[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 10 : <Re - write> Chapter VIII : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

Chapter VIII : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 

 

YOUR MINE

 

 

 

“ เมื่อกี้...ผมเห็นเหมือนมีคนถือไฟฉายอยู่แถวบอร์ดประกาศชั้นสอง ....

 

 

 

 

เดี๋ยว!แดนอย่างไป!! " ไม่ทันที่คังดงโฮจะได้ห้ามน้องชายไว้ คังแดเนียลก็รีบวิ่งเข้าอาคารเรียนไปทั้งอย่างนั้นเสียแล้ว

 

 

 

คุณแดน!!! "

 

 

ซองอูอย่าไป!!! " 

 

 

พัคจีฮุนทำได้เพียงเอื้อมมือไปคว้าอากาศเท่านั้น ความว่องไวของตัววิ่งทีมลาคลอสสีแดงนั้นเร็วขนาดไหนทุกคนก็ได้เห็นกับตาตัวเองกันมาแล้ว องซองอูวิ่งหายลับเข้าไปกับความมืดของอาคารเรียนตามหลังคังแดเนียลไปติดๆ

 

 

“ พี่ดงโฮ เราไม่ควรปล่อยสองคนนั่นเข้าไปกันสองคนนะครับ!!

 

 

“ นั่นสิครับ เรายังไม่รู้เจตนาคนก่อเรื่องครั้งนี้เลย ถ้าเกิดพวกพี่ๆเขาโดนทำร้ายร่างกายล่ะครับ!! พัคจีฮุนกับคนเป็นน้องรหัสขององซองอูต่างพูดด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ร้อนรน พวกเขาไม่รู้ว่าใครที่ทำเรื่องแบบนี้ แต่ที่รู้แน่ๆคือ คนพวกนั้นไม่ได้ทำไปด้วยพิศวาทรักใคร่อะไรพวกเขาแน่ๆ

 

“ เราจะไม่ตามเข้าไป

 

“ พี่ดงโฮ!!

 

“ เราเข้าไปมันจะยิ่งวุ่นวายนะจีฮุน เชื่อพี่เถอะ

 

“ แต่ว่า...

 

“ เราไม่รู้ว่าสองคนนั้นเขาจะเข้าไปถึงตรงนั้นรึเปล่า ซองอูอาจจะไปตามแดนกลับมาก็ได้ แล้วถ้าเราตามเข้าไป โดยที่พาน้องๆไปด้วยมันไม่ดีแน่ๆล่ะ จะให้น้องยืนรอกันตรงนี้พี่ก็ไม่โอเค

 

“....”

 

“ ถ้าพวกมันไม่ใช่แค่คนในรร.เรา แล้วมีเรื่องอะไรขึ้นมาตอนนี้เราจะยิ่งแย่นะ

 

 

“ แล้วการที่ปล่อยแดนกับซองอูเข้าไปมันไม่ยิ่งอันตรายเหรอครับ!!

 

“ พี่เชื่อว่าพวกนั้นนเอาตัวรอดได้ มีกันคนมันหลบหลีกสะดวกกว่าเราตามเข้าไปเป็นกันหมดนะ

 

“...”

 

“ 2 คนนั้นวิ่งเร็วแค่ไหนนายก็น่าจะรู้นี่

 

“...”

 

“ เชื่อพี่เถอะนะจีฮุน แดนกับซองอูเอาตัวรอดได้แน่

 

 

“ ก็ได้...ครับ

 

 

“ ตอนนี้เรารีบไปกันดีกว่านะ บอร์ดประกาศที่หน้าโซนโซน D ยังไม่ได้เช็คเลย ต้องรีบแล้วล่ะ

 

 

“ เราจะกลับมาตามพวกนั้นกันมั๊ยครับ

 

 

“ พี่ก็อยากจะตาม แต่ถ้าพวกนั้นออกมาก่อนแล้วไม่เจอเรา พวกเขาคงตรงกลับไปที่เฮ้าส์เลย

 

“...”

 

“ รอกันไปกันมามันจะยิ่งช้า พี่คิดว่าถ้าเป็นแดนต้องทำแบบที่พี่พูดแน่ๆ

 

“...”

 

“ ส่วนพวกเราก็ทำให้ส่วนที่พวกเราทำได้เถอะนะ

 

“ ผมเห็นด้วยนะครับพี่จีฮุน

 

“ ควานลิน...

 

“ พวกเรายังมีเรื่องต้องทำ รีบไปกันเถอะครับ

 

“ อื้ม...เข้าใจแล้ว

 

 

 

 

 

 

“ คุณแดน!!! คุณแดน! อยู่ไหนครับ องซองอูขยับฝีเท้าไปตามอาคารเรียนที่มืดมิดอย่างคล่องแคล่วด้วยความเร็วที่มากพอสมควรจากชั้นหนึ่งจนมาถึงชั้นสอง แม้ทางเดินที่เจ้าตัวกำลังมุ่งไปแทบจะมองไม่เห็นอะไรเลยก็ตาม แต่เพราะความคุ้นชินกับอาคารเรียนที่ตัวเองเดินวนไปวนมาอยู่เกือบ2ปี องซองอูจำได้ดีว่าอะไรตั้งอยู่ตรงไหน เขามั่นใจว่าตัวเองจะไม่เดินสะดุดหรือชนอะไรนอกเสียจาก....

 

 

“ คุณแดน!! คุ...อื้ม!!!

 

ผลั่ก!!!

 

“ ชู่วว...

 

นอกเสียจากจะมีใครมายืนขวางทางเขาไว้ในที่มืดๆแบบนี้ล่ะนะ

 

“ อือ!!!

 

“ ซองอู...ฉันเอง หลังจากที่เขาวิ่งชนกับบางสิ่งที่รับรู้ได้ว่าเป็นคนเหมือนกัน แต่ติดจะรูปร่างกำยำกว่าเขาอยู่มาก สังเกตจากฝ่ามือใหญ่ที่ปิดปากเขาเสียสนิทจนบดบังใบหน้าของเขาไปเกือบครึ่งหน้า ไหนจะยังท่อนแขนแข็งแรงที่ล็อกช่วงเอวของซองอูไว้ได้รอบนึงพอดีนั่นอีก

 

เมื่อสายตาปรับโฟกัสให้ชินกับความมืดได้ องซองอูถึงรู้ว่าเจ้าของร่างกายตรงหน้าที่โผล่เข้ามาล็อกตัวเขาไว้ คือคังแดเนียลนั่นเอง ใบหน้าเข้ารูปที่ห่างจากเขาเพียงแค่แผ่นอากาศบางๆคั่นไว้ในความมืดนั่น เขาจำได้ดี...

 

“ อ่อยอ๋ม

 

“ หะ อะไรนะ

 

อ่อย!อ๋ม!!! คนตัวบางได้แต่ส่งเสียงในลำคออู้อี้เพราะอีกคนไม่ยอมปล่อยเขาสักทีมองผ่านความมืดยังรู้เลยว่าคังแดเนียลกำลังยิ้มอย่างชอบใจที่ได้แกล้งเขาแน่ๆ ไม่มองก็รู้ คงยิ้มหัวเราะเขาจนตาจะปิดอยู่สินะ ไหล่หนาๆตรงหน้าที่กำลังสั่นไหวเบาๆนั่น ต้องกลั้นขำเขาอยู่แน่ๆ

 

 

“ ฮะ ฮ่ะ ฮะ อย่าเสียงดังล่ะ พอแกล้งอีกคนจนถูกสายตาเหมือนลูกแมวตวัดมองแรงกลับมาจแทบทะลุความมืดได้แล้วนั้น เจ้าตัวคนแกล้งก็พอใจ เเดเนียลจึงยอมเลื่อนมือของตัวเองที่ปิดปากอีกคนไว้รวมถึงคลายอ้อมแขนของตัวเองออกแต่โดยดี...แค่คลายออกเท่านั้นล่ะ ไม่ได้ปล่อยให้ไปไหนไกลเลยสัดนิด

 

“ ปล่อยด้วยสิครับ

 

“ ก็ปล่อยแล้วไง

 

“ นี่คุ...

 

ชู่ววว อย่าเสียงดัง มองไปทางนั้นสิ นอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้ว คังแดเนียลก็จับอีกคนพลิกไปอีกทางอย่างตามใจชอบแผ่นหลังบางๆของเลขาสภาแนบชิดไปกับแผงอกแน่นๆของคุณรองประธานนักเรียนจนแทบไม่มีระยะห่าง ถ้ามองจากด้านหลังคังแดเนียลคงบังองซองอูซะมิดไปแล้วแน่ๆ

 

เพราะมั่วแต่ตกใจที่อยู่ๆก็มีคนโผล่มาชาร์ทในความมืดแบบนั้น ซองอูเลยไม่รู้ว่าตัวเองถูกลากให้มาหลบอีกมุมทางเดินที่สามารถเลี้ยวไปยังบอร์ดประกาศชั้น2ได้ พวกเราจึงมองเห็นบอร์ดติดประกาศนั้นได้อย่างชัดเจน ตอนนี้ที่บอร์ดประกาศเจ้าปัญหานั่นมีแต่ความว่างเปล่า ไม่ได้มีกระดาษที่แปลกต่างจากเดิมแปะอยู่...แต่กลับมีตกอยู่หน้าบอร์ดหลายใบ ครั่นจะเข้าไปตอนนี้เลยคงไม่ดีแน่...ไม่รู้ว่าคนที่ทำแบบนี้ยังอยู่ตรงนี้รึเปล่า

 

“ คนที่ทำหายไปไหนแล้วนะ

 

“ อาจจะตกใจเสียงนายแล้ววิ่งหนีแล้วมั้ง...ร้องลั่นซะเหมือนแมวขู่แบบนั้นน่ะ

 

“ คุณแดน! จริงๆก็อยากจะส่งเสียงโวยวายให้มากกว่านี้ ถ้าไม่ติดว่ากลัวเจ้าคนที่พวกเขาอุตส่าห์วิ่งตามมาจะไหวตัวไปเสียก่อน องซองอูก็ได้แต่ส่งเสียงโวยวายเบาๆพร้อมกับท่าทางตะกุกตะกัก ใส่คนเป็นนายตัวเองเท่านั่นล่ะ

 

 

 

“ หรือว่ามันจะหนีไปแล้วครับ

 

“ ไม่หรอก ถ้ามันหนีไปแล้วมันก็น่าจะสวนกับนายที่เพิ่งขึ้นบันไดมา

 

“ ถ้าเกิดมันวิ่งออมไปขึ้นบันไดอีกฟากล่ะครับ

 

“ ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็น่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าของคนอื่นสิ

 

“...” มันก็จริงอย่างที่คุณแดนว่า....

 

แปลว่าตอนนี้เจ้าคนที่ทำแบบนั้นยังอยู่ใกล้ๆพวกเขางั้นเหรอ...

 

“ แล้วเราจะทำยังไงล่ะครับ...ถ้าหากพวกมันมีเยอะล่ะ

 

“ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาชนกับมันซึ่งๆหน้าอยู่แล้ว

 

“...”

 

“ เราแค่สังเกตการณ์แล้วรอให้มันออกมาก็พอ

 

 

 

ตึ้ง!!!!

 

 

 

“!!!”

 

 

 

 

ตึกๆๆ!!!!

 

 

เสียงเหมือนมีใครสักวิ่งชนกับอะไรสักอย่างดังสนั่นตามด้วยเสียฝีเท้ากระแทกพื้นรัวๆที่ฟังยังไงก็ไม่ได้มาคนเดียวแน่ๆทำให้คนสองคนที่ยังคงเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ต้องพยายามหลบเข้ามุมที่บังสายไป แต่ตรงที่พวกเขาอยู่ก็เป็นเเค่ทางเดินโล่งๆ หากมีใครเลี้ยวมาทางนี้ยังไงก็เห็นพวกเขาแน่ๆ

 

 

ตึกๆๆ!!!!

 

 

เสียงเหมือนคนกำลังเคลื่อนไหวนั่นยังดังอยู่ไม่หยุด แถมเมื่อฟังดีๆเสียงนั่นเหมือนกำลังจะเคลื่อนที่มาทางพวกเขา...

 

คังแดนเนียลดันคนที่ตัวบางกว่าเข้าชิดติดผนังก่อนจะเอาร่างกายตัวเองออกมาบังทับไว้อีกที แขนแกร่งสองข้างกางป้องกันไว้ราวกับไม่ต้องการให้อะไรเข้ามาทำร้ายสิ่งที่ตนกำลังปกป้อง ใบหน้าชื้นเหงื่อกับไรผมเปียกๆแนบไปกับกำแพงเพื่อฟังเสียงที่ยังได้ยินอยู่ไม่หยุดให้ชัดเจนยิ่งขึ้น โดนไม่สนเลยว่าบนกำแพงยังมีใบหน้าของอีกคนขวางไว้อยู่....

 

คังแดเนียลที่กำลังเอียงตัวเอาหูแนบกำแพงข้างๆของใบหน้าคนใต้อาณัติปลายจมูกคมเฉียดพวงแก้มชื้นเหงื่อที่กำลังขึ้นสีไปอย่างกับจงใจ....

 

 

 

หน้าสิวหน้าขวานแบบนี้

 

มันใช้เวลามาใจเต้นเหรอ  องซองอู

 

 

“ ถ้าฉัน พลาดนายวิ่งไปตามคนอื่นให้ไวเลยนะ

 

 

คะ...คุณแดน...เห้..เดี๋ยวสิ

 

 

 

ตึกๆ!

 

“ 1... “

 

ตึก ตึก ตึก!!

 

“ 2 “

 

ตึก ตึก!

 

 

“ 3! “

 

 

 

กึก!!!

 

 

ผลั่ก!!!

 

 

ขายาวๆของร่างสูงกว่า 180 เซนยื่นออกไปขวางทางเดินไว้ในทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเคลื่อนเข้ามาจนถึงจุดที่ตัวเองอยู่ ทันทีที่รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกอย่างจังที่ขาก่อนที่บุคคลปริศนาล้มลงไป คังแดเนียลก็พุ่งตัวเข้าใส่คนที่ล้มไปกองกับพื้นในทันที มือ2ข้างก็คว้าเอาแขนของบุคคลปริศนาไขว้หลังไว้ด้วยความไว ทิ้งน้ำตัวลงกดทับที่ช่วงเอวของคนที่เสียท่าอย่างชำนาญ...

 

 

ตึกๆๆๆๆ !!!

 

 

“ คุณแดนครับ! มีเสียงวิ่งไปอีกทาง!

 

 

“ x! ซองอูอย่าไป! คังแดเนียลตะโกนออกไปจนสุดเสียงแต่ก็ไม่ทัน องซองอูวิ่งตามเสียงฝีเท้านั่นไปแล้ว...คนของเขากำลังจะหายลับสายตาเขาไป...

 

 

เดี๋ยว! อ๊า...แดนเหรอ ซองอูใช่มั้ย

 

 

“ แกเป็นใคร!

 

 

“ โอ๊ย! ฉัน ฉันยองมิน! สารวัตรนักเรียนแคสA! “

 

 

 

Your Mine

 

 

 

 

 

เวลาผ่านไป ราวๆครึ่งชั่วโมง สมาชิกของบ้านท่านผู้นำตระกูลก็ค่อยๆทยอยกลับมาหลังจากไปส่งรุ่นน้องแต่ละคนเสร็จเรียบร้อย กลุ่มแรกที่กลับมาถึงก่อนคือฮวังมินฮยอน เพราะแค่เดินไปส่งซามูเอลที่อาศัยอยู่ในโซนเดียวกัน และจัสตินที่อยู่ในโซนข้างๆ เดินตรวจตามบอร์ดประกาศรอบๆจนแน่ใจว่าไม่มีกระดาษบ้าๆพวกนั้นอยู่อีกแล้วจึงกลับมาที่เฮ้าส์ของตน 

 

 

คนอื่นๆล่ะ ฮวังมินฮยอน เดินกลับมานั่งลงตำแหน่งเดิมบนโต๊ะอาหารที่เขาลุกออกไปได้ไม่ถึงชั่วโมง

 

 

ยังไม่มีใครกลับมาเลย ซองอุนกับจีซองเองก็ยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม  โต๊ะอาหารสำหรับเฮ้าส์ของท่านผู้นำ นอกจากจะเป็นที่ที่ทุกคนในสภานักเรียนได้ใช้เวลาทานอาหารรวมกันเเล้ว ยังเป็นที่ประชุมนัดหมายเรื่องสำคัญภายในกลุ่มผู้นำด้วยกันเอง ส่วนใหญ่มักจะเป็นเรื่องหน้าที่การงานที่ทุกคนต้องทำร่วมกัน ไม่เคยจะต้องมานั่งรอประชุมกันในเรื่องแบบนี้มาก่อน 

 

 

แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ

 

 

ที่โซนเรากับโซนBยังไม่มีอะไรนะเท่าที่เช็คดู ท่านผู้นำเอ่ยตอบฮาซองอุนที่เป็นทั้งเพื่อนและเลขาฝีมือดีของตัวเอง 

 

 

มันคงจะไม่กล้าทำแบบนั้นที่โซนA หรอก ใกล้ตัวพวกเราขนาดนี้ ในความคิดของยุนจีซองคงไม่มีใครกล้าทำเรื่องอะไรแบบนั้นถึงหน้าบ้านท่านผู้นำหรอก และผู้อยู่อาศัยในโซนA ล้วนแต่เป็นนักเรียนที่มีหน้าที่ในสภาอย่างที่ทุกคนทราบ คงไม่มีใครเป็นคนทำแบบนั้นในกลุ่มพวกเราด้วย ก็มีแต่พี่ๆน้องๆด้วยกันทั้งนั้นนี่นา ถ้าทำกันลงก็ใจร้ายไปแล้ว

 

 

 

แกร๊ก..

 

 

 

เป็นไงบ้าง ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูใหญ่ที่หน้าบ้าน สมาชิกทุกคนบนโต๊ะอาหารก็หันหน้าไปทางประตูนั่นโดดอัตโนมัติ รอคอยเพียงไม่นานร่างคุ้นตาของประธานนักเรียนและพัคจีฮุนก็เดินเข้ามาฮวังมินฮยอนจึงเอ่ยถามเรื่องราว ก่อนจะสังเกตได้ว่าคนที่เดินเข้ามามีเพียงเพื่อนสนิทของเขากับสมาชิกคนเล็กของบ้าน...ไร้เงาใครอีกสองคนที่ไปด้วยกัน

 

 

ที่นั่นก็ไม่มีอะไร เรียบร้อยดี คังดงโฮนั่งลงประจำที่ของตัวเองตามด้วยพัคจีฮุนที่ตั้งแต่เดินเข้ามาเจ้าตัวก็ยังไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เดินตามคนพี่มานั่งเงียบๆเท่านั้น

 

 

แล้วแดนกับซองอูล่ะ

 

 

พอดี ระหว่างทาง...มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ “ 

 

 

เรื่อง ? เรื่องอะไร “ 

 

 

ตอนที่เดินผ่านอาคารเรียนจินยองเขาเห็นเหมือนคนถือไฟฉายอยู่แถวๆ บอร์ดประกาศชั้น 2 น่ะครับ

 

 

“...”

 

 

แล้วแดนกับซองอูก็วิ่งตามเข้าไปในอาคารเรียน พัคจีฮุนเป็นคนเล่าเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นไปไม่นานให้กับรุ่นพี่ของตัวเองฟัง ใจจริงเขาอยากจะตามเข้าไปด้วย แต่อย่างที่พี่ดงโฮพูดมันก็ถูก... สองคนนั้นน่าจะเอาตัวรอดได้สบาย เราเข้าไปมีแต่จะแย่ขึ้น 

 

 

บ้าจริง ถ้าเกิดพวกมันมีเยอะแล้วคิดไม่ดีกับเราล่ะจะทำยังไง

 

 

 

มันคิดไม่ดีกับเราแน่ๆอยู่แล้วล่ะครับพี่มินฮยอน “ 

 

 

ฉันคิดว่า2 คนนั้นเอาตัวรอดได้ ถ้าเราเข้าไปคงมีแต่จะวุ่นวายเพิ่มขึ้น แดนน่าจะรู้อยู่แล้วว่าควรทำอะไร

 

 

“...”

 

 

ตอนนี้เราคงได้แต่รอพวกนั้นอยู่ที่นี่ล่ะนะ

 

 

ฮยอนบินไปเดินตรวจรอบโรงเรียนไม่ใช่เหรอ...หมอนั่นจะเจออะไรบ้างมั๊ย เลขาคนเก่งของท่านผู้นำตระกูลเอ่ยเมื่อนึกขึ้นได้ ถ้าพวกสารวัตรนักเรียนอยู่แถวนั้น น่าจะช่วยอะไรได้เยอะแน่ๆ 

 

 

นั่นสิ ติดต่อน้องไปดีมั๊ยมินฮยอน จีซองเองก็เห็นด้วยบางทีฮยอนบินอาจจะเจอเข้ากับสองคนที่เข้าไปในอาคารก็เป็นได้ 

 

 

 

ไม่รู้ว่าฮยอนบินเอาวอไปด้วยรึเปล่า เหมือนไม่ได้พกมาด้วยเลย

 

 

พี่จงฮยอนล่ะครับ

 

 

รายนั้นพี่ก็ไม่รู้เหมือนกันจีฮุน

 

 

ก่อนลาตำแหน่ง สิ่งที่ฉันจะทำก่อนเรียนจบ ก็แก้กฏเรื่องโทรศัพท์เนี่ยล่ะ ติดต่อกันยากจริงๆ

 

 

 

ผมเห็นด้วยกับพี่ดงโฮเลยครับ

 

 

 

ฉันว่ามันไม่จำเป็นหรอก โทรศัพท์บ้านเราก็มี พวกสารวัตรนักเรียนพวกที่ทำงานเขาก็มีวอกัน โทรศัพท์ส่วนตัวนี่ ไม่ได้ช่วยอะไรเยอะหรอก เด็กเราจะกลายเป็นสังคมก้มหน้ากันซะเปล่า “ 

 

 

ฉันเห็นด้วยกับมินฮยอนนะ เราอยู่โรงเรียนประจำได้เจอเพื่อนทุกวันกันจนเบื่ออยู่แล้ว โทรศัพท์กับห้องอินเตอร์เน็ตก็มีมากพอให้ติดต่อคนข้างนอกได้ ฉันว่าไม่จำเป็นหรอก ซองอุนเองก็เห็นด้วยกับฮวังมินฮยอน จริงๆนี่เป็นเสน่ห์ของโรงเรียนเราเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่มีเทคโนโลยีสมัยใหม่ นักเรียนเลยได้มีเวลาทำกิจกรรมร่วมกัน ทุกคนสนิทกันจนแทบจะรู้จักกันทั้งโรงเรียน เมื่อเรียนจบไป ก็กลายเป็นโครงข่ายที่แข็งแกร่ง ทั้งด้านธุรกิจและอื่นๆ เป็นประโยชน์ทางอ้อมที่ได้มูลค่ามหาศาลในอนาคตเลยนะ พวกรุ่นพี่ที่จบไปแล้วมีเพื่อนสนิททำธุรกิจที่เอื้อกัน ปัจจุบันกลายเป็นผู้มีอิทธิพลในด้านนั้นๆกันไปหมด เพราะรู้นิสัยใจคอกันดีอะไรมันก็คุยง่าย 

 

 

นั่นมันก็จริง... สงสัยตอนนี้ฉันจะร้อนใจไปหน่อย “ 

 

 

เรื่องนั้นพักไปก่อนเถอะ บางทียุคสมัยมันเปลี่ยนวันนึงมันอาจจะต้องเป็นงั้นก็ได้ แต่ฉันว่าตอนนี้ ไปเอาวิทยุมาลองดูก่อนดีกว่า เผื่อถ้าฮยอนบินพกไปด้วยจะติดต่อกลับมา

 

 

งั้นเดี๋ยวฉันขึ้นไปเอาให้ ซองอุนรับคำจากท่านผู้นำก่อนจะรีบเดินหายขึ้นไปที่ห้องของตนเพื่อหาวิทยุสื่อสารส่วนตัวของตัวเอง 

 

 



YOUR MINE



 

 

แกเป็นใคร!

 

 

 

โอ๊ย! ฉัน ฉันยองมิน! สารวัตรนักเรียนแคสA! “

 

 

 

หะ? “

 

 

 

ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ !!!! “ 

 

 

 

พรึ่บ!!!

 

 

 

ระหว่างที่สองร่างกำลังออกแรงต้านผลักดันกันอยู่ เสียงตะโกนจากบุคคลอื่นก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแสงสว่างจากเจ้าแท่งกระบอกใส่ถ่ายที่สาดส่องมาที่พวกเขาจนต้องยกมือขึ้นบังความจ้านั่น จังหวะนั้นคนที่โดนล็อคตัวจนอกติดพื้นจึงได้ทีลุกออกมานั่งตั้งหลัก อาการเหนื่อยหอบจากการประทะกับคนตัวใหญ่ทำให้เจ้าตัวไม่ได้ลุกขยับไปไหนไกล เพียงแค่พยุงตัวนั่งอยู่ที่เดิมเท่านั้น

 

 

 

อ่าว ไอ้แดน “ 

 

 

ฮยอนบินเหรอ

 

 

อ่าว พี่ยองมิน นี่ทำอะไรกันเนี่ย บุคคลที่เข้ามาใหม่คือควอนฮยอนบิน เพื่อนสนิทและรุ่นน้องร่วมงานของสองคนที่ตีวงคลุกกันอยู่ก่อนหน้านี้นั่นเอง จงฮยอนหัวหน้าสารวัตรนักเรียนเองก็มาด้วยเช่นกัน 

 

 

 

พี่มาตรวจตามปกติ วันนี้เวรพี่กับจง แต่เห็นว่าพวกนายคงเหนื่อยๆกันวันนี้ พี่เลยมาก่อนไม่ได้รอจงฮยอนเขา “ 

 

 

ฉันวอไปบอกแล้วว่าเดี๋ยวทำต่อเอง นายไม่ได้รับข้อความใช่มั้ยเนี่ย ฉันไม่เห็นนายตอบกลับด้วย

 

 

คิดว่าต้องมาตรวจคนเดียวเลยรีบมารีบกลับอะ เลยลืมพกวิทยุมาด้วย โทษทีนะ

 

 

อ่าช่างเถอะ ไม่เป็นอะไรกันก็ดีแล้ว “ 

 

 

 

ซองอู ! “ 

 

 

เฮ้ย! เดี๋ยวแดน รีบไปไหนวะ ! ก่อนที่คังแดเนียลจะขยับหายตัวไป คนเป็นเพื่อนสนิทก็ดึงแขนเจ้าตัวไว้เสียก่อน

 

 

พวกฉันตามคนน่าสงสัยมา แต่ดันมาติดอยู่นี่ก่อน แล้วซองอูตามไปคนเดียว เรื่องอื่นค่อยถาม! หาซองอูก่อน !!

 

 

เวรล่ะ นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย

 

 

 

 

 

 

 

 

ตึก!!ๆๆๆๆ

 

 

เสียงฝีเท้าหลายเสียงทำให้รู้ว่าคนที่เขาตามมีมากกว่า1 แน่ๆแต่ก็ไม่อาจรู้จำนวนที่แน่นอนได้ เรื่องตลกคือเจ้าพวกนั้นกลับวิ่งขึ้นดาดฟ้าที่ไม่มีทางให้หนีต่อได้แทนที่จะวิ่งลงตึกไป  กับคนที่รู้ทางหนีทีไล่ในโรงเรียนดีอย่างเขาการจะอ้อมไปดักหน้าเจ้าคนพวกนั้นนั่นเป็นเรื่องที่ง่ายมาก  

 

องซองอูรีบขยับตัวเองมาประตูออกไปบันไดหนีไฟที่มีช่วงขั้นบันไดและวงโค้งสั้นกว่าทำให้วิ่งขึ้นไปชั้นต่อๆไปได้อย่างรวดเร็ว หยุดฟังเสียงฝีเท้าตามประตูเข้าตึกแต่ละชั้นสักพัก  เมื่อมั่นใจว่าคนที่ตามยังคงมุ่งหน้าขึ้นไปชั้นดาดฟ้า องซองอูเองก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปชั้นบนสุดที่บันไดหนีไฟจะขึ้นไปได้นั่นคือชั้นที่อยู่รองจากดาดฟ้าของตึกนั่นเอง หยุดฝีเท้าตัวเองที่หน้าประตูเข้าตึก ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูบันไดหนีไฟเบาๆ เสียงตึกๆที่ดังอยู่จากชั้นล่างบ่งบอกว่าตัวเขาวิ่งเข้ามาถึงก่อนเจ้าคนพวกนั้น ดังนั้นเองเจ้าตัวเลยมองซ้ายมองขวาหาที่ซ่อนตัวจากตรงนี้ที่ที่จะมองเห็นได้ว่ามีคนเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าแล้ว ก่อนที่เขาจะตลบตามเข้าไปทีหลัง ถ้าทำแบบนั้น เจ้าพวกนั้นก็หนีไปไหนไม่ได้แน่ๆ ประตูทางออกทางเดียวจะมีเขายืนขว้างไว้ ถึงพวกนั่นจะหนีไปได้ยังไงซะ เขาก็จะเห็นหน้าพวกมัน....

 

 

ตึกๆๆๆๆๆ 

 

" เราขึ้นมาบนนี้ทำไมดาดฟ้ามันทางตันนะ "

 

" นายจะรู้ไปกว่าฉันได้ยังไง บอกให้ขึ้นไปก็ขึ้นไปเถอะ " 

 

" ก็ได้ " 

 

 

พลั่ก...ตึก

 

เสียงยืนคุยกันหน้าประตูขึ้นดาดฟ้าเงียบไปแล้ว จากที่ได้ยินน่าจะมีเพียงสองคนและเมื่อได้ยินเสียงกระแทกของประตูที่เลื่อนปิดลงเอง  องซองอูจึงออกจากที่ซ่อนก่อนจะรีบเปิดประตูบานเดิมนั่นตามขึ้นไปบนดาดฟ้า 

 

 

พลั่ก ! 

 

 

" พวกนาย! เป็นใครน่ะ!! " ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาสิ่งที่เห็นมีเพียงร่างของนักเรียนชายที่ยังอยู่ในยูนิฟอร์มโรงเรียนยืนหันหลังอยู่ เจ้าของร่างที่ดูผอมบางกว่าเขานั้นเพียงหันมาปลายตามองเขา เส้นผมสีดำโผล่พ้นออกมาจากหมวกแก๊ปสีเดียวกันที่น่าจะใส่เพื่อปิดบังใบหน้า บวกกับผ้าปิดปากสีเดียวกันนั่นอีก นอกจากดวงตาเล็กรี องซองอูก็ไม่รู้ลักษณะอื่นๆของคนตรงหน้าอีกเลย...

 

" อย่าคิดหนีนะ ไม่มีที่ให้พวกนายไปแล้ว " 

 

" ก็คงอย่างนั้นแหละครับรุ่นพี่ " 

 

 

รุ่นพี่?

 

 

เดี๋ยวก่อน...เสียงที่เขาได้ยินมีสองเสียง แต่ตรงหน้าเขามีนักเรียนชายปริศนาอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น แล้วอีกคนไปไหนกัน!!!!

 

 

หมับ!!! 

 

 

" อ๊ะ!!! " เพราะความเผลอไผล ซองอูโดนใครอีกคนเข้าล็อกไว้จากทางด้านหลังเสียแล้ว แขนสองข้างถูกรวบไขว้หลังไว้ด้วยแรงมหาศาล ก่อนจะถูกเปลี่ยนมาล็อกไว้ด้วยมือเดียวส่วนมือปริศนาอีกข้างที่เคยไล่เกี่ยวข้อแขนของเขาก็ย้ายมาล็อกใต้คางเขาไว้ให้ขยับไปไหนไม่ได้ จะออกแรงขืนฝามือที่บีบใต้คางอยู่ก็เพิ่มน้ำหนักลงมาจนรู้สึกเจ็บไปหมด 

 

" เสียงใสจนใจสั่นเหมือนเดิม ถึงว่าคุณชายบ้านนั้นหวงกันทั้งพี่ทั้งน้อง "

 

" ไอ้!.. " องซองอูอยากจะดิ้นให้หลุดแล้วเตะก้านคอเจ้าคนที่พูดอยู่ข้างหูเขาสักทีแต่ก็ทำไม่ได้... เกลียดความอ่อนแอที่มีของตัวเองสุดๆก็วันนี้ล่ะ

 

" นี่ อย่าดิ้นเยอะสิ ฉันไม่อยากให้นายเจ็บนะ นายก็น่าจะรู้ว่าตัวเองสู้แรงฉันไม่ได้ " เสียงที่วนเวียนอยู่ข้างหูยิ่งฟังยิ่งหงุดหงิดทำเหมือนกับรู้จักเขาดีอย่างนั้นล่ะ

 

" ปล่อย!! "

 

 

" จะคุยกันอีกนานมั๊ย? "  

 

" แล้วรออะไร โดดลงไปสิ เดี๋ยวฉันตามไป " เสียงกระฟัดกระเฟียดจากคนตรงหน้าเขาดังขัดขึ้นมา เจ้าคนที่ล็อกเขาไว้เลยเลิกมาพูดอะไรๆกรอกอยู่ข้างหูกันสักที ประโยคที่เหมือนจะกึ่งสั่งกึ่งบอกทำให้อีกคนที่เหมือนจะเริ่มอารมณ์เสียทำตามเอาง่ายๆ 

 

เดี๋ยว... โดดที่ว่า...

 

คงไม่ได้หมายถึงโดดลงจากชั้นด่านฟ้าตึกนี่ใช่มั๊ย?

 

 

"เหอะ เจอกันอีกทีพรุ่งนี้เลยแล้วกัน " คนอารมณ์เสียพูดทิ้งไว้แค่เพียงเท่านั้น สายตาตวัดมองเขากับใครอีกคนที่เขายังไม่เห็นหน้าอย่าตึงๆ ก่อนจะใช้แขนสองข้างยึดขอบระเบียงไว้เป็นหลักแล้วส่งตัวเองลอยออกไปนอกตึกในทันที

 

 

 

" บ้าน่า!! นี่พวกนายทำบ้าอะไรเนี่ย ! "

 

" เก่งพอวิ่งมาดักได้ ก็น่าจะเก่งพอหาคำตอบเองได้นะว่าพวกเราทำอะไร "

 

" พวกบ้า! "

 

" ไม่เถียงครับไม่เถียง "

 

 

ตึก!!ๆๆๆๆ 

 

 

" เจ้าที่มาแล้วดิ...ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ...ขอโทษด้วยที่อาจจะต้องเจ็บตัวสักเล็กน้อย " 

 

 

พลั่ก!

 

" ซองอู !! " 

 

" โอ๊ย!! " 

 

 

พลั่ก!! ตึ้ง!! 

 

 

" บ้าเอ้ย!! "  

 

 

ทันทีที่มีคนเปิดประตูเข้ามา ร่างทั้งร่างขององซองอูก็โดนเหวี่ยงใส่กลุ่มคนที่มาใหม่จนหน้าแทบทิ่มไปกับพื้น ดีที่มีใครสักคนรับเขาไว้ได้เสียก่อน ตั้งหลักได้แล้วหันไปอีกที ซองอูก็เห็นแค่แผ่นหลังที่กำลังปีนลงจากดาดฟ้าไปซะแล้ว....

 

 

 

_____________________________________________________________________________

Talk. 

ขอโทษที่ให้รอกันนานเลยน๊า ชีวิตส่วนตัวค่อนข้างปัญหาเยอะ เลยกระทบไปหมดขอโทษจริงๆค่า อาจจะเป็นฟิคที่ไม่มีฉากเข้าพระเข้านางเยอะนัก เราเองก็ยังเลือกไม่ถูกว่านี่เป็นฟิคแนวไหน 5555555555 ไม่รู้เลยจริงๆค่า เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อย่างที่เคยบอก แอคชั่นนิดๆ เว่อร์หน่อยๆ เพราะเป็นนิยาย55555555 

 

เรื่องคำผิด ยังไม่ได้แก้เหมือนเดิม  ขอโทษด้วยจ้า เป็นคนใช้คำขอโทษเปลืองจริงๆ 

 

ดึกๆ จะมีกิจกรรมฟิคเนื่องในวันเกิดคนของเมนนะคะ ฝากติดตามด้วยค่า จะลงในฟิคนี้เลย 

 

สุดท้ายนี้ ขอบคุณที่ยังรอคอย และติดตามนะคะ 

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ ทุกกำลังใจ 

 

ไม่มีแพลนจะเทเรื่องนี้ค่า อาจจะอัพช้าเว่อ แต่เรามีพอทจนจบแล้วยังไงก็ไม่เทค่า 

 

ปล. ฟ้อนท์กับรูปแบบจะแปลกๆหน่อยนะคะ เราอัพในโทรศัพท์ มีปัญหาเรื่องคอมพิวเตอร์จริงๆตามที่เคยมีคนถามค่า คาดว่าจะมีคอมใช้ อาทิตย์หน้า จะได้ลงไวขึ้นแล้ว 

 

ขอบคุณอีกครั้งจากใจรักนักอ่านทุกคน

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #297 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:50

    2คนที่น่าจะตามเรื่องของซองอูมาสักพักหรือเปล่า เดามัวสุด

    #297
    0
  2. #212 jackyit (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 02:06
    แต่งดีนะคะ แต่ด่านฟ้า นี่ทำเอาหงุดหงิด ดาดฟ้าเถอะ
    #212
    1
    • #212-1 zindynazz(จากตอนที่ 10)
      11 ธันวาคม 2560 / 02:07
      จะไปแก้เดี๋ยวนี้เลยค่า ขอบ คุณน๊า
      #212-1
  3. #211 Pan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 01:28
    ขอบคุณที่มาต่อนะคะ เรายังคงรออ่านเรื่องนี้ต่อไปค่า

    สงสัยว่าใครกันที่ทำ มีการแซวซองอูด้วยยย แอบหวงแทนคุณคังแดเนียลนะคะ 55555
    #211
    0
  4. #209 Alittletira (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 01:02
    แบบนี้คือซองอูต้องเห็นหน้าใช่มั้ย หวังว่าไม่ใช่ควานลินนะฮืออออ
    #209
    0
  5. #208 wang nai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:50
    ง่ะ คนพวกนั้นรู้จักซองอูหรอ ใครกัน!!!
    #208
    0
  6. #207 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:43
    ไรอ่ะ ใคร?? ทำไม อะไร ยังไง ?
    #207
    0
  7. #206 Minikdef (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 20:18
    ยังรออยู่นะคะะ❤ ชอบพล้อตมาก สู้ๆนะคะะ
    #206
    0
  8. #202 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 23:02
    ค้างคาที่ฉากตื่นเต้น
    รอค่าไรท์
    #202
    0
  9. #201 pmin1013 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:27
    รอเด้อค้าบ
    #201
    0
  10. #200 Snowflake_Star (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 10:29
    แงงงงงงไรท์กลับมาแล้ววววววงื้ออออรอนะคะะะะะ
    #200
    0
  11. #199 Recekalte (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 03:16
    อะไรยังไงงงงงง๊ รอเด้อ
    #199
    0
  12. #198 nuttydumty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 18:12
    จะรอนะค้าาา
    #198
    0
  13. #197 Pan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 17:57
    เราจะรอออน้าาาาาาาาเห็นอัพละดีใจมากเลยยย
    #197
    0
  14. #195 therip time (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 23:54
    ว๊อททไงเป็นพี่ยองมิน อะไรยังไงกันนนแน่ นะะะะ
    #195
    0
  15. #194 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:12
    ถ้า-นั้นทำอะไรคุณนะ หึ้ยยย คุณแดนเอาตายแน่ๆ อยากรู้ว่าเป็นใครอ่ะ ?!? หลินหรอ ไม่ใช่ป่ะ ไม่รู้อ่ะ ไรท์มาอัพเร๋วๆนะ รอออค่าาา
    #194
    0
  16. #193 wang nai (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    นุจารออออ
    #193
    0
  17. #192 ซึงเมียโจ๊ก -3- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 21:55
    นึกว่าจะไม่อัพแล้ว ;-; ขอบคุณมากนะคะ ฮืออออ คุณองจะเป็นอันตรายมั้ย ;-;
    #192
    0