[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 3 : Chapter II : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    27 ธ.ค. 60






Chapter II : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 





  YOUR MINE

 

 

 


 

 

หลังจากที่วางสายจากคุณหญิงคังไปบอกตามตรง ผมก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำยังไง... ใครบอกท่านกันว่าคุณแดนฟังผม...ถ้าบอกว่าฟังผมน้อยที่สุดน่ะถึงจะถูก 


 

 

" ไอ้อ๋ง! "

 

 

" .... " ระหว่างที่ผมเดินคิดโน้นคิดนี่ระหว่างทางกลับเฮ้าส์คนเดียวได้สักพักก็มีมารโผล่มาอีกตามเคยครับ.....ตระโกนมาอย่างนี้รู้เลยใคร...

 

 

" แหน่ะทำเมิน ไอ้นี่ "

 

 

" รำคาญเสียงโว้ย " พอเห็นว่าผมไม่สนใจแจฮวานเจ้าเก่าเจ้าเดิมก็จัดการเอาตัวเองมาขวางทางเดินไว้ประหนึ่งว่าที่บ้านมันเป็นคนสร้างเอง 

 

 

" วันนี้เขานัดกันกินข้าวที่เฮ้าส์พี่มินฮยอน ฝากเชิญคุณชายตระกูลคังด้วยนะครับคุณอ๋ง  "

 

 

 

" เออ รู้แล้ว " บอกไปส่งๆพร้อมทำหน้ารำคาญออกมากๆใส่มันไป ก็เพราะสนิทกันจริงๆเนี่ยแหละครับถึงกล้าทำปกติแล้วองซองอูเป็นคนค่อนข้างจะสุภาพครับ 

 

 

" เออ รีบตามมานะ มาช่วยกันเตรียมอาหารหน่อย เดี๋ยวทำไม่ถูกปากไอ้แดนแล้วมันบ่นชิบหายอีก " 

 

 

" เออ เดี๋ยวบอกพี่ดงโฮเสร็จจะไปเลย "  

 

 

หลังจากตบปากรับคำกับแจฮวานเสร็จผมก็กลับมาบอกพี่ดงโฮที่นั่งทำงานอยู่ในเฮ้าส์ ก่อนที่จะรีบตามแจฮวานไป อยู่ที่นี่ก็ลำบากเรื่องการสื่อสารหน่อย เพราะที่นี้ห้ามพกโทรศัพท์มือถือ แต่ก็มีห้องโทรศัพท์ที่มากพอจะให้ทุกคนใช้ และทุกเฮ้าส์ก็จะมีโทรศัพท์ในบ้าน ถ้าจำเป็นเร่งด่วนก็ติดต่อกันตอนกลางคืนได้ไม่ยาก 

 

 

 






ตอนนี้ผมมายืนอยู่ในห้องครัวที่เฮ้าส์พี่มินฮยอนเรียบร้อย ในห้องครัวมีพี่มินฮยอน  ฮยอนบิน  กับพี่จีซอง ส่วนไอ้คนที่เรียกผมมา มันหายหัวไปนั่งรอกินอย่างเดียวแล้วครับ      ทุกคนในครัวกำลังช่วยกันเตรียมอาหาร ดูจากปริมาณอาหารที่เตรียมกันแล้ว วันนี้น่าจะเป็นวันรวมสองตระกูลผู้นำแน่ๆ เพราะยิ่งเป็นวันเปิดเทอมวันแรกแล้วด้วย ก็คงต้องมาพบปะกันหน่อย  ปกติเรามักจะนัดเจอกันที่เฮ้าส์ฝั่งตระกูลฮวัง เหตุผลก็เพียงแค่ ตระกูลนี้ทำอาหารอร่อย... ครับ   เหตุผลก็มีแค่นั้นเลยครับ 

 

 

" อ่าว มาแล้วเหรอซองอู พอดีเลยกำลังอยากให้นายมาช่วยทำสปาเก็ตตี้พอดี " พี่มินฮยอนเป็นคนที่หันมาเห็นผมก่อนคนอื่นๆที่ยังก้มหน้าก้มทำอาหารอยู่ รอยยิ้มที่ดูดีราวกับรูปปั้นถูกส่งมาให้ผมทั้งที่เจ้าตัวยังอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อน มือถือตะหลิวด้วยซ้ำ  ดูดีสมกับเป็นผู้นำตระกูลฮวังจริงๆ 

 

 

 

" ครับ " ผมเอ่ยตอบไปสั้นๆ ก่อนจะไปหยิบผ้ากันเปื้อนสีมืดสมกับเป็นห้องครัวในบ้านที่มีแต่ผู้ชายมาใส่ ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปหาฮยอนบินที่กำลังแช่เส้นสปาเก็ตตี้ ไม่รู้ว่าแค่แช่สปาเก็ตตี้มันยุ่งยากถึงขนาดทำน้ำกระเด็นได้รอบตัวขนาดนั้นเลยรึไง แค่แช่เส้นแท้ๆ

 

 

 

" ขืนปล่อยให้ฮยอนบินทำ แดนคงบ่นว่าไม่อร่อยอะ ของโปรดแดนด้วยถ้าแดนไม่กินเสียดายของแย่ " พี่มินฮยอนเอ่ยแซวเจ้าเพื่อนตัวสูงของผมที่น่าจะใช้เวลาแช่เส้นสปาเกตตี้มานานพอใช้ได้ แต่ก็ยังไม่ทำอะไรต่อสักที

 

 

 

" โหพี่มินฮยอน  ไอ้แดนมันกินได้ไม่ได้ก็เรื่องของมันดิ ทำให้กินก็บุญแล้ว "  ฮยอนบินบ่นงุบงิบตามภาษาคนตัวใหญ่ขี้ใจน้อย คิดว่าทำหน้างุงงิงมันเหมาะกับตัวมากสิครับ

 

 

 

" กลัวจะไม่มีใครกินสักคนสิวะ "

 

 

" ไอ้อ๋ง! " เส้นสปาเกตตี้ส่วนที่ยังไม่ได้แช่ ถูกคนโดนกล่าวหาหยิบมาฟาดหัวผมอย่างเต็มแรง ถ้าจำไม่ผิดวันนี้ผมโดนเพื่อนตบหัวไป2 รอบแล้ว ถ้ามีอีกสักทีเนี่ยคงความจำเสื่อมกันพอดีอะครับ 

 

 

" เจ็บนะเว้ย! "  

 

" ฮยอนบิน! พี่เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าเอาของกินมาเล่น ! "

 

" (. .   ) ครับพี่มินฮยอน " ฮ่าๆๆๆ คนโดนดุก็ได้แต่จ๋อยสิครับ องซองอูไม่ต้องทำอะไรเลย 

ควอนฮยอนบินกับหลักฐานมัดตัวคือเส้นสปาเกตตี้ที่ตกเกลื่อนเต็มพื้น ถูกเจ้าของบ้านหันมาด่าไปตามระเบียบ สมน้ำหน้ามันครับ ชอบเล่นอะไรไม่รู้โตอย่างงี้ตลอด 

 

 

" สมน้ำหน้า ไปทำอย่างอื่นไป เดี๋ยวตรงนี้ฉันทำเอง " ผมส่งสายตาล้อเลียนเพื่อนตัวสูงไปก่อนจะโบกมือปัดไล่ให้ฮยอนบินไปทำอย่างอื่น เค้ายังจำได้ดีเมื่อเทอมก่อนที่ฮยอนบินเป็นคนลงมืทำสปาเกตตี้  มันออกมาไม่สวยเอาซะเลย คนที่กินก็มีแต่เจ้าตัวเองล่ะครับ แถมยังมานั่งพูดว่า ' เห็นน่าตามันงั้นๆ แต่รสชาติเนี่ย ไม่กินจะร้องไห้นะ '   ขนาดตัวเองยังกินไปแค่คำเดียวแล้วใครจะกล้ากินละครับ 

 

 

 

" จะห่วงปากท้องไอ้แดนไรขนาดนั้นวะ ไม่เห็นมันจะห่วงนายบ้างเลย " 

 

" ฮยอนบิน !! " 

 

 

" ก็มันจริงอะพี่ ไอ้แดนมันสนใจไอ้อ๋งที่ไหนอ่ะเดี๋ยวนี้ โน้นๆ ไปสนใจดูแลเด็กเข้าใหม่โน้น " 

 

 

" ก็แดนเป็นรองประธานมั้ยล่ะ แล้วรุ่นน้องก็พึ่งเข้าใหม่ มันแปลกตรงไหน ซองอูไม่ต้องไปฟัง

ฮยอนบินนะ ไม่มีใครจะว่างมาเกาะแกะคนอื่นเหมือนฮยอนบินหรอก " พี่จีซองจากที่เงียบอยู่นานก็หันมาช่วยพี่มินฮยอนเถียง 

 

 

" น่ะไม่เห็นมีใครเข้าข้างผมบ้างเลยอะ " ฮยอนบินก็ยืนทำปากยื่นปากง้อเมื่อตัวเองโดนรุม แล้วก็ยังเนียนไปแอบซบหลังพี่มินฮยอนอีกเดี๋ยวอีก5 วินาทีมันก็โดนพี่เขาถีบออกมา 

 

 

 

" ผมไม่สนใจเสียงนกเสียงกาหรอกฮะ " ผมบอกปัดไปก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานในส่วนของตัวเอง จริงๆมันก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลยนะ คุณแดนก็ทำงานของคุณแดนปกติ มันไม่เห็นมีอะไรที่เขาจะต้องกังวล ตอนที่พวกเขาพึ่งเขามาเรียน แคสC พวกพี่ๆแคส B ตอนนั้นก็ช่วยดูแลพวกเขาเหมือนกัน  และนี่เขาทำให้ทุกคนกิน ไม่ใช่แค่คุณแดนซักหน่อย 

 

 

 

" เออ จะหาว่าไม่เตือนนะเว้ย " 

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

ตอนนี้ตระกูลผู้นำทั้ง2 ตระกูล และตระกูลพันธมิตรแต่ละฝั่งก็มาพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะกินข้าวหมดแล้ว ขาดก็แต่...

 

 

" แดนไปไหนอะ "  จีฮุนเป็นคนถามขึ้นมาหลังจากที่ทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันได้สักพัก ขาดแต่ที่นั่งของนายน้อยตระกูลคังที่ยังคงว่างเปล่า

 

 

" พี่บอกแดนไปแล้วนะ ก่อนมานี่แดนกลับเข้าบ้านมาแล้ว แล้วก็ออกไปอีกรอบ เห็นว่ามีของจะไปให้รุ่นน้องน่ะ "  พี่ดงโฮเอยตอบทุกคนได้ไม่นาน คนที่ถูกถามหาก็มาถึง 

 

 

" โทษทีนะ พอดีมีธุระนิดหน่อย " คุณแดนนั่งลงตรงที่ว่างที่ขั้นระหว่างผมกับพี่ดงโฮ ผมหันไปมองเขาเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันมาสนใจจานเปล่าข้างหน้าตัวเอง ดูท่าเขาจะรีบมามากจริงๆ ไรผมสีน้ำตาลบรอนด์สว่างมีเม็ดเหงื่อชื่นเต็มไปหมด จะต้องเป็นธุระที่สำคัญขนาดไหนกันนะ 

 

 

" งั้นเราเริ่มทานกันเลยดีกว่า กับข้าววันนี้ฉัน จีซอง กับซองอูตั้งใจทำมากเลยน๊า " พี่มินฮยอนบอกทุกคนก่อนจะเป็นคนเริ่มตักข้าวใส่จานคนแรก และก็ไม่ลืมที่จะหันไปตักให้คนที่นั่งข้างๆ

 

 

" ผมก็ทำนะพี่มินฮยอน " ฮยอนบินที่นั่งอยู่ข้างๆเจ้าบ้านเอ่ยแย้งทันทีที่ไม่มีชื่อตนในคำพูดของมินฮยอน 

 

 

 

" นายแค่มาก่อกวนในครัวฮยอนบิน....ทุกคนทานกันเถอะ "  พี่มินฮยอนแค่ปรายตาไปหาฮยอนบินแล้วตอบออกมาเรียบๆ แต่มันก็จริงนั่นล่ะ ที่ฮยอนบินแค่อยากไปกวนคนอื่นเขาก็เท่านั้น การโต้เถียงเล็กๆของคนสองคนออกจะเป็นสีสันให้ทุกคนบนโต๊ะเสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้นจากคนอื่นๆได้ไม่นานทุกคนก็เริ่มเลือกอาหารที่ตัวเองจะทานแล้วตักใส่จาน ผมเองก็หยิบหม้อข้าวที่ตั้งอยู่ตรงหน้า มาตักข้าวให้คุณแดน ตามปกติ 

 

 

 

" พอแล้ว " แต่วันนี้ดูจะไม่ปกติตรงที่ตักไปเพียงทัพพีเดียวเจ้าตัวก็ดูไม่อยากอาหารสักเท่าไหร่ 

 

 

" ทำไมกินน้อยจังอะแดน " จีฮุนที่นั่งตรงข้ามแดเนียลพอดีเอ่ยถามเพราะปริมาณข้าวผิดปกติในจานคนตรงหน้า 

 

 

 

" พอดีก่อนหน้านี่กินมาแล้วนิดหน่อยน่ะ พวกนายทานกันเลย "  แดเนียลพูดยิ้มๆก่อนจะลงมือทานอาหารที่ตั้งอยู่ตรงหน้าเขาพอดี สปาเกตตี้คือสิ่งแรกที่เจ้าตัวเลือกก่อนจะจัดการลิ้มรสชาติของมันช้าๆ สีหน้าบงบอกถึงความพอใจเป็นอย่างมากกับอาหารที่พึ่งกินเข้าไป ดูเป็นรสชาติคุ้นเคยที่กินอยู่บ่อยๆ แต่ก็นึกไม่ออกว่ากินที่ไหน  ส่วนใครอีกคนที่เห็นท่าทางเหล่านั้นก็แอบอมยิ้มคนเดียวไม่ได้เหมือนกัน 

 

 

 

องซองอูเดินอ้อมไปตักข้าวใส่จานให้ดงโฮพอประมาณ ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม อีกข้างของเขาคือแจฮวาน ที่นั่งทานข้าวไม่สนใจใคร ในขณะที่คนอื่นพึ่งเริ่มทานในจานของเพื่อนสนิทเขาก็พร่องไปเกินครึ่งแล้ว

 

 

" สปาเกตตี้นี่ ซองอูเป็นคนทำแน่ๆพี่จำได้ "  หลังจากเริ่มทานอาหารกันได้สักพักพี่ดงโฮก็พูดขึ้นมา

 

 

" นายนี่เดาเก่งนะ " พี่จีซองที่นั่งตรงข้ามพี่ดงโฮ เอ่ยบอกก่อนจะลองชิมสปาเกตตี้ตรงหน้าบ้าง 

 

 

" เดาที่ไหน ฉันจำฝีมือซองอูได้หรอกน่า " พี่ดงโฮพูดยิ้มๆก่อนจะตักสปาเกตตี้ใส่ปากอีกคำโต

 

 

 

" อื้อ อร่อยจริงๆนะซองอู " พี่จีซองหันมาพยักหน้างึกๆพร้อมชูนิ้วโป้ง2 ข้างให้ผมหลังจากที่ได้ชิมสปาเกตตี้เข้าไปแล้ว  อ่าถ้าทุกคนชอบก็ดีแล้วล่ะครับ ดีใจเหมือนกันที่ผมยังฝีมือไม่ตก

 

 

 

" พี่ดงโฮนี่ความจำดีนะครับ กินไปไม่กี่คำก็จำได้เลย  บางคนที่ว่าไม่หิวแต่กินไปคนเดียวเกือบหมด มันยังจำไม่ได้เลยพี่  "  ฮยอนบินจอมแซะก็ยังคงแซะไปเรื่อย ...แต่ครั้งนี้เหมือนจะแซะผิดคนไปหน่อย 

 

 

 

" ไอ้คำสุภาพของเสือกเนี่ย มันคือคำว่าอะไรนะพี่จีซอง "  คังแดเนียลที่นั่งเงียบอยู่นาน เอ่ยขึ้นมาหลังจากมีอีกคนเริ่มแซะเขาก่อน  ฮยอนบินเป็นพวกชอบโดนเพื่อนด่าครับ ถ้าวันไหนมันโดนเพื่อนด่าไม่ครบทุกคนมันจะนอนไม่หลับ ผมก็แค่ช่วยเหลือมันก็เท่านั้น 

 

 

 

" ไม่รู้เหมือนกันอะแดน แต่บางคนพูดสุภาพด้วยไปก็คงไม่เข้าใจหรอกแดน " พี่จีซอง ตอบแดเนียลกลับมาเรียกเสียงหัวเราะปานจะขาดใจตายจากแจฮวานที่นั่งอยู่ข้างๆผมได้เป็นอย่างดี บางทีก็มันอีกคนล่ะที่ไม่ควรได้รับความสุภาพ ข้าวเต็มปากก็ยังจะขำอีก...

 

 

 

" น่ะ อีกล่ะทุกคนก็เข้าข้างแต่ไอ้แดนอะ อ๋ง เข้าข้างฉันมั้งดิ " ฮยอนบินเริ่มหาตัวช่วยเมื่อตัวเองเริ่มโดนรุม แต่ไม่ใช่องซองอูแน่นอนที่จะช่วยหมอนี่ 

 

 

" ซองอูก็คนของฉันนะ เขาไม่เข้าข้างแกหรอก " แต่ทันที่ซองอูจะได้พูดอะไร คนที่พูดเถียงขึ้นมาคือ...

 

 

" โห่ววว แจฮวานเห็นคนหวงก้างป่ะครับ  "

 

" ได้ยินสองหูเลยครับฮยอนบิน  เหมือนคุณชายเล็กตระกูลคังจะออกอาการว่ะครับ " 

 

 

" โห้ยยย เมื่อตอนเช้า ตอนกลางวัน คุณเขายังไม่สนใจใยดี 'คนของตัวเอง' เลยไม่ใช่เหรอหว่าาาา "

 

 

" เออนั่นสิ เห็นเดินลัดเลาะอยู่แถวชั้นเรียนเด็กแคส C ว่ะ เนอะ จีฮุน "

 

 

 

" ผมไม่เกี่ยวครับไม่เกี่ยว แค่คนเดินผ่านไปผ่านมาครับ  " จีฮุนที่ถูกพาดพิงทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารในจานตัวเองต่อ

 

" คนเขามีการมีงานมีน้องรหัสต้องดูแลเถอะ " 

 

อ่อ..ไปหาน้องรหัส...


 

แดนเนียลโต้ตอบกลับไปแบบนิ่งๆแต่วินมากพร้อมยักยิ้มมุมปากใส่ฮยอนบินอย่างผู้ชนะ 

 

"... รหัสออกแล้วเหรอวะ ? " ส่วนฮยอนบินจอมเด๋อก็ไม่เคยจะรู้เรื่องอะไรสักอย่าง

 

" ก็ออกตั้งแต่ติดรายชื่อว่าใครอยู่ห้องไหนมั้ยล่ะฮยอนบิน "  คนที่นั่งกินข้าวอยู่เงียบๆอยู่นานอย่างพี่ซองอุนพูดขึ้นมา ปกติเขาไม่ใช่คนแซะใคร แต่ฮยอนบินนั่นแหละที่เป็นคนไปช่วยเค้าติดประกาศใบรายชื่อเด็กใหม่ที่บอร์ดแคส C  เจ้าตัวสิต้องรู้ก่อนเพื่อน

" ง่า... นั่นสิ แล้วนอกจากไอ้แดนใครไปดูน้องรหัสมาแล้วบ้างครับ " 

 

 

" ฉันไปมาแล้ว " จีฮุนยกมือตอบเป็นคนแรก 

 

 

" ฉันก็ด้วยนะ  "  แจฮวานเสริมขึ้นมาอีกคน 

 

 

" แคสB เหลือแต่ฉันเหรอว่ะ ไรอะ อ๋งไปมายังวะ "

 

 

" ยังอะ วันนี้ยุ่งมาก " วันนี้เค้าเองก็เดินไปเดินมาทั้งวัน เลยยังไม่ได้ไปดูน้องรหัสเลยเหมือนกัน 

 

 

" เออ เห็นมันเดินไปเดินมาทั้งวัน ชีวิตยุ่งอะไรเบอร์นั้น   เมื่อตอนบ่ายคุณหญิงคังก็โทรมานี่ "  แจฮวานถามเสริมขึ้นมา อ่า ไม่น่าพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้เลย.....ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะบอกคุณแดนว่ายังไง

 

 

 

" แม่โทรมาเหรอ ? "  แดเนียลหันไปถามองซองอูที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำไมเจ้าตัวไม่เห็นบอกอะไรเขา ตอนพี่ดงโฮบอกเรื่องกินข้าว พี่ดงโฮก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้

 

 

" อ่าครับ... ผมกะจะมาบอกคุณแดนหลังทานข้าวพอดี " 

 

" แม่มีอะไร "

 

 

".... คือเย็นพรุ่งนี้ คุณหญิงคังมีนัดคุยเรื่องธุรกิจกับบริษัทส่งออกรถยนต์แถบยุโรปครับ ท่านอยากให้คุณแดนไปด้วย "

 

 

" เรื่องแค่นั้นเองเหรอ..." แดเนียลหรี่ตาลงอย่างสงสัย ถ้าเรื่องแค่นี้แม่จะฝากข้อความให้เขาติดต่อกลับโดยตรงก็ได้ ไม่เห็นต้องผ่านซองอูเลย 

 

 

" อ่า...ครับ ท่านวานบอกว่า ถ้าพรุ่งนี้ตอนเย็นคุณแดนสามารถออกไปได้ให้ช่วยไปกับท่านหน่อยน่ะครับ "

 

 

" แค่แดนเหรอ ? ปกติเวลามีอะไรแบบนี้ พวกเราก็ไปกันทุกคนนี่น่า " คังดงโฮถามขึ้นมาอย่างสงสัย หากมีงานใหญ่ปกติคุณแม่ก็ให้พวกเราไปด้วยทุกคน ไม่เคยรีเควสคนใดคนนึงเลย ถ้างานไม่ได้ใหญ่อะไร ก็ไม่เห็นจะต้องให้แดนทำเรื่องออกจากโรงเรียนไปเลยนี่นา 

 

" ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ท่านแจ้งไว้แค่นี้ "  

 

" เอาไงเเดน จะไปตามคุณแม่ขอหรือให้พี่ไปด้วยมั้ย "  ดงโฮหันไปถามน้องชายที่ก็คงสงสัยไม่แพ้กัน 

 

 

" พี่ขึ้นเป็นประธานนักเรียนแล้วงานน่าจะเยอะนะครับ ผมไปกับซองอูก็ได้ "

 

 

" ผมเหรอครับ... "

 

 

" ทำไม? แม่ห้ามนายไปเหรอ ปกตินายก็ไปไหนมาไหนกับฉันตลอด " 

 

 

" อ่าเปล่าครับ "  ได้แต่ตอบอึกอักแบบขอไปที ถึงคุณหญิงไม่ได้ห้ามว่าเขาห้ามไปด้วย แต่ถ้าคุณแดนไปถึงแล้วรู้ว่าคุณหญิงจะจับคู่ให้ตัวเองล่ะก็... ไม่อยากจะคิดเลย ว่าคุณแดงจะโกรธเขาแค่ไหน ...

 

 

 

" งั้นตกลงตามนี้ " 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

การรับประทานอาหารเย็นร่วมกันของตระกูลผู้นำได้จบลงในเวลา เกือบ 2 ทุ่ม ทุกคนแยกย้ายกันกลับที่พักของตัวเอง รวมถึงพวกเขาด้วย 

 

 

เมื่อเข้าบ้านมา พี่ดงโฮก็ขอตัวไปอาบน้ำเพราะวันนี้เริ่มทำงานในตำแหน่งประธานนักเรียนเป็นวันแรกของเทอมเลยรู้สึกเพลียๆ ส่วนคุณแดนก็เดินขึ้นชั้น 2 ไปแล้ว ผมเช็คของในห้องทำงานคุณแดนเล็กน้อยให้มันเข้าที่เข้าทาง ปกติคุณแดนจะรื้อๆไว้ เพราะหาของไม่เจอแล้วก็รีบออกไปทำงาน จัดแจงของทุกอย่างเรียบร้อยก็ได้เวลาที่จะไปอาบน้ำพักผ่อนบ้างแล้ว

 

 

 

" แม่โทรมาพูดอะไรกับนาย "  

 

 

 

ทันทีที่เข้าห้องมา ในห้องของเขากลับไม่ได้มีแค่เฟอร์นิเจอร์ที่ตั้งรอเจ้าของห้องกลับมาใช้  ใครอีกคนที่ยังอยู่ในชุดนักเรียนแต่ไม่มีชุดสูทตัวนอก เสื้อตัวในถูกดึงออกจากกางเกงสแล็ค มือคู่เรียวของเจ้าตัวกำลังคลายเนคไทที่สวมอยู่ลงเล็กน้อย เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลบรอนซ์สว่างกำลังนั่งห้อยขาอยู่บนเตียงของเขา 

 

 

 

" ก็ตามที่แจ้งคุณแดนไปแล้วนั่นแหละครับ "  ผมแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า จัดแจงถอดชุดสูทใส่ไม้แขวนเตรียมส่งซักรีบ และจัดการปลดเครื่องแบบออกจากชุดนักเรียนเพื่อเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย 

 

 

" ถอดให้มั้ยจะได้ไว " เสียงพูดจากคนที่นั่งอยู่บนเตียงราวกับเป็นห้องตัวเองจดจ้องมาที่ร่างที่กำลังก้มๆเงยๆอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอย่างไม่วางตา 

 

 

 

" ไม่เป็นไรครับ "  ซองอูก็ไม่สนใจอะไร เขาจัดแจงเก็บของเข้าที่เสร็จก็ต้องหันไปเผชิญกับคนที่นั่งรออยู่ จะก้มหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าตลอดก็คงจะผิดสังเกต

 

 

" หว่า ห่างเหินอีกแล้ว " คนบนเตียงนั่งเอนหลังเอามือสองข้างเท้าเตียงอย่างอารมณ์ดี ริมฝีปากก็ส่งยิ้มให้คนที่ยืนอยู่อีกฝั่งอย่างกวนอารมณ์ 

 

 

" นี่คุณแดนต้องการอะไรจากผมครับ? "

 

 

" อะไรกัน เราอยู่บ้านเดียวกันเเท้ๆฉันจะต้องมีธุระเหรอถึงจะมาหานายได้ "

 

 

"...."

 

 

" แต่ก่อนเรานอนห้องเดียวกันด้วยซ้ำ  3 คนพี่น้องไง "

 

 

" ... " 

 

 

 

" เดี๋ยวนี้สนิทแต่กับพี่ดงโฮนะ น่าน้อยใจจริงๆ "

 

 

" ถ้าคุณจะมาเพื่อพูดแค่นี้กลับห้องคุณไปเถอะ "

 

 

" ไล่ฉัน ? ถ้าเป็นพี่ฉัน นายจะไม่ไล่ล่ะสิ คงเปิดให้เดินเข้ามาเลยสิท่า "  ใบหน้าที่เคยอารมณ์ดีผันเปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันทีที่ถูกเจ้าของห้องไล่ 

 

 

 

ร่างหนาที่เคยนั่งอยู่บนเตียงลุกขึ้นยืนก้าวขาไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนหลังชิดติดตู้เสื้อผ้า  แขนแกร่งยกขึ้นค้ำยันผนังตู้ไว้หนั่งด้านเพื่อกันไม่ให้คนตรงหน้าหลบหนีไปไหนได้ สายตาจดจ้องเข้าไปในดวงตากลมอย่างหาคำตอบ  

 

 

" คุณแดน คุณหวงพี่ชายหรืออะไร แต่ผมกับพี่ดงโฮเราเป็นพี่น้องกัน เหมือนคุณกับพี่ดงโฮนั่นล่ะ " คนที่ถูกล็อกตัวไว้ ได้แต่จ้องหน้าอีกฝ่ายกลับไป ใบหน้าที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็กตอนนี้อยู่ใกล้เพียงคืบ

" นั่นน่ะสิฉันเป็นน้องพี่ดงโฮ ฉันก็น่าจะได้รับการปฏิบัติแบบพี่ดงโฮสินะ   ผูกไทให้ ใส่สูทให้  เอ....ผูกให้พี่ดงโฮ แล้วถอดให้ฉันก็ได้นะ ซองอู " สายตาเกรี้ยวกราดแปลเปลี่ยนไปอย่างมีเลสนัยอีกครั้ง ดวงตาสีอัลมอนด์กำลังจดจ้องมาที่เขาอย่างสื่อความหมายเป็นเรื่องดีไม่ได้เลยสักนิด 

 

 

 

" อ่อ ที่มาหาผมเนี่ย....ถอดเน็กไทไม่เป็นสินะครับคุณแดน     คงจะจริงอย่างที่พี่ดงโฮพูด เพราะผมคอยทำให้คุณตลอด คุณเลยทำไม่เป็น  "  มือสองข้างที่เคยหนีบลีบข้างลำตัวย้ายมาเกาะกุมเนคไทที่ถูกเลื่อนไว้อย่างหลวมๆ สองมือค่อยๆเลื่อนเส้นไหมที่ถูกคลายมาก่อนแล้วเล็กน้อยลงเรื่อยๆ ท่าทีเปลี่ยนไปราวกับคนละคน สายตาก็ยังสอดประสานกับเจ้าของมัดผ้าในมืออย่างจงใจ 

 

 

" คงจะยังงั้น  "  

 

 

แดเนียลมองใบหน้าที่เขาเห็นพัฒนาการมาโดยตลอดชีวิต 17 ปี     องซองอู โตขึ้นจริงๆ จากสายตาที่เคยโอนอ่อน ตอนนี้กลับแข็งกร้าวและมีเสน่ห์ พวกเขาโตกันมากแล้วสินะ  โตเกินกว่าจะเป็นเพื่อนเล่นกันเหมือนตอนเด็กๆแล้ว ไม่รู้ว่าระหว่างเราเริ่มเปลี่ยนไปตอนไหน  แต่ก็ไม่ได้เสียดายหรอกนะ ใครจะอยากเป็นเพื่อนหมอนี่กันล่ะ...

 

 

" อ่ะ  ผมถอดเนคไทให้คุณเสร็จแล้ว เชิญคุณไปอาบ....เดี๋ยว " ทันจะได้พูดอะไรจบคังแดเนียลก็ขยับกายเข้ามากดทับเขาเอาไว้ มือสองข้างที่ยังถือเนคไทที่เขาเป็นคนถอดดันแผงอกอีกคนไว้ก่อนเรียวนิ้วจะกำแน่นลงไปบนเสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวจนเริ่มยับยู่ยี้พยายามไม่ให้อีกคนเข้ามาใกล้เขามากกว่านี้ 

 

 

" ชู่~... นิ่ง..." เพียงคำสั่งสั้นๆข้างใบหูร่างทั้งร่างก็ปฏิบัติตามราวกับถูกสตาฟไว้สองมือที่เคยออกแรงดันจนสุดแรงกลับหมดแรงหวบขึ้นมาทันที....

 

 

 

ทันทีที่ได้รับรสสัมผัสอ่อนนุ่มที่ริมฝีปาก 

 

 

อีกแล้ว.... คังแดเนียลกำลังเล่นกับความรู้สึกเขาอีกแล้ว...

 

 

กลีบเนื้อนุ่มของคนสองคนกำลังตวัดเกี่ยวกันจนแทบจะแยกไม่ออก คนบุกจู่โจมยังคงไม่ลดละที่จะละเลียดชิมเยลลี่นิ่มตรงหน้า  ถ้าให้บอกว่าสปาเกตตี้วันนี้อร่อยแค่ไหน ก็คงสู้เยลลี่ตรงหน้านี้ไม่ได้อยู่ดี 

 

 

 

 

 

ถ้าให้บอกว่าเค้าสัมผัสคนตรงหน้าแบบนี้เพราะอะไร เขาก็คงตอบไม่ได้ 

 

 

 

 

ถ้าให้บอกว่าเขาเริ่มเสพติดการรังแกคนคนนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็คงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ลองสัมผัส

 

 

 

 

 

 

จะเสพติดด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ สิ่งที่เขารู้มีเพียงแค่ความต้องการ 

 

 

 

 

 

ต้องการ 

 

 

 

 

 

ครอบครอง 

 

 

 

 

 

 

ไว้.... เพียงผู้เดียว......

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 YOUR MINE

 

 

 

 

 

เช้าวันนี้ซองอูรีบเดินมาที่บอร์ดรายชื่อของเด็ก แคส C เพื่อมาดูว่าน้องรหัสของเขานั้นชื่ออะไร และเป็นใคร ที่นี่ไม่ได้จริงจังกับระบบสายรหัสอะไรมากมาย แค่เพียงเป็นการเพิ่มคอนเนคชั่นทางธุรกิจ และอย่างน้อย เวลาที่นักเรียนเข้าใหม่มีปัญหาอะไรก็จะได้มีคนคอยช่วย ถึงชื่อเสียงแต่ละครอบครัวจะทำให้ทุกคนอยู่ที่นี้ได้อย่างสบาย แต่ในเรื่องการดำรงชีวิต หรือการเรียนภายใน คนที่บ้านไม่มีทางช่วยเหลือได้แน่ๆ คนที่พอจะช่วยได้ก็คงมีแต่รุ่นพี่นั่นล่ะ 

 

 

 

และเพื่อทำให้ทุกคนรู้จักกันมากขึ้น นักเรียนแค่เกือบ 400 คน คงไม่ยากที่ทุกคนจะพอจำหน้ากันได้ แต่การที่จะให้เด็ก ห้อง 1 ได้คุยหรือทำความรู้จัก กับเด็กห้องอื่นนั้น เป็นอะไรที่ยากมาก เพราะ เด็กห้อง 1มีกันแค่ 11  คนส่วนมากจึงรู้จักและจับกลุ่มกันเองใน 11 คน  การมีสายรหัสทำให้เด็กห้อง 1 รู้จักกับเด็กห้องอื่น เพราะรหัสมันไม่ได้ล็อคตามห้องเรียนหรือลำดับ แต่ล็อคตั้งแต่ สอบติด แล้วนำชื่อทุกคนมาเรียงตามตัวอักษรและรันรหัสออกมาก และรหัสนี้จะติดตัวไปตั้งแต่เริ่มเรียนแคสC จนจบแคส

 

" ห้า ห้า ศูนย์  ห้า ห้า ศูนย์... อยู่ไหนนะ "

 

  

" ซองอู... หาชื่อน้องรหัสอยู่เหรอ "  ระหว่างที่เขาพยายามหาชื่อน้องรหัสจากรายชื่อที่แปะบอร์ด ใครอีกคนก็มายืนอยู่ข้างเขา และส่งยิ้มทักทายมาให้ 

 

 

" อ่า... พี่ยองมิน " 

 

" ให้พี่ช่วยหามั้ย ? " อิมยองมิน สารวัตรนักเรียนปี 3 นั่นเองที่เอ่ยทักเขา เขากับเจ้าตัวรู้จักกันถึงแม้จะไม่ได้อยู่ห้อง 1 เหมือนกัน เพราะสารวัตรนักเรียนต้องทำงานกับสภานักเรียนพี่ยองมินเองก็สนิทกับหลายคนในสภาเหมือนกัน

 


" ขอบคุณครับ รหัส 550 นะพี่ " 

 

" โอเค "

 

 

 

หลังจากมีคนมาช่วยหาจากรายชื่อนักเรียนไม่กี่ร้อยคนในที่สุดผมก็หาเจอ น้องรหัสผมชื่อ 

"อีแดฮวี"  อยู่ห้อง 2 โซนซี เหมือนว่าพี่ยองมินเองก็จะรู้จักด้วยเลยไม่ยากเลยที่จะตามหาน้อง 

 

 

" แล้วเราจะบอกน้องเลยรึเปล่า ว่าเป็นพี่รหัส "


" คงบอกเลยอะครับ งานผมยุ่งๆด้วย คงไม่มีเวลามาแกล้งน้องเท่าไหร่ " 


" อ่านั่นสินะ นายขึ้นปี 2 แล้วงานในสภาคงล้นมือ เป็นเลขารองประธานนักเรียนด้วยนี่ " 

 

" สารวัตรนักเรียนก็งานเยอะเหมือนกันแหละครับ "

 

 

 

" พี่ยองมิน เขตพี่ไม่ใช่แคส A เหรอครับ " 

 

" อ่าวแดเนียล "  จากที่คุยกันมา 2 คนสักพักบุคคลที่สามก็เพิ่มเข้ามาในบทสนทนา คังแดเนียลกำลังเดินเข้ามาในจุดที่องซองอูกำลังคุยอยู่กับใครอีกคน 

 

" เห็นปกติพี่อยู่แถวแคส A น่ะครับ เลยถามดู "

 

" อ่อ พอดีพี่ก็เดินไปเดินมา แล้วเห็นซองอูกำลังหาชื่อน้องรหัสพอดีเลยมาช่วยหาน่ะ แล้วนายเจอน้องรหัสรึยัง "

 

" เจอแล้วครับ "

 

" แล้ว...เนกไทไปไหนล่ะแดเนียล ปกติไม่เคยเห็นนายไม่ใส่เครื่องแบบโรงเรียนนะ "

 

" อ่อเนคไทผมก็อยู่ที่..."


" เหมือนเมื่อเช้าผมจะเห็นคุณแดนทิ้งไว้ที่โต๊ะทำงานนะครับ " เสียงที่เอ่ยตอบไม่ใช่เสียงของคังแดเนียลหากแต่เป็นเสียงองซองอูที่ยืนอยู่ตรงนี้อีกคน 

 

 

" อ่อ...งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ ไว้เจอกันแดเนียล.... ไว้เจอกันนะซองอู " พี่ยองมินบอกลาคุณแดนก่อนจะหันมาบอกลาผมและยิ้มให้ พอพี่ยองมินออกไปที่ตรงนี้เลยเหลือแต่เรา 2 คน  ตั้งแต่เมื่อคืนผมก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย ตอนเช้าก็ไม่ได้กินข้าวเพราะผมรีบออกมาก่อน... อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้หลบหน้า....แค่รีบมาทำธุระต่างหาก

 

 


" โกหกทำไม ? "  หลังจากอิมยองมินเดินออกไป คังแดเนียลก็เป็นคนทำลายความเงียบระหว่างเขาและซองอูขึ้นมา 

 

 

" เปล่าครับ "

 

 

" กลัวพี่ยองมินรู้ ? " แดเนียลใช้สองมือล้วงเข้าไปที่กระเป๋ากาเกง คิ้วสองข้างขมวดจนแทบจะชนกัน ใบหน้าเข้ารูปสะบัดหนีคู่สนทนาอย่างไม่สบอารมณ์ 

 

 

" ทำไมต้องกลัว " 

 

 

" นั่นสิกลัวทำไม ก็ในเมื่อเราอยู่บ้านเดียวกัน เนกไทฉันจะไปอยู่กับนายมันจะแปลกอะไร ? "

 

 

 

" พี่แดนนนนนน พาพี่รหัสมาหาผมเหรออออ " ระหว่างที่เรากำลังคุยกัน ก็มีเสียงใครอีกคนแทรกขึ้นมา เสียงนั้นเรียกชื่อคุณแดนอย่างสนิทสนม 

 

 

' อี แด ฮวี

 

 

ชื่อที่ป้ายชื่อของเด็กคนนั้น เหมือนกับชื่อน้องรหัสผมเป๊ะ แล้วเด็กแคส C ที่พึ่งเปิดเทอมได้ 2 วัน ทำไมรู้จักคุณแดนแล้วล่ะ 

 

 

" พี่ซองอู ผมอีแดฮวี  เป็นน้องรหัสพี่ครับ "  เด็กคนนั้นโค้งให้คุณแดนก่อนจะหันมาโค้งให้ผม และแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มสดใสที่ส่งมาให้ 

 

 

" อ่า... ทำไมนายรู้ว่าเป็นฉัน "

 

 

" พอดีเมื่อวาน ผมเลือกวิชาเลือกไม่ถูกคือแบบไม่รู้จะลงอะไร ผมไม่อยากลงกีฬาเลยอะ แต่ส่วนใหญ่เป็นกีฬา พี่แดนอยู่ตรงนั้นพอดีพี่แดนเลยช่วยไว้ครับ อ่อ  ผมก็เลยถามพี่แดนเผื่อพี่แดนจะรู้จักพี่รหัสผม "

 

 

อ่างั้นเมื่อวานเด็กแคส C ที่คุณแดนมาหาก็คือน้องรหัสของเขานี่เองสิ

 

 

" อ่อ ขอโทษทีนะที่ไม่ได้มาช่วย " 

 

 

" ไม่เป็นไรครับ พี่แดนทำแทนหมดแล้ว พี่แดนช่วยไว้เยอะมากเลยพี่ซองอู ตอนเย็นผมหลงทางหาโรงอาหารไม่เจอพี่แดนก็พาไป " 

 

 

" ไม่ต้องพูดมากขนาดนั้นก็ได้แดฮวี " 

 

 

" ทำไมอะพี่แดน ทำดีก็ต้องชื่นชมนะ "  อ่า เด็กนี่ก็พูดเยอะจริงๆอะแหละ เหมือนเห็น ร่างสองของแจฮวานยังไงอย่างนั้นเลย



" อ่าเอาเถอะ ถ้ามีอะไรก็มาหาพี่แถวห้องสภาแล้วกันนะ พี่อยู่ในนั่นล่ะ "



" ว้าววววว   เท่ห์อะ ผมมีพี่รหัสเป็นพี่สภาด้วยอะ " แดฮวีกระโดดไปมาทำหน้าตื่นเต้นใส่พวกผม 

 


" ฉันก็อยู่ในนั้นล่ะ ไม่เจอซองอูก็หาฉันแทนก็ได้ "

 

" อ่ะโถ่ว พี่แดนว่างล่ะสิน้องรหัสยังไม่มานี่เนอะ "

แดฮวีหันไปทำหน้าทำตาทะเล้นๆใส่คังแดเนียล นี่ถ้าเป็นเพื่อนกันแบบฮยอนบิน แจฮวาน บอกตามตรงคังแดเนียลคงยกเท้าถีบไปแล้ว 


" เออ ถามมากน่า " 


" งั้นผมไปก่อนนะพี่ซองอู พี่แดน บ๊ายบายยยย " หลังจากก้มหัวให้ผมกับคุณแดนเสร็จ เด็กนั่นก็รีบวิ่งไปที่ห้องเรียนตัวเอง อีกไม่กี่นาทีคาบแรกก็คงจะเริ่มขึ้นแล้วพวกเขาเองก็คงต้องไปแล้วเหมือนกัน 

 

 

" จะไปกันได้รึยัง " 

 

 

" อ่าครับ... คุณแดนจะใส่เนกไทก่อนมั้ยครับผมถือมาด้วย..." 

 

" ค่อยไปใส่ให้ฉันในห้องเรียนก็ได้เดี๋ยวอาจารย์เข้าก่อน " แดเนียลพูดตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินนำไปที่บันไดเพื่อขึ้นห้องเรียนของตัวเอง


" ใส่เองไม่ได้เหรอ "

 

" จะใส่ให้ฉันในห้องเรียน หรือจะใส่ให้ฉันตรงนี้ " เสียงย้อนแย้งที่ดังอยู่ข้างหลังเรียกให้คนที่กำลังเดินนำขึ้นบันไดหันมามองก่อนจะมอบตัวเลือกที่ไม่ว่าทางไหนก็ไม่เห็นจะดีสักนิดสำหรับซองอู

 

" ในห้องเรียนครับ " แต่ในอย่างน้อยในห้องเรียนพวกเขาก็มีแค่ 11 คน แล้วก็มีแต่พวกเพื่อนๆที่ชอบมาสาย คงดีกว่ามาทำอะไรๆกันตรงทางเดินเเบบนี้เป็นไหนๆนั่นแหละ

 

 

 

 

 

 

 

 

 YOUR MINE

 

 


 

 

และแล้วเวลาที่ไม่อยากให้มาถึงมันก็มาถึง ตอนนี้ผมกับคุณแดนได้ทำเรื่องขออนุญาตออกนอกโรงเรียนชั่วคราวเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คุณแดนเพียงแค่เปลี่ยนชุดสูทตัวนอกจากสูทโรงเรียน เป็นสูทสีดำทางการ ใช่มือปัดป่ายผมให้เข้าทรงเล็กน้อยก็ดูดีจนไม่มีที่ติ ส่วนผมก็เพียงแค่เปลี่ยนสูทตัวนอกเหมือนกัน เราสองคนอยู่บนรถตระกูลคังที่คุณหญิงให้มารับหน้าโรงเรียน จากัวร์สีเทาหม่นคันสวยกำลังเคลื่อนที่บนถนนสายยาวเพื่อพาผู้โดยสารมุ่งตรงไปยังจุดหมาย 

 

 

 

 

Oakwood Premier Coex Center 

 

 

 

ใช้เวลาไม่นานพวกเราก็เดินทางมาถึงที่หมาย โรงเเรมสูงตั้งตระหง่านริมแม่น้ำฮัน บรรยากาศโดยรอบสวยงามสมกับราคา  ทันทีที่รถเคลื่อนตัวมาจอดลงหน้าโรงแรม บริกรที่รอรับลูกค้าระดับพรีเมี่ยม ก็เปิดประตูรถ ให้แขกผู้มาถึง 

 

 

" สวัสดีครับคุณชายเล็ก  คุณผู้หญิงและคุณหนูตระกูลลี รออยู่ด้านบนแล้วครับ "  บริกรที่ได้รับมอบหมายให้มาดูแลแขกผู้มาใหม่บอกรายละเอียดที่ตนต้องแจ้งให้กับผู้มาถึงทราบในทันที

 

 

" คุณหนูตระกูลลี ? "  คิ้วสองข้างขมวดจนเกือบจะชนกันอย่างไม่เข้าใจกับชื่อบุคคลที่เขาไม่เคยได้ยิน 

 


" คุณซองอูจะขึ้นไปพร้อมกันมั้ยครับ คุณหญิงบอกว่าถ้าคุณซองอูมาด้วยให้เชิญคุณซองอูขึ้นไปด้วยน่ะครับ "

 

" อ่าผมว่า...."

 

" ซองอูจะขึ้นไปพร้อมฉัน " คนที่ตอบแทนเขาออกไปคือคุณแดน เหมือนเจ้าตัวจะเริ่มสงสัยแล้วว่าวันนี้คุณหญิงคังตั้งใจที่จะทำอะไรกันแน่

 

" งั้นเชิญครับ " บริกรผายมือเพื่อเป็นการเชื้อเชิญแขกให้ก้าวเดินไปอีกทาง คุณแดนจับแขนของผมกึ่งลากกึ่งเดินเข้าลิฟต์ที่บริกรเปิดรอพร้อมกดชั้นไว้ให้เรียบร้อย  ประตูลิฟต์ปิดลงทันทีที่เราเดินเข้ามาในลิฟต์

 

 


" ตกลงนี่มันอะไร "  มือหนายังล็อคแขนเขาไว้แน่นหนาสายตาคาดโทษจากดวงตาแหลมคมถูกส่งมาให้เขา 

 

" ก็ตามที่คุณหญิงบอกไงครับ "

 

" คุยกับบริษัทส่งออกรถ เขาจะส่งแค่คุณหนูมาคุยรึไง "

 

" เธออาจจะเป็นทายาทก็ได้ครับ และอาจจะมาทำหน้าที่แทน "  ผมตอบไปอย่างเลิ่กลั่ก มืออีกข้างที่ไม่ได้โดนกักพยายามจะแกะมือคนที่บีบท่อนแขนเขาไว้อยู่ 

 

" ถ้าแม้แต่ฝั่งโน้นยังส่งตัวแทนมา มันก็ไม่เห็นมีความจำเป็นอะไรที่คุณแม่ต้องให้ฉันมา "

 

"....."


" นายกับคุณแม่จะทำอะไรกัน "

 

 

 

ติ๊ง!

 

 

 

เสียงเตือนของลิฟต์ดังช่วยชีวิตผมเอาไว้พอดี คุณแดนยอมปล่อยผมแล้วหันไปสนใจประตูลิฟต์ที่กำลังจะเปิด ผมจัดแจงเสื้อผ้าที่เคลื่อนไปให้เข้าที่ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก 

 

 

" อ่าว ตาแดนมาพอดีเลย "  ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดก็ปรากฏลอฟกว้างที่มีทั้งบาร์เครื่องดื่มและโต๊ะอาหาร เหมือนชั้นนี้ของโรงแรมจะเป็นลอฟสำหรับทานอาหารที่ถูกคุณนายคังจองไว้ทั้งชั้นแล้ว เก้าอี้และโต๊ะอาหารอื่นๆจึงไร้ผู้คน จะมีก็แต่คุณหญิงคัง และแขกอีกท่านที่นั่งรออยู่ในโซนที่นั่งรับรอง 


 

" สวัสดีครับคุณแม่ "  คุณแดนทักทายคุณหญิง ผมเองก็โค้งทักทายเธอเช่นกัน 

 

" มานั่งก่อนสิจ๊ะ ซองอูก็มานี่นะลูกแม่มีคนที่จะแนะนำให้รู้จัก "  พวกเราเดินไปที่โซฟาตามที่คุณหญิงสั่งและนั่งลงข้างๆเธอ เบื้องหน้าของพวกเราคือหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอมีใบหน้าที่สวยงามและอ่อนหวานประดับด้วยรอยยิ้ม 

 

" นี่หนูฮานึล รู้จักกันไว้นะลูก "

 

 

 

"สวัสดีค่ะ ฮานึลค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะแดน "

 

 

 

 

 

TBC.

 

 

 

 

___________________________________________

Talk . สวัสดีค่า กลับมาต่อแล้วค่า ขอบคุณที่ติดตามน๊า จะพยายามอัพบ่อยๆค่า ขอบคุณทุกคอมเม้นต์เลยน๊า <3

 

 

 

 

 

 

 

 

Your  Mine. 

#ฟิคเนียลองแลคกี้ 

 

 

 

 

ปล.ถ้าอัปเดตเด้งบ่อยต้องขอโทษด้วยฮับแวะมาแก้ไซด์อักษรกับคำผิดค่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #290 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 01:15

    แดนแสดง(ออก)เรื่องความรักไม่เก่ง

    #290
    0
  2. #286 rangonnacrazynow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 17:21
    แดนขี้หวงมาก ชอบเค้าแต่แสดงออกไมาถูกอะ กลัวจะโกรธจนเล่นตามคุณหญิงคัง;-;
    #286
    0
  3. #281 NoonaVK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:25
    แดนจะโกรธมั้ยอ่ะ
    #281
    0
  4. #273 kopai0901 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 16:30

    ชะนีออกโรงค่าาาาา

    #273
    0
  5. #240 someonetodosth (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 04:03
    ชอบมากเลยอ่ะ มีความรู้สึกว่าแดนชอบพี่อ๋งมากเลย แต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไง
    #240
    0
  6. #227 samsam2213 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:04
    คุณแดนอย่าโกรธอ๋งๆนะ
    #227
    0
  7. #218 gwynplaine (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 18:30
    ใช้ คะ ค่ะ ให้ถูกต้อง นิยายจะน่าอ่านมากขึ้นนะคะ
    #218
    0
  8. #204 wwangpp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 14:00
    ก็นึกว่าคุณแดนกิ๊กกับเด็กแคสc 5555
    #204
    0
  9. #185 พ่อซามอยด์ของคุณอ๋ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 19:53
    ตะโกน ค่ะ ไม่ใช่ ตระโกน
    ตะหลิว ไม่ใช่ ตะกลิว

    มีคำผิดเล็กน้อย โดยรวมแล้วดีมากเลยค่ะ
    #185
    0
  10. #180 ssiax (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:16
    โหยยยย ตอนแรกนึกว่าแดนแอบมีกิ๊กกั๊กอะไรที่แคสC ที่แท้ไปหาน้องหวี555555555555 เอาจริงๆแดนก็ดูมีใจให้อ๋งอยู่นะ แต่แบบไม่รู้จะแสดงออกยังไงป่าว -3-
    #180
    0
  11. #177 นกนางแอ่น หวนกลับ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 02:06
    ความสัมพันธ์แบบนี้มันแบบ...ฮื้ออธิบายไม่ถูก
    #177
    0
  12. #98 Snowflake_Star (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 07:40
    โอ๊ยยยยยยฮือออออไม่เอานะะะะสงสารคุณอ๋งฮืออออ ละแบบคุณแดนมาทำแบบนี้กะความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกงี้มันไม่มั่นคงเลยยยย กลัวใจฮืออออออ
    #98
    0
  13. #95 Willerrie (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 05:20
    คูมแดนจะพิโรธแล้ววว
    #95
    0
  14. #78 doraaung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 23:24
    แหมมม แดนนน อดใจไม่ได้สินะ ทำมาเป็น ฮ่วยยย อย่าทำแบบนี้ดิวะ สงอ๋งอ่ะ แงงงง แล้วแดนจะทำยังไงถ้ารู้ว่าจับคู่ อ๋งตายแน่ คืออ่านแล้วจินตนาการแล้วแบบ ดีมากอ่ะ เพลินเลย ชอบทุกตัวละครเลยค่ะ มีความลงตัว

    เราไม่รู้ว่าไรท์ตั้งใจหรืออะไรนะคะ แต่คำว่า วะ กับ ว่ะ เหมือนจะใช้สลับกันนะ แล้วก็ สวัสดีคะ ฮานึลคะ ด้วยค่ะ มันน่าจะเป็น สวัสดีค่ะ ฮานึลค่ะ นะคะ แฮ่ๆ เผื่อไรท์พิมพ์ตก ไม่ว่ากันเนาะ

    ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ ไรท์สู้ๆน๊าาา
    #78
    0
  15. #74 princesxbell (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 16:44
    ไม่อยากจะแหมมมมม แดนนนนนน
    #74
    0
  16. #72 aimo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 02:09
    โอยยย พ่อแดนคนซึน 5555 ฮวีสดใสมากลูกกก ที่แท้ก็มาดูแลน้องรหัสเขาา นี่จะเขินทำไม 5555 คุณแดนจะพิโรธแล้วหรอ โดนจับคู่อะ~ ซองอูยาาา
    #72
    0
  17. #67 lynx- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    คุณแดนต้องโกรธซองอูแน่เลยฮืออ
    #67
    0
  18. #65 mashmaylloww (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 10:01
    คุณแดนโกรธแน่ๆเลย รู้สึกได้ของความข้าวของพัง
    #65
    0
  19. #49 cestlee99_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 16:51
    คูมแดนต้องเป็นเด็กหวงของแน่นวล พี่มั่นใจ แบบมีความหลงๆลืมคุณองไปบ้างไม่ใส่ใจบ้าง แต่หวงแน่นวล นิสัยไม่ดีเลยนะ
    #49
    0
  20. #48 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:01
    คุณองงงงง คุณแดนดูหึงหวงนะ แต่สงสารคุณองอ่ะ ต้องมาเตออะไรนั้
    #48
    0
  21. #46 rikear_lope (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 10:10
    เป็นกำลังใจให้คุณองนะคะ  โดนโกรธแน่เลยเน้อ แลัวแบบคุณแดนนี่ใส่ใจคุณองบ้างไหมนะ สปาเกตตี้ยังจำไม่ได้เลยว่าเป็นรสที่คุณองทำ แล้วแบบคุณองนี่ชอบคุณแดนแน่ๆอ่ะ เพื่อนๆรู้กันหมด
    #46
    0
  22. #45 nuneo_fer (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 07:42
    เอาแล้วไง เธอจะตามหึงไปทั่วแบบนี้ไม่ได้นะแดน
    แล้วอย่ามาอารมณ์เสียใส่ซองอูด้วยนะ โดนแน่ๆเลยค่ะ TT
    รอติดตามนะคะ
    #45
    0
  23. #44 neoyaneo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:48
    คุณแดนต้องโกรธแล้วมาลงที่คุณองแน่เลยแงงงง
    #44
    0
  24. #43 hnoey♡ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:34
    เอาเเล่วๆๆๆๆๆ รอค่าาา
    #43
    0
  25. #42 '' F FON.☂ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 00:22
    คูมแดนเรื่องนี้ดี๊ดี ;-; มีวี่แววจะดีต่อไปด้วย
    #42
    0