก คนปากหนักอย่างคังแดเนียล ถ้าไม่เสียไปก็คงไม่รู้สึกสินะ 

 

 

" ซองอูไม่มีทางไปถ้าฉันไม่ให้ไป "

 

 

" ก็ถ้าเขาไม่มาเองฉันก็ไม่ใช่นางมารที่จะแย่งเขามา และฉันเองก็เพื่อนแก แต่ถ้าเขามาเองฉันบอกแล้วนะแดนว่าฉันไม่ปฏิเสธ " 

 

 

"..."

 

 

" แล้วแต่นายนะ  ฉันถือว่าฉันบอกนายแล้ว " 

 

 

 

 

 

 

 



  YOUR MINE


 

 

 

 

03.00 น. 

ตีสามเข้าไปแล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าใครอีกคนจะกลับมา หลังจากที่องซองอูต้องกลับมาก่อน เขาก็ยังคงนั่งรอใครอีกคนมาจนถึงตอนนี้ ถึงตัวเขาเองจะเป็นคนทำให้อีกคนต้องไปอยู่ที่นั่นก็เถอะ 

 

 

แกร็ก... 

 

 

เสียงประตูบานใหญ่ ถูกเปิดออกพร้อมใครอีกคนที่ถูกหอบหิ้วเข้ามา ร่างบางๆของผู้หญิงที่เขาพึ่งเจอเมื่อตอนหัวค่ำกำลังแบกคุณแดนเข้าบ้านมาอย่างทุลักทุเลพร้อมกับคนขับรถที่ช่วยพยุงอีกข้าง

 

 

" อ่ะ ซองอู... "  ผมเข้าไปรับช่วงต่อจากเธอเพราะดูท่าว่าเธอคงจะพยุงไม่ไหว คุณแดนตัวใหญ่กว่าผมอีกด้วยซ้ำ คนขับรถที่มาด้วยกันก็เป็นเพียงคุณลุงที่ชรามากแล้ว 

 

 

 

" นี่ไปทำอะไรกันมาเหรอ "  หลังจากที่วางคุณแดนที่จะไม่ได้สติลงที่โซฟาในห้องรับแขกได้ ผมก็หันไปถามฮานึล จริงๆจากกลิ่นเหล้าที่โชยออกมาก็พอรู้ พวกเขาคงไม่ได้เจอกันนานสินะ คงจะสนิทกันจริงๆไม่งั้นคุณแดนคงไม่ดื่มด้วยแน่ๆ 

 

 

" ฉันเปล่าทำให้แดนเป็นแบบนี้เลยนะซองอู แดนมันกินของมันเองอะ คงจะอารมณ์เสียที่โดนหลอกมาเจอฉัน ฮะๆๆ " หญิงสาวที่ดูท่าจะดื่มแอลกอฮอลเข้าไปบ้างแต่คงไม่เยอะเท่าคนที่นอนกองอยู่ข้างหลังเขาเอ่ยตอบด้วยสายตาหยาดเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

 


" อ่า คงงั้นล่ะ จริงๆคุณแดนไม่ค่อยชอบวิธีแบบนี้เท่าไหร่ "

 

 

" นี่...ทำไมเรียกแดนว่าคุณตลอดเลยอะ ไม่เห็นเรียกพี่ดงโฮว่าคุณเลย ตั้งแต่เด็กแล้ว " ฮานึลถามชายหนุ่มอย่างอดสงสัยไม่ได้ คังแดเนียลเองก็เอาแต่นิ่งเฉยใส่องซองอู องซองอูก็ดูนิ่งเฉยใส่คังแดเนียลเหมือนกัน ทั้งๆที่ทั้งคู่เป็นคนที่ยิ้มแย้มกับเพื่อนๆคนอื่นแท้ๆ 

 


" คงชินมาตั้งแต่เด็กมั้ง... จริงๆฮานึลรีบกลับดีกว่านะ ที่นี่เป็นโรงเรียนชายล้วนห้ามผู้หญิงเข้ามาเขตที่พักนะ ถ้ามีคนอื่นมาเห็นจะแย่ " 

 

 

" อ่าจริงสิ  แต่เมื่อกี้ฉันเจอคุณสารวัตรนักเรียนอยู่คนนึงด้วยเขาบอกว่าจะไม่บอกใครให้พวกเรารีบเขามาน่ะ "  สารวัตรนักเรียน ?  ฮยอนบินเหรอ

 

 

" คงเป็นเพื่อนพวกเราล่ะมั้ง รีบกลับเถอะนะ "

 

 

" อื้ม จริงๆตอนแรกจะไปส่งฉันก่อน แต่ฉันสงสารคุณลุงที่จะต้องแบกเจ้าอ้วนนี่คนเดียว ซองอูแบกแดนขึ้นห้องไหวใช่มั้ย ถ้าไม่ไหวทิ้งมันไว้นี่เลยนะ "

 

" ฮ่าๆ เราโอเคไม่ต้องห่วง " 


 

" โอเค แย่จังนะที่นี่ไม่ให้พกโทรศัพท์มาโรงเรียนสินะ แล้วฉันจะติดต่อกับซองอูยังไงได้บ้างเหรอ " 

 

" เอ่อ... ก็ โทรเข้าเบอร์โรงเรียน แล้วต่อสายมาที่บ้านน่ะ หรือจะทางอินเทอร์เน็ตก็ได้นะ เราใช้คอมตลอด "



" ดีเลย ไว้เราจะโทรมาคุยเล่นนะ ถ้าซองอูสะดวก "


 

" อื้อ ไม่มีปัญหาหรอก" 

 


" เราไปนะ บาย " 

 

 

 

 




หลังจากที่ส่งแขกกลับไปแล้วองซองอูก็ต้องหันมาจัดการร่างหนาๆที่ยังนอนหลับอยู่บนโซฟา เขาประคองคุณแดนขึ้นบันไดไปอย่างทุลักทุเลแขนหนักพาดอยู่บนคอขาวแต่ดูจะไม่ช่วยอะไร เพราะคนถูกพยุงเหมือนพร้อมจะทิ้งตัวลงไปเยี่ยมพื้นบันไดทุกเวลา เขาเลยต้องใช้มือข้างที่ว่างกอดเอวร่างสูงไว้ไม่ให้คนไม่ได้สติพาเขากลิ้งตกบันไดไปก่อนจะถึงห้องนอน 

 

 

แต่กว่าจะถึงก็เล่นเอาเหนื่อยไปเลยเหมือนกัน สิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ที่เขาลากขึ้นมาจนถึงห้องนอนเจ้าตัวได้สำเร็จนั้น กำลังนอนแผ่อยู่บนเตียงนอนนุ่มๆอย่างสบาย  


 

องซองอูบรรจงถอดรองเท้าโบรคสีดำที่มีลายฉลุงดงามสมราคาออกจากเท้าทั้งสองข้างของคนที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราวตามด้วยถุงเท้าบางข้อสูงสีดำ ก่อนจะจัดการถอดเสื้อสูทต่ออย่างยากรำบากเพราะไม่ได้รับความรวมมือใดๆจากคนคนนี้เลยสักนิด 

 

 

" อื้อ... " แถมยังครางอื้ออึงแล้วปัดมือไปมาอีกต่างหาก 

 

 

" คุณแดน อยู่นิ่งๆสิครับ " อีกนิดเดียวเองน่า ฮึบ...

 


" อื้อ!! "  

 

 

"โอ้ย !!"

 

ทั้งๆที่เมาไม่รู้เรื่องอยู่แท้ๆแต่ก็แรงเยอะจนสู้ไม่ไหวจริงๆ ก่อนที่เขาจะถอดสูทตัวนอกออกจากแขนคนที่ปัดปายไปมาอยู่ได้ เจ้าตัวก็ผลักเขาจนตกลงมาข้างเตียงซะก่อน  ดีหน่อยที่ตกท่าสวยใช้ได้ไม่อย่างนั้นคงมีหน้ากระแทกหมดหล่อกันไปข้าง ขนาดหลับอยู่ยังทำร้ายเขาได้อีกนะ 

 

 

 

ผมเลิกพยายามจะถอดชุดให้เขา แล้วไปเตรียมอ่างน้ำกับผ้าเช็ดตัวมาไว้ก่อนเผื่อกลับมาคนที่นอนอยู่จะหลับลึกไปเลย  ซึ่งก็เป็นดังคาด ตอนนี้คนบนเตียงนิ่งสนิทไปแล้ว ผมเดินไปวางอ่างน้ำกับผ้าที่เตรียมมาไว้ข้างเตียงก่อนจะลงมือพยายามถอดชุดสูทของคนบนเตียงอีกครั้ง คราวนี้ทำได้โดนไม่ถึง5 นาทีด้วยซ้ำ เสื้อสูทเจ้าปัญหาก็หลุดออกจากร่างคนตัวโตอย่างง่ายดาย 

 

 

จัดการเจ้าเสื้อสูทเสร็จต่อไปก็เสื้อเชิ้ตสีขาวและตามด้วยเข็มขัดเพื่อให้คนตรงหน้าหลับสบาย  ผ้าเช็ดตัวสีขาวผืนเล็กสัมผัสโดนผิวเนื้อร้อนเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ลากผ่านจากล่างขึ้นบนซ้ำไปซ้ำมาไปเรื่อยๆจนทั่วท่อนบนเปลือยเปล่า และใบหน้าที่เครื่องหน้ารับกันอย่างพอดี    แผ่นอกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะบ่งบอกว่าคังแดเนียลหลับสนิทแล้วแน่นอน  องซองอูคงต้องไปนอนบ้างแล้วเหมือนกันนี่มันจะเช้าแล้วด้วย 

 

 

หมับ !

 

 

 

ทันจะได้ลุกออกจากเตียงนอนไปคนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้ว กลับคว้ามือผมไว้แล้วดึงผมลงไปนอนข้างๆทั้งๆที่มือผมยังถือผ้าเปียกๆที่เช็ดตัวให้เขาอยู่อย่างนั่น   ร่างที่เคยนอนแผ่กลับตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก มือที่เคยกระชากเขากลับกดแขนของเขาไว้ชิดติดเตียง ร่างเปลือยท่อนบนกำลังกดทับเขาไว้แน่น  ดวงตาเรียวหรี่จ้องมองมาที่ผมอย่างยากรำบากใบหน้าคุณแดนเลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนปลายจมูกเขาชิดติดกับอวัยวะเดียวกันบนใบหน้าผม   สถานะการตรงหน้านี่มันคืออะไรกัน เจ้าก้อนเนื้อที่อกข้างซ้ายของเขาก็เอาแต่เต้นแรงไม่หยุด... ผลักเขาสิองซองอู... ผลักเขาออกไป 

 

 

 

" อยากให้ฉันไปหาคนอื่นมากรึไง "

 

 

 

" ... อะไรนะครับ "  คนที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบพูดงุงงิงอยู่ในปากจนยากจะฟัง  ใบหน้าที่อยู่ใกล้เกินจนมองอะไรไม่ชัดแต่กลิ่นกายคลุ้งบรั่นดีกลับชัดเจน 

 

 

 

 

" ซองอู "   เสียงเรียกชื่อกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปลายจมูกเหมือนเป็นตัวทำให้ผมมอมเมาไปกับเขา มันสะกดให้องซองอูไม่ขยับไปไหนเหมือนโดนยาชา   โทษใครไม่ได้เลยจริงๆ  โทษตัวเองดีกว่าที่ไม่เคยปฏิเสธอะไรได้เลย 

 

 

 

" ซอง...อู..."   ใบหน้าของคนไม่ได้สติไล่สัมผัสไปตั้งแต่ต้นคอขาวเลื่อนช้าๆไปจนถึงปลายจมูก... เปลือกตา... หน้าผาก... กลับลงมาที่ริมฝีปาก... ทั้งหมดนั่น.....

 

 

ของเขาทั้งหมด

 

 

 

" ซองอู...."

 

 

 

" เลิกเข้ามายุ่งกันสักที..."  

 

 

 

 

 

CUT 

 

 

 

 

 

 


  YOUR MINE

 

 

 

 

 

" พี่ดงโฮ  แดนกับอ๋งไปไหนกันอะพี่ " หลังจากที่เช้านี้คังดงโฮได้เดินเข้ามาที่ห้องสภาเพียงคนเดียวพัคจีฮุนก็เอ่ยถามถึงบุคคลที่ปกติต้องเข้ามานั่นทำงานแล้วแต่เช้าก่อนถึงเวลาเข้าเรียน 

 

 

 

" เมื่อวานเหมือนจะกลับกันมาเกือบเช้าน่ะ สงสัยคงจะไม่ตื่นกัน พี่เคาะเรียกทั้งสองห้องแล้วนะ ไม่มีคนตอบ "  ดงโฮเองก็แปลกใจเหมือนกัน ปกติน้องชายเขาทั้งสองคนต่อให้ไม่ได้นอนก็มาโรงเรียนไม่เคยสาย หรืออาจจะเพราะเมื่อคืนทั้งสองต้องเดินทางไปมาอาจจะทำให้เพลียกันทั้งคู่ก็เป็นได้  

 

 

" แปลกอะ แดนก็ไม่แน่ใจนะว่าปกติตื่นไวรึเปล่า แต่ซองอูนี่ ตื่นเช้ามากเลยนะครับ "  จีฮุนเองก็สงสัยการขาดเรียนของเพื่อนเขาทั้งสองคน ถึงจะรู้มาแล้วว่าเมื่อวาน ทั้งคู่ต้องออกไปธุระกับที่บ้านข้างนอก แต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นต้องขาดเรียน 

 


" ช่างเถอะ เดี๋ยวสายๆพี่จะลองโทรเข้าไปที่บ้านดู ฝากจีฮุนส่งใบลาให้ทีนะ "


 

" อ่าได้ครับ " 


 



" นี่พวกนาย รู้เรื่องกันรึเปล่า "  จากที่มีเพียงจีฮุนกับเขายืนคุยกัน2 คนในห้องสภา ประตูห้องสภาก็เปิดออกพร้อมร่างเล็กๆของเลขาสภาที่หอบแฟ้มเยอะแยะกว่าตัวเข้ามาอย่างรีบร้อน 

 

" อะไรเหรอครับพี่ซองอุน " 


 

" เมื่อเช้า มีรายชื่อเด็กนักเรียนเข้าใหม่อัพเดตลงในแคสC  ถึงจะเปิดเทอมได้แค่วันสองวัน แต่เหมือนชื่อนี่จะเพิ่งเข้ามา เพราะฉันลองเสิร์ชหาประวัติในฐานข้อมูลโรงเรียนตามชื่อแล้ว   มีแต่แบบฟอร์มประวัติที่มีแต่ข้อมูล ไม่มีรูป ไม่มีลายเซ็น เข้ามากลางคันแบบเจ้าตัวไม่ได้มาสมัครเรียนเองเลยด้วยซ้ำ " 


 

" ฉันว่ามันก็ไม่แปลกเท่าไหร่นะ อาจจะเป็นลูกผู้มีอิทธิพลอะไรแบบนี้ล่ะมั้ย " ดงโฮเสนอความคิด ถึงที่นี่จะไม่เคยมีเด็กเข้ากลางคันก็ตามแต่มันน่าจะเป็นไปได้แหละนะ 

 


" ถ้าที่บ้านรวยและมีอิทธิพลขนาดนั้น ก็น่าจะเข้ามาอยู่ ห้อง2 หรือไม่ก็อยู่ โซน B อะไรแบบนี่สิ แต่นี่เข้ามาอยู่ ห้อง 3 โซน D เนี่ยนะ "

 


ห้อง 3 โซน D ที่มีแต่เศรษฐีใหม่กับตระกูลรับใช้... ไม่น่าจะมีอิทธิพลขนาดจะฝากเข้ากลางคันที่นี้ได้ 


 

" น่าสงสัยจริงๆด้วยครับ รูปก็ยังไม่มีเหรอ ลองเสิร์ทหาชื่อนามสกุลดูรึยังว่าเขาเป็นใคร "  จีฮุนหยิบแผ่นเอกสารที่มีแค่ข้อมูลเบื้องต้นมาพลิกไปพลิกมา ไม่มีอะไรเลยจริงๆ แหมแต่เกรดตอนม.ต้น มีแต่ข้อมูลเบื้องต้นจริงๆ ถ้าไม่ใช่พวกเขาเอาชื่อหมอนี่ใส่ระบบ ก็คงเป็นไปได้แต่พวกผู้บริหารผู้ใหญ่... แต่ฮัลชอนเป็นไปตามกฏระเบียบมาตลอด 600 ปี เขาเป็นใคร ถึงทำให้ผู้บริหารระดับสูงพวกนั้นฉีกกฏของที่นี่ได้ 


 

" จีซองกำลังทำ รู้สึกเหมือนจะชื่อ... ไล ควานลิน "

 

 

 

 

ไล ควานลิน  เหรอครับ " 

 

 

 

TBC. 

 

 

 

 

______________________________________________________________________________________

Talk. สวัสดีค่า ขอโทษที่มาอัพซะดึกเลย พอดีหาที่ลงพรอยู่คะไม่รู้จะเอาไปปล่อยที่ไหน ><ตอนนี้ได้แล้วค่า ใครอยากขอพรไปหาได้ที่ ไบโอทวิตเตอร์เรานะคะเราจะโพรสไว้ค่า #ฟิคเนียลองแลคกี้  ขอบคุณที่ติดตามนะคะ เป็นกำลังใจให้เราทีน๊า

 

 

ปล.อ่าคอมเม้นบางคนตลกมากเลยคะ 55555555 ขอบคุณนะคะ

 

 

ปล.1 ช่วยแนะนำติชมการแต่งเราหน่อยน๊า หน้านิยายตัวเล็กไปหรืออะไรบอกได้เลย เราลงในโทรศัพท์น่ะคะเวลาว่างๆถึงได้มาเปิดแก้ในคอมอีกที

 

 

 

ปล.2 ขอโทษที่กดแก้ไขบ่อยนะคะถ้าหากมันแจ้งเตือน ถ้าเราอัพ 100 % แล้วเราแค่เข้ามาแก้โน้นนี่น่ะค่า ถ้าไม่เห็นตอนใหม่ไม่ต้องเข้ามาก็ได้งับ เกรงใจจริงๆ 55555555555

 

 

ขอบคุณอีกครั้งนะคะ <3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #305 Amonsri142 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:36
    ท้อหวะไรท์หาคัทไม่เจอ
    #305
    0
  2. #291 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:24

    น้องหลินนนน

    #291
    0
  3. #282 NoonaVK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:43
    ควานลินต้องมีบทบาทสำคัญแน่เลย
    #282
    0
  4. #277 mini0000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 12:31
    ชั้นรีบรู้ได้ถึงความเเบดของควานลิน กี้ดดดดด
    #277
    0
  5. #275 05patcharinn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 23:47
    เอ้ยยย เพิ่งเห็นว่าคุณคือคนที่แต่งเนียลอ๋งแฝดด้วย แงงง คิดถึงคุณนะคับ
    #275
    0
  6. #247 Honggie43 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 12:50
    อ่าน cut. ยังไงอ่าคะ
    #247
    0
  7. #241 someonetodosth (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 04:15
    หลินองๆๆ ได้มั๊ย5555
    #241
    0
  8. #237 bbaaii_bt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 14:52
    กด cut ไม่ได้ค่าาㅠㅠ
    #237
    0
  9. #228 samsam2213 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:27
    เด็กไทเปมาแล้วววว
    #228
    0
  10. #188 euroza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 13:02
    เปิดการ์ดลับ ไลควานลินจร้า เปิดการ์ดรัวๆจร้า 555 ชอบๆ
    #188
    0
  11. #186 พ่อซามอยด์ของคุณอ๋ง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 19:59
    ไรท์เตอร์ยังใช่
    คะ ค่ะ ผิดอยู่บางจุดนะคะ

    น้องควานลินโผล่มาแล้วๆ
    สนุกมากค่ะ ดำเนินเรื่องดีมาก

    แต่ว่ายังมีปัญหาคำผิดเล็กน้อย
    คิดว่าไรท์เตอร์น่าจะรีบลง เลยยังไม่ได้เช็คให้ละเอียด

    สู้ๆค่ะ
    #186
    1
    • #186-1 zindynazz(จากตอนที่ 4)
      7 พฤศจิกายน 2560 / 20:39
      ขอบคุณมากฮับ เดี๋ยวเราจะแก้ไขน๊าาา
      #186-1
  12. #181 ssiax (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:14
    อมก ไลควานลินมาแล้ว
    #181
    0
  13. #178 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 02:28
    คุณแดนอย่าทำกับองแบบนี้
    #178
    0
  14. #168 Ztart (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 07:34
    ลำบาก เขียนแบบนี้นะคะไรท์
    #168
    1
    • #168-1 zindynazz(จากตอนที่ 4)
      27 กันยายน 2560 / 07:47
      เดี๋ยวเข้ามาแก้เด้อออ ขอบคุณมากเลยงับบบบ
      #168-1
  15. #79 doraaung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 23:48
    แดน ทำไมทำแบบนี้ ไม่ฟังเสียงของอ๋งเลย สงสารอ๋งอ่ะ ทั้งเจ็บใจและเจ็บกาย ใจร้ายสุด รู้ตัวซักทีดิว่ารักเขาอ่ะ อย่ามาทำซึนนะ ไม่งั้นจะยกอ๋งให้ทุกคนที่รักอ๋งยกเว้นแดนเลย คอยดู แต่เหมือนอ๋งจะไม่ยอม ถ้าแดนไม่อนุญาต 555 นกจ่ะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาาาา
    #79
    0
  16. #75 ftftu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 23:40
    หลินองต้องมาแล้วค่ะงานนี้
    #75
    0
  17. #73 aimo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:31
    ตามคาด... ซองอูโดนกระทำชอกช้ำมาก คุงแด๊นนนนน แงงง อ๋งน้อยใจแน่ๆเลยยย คุงเมาาาา แต่ตั้งใจทำใช่มั้ยยย หืมม
    #73
    0
  18. #69 ppyys (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 08:33
    คุณแดนคนซึนเหลือเกิน ระวังซึนจนเค้าเกลียดนะ คุณองก็ดีมากเป็นคนดีเหลือเกินนานๆทีจะเจอฟิคที่คุณเค้าเรียบร้อย555555555555555 ควานลินนี่ใช่น้องรหัสแดนรึเปล่าคะ สนใจเรือผีหลินองไหมคะ /เราว่าจัดหน้าโอเคแล้วน้า
    #69
    0
  19. #68 lynx- (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    คุณแดนนชอบก็บอกว่าชอบสิเกรี้ยวกราดทำไม๊ฮืออคนปากแข็ง

    #68
    0
  20. #62 prapawabe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 21:21
    แดนว้อยยย เดะยกอ๋งให้คนอื่นเลยยยย ชอบเค้าก็ทำเหมือนว่าเค้าเป็นคนสำคัญหน่อยข่าาาา จะมีฉากหลินองมั้ยคะ555555

    เราอยากให้แก้ไขเรื่องสะกดผิด ส่วนเรื่องอื่นก็ดีแล้วค่า ตัวอักษรเราไม่รู้เราอ่านในแอพ
    #62
    0
  21. #61 vviez (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:35
    คุณแดน แบบนี้เค้าเรียกว่าชอบนะคะ
    คุณแดนชอบซองอูแล้วก็อย่าใจร้ายใส่อ๋งสิ
    สงสารซองอู
    #61
    0
  22. #60 doctorfire (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 14:59
    คุณแดน ตื่นมาแล้วรับผิดชอบด้วยนะ55+ มาถึงขั้นนี้แล้วบอกรักไปเลยแดน สู้ๆ
    #60
    0
  23. #59 wang nai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 12:52
    สงสารอ๋งอ่ะ คังแดนม่างงงงงง
    //โวยวายไปงั้น ใจชั้นมันบอกว่าเอาอีกๆ55555555
    #59
    0
  24. #58 rikear_lope (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 12:45
    คุณแดนนนนน คุณไม่เมามากขนาดนั้นนี่คุณสั่งตัวเองอ่ะ แล้วเนี่ยคุณองเข้าใจผิดอีก จะเคลียร์กันได้ไหมแล้วคุณองจะให้คุณเข้าใกล้หรอ ชิชะ 

    เราว่าตัวอักษรเล็กไปหน่อยค่ะ แล้วมีคำผิดอยู่บ้าง
    #58
    0
  25. #57 lLadadee (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    เอาแล้ววว หลินนี่มาดีมาร้ายยังไงล่ะทีนี้ คุณองก็น่าสงสารอ่ะ เมื่อไหร่เค้าจะคุยกันดีๆบ้าง;__;
    #57
    0