[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 11 : Chapter VIIII : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 100 ครั้ง
    10 ก.ย. 61



Chapter VIIII : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 

 

YOUR MINE



 

 

" เจ้าที่มาแล้วดิ...ไว้เจอกันที่โรงเรียนนะ...ขอโทษด้วยที่อาจจะต้องเจ็บตัวสักเล็กน้อย " 

 

 

พลั่ก!

 


" ซองอู !! " 

 


" โอ๊ย!! " 

 

 

พลั่ก!! ตึ้ง!! 

 

 

" บ้าเอ๊ย!! "  

 

 

ทันทีที่มีคนเปิดประตูเข้ามา ร่างทั้งร่างขององซองอูก็โดนเหวี่ยงใส่กลุ่มคนที่มาใหม่จนหน้าแทบทิ่มไปกับพื้น ดีที่มีใครสักคนรับเขาไว้ได้เสียก่อน ตั้งหลักได้แล้วหันกลับไปอีกที ซองอูก็เห็นแค่แผ่นหลังที่กำลังปีนลงจากดาดฟ้าไปซะแล้ว....

 


“ ไม่รู้ว่าพวกมันเช็คเส้นทางมาก่อนแล้วหรืออะไรนะ ”

“ แต่ตรงที่มันโดดลงไป ข้างล่างเป็นบันไดหนีไฟพอดี ”

 


ฮยอนบินวิ่งไปที่ระเบียงดาดฟ้าเพื่อติดตามชายปริศนาที่องซองอูอุตส่าห์วิ่งตามมาตั้งนานได้แต่ส่ายหน้า สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงหลังไวๆ ของนักเรียนชายในชุดเครื่องแบบที่มีเครื่องอำพรางใบหน้าครบครัน กำลังวิ่งลงไปตามทางของบันไดหนีไฟก็เท่านั้นเอง

 


“ ซองอู เป็นอะไรมั๊ย ”

 


องซองอูที่โดนแรงเหวี่ยงจนเกือบร่วงไปกองกับพื้นแต่ดีที่เจ้าตัวกระแทกเข้ากับร่างของใครสักคนที่วิ่งตามมาเสียก่อน ตัวเขาเองเลยไม่เจ็บมากเท่าไหร่คนที่น่าจะเจ็บควรจะเป็นคนโชคร้ายคนนั้นที่เข้ามารับร่างเขาเต็มๆมากกว่า ซึ่งตอนนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าใคร....

“ พี่ยองมิน... ”

 

 

แต่ตอนนี้รู้แล้ว...

 

 


คนโชคร้ายคนนั้นคืออิม ยองมิน  รุ่นพี่ที่เป็นสารวัตรนักเรียนนั่นเอง คนที่โดนเขากระแทกใส่ทั้งตัวตอนนี้กำลังนอนหงายราบไปกับพื้นศีรษะพยายามผงกขึ้นเพื่อมองใครอีกคนที่กำลังนอนทับอยู่บนตัวเองทั้งตัว องซองอูที่มัวแต่หันไปสนใจพวกคนร้ายหันกลับมาหาเขาแล้ว ดูเหมือนเจ้าตัวเองก็ตกใจไม่ใช่น้อย หน้าตาตื่นๆกับร่างกายที่ไม่ไหวติงนั่น ทำเอาคนโดนทับอยู่อยากจะหัวเราะเบาๆ ถ้าไม่ติดว่าเขาเริ่มรู้สึกเจ็บอยู่หน่อยๆแล้วล่ะก็นะ

 


“ เรา...เอ่อ...เป็นอะไรรึเปล่า ”

 


“ คือ...ผม.. โอ๊ย! ” ก่อนที่จะมีคำตอบใดๆหลุดออกมาจากริมฝีปากบางของคนตรงหน้า ก็มีใครอีกคนยื่นมือมาดึงเจ้าตัวออกไปจากเขาเสียก่อน...ถึงไม่บอกอิมยองมินยังรู้เลยครับว่าใคร

 


“ แดเนียล นายดึงเบาๆหน่อยสิ ซองอูอาจจะเจ็บอยู่ก็ได้นะ ”


“ ซองอูไม่เป็นอะไรหรอกครับ...ว่าแต่รุ่นพี่เถอะ เจ็บตรงไหนรึเปล่า ” คังแดเนียลปรายตามองคนข้างๆเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาหาคู่สนทนาที่ยังทิ้งร่างอยู่ที่พื้นก่อนยืนมืออีกข้างไปตรงหน้าคนเป็นรุ่นพี่ แต่มืออีกข้างก็ยังล็อกอยู่ที่เอวของคนที่ตัวเองพึ่งดึงขึ้นมาก่อนไม่ปล่อย

 


“ แค่นิดหน่อยน่ะ... ขอบใจ ” อิมยองมินคว้าความช่วยเหลือที่ถูกหยิบยื่นมาให้เพื่อยึดเป็นหลักให้ตัวเองพยุงตัวขึ้น วันนี้เขาโดนกระแทกเข้าเต็มๆถึง 2 ครั้งด้วยกัน ทำเอาเริ่มปวดหลังขึ้นมาจริงแล้วสิเนี่ย

 


“ อ๋ง เป็นไรป่ะวะ ” ควอนฮยอนบินเดินกลับมาหาเพื่อนของตัวเองเพื่อถามดูอาการ ถึงเพื่อนของเขาจะตัวสูงแต่ก็ผอมบางขนาดนั้น ยังมาโดนเหวี่ยงซะปลิวอีก กระดูกไม่หักก็บุญแล้วจริงๆ

 


“ ไม่เป็นไร โชคดีที่ชนพี่ยองมินน่ะสิ พี่ยองมินน่าจะเจ็บกว่า ขอโทษจริงๆนะครับพี่ยองมิน ” องซองอูก้มหัวขอโทษรุ่นพี่ของตัวเองใหญ่ทั้งๆที่ติดวงแขนของใครอีกคนยังคงเกาะเอวเจ้าตัวไว้ไม่ปล่อย...

 


คุณแดนจะมาจับเขาไว้ทำไมเนี่ย เขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

 


“ พี่ไม่เป็นไรหรอก ซองอูไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ”  อิมยองมินเพียงส่งยิ้มบางๆให้คู่สนทนา มือสองข้างก็ปัดป่ายไปตามชุดที่สวมใส่อยู่เพื่อให้คราบฝุ่นที่ติดตัวมาตอนที่เขาล้มนั้นหลุดออกไป

 


“ เมื่อกี้เห็นหน้ามันมั๊ยซองอู ”

 


“ ไม่เลยครับพี่จงฮยอน พวกนั้นใส่แมสปิดปากไว้กันทั้งคู่เลย ”

 


“ นี่พวกนายกำลังทำอะไรกันเหรอ? ” อิมยองมินที่บังเอิญเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์ถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ ตั้งแต่ที่เขาโดนคุณรองประธานนักเรียนโดดเข้าชาร์ทนั่นแล้ว ไหนจะซองอูที่เหมือนจะวิ่งไล่ตามใครขึ้นมาอีก...

 


“ เอ่อ... พอดีพวกเราวิ่งตามใครก็ไม่รู้เข้ามาในตึกน่ะครับ สงสัยเหมือนกันว่าเป็นใคร แต่ก็ดันตามไม่ทันซะนี่ ”เป็นองซองอูที่เอ่ยตอบให้ยองมินได้รู้

 


“ ตอนรุ่นพี่ตรวจอาคารเรียนอยู่ เจอใครหน้าสงสัยบ้างมั๊ยครับ?

 


“ ไม่นะ ฉันกำลังลงมาจากชั้นสามน่ะ ได้ยินเหมือนเสียงของตกเลยวิ่งมาดู แล้วฉันก็เจอเข้ากับแดเนียลซะก่อนน่ะฮยอนบิน”

 


“ อย่างนั่นเหรอครับ ”  ฮยอนบินขานรับคำตอบที่ได้รับพร้อมพยักหน้าเล็กน้อย      

 

“ ฉันว่าเรารีบกลับกันเถอะนะ นี่ก็ดึกมากแล้ว ” ก่อนที่หัวหน้าสารวัตรนักเรียนจะเอ่ยบอกให้ทุกคนพากันกลับเพราะตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว    “ รุ่นพี่ เดินลงมาจากบันไดไหนเหรอครับ ? ” แต่เป็นคังแดเนียลที่เอ่ยถามรุ่นพี่อีกคนขึ้นมาก่อนที่จะมีใครได้เดินออกจากตรงนั้นไป

 

“ บันไดฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือน่ะ แดเนียลมีอะไรรึเปล่า ”

 


“ ไม่มีอะไรครับผมแค่ถามดูเฉยๆ เราไปกันเถอะ ” หลังจากที่ได้รับคำตอบกลับมาคังแดเนียลก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ก่อนจะเป็นคนที่เดินนำคนอื่นๆออกมาโดยที่ยังประคองร่างของเลขาตัวเองไว้ข้างกาย เหมือนเจ้าตัวคนโดนพยุงจะยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองขาเจ็บ มารู้ก็ตอนที่เขาพาออกเดินแล้วซองอูก็ก้าวขาชะงักเสียนั่น แค่ก้าวแรกก็เกือบจะเซล้มแล้ว แต่ดีที่มีมือของเขาคอยพยุงอยู่

 


“ เป็นไรวะอ๋ง เดินไหวปะ ” เห็นท่าไม่ดีฮยอนบินเลยรีบเดินแซงคนอื่นๆขึ้นมาถาม

“ เป็นตอนไหนไม่รู้ว่ะ ปวดนิดหน่อย แต่ไหว ”

 


“ คงตอนที่โดนเหวี่ยงมาแน่ๆอะ จะไหวเหรอวะ ลงตึกตั้ง 5 ชั้น ”

 

“ ไม่เป็น....”

“ เดี๋ยวฉันดูเอง ไปเดินนำไป ”

 


“ เอางั้นเหรอวะแดน ให้ซองอูขี่หลังฉันมะ ไวดี ”

 


“ ไม่ต้อง ก่อนถึงชั้นล่างนายคงหลังเดาะก่อน ”

 


“ คุณแดน!

 


“ ไอ้อ๋งมันเบาจะตาย เนี่ยอีกนิดก็ลมพัดปลิวแล้ว ”

 


“ ไปเดินนำไป...ไม่ไหวเดียวก็แบกเองแหละน่า ” คังแดเนียลพูดด้วยเสียงติดจะรำคาญ ก่อนจะเผินหน้าไปอีกทางเพื่อบอกแกมบังคับให้เพื่อนสนิทของตัวเองเดินนำไปทางนั้น

 


“ ครับๆ ไปก็ได้ครับไอ้คุณชายเล็ก ” ฮยอนบินขำให้กับท่าทางของเพื่อนตัววเองเล็กๆ แต่ก็ยอมเดินนำไปแต่โดยดี

 






YOUR MINE

 

 







หลังจากที่เดินกลับมาจากอาคารเรียน คังแดเนียลก็ตรงกลับมาที่เฮาส์ของตัวเองทันทีเพราะเขามีคนเจ็บอยู่บนหลัง แค่เดินลงบันไดไม่ทันข้ามชั้น องซองอูก็จะล้มแล้วจะล้มอีก เขาเลยตัดปัญหาด้วยการบังคับอีกคนให้ขึ้นหลังเขามาเลย ตอนแรกเจ้าตัวก็ทำท่าจะไม่ยอม เขาเลยต้องขู่ไปสักหน่อยว่าจะทำให้คนอื่นช้า อีกคนถึงยอมทิ้งตัวลงมาที่หลังของเขาแต่โดยดี พอออกจากอาคารเรียนได้ก็ร้องจะเดินเอง

 


ดูแล้วกันว่าองซองอูน่ะดื้อแค่ไหน...

 


เจ็บอยู่แล้วยังทำเก่งอีก คังแดเนียลเลยทำเป็นตีมึนแบกอีกคนมาเรื่อยๆ ไม่สนใจเสียงแง่วๆขอเดินเองที่ดังอยู่ข้างหูตลอดทาง เมื่อเข้าโซนA มาแล้ว เขาก็ฝากเพื่อนสนิทอย่างควอนฮยอนบินให้บอกทุกคนที่รออยู่ว่าเขาต้องกลับเข้าบ้านก่อน ถ้าเดาไม่ผิดพี่ชายของเขาจะต้องยังรออยู่ที่เฮ้าส์ตระกูลฮวังแน่ๆ

 


ใช้เวลาไม่นานคังแดเนียลก็พาตัวเองกับคนเจ็บบนหลังเดินมาถึงหน้าเฮ้าส์ สองขาก้าวมาอยู่หน้าประตูบ้านแต่ก็ไม่ได้ขยับไปทางไหนต่อเพราะประตูบานใหญ่ถูกใส่กรล็อกไว้และเขาเองก็ไม่มีมือไหนว่างพอที่จะใช้หยิบกุญแจขึ้นมาเปิด

 


“ ปล่อยผมลงสิครับผมจะได้ไปเปิดประตูให้ ” เสียงเอ่ยบอกนั้นดังชัดเจนเพราะคนพูดอยู่ใกล้แบบที่หน้าแทบจะวางอยู่บนไหล่ของเขาแต่คังแดเนียลก็ไม่ได้คิดจะทำตาม

 


“ อยู่บนนี้ก็เปิดได้ หยิบกุญแจมาสิ ”

“ คุณแดนผมเดินเองได้แล้ว”

 


“...”

 


“ คุณแดนครับได้ยินมั๊ย ”

 


“ กุญแจนายอยู่ไหน ”

 


“ ผมไม่ได้ถือติดมาครับ ไม่มีกระเป๋า ”

 


“ งั้นล้วงไปหยิบของฉันหน่อย ในเสื้อคลุม ตรงกระเป๋าด้านในข้างซ้าย ”

 


“ เอ่อ...วางผมลงแล้วหยิบเองจะง่ายกว่ามั๊ยครับ”


 

“ เร็วๆ ”

 


“ เอ่อ...มันอยู่ตรงไหนครับ ” องซองอูชั่งใจอยู่สักพักก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่  แขนสองข้างที่เคยวางแนบไปบนลาดไหล่เพื่อพยุงตัวเองให้อยู่บนหลังอีกคนข้างนึงถูกย้ายขยับมาที่บริเวณสาบเสื้อคลุมของคนที่กำลังแบกเขาอยู่ ปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่วเพราะไม่สามารถมองเห็นบริเวณที่ต้องควานหากุญแจได้จากตำแหน่งที่ตัวเองอยู่  เอื้อมแขนไปสุดมือจนร่างทั้งร่างแทบจะทิ้งตัวไปข้างหน้า แขนอีกข้างที่ไม่มีหน้าที่เลยล็อกคอคนที่แบกตัวเองอยู่อย่างอัตโนมัติเพื่อไม่ให้ตัวเขาเองพลัดตกจากแผ่นหลังนี้ไปเสียก่อนที่ควรอยู่ด้านหลังคนที่แบกตัวเองมา แทบจะแนบเคียงไปกับในหน้าของคนคนนั้น...

 


 ไหนล่ะกุญแจ...เจอสักทีเถอะ

 


“ ซ้าย... ซ้ายอีก ”

 

“ซ้ายไหนอีกละครับนี่ผมซ้ายสุดแล้วนะ ”

“ขึ้นมาอีกหน่อย...หากระเป๋าด้านในสิ ”

 

“ ก็ผมหาไม่เจอ...”

 


“ โอะ...นั่นมันหน้าอกฉันต่างหากล่ะกระเป๋ามันก็ต้องอยู่ต่ำกว่านี้หน่อยมั๊ยล่ะ?

 

“ คะ...คุณ...”  ก็ถึงว่าล่ะ ทำมั๊ยกุญแจถึงนิ่ม...

 



“ อ่อ..จริงด้วย ”

 

 

“ จริงๆแล้วฉันเก็บไว้ด้านขวานี่นา...”

 

คนคนนี้...


 

ให้มันได้อย่างนี้สิ!

 


กว่าจะใช้ความพยายามในการเปิดประตูบ้านเขามาได้ องซองอูก็รู้สึกเหนื่อยเอามากๆ ตั้งแต่ต้องควานหาลูกกุญแจเจ้าปัญหานั่นแล้ว ถึงจะอยู่ด้านหลังเขายังรู้เลยว่า คุณแดนน่ะกำลังทำสีหน้ายังไงเมื่อได้แกล้งเขา... มุมปากที่ขยับเชิดขึ้น กับลาดไหล่ที่สั่นไหวเป็นจังหวะเบาๆ

 

มีความสุขมากสินะ ฮะ!

 

 

“ ยื่นเท้ามา ”

“ ผมทำเองได้ครับ ”

“ ก็บอกให้ยื่นมาไง ”



หลังจากที่คังแดเนียลวางร่างอีกคนลงบนเตียงนอนคิงไซด์ในห้องของคนเจ็บเอง คนที่ทำหน้าที่ดูแลตั้งแต่พาเดินมาจนถึงบ้าน ก็ย่อตัวนั่งลงไปที่พื้นเบื้องหน้าของคนที่นั่งอยู่บนเตียง พยายามจะเอื้อมมือไปล็อกข้อขาเล็กๆหมายจะถอดสนีกเกอร์ที่อีกคนยังคงสวมใส่อยู่เพราะไม่สามารถจะถอดเองได้ ส่วนของตัวเขาเองก็ถอดส่งๆไว้ข้างชั้นวางรองเท้าหน้าประตูไปแล้ว

 


“ แต่นี้มันรองเท้านะครับ ”

“ แล้วยังไง ตอนเด็กๆฉันยังเคยผูกเชือกรองเท้าให้นายเลย ”

 

“ ก็ตอนนี้ไม่เด็กแล้วนี่ ”

 

“ อย่าดื้อได้มั๊ย ”

 

“ ผมไม่ได้...”

 


“ เดี๋ยวนี้เถียงคำไม่ตกฟากเลยนะ “ ทีแต่ก่อนจะพูดด้วยยังหลบหน้า...ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้

 

 

รู้งี้จับปล้ำไปนานล่ะ...

 

 


บ้าเหรอ

 

 

 คิดอะไรอยู่วะคังแดเนียล!

 

“...”

 


“ เฉยไว้” ทำเสียงเข้มสั่งคนที่นั่งอยู่สูงกว่าตัวเองเพื่อบ่งบอกอีกคนให้รู้ว่าเขาจริงจัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะเข้าที่ข้อขาของคนตรงหน้าเบาๆ ขยับท่อนขานั้นให้เข้าใกล้ตัวเองในระยะที่พอดี มืออีกข้างค่อยๆแกะ เชือกรองเท้าที่หลุดหลุ่ยอยู่แล้วเพราะผ่านการวิ่งมาหนักหน่วงออก จนมันคลายมากพอที่จะถอดออกจากเท้าของคนที่สวมใส่ได้

 

“ ถุงเท้าผมถอดเองดีกว่าครับ มันสกปรก”  หลังจากสนีกเกอร์สองข้างหลุดออกจากเรียวเท้าไปได้ คนที่นั่งอยู่สูงกว่าก็เริ่มออกอาการที่คังแดเนียลเรียกมัน ว่า ดื้อ... อีกครั้ง

 


องซองอูใช้มือสองข้างของตัวเองกันมืออีกคนที่พยายามจะถอดถุงเท้าให้ตัวเองออกแล้วจัดการมันซะเอง

 


“ อยู่นิ่งๆ ” ฝือสองมือของคนสองคนกำลังกีดกันแย่งพื้นที่กันไปมาจะแทบจะพันกันไม่หมด

 


“ คุณแดนครับ ปล่อยมือครับ”

 


“ นายนั่นแหละปล่อย ” ยื้อแย่งกันอยู่นาน สุดท้ายถุงเท้าเจ้ากรรมก็หลุดออกจากเรียวเท้าขององซองอูซะได้

 


แต่.....

 

 

ไม่รู้บังเอิญหหรืออะไร เจ้าถุงเท้ากีฬาที่ยาวเกือบถึงหัวเข่าเพราะต้องทำหน้าที่ป้องกันคนสวมใส่ไม่ให้เกิดบาดแผลจากการเล่นกีฬา ดันปลิวไปตกแมะอยู่บนเส้นผมสีน้ำตาลบรอนด์ของคนเป็นเจ้านายซะได้ ความยาวของมันถอดยาวไปตามเส้นผมของคังแดนเนียลอย่างกับจะเปป็นวิกผมของจ้าตัวซะงั้น...

 

“ คุณแดน!! คือผมไม่ได้ตั้งใจ! ผมขอโทษครับ!” องซองอูทำตาโตจนแทบจะหลุดออกมาเมื่อเห็นแบบนั้น 


ให้ตายเถอะซองอู...นั่นเจ้านายนะน่ะ

 

“ ไม่ยักจะมีกลิ่นเหงื่อ ” ในขณะที่อีกคนตกใจจนใจเสียแต่คนที่โดนกลับไม่รู้สึกอะไร มือหยิบมันออกจากศีรษะแล้ววางลงพื้นข้างตัว ก่อนจะเอื้อมไปถอดถุงเท้าอีกข้างของคนตรงหน้าออกอย่างไร้การขัดขืน เจ้าตัวคงกลัวมันจะมาอยู่บนหัวเขาอีก เลยนั่งนิ่งเรียบร้อยเชียว

 

ทันทีที่จัดการเจ้าถุงเท้าทั้งสองข้างออกได้แล้ว รอยแดงเป็นจ้ำมองดูแล้วยังรู้สึกเจ็บแทนก็ปรากฏออกมาให้เห็นที่ข้อเท้าข้างขวาขององซองอู

 


“ เจ็บตัวจนได้ ”

 


“...”

 


“ นอกจากข้อเท้าแล้วยังเจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า ” หลังจากพลิกดูรอยช้ำที่เขาอยากจะลบมันออกซะตอนนี้เลยไปมา แดเนียลก็ละสายตาจากตรงนั้นมาสำรวจส่วนอื่นของร่างกายอีกคนแทบ สายตาคมไล่มองไปทั่วตั้งแขน เรียวมือ ข้อศอก แขนทั้งสองข้างของคนที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง ก่อนสายตาจะมาหยุดที่ใบหน้าของอีกคนทคี่เอาแต่ก้มจ้องมองเขาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้  เพียงเข้าเบนสายตาไปเจอ เจ้าตัวก็สะดุ้งซะสุดตัวแล้วก็หลบตากันซะอย่างนั้น...

 


“ ตกลงเจ็บตรงไหนอีกรึเปล่า ”

 

“ มะ...ไม่มีครับ ”

 

“ ดีแล้ว...ปะ ไปอาบน้ำ ”

 


“ หะ...อะไรนะครับ ..ดะ เดี๋ยวก่อนนะ คุณแดนจะทำอะไรครับ! ” คังแดเนียลที่ทำท่าลุกขึ้นแล้วกางแขนทั้งสองข้างออกหมายจะช้อนตัวคนที่นั่งอยู่ขึ้นมา ส่วนองซองอูก็ใช้แขนสองข้างตะเกียดตะกายถอยหนีซะจนเกือบติดหัวเตียง

 

“ จะพาไปอาบน้ำไง ถ้านายเดินเองหลังจากนี้ฉันคงต้องมาหามนายไปโรงพยาบาลอีกรอบแน่ ”

 

“ แต่คือ... ผมเดินเองได้แล้วจริงๆนะ ”

 

“ ซองอู ”

 

“ คุณแดน ” เดี๋ยวนี้พูดอะไรก็สวนตลอด...

 

 

ทำสายตาแบบนั้นแล้วยังไง...

 

 

คิดว่าคังแดเนียลจะยอมรึยังไง ?

 


แล้วปากยื่นปากงอจนคว่ำแบบนั้น...

 


ไปหัดทำจากไหนครับคุณแลคกี้


 

“ จะให้พาไปส่งอย่างเดียวหรือจะให้อาบให้ด้วย ”

 

“ หะ!...คุณจะบ้าเหรอ!” ปากก็ยื่นก็งอ ตาก็ตื่นโตอย่างตกใจ

 


“ อย่าทำเป็นไม่เคยหน่อยเลย ตอนนั้นก็เห็นนั่งนิ่งให้อาบให้อยู่เลย ”

 

“ คุณ!

 

โอ๊ยยยยย!

 


คัง! แด!!! เนียล!!!!

 


พูดเรื่องแบบนี้ออกมา!  หน้าตาเฉยได้ยังไง!!

 

T.T

 

 

“เรียกอยู่ได้ จะเอาไง เลือกมา ถ้าไม่เลือกซักทีฉันจะทำให้หมดเลยนะ” คนตัวโตทำถ้าจะตามอีกคนขึ้นไปบนเตียง ขาหนึ่งข้างก้าวพาดตั้งยันไปบนเตียงแล้วด้วยซ้ำ ถึงขาอีกข้างจะยังยึดอยู่ที่พื้นเตียง แต่ด้วยความสูงถึง 180 เซน เพียงเท่านี้ก็มากพอให้คังแดเนียลเอี่ยวตัวไปถึงอีกร่างอีกคนได้ แขนสองข้างค้ำยันกับพื้นเตียงกักกันคนที่ตัวเล็กกว่าไม่ให้หนีไปไหนได้อีก

 

แค่จะพาไปอาบน้ำ...

 

จะต้องมาจ้องกันขนาดนี้เลยรึไง...






แค่จะพาไปอาบน้ำ มันมีอะไรหน้ายิ้มเหรอคังแดเนียล...

 

 


“โอเคครับ! โอเคๆๆ แค่ไปส่งนะครับ ”

 

 


“ก็แค่นั้น :)

 

 




To be continue…………..

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 100 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #298 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:58

    คุณแดนเจ้าเล่

    #298
    0
  2. #249 raatchadaa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 22:35
    ทำไมเพิ่งได้อ่าน สนุกอ่ะ
    รอไรม์มาต่อนะคะ ;)
    #249
    0
  3. #245 someonetodosth (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:12
    พึ่งได้รู้จักเรื่องนี้ รู้สึกพลาดมากเพราะมันดีมากกกก คุณคังรักพี่องจังงง
    #245
    0
  4. #238 lLadadee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 19:32
    ชอบบบบบอ่า ตอนนี้เขินนน
    #238
    0
  5. #236 Spirit_Hell (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 16:17
    ฮือ~ ไรท์แต่งดีมากเลยอ่ะ
    #236
    0
  6. #234 khaojaokj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 08:24
    โง้ยยยยยยยยยยยยยยนุ้งจิรอไรท์นะคะะะะะะะ
    #234
    0
  7. #233 Recekalte (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 23:59
    โง้ยหายไปนานมาก รอนะคะ~
    #233
    0
  8. #232 mim7012 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 22:48
    แงรู้สึกถึงความเจ้าเล่ห์ของคุณแดน
    #232
    0
  9. #219 00Secrets00 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:46
    #ฟิคเนียลองแลคกี้
    ชอบ: พลอตน่าสนใจดีสนุกมาก แอบหมั่นไส้แดน ชอบก็พูดไปสิ รอทำไม เดี๋ยวอ๋งหายไปนะ(?) ถ้ามีเรื่องใหม่จะตามอ่าน
    ปรับปรุง: สำหรับเรา เราเคยแต่งนิยายอยู่ยังไงก็ต้องมีบ้างที่สะกดคำผิด ฉะนั้นเรื่องนี้เราไม่สนขอแค่อ่านแล้วอินก็โอเค แต่ตัวละครเยอะมากกกกก(ก.ไก่ล้านตัว) แนะนำทำแผนผัง แคสนี้มีใครบ้าง โดยเฉพาะฉากที่ทำงานเลขาของอ๋งเรายังงงอยู่เลย ใครเป็นใครหว่า(?) แล้วก็ๆไรท์ต้องอัพเร็วนะเรื่องนี้หนุกๆ

    #ฟิคเนียลองแฝด
    ชอบ: สนุกดี ฟินจิกหมอน(?) มีความอวย 3P ไม่อยากทำร้ายใครก็ตามที่หน้าเหมือนเเดเนียล(เกี่ยว?) มีความติดเรื่องนี้หนักมากกกกก เช็คแม่มทุกวัน(อุย หลุดหยาบ) ถ้าวันไหนรอไม่ไหว จะมานั่งอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น
    ปรับปรุง: เราบอกแล้วเรื่องสะกดคำผิดเรามะสนนน ขออย่างเดียวอัพไวๆเถอะขอร้อง พลีสสส T^T

    ทวิต > Re-L

    ป.ล รูปทวิตเราเป็นรูปการ์ตูนเอามือปิดตา(หรือปิดปากไม่รู้ รู้แค่ออกแนวเศร้าๆ อาจจะปิดทั้งสองก็ได้)เป็นภาพขาวดำจ้าา เหมือนคนร้องไห้

    ป.ล.ล ภาวนาให้ได้ ขอแค่รูปแดเนียลก็ได้ °^° สงสารเด็กตาดำๆเถอะ (?)
    #219
    0
  10. #216 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 15:10
    ฟิคเนียลองแลคกี้
    ชอบ : ตัวพลอตน่าสนใจตื่นเต้นดี มีเรื่องใหม่ๆให้ลุ้นตลอด ไม่ซ้ำซากวนเวียนกับจุดเดิม
    ปรับปรุง : สะกดผิดบ้าง (จริงๆก็ไม่มาก แต่เราขอคำว่า ศีรษะ ไว้คำนึงนะคะ) ปมเยอะ ตัวละครเยอะ(เหมือนมาจากข้อดี แต่อีกมุมไม่รู้ว่าปมจะคลี่คลายครบหมดไหม บางตัวมาแบบผ่านๆ ไม่รู้ว่าจะมีบทบาทสำคัญอะไรไหม หรือใจความมันยังไม่ถึง จริงๆเราอาจสงสัยมันมากไปเอง) งงเรื่องแคส/โซน/ห้อง/ยศ(อยากได้ผังตัวละครสักหน่อย)

    ฟิคเนียลอ๋งแฝด
    ชอบ : ความแฝดพี่ดริฟพี่ไดรฟ์ อยากได้ บอกเลยยย
    ไม่ชอบ : ความหลอกลวงของน้องจอย ขึ้นจุดแดงบ่อยมากค่ะไรท์ แต่ยังไม่อัพจริงเฉย (เข้าใจว่าไรท์คงทยอยแต่งเรื่อยๆ ไม่ได้ว่างอัพทีเดียว จริงๆก็ไม่ได้กดดันนะคะ สบายๆ ชิวๆ รอกันได้) เนื้อเรื่องไม่ยืดแต่บางทีชิทแชทกันยาวไปหน่อย(ต้องโทษความเฮฮาของน้องอ๋ง ตลกไปเรื่อย)

    twitter meeyoono

    ปล.ขอถามได้ไหมคะว่าสองเรื่องนี้ดำเนินเรื่องมาประมาณกี่เปอร์เซนต์แล้ว จะได้เดาและเตรียมใจซับน้ำตาให้กัปตันถูก ฮือออ
    #216
    0
  11. #215 NumPhung2000 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 11:26
    #ฟิคเนียลองแลคกี้
    สิ่งที่ชอบ : เนื้อเรื่องน่าสนใจมากค่ะ อ่านแล้วรู้สึกมีความอยากรู้อยากเห็นกับหน้าหนังสือที่โดนฉีดไปมาก บรรยายละเอียดดี
    ข้อปรับปรุง : บางทีก็ลายตาไปหน่อย แต่เราโอเคๆ (รอไรท์มาอัพนะคะ 5555)
    #ฟิคเนียลองแฝด
    สิ่งที่ชอบ : ชอบความแฝดนี่แหละ
    ข้อปรับปรุง : อาจจะมีพิมพ์ผิดบ้าง แต่เราไม่วอรี่ๆ แก้ได้ๆ เราเองก็มีพิมพ์ผิด แฮ่ๆ (อีกซักรอบ 3p จริงหรอคะ อ๋อยย #ทีมดริฟ //ยกมือรอ)
    ปล.รอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันนะคะ (แต่จริงๆก็เอาที่ไรท์สะดวกจะอัพมากกว่า เราทุกคนก็ต้องมีภาระกิจที่จะทำเนอะ จู้ๆค่ะ
    ทวิต : NumPhung2000
    #215
    0
  12. #213 Recekalte (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 02:21
    ฟิคเนียลองแลคกี้
    ข้อดี: พล็อตน่าสนใจค่ะ ด้วยความที่เป็นพล็อตใหม่มันเลยทำให้หน้าอ่านจริงๆ
    ข้อเสีย: อาจจะมีบางจุดที่บรรยายงงนิดหน่อยหรือไม่เคลียร์ค่ะ แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ยังอ่านเข้าใจเหมือนเดิม

    ฟิคเนียงอ๋งแฝด
    ข้อดี: พล็อตน่าสนใจอีกแล้วววว สนุกด้วยค่ะไม่รู้จะชมยังไงเพราะชอบเยอะ5555
    ข้อเสีย: อยากให้ไรท์ระวังการใช้คะ ค่ะ ด้วยอ่าค่ะจะมีบางช่วงที่ไรท์ใช้ผิดอาจจะเป็นเพราะพิมพ์ผิดหรือไม่ทราบจริงๆ ที่พูดถึงนี่คือเป็นช่วงทอร์คนะคะ แล้วก็ช่วงที่เป็นบทสนทนาอยากให้ระบุชัดเจนหน่อยว่านี่เป็นบทสนทนานะไม่ใช่แชท
    สรุป: จริงๆชอบหมดนะคะแค่จะมีผิดพลาดนิดหน่อยซึ่งเราโอเคค่ะยอมรับได้ไม่ได้แย่ ยังไงก็ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ :)) แอบแปะชื่อทวิตไว้ด้วยได้มั้ยคะเผื่อบังเอิญได้จะได้ไม่ต้องมีหลักฐานเยอะแหะๆชื่อทวิตชื่อแซลมอนดิบนะคะ
    #213
    0