[EDITING] [NielOng] YOUR MINE #ฟิคเนียลองแลคกี้

ตอนที่ 9 : <Re - write> Chapter VII : Your Mine [KangDaniel X OngSeongwoo]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    3 ม.ค. 61

Chapter VII : Your Mine 
[KangDaniel X OngSeongwoo]


 

 

  

YOUR MINE

 

 

 

 

และแล้ววันของการคัดเลือกนักกีฬาตัวจริงของทีมสีแดงทีมสุดท้ายที่จะมีการคัดตัวนักกีฬาก็มาถึง สนามลาคลอสกลับเต็มไปด้วยผู้คนล้นหลามในเย็นวันจันทร์ทั้งที่ปกติจะไม่ครึกครื้นมากแต่เพราะทุกคนต่างให้ความสนใจว่าใครจะเป็นนักกีฬาของทีมสีแดงบ้าง ถึงนักกีฬาที่มาคัดจะเป็นตัวจริงทั้งหมดเพราะจำนวนคนที่น้อยของโซนเอ  แต่การจัดลำดับที่จะออกครบสมบูรณ์ทันทีที่ทีมสีแดงคัดตัวเสร็จต่างหากที่ทุกคนให้ความสนใจ

 

 

 

  • ลำดับที่ 5   คิม ซังกยุน     สีม่วง
  • ลำดับที่ 4  จัสติน             สีเหลือง 
  • ลำดับที่ 3  แบ  จินยอง     สีม่วง  
  • ลำดับที่ 2    ยู  ซอนโฮ      สีเขียว 
  • ลำดับที่ 1   ไล ควานลิน    สีเขียว 

 

 

 

แรงค์กิ้งลำดับที่ออกมาก่อน หลังจากทุกสีก่อนหน้านี้คัดตัวนักกีฬาไปแล้วไม่นาน ขึ้นหราอยู่ทุกบอร์ดข่าวสารของโรงเรียนเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงอยู่เกือบทั้งอาทิตย์ที่ลำดับ 1 ของแรงค์กิ้งเป็นเพียงนักเรียนแคสC ที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่ ไม่ใช่แค่นั้นลำดับรองลงมาจนถึง ลำดับ4 ล้วนเป็นนักเรียนที่พึ่งจบม.ต้นมาไม่นานแท้ๆ ก่อนแรงค์กิ้งจะกลับมาเป็นนักกีฬาตัวเต็งที่ทุกคนต่างคาดเดาไว้ว่าจะต้องอยู่ในลำดับต้นๆแน่ๆ... โพลพลิกผันอย่างน่าตกใจ  แล้ววันนี้จะมีอะไรให้น่าตกใจอีกมั๊ยนะ 

 

 

" ดูทำหน้าเข้า เอาหน่อยดิ  ใจหน่อยไม่อยากลงอะไรขนาดนั้นวะ เล่นก็เล่นไม่ได้แย่นี่หว่า "  ฝ่ามือใหญ่ๆกับร่างสูงๆของคุณสารวัตรนักเรียนในชุดกีฬารัดกุม ขยี้เข้าที่กลุ่มเส้นไหมนุ่มมือของเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของตนที่กำลังก้มๆเงยๆวอร์มร่างกายไปพร้อมกับนักกีฬาคนอื่นๆ

 

" ก็ไม่ใช่ไม่อยาก แค่ไม่ชอบกีฬาที่ต้องปะทะอะ " องซองอู เพื่อนที่อยู่กับเขามานานตราบเท่าที่จำความได้กำลังทำหน้าหงิกหน้างอแบบที่ไม่ค่อยมีใครเคยได้เห็นจากแลคกี้ตระกูลคังนัก เจ้าตัวออกจะไม่ชอบกีฬาที่ต้องมีการปะทะร่างกายโดยตรงกับผู้เล่นอื่นๆสักเท่าไหร่ แต่บอกเลยว่าองซองอูน่ะ ไม่ธรรมดาหรอกนะ ตำแหน่งแลคกี้ตระกูลผู้นำไม่ใช่ใครที่ไหนก็เป็นได้ คอยดูไว้เลย ท๊อปเท็นของเเรงค์กิ้งนักกีฬา หลังจากที่สีแดงคัดตัวเสร็จจะมีชื่อองซองอูแน่นอน  ควอนฮยอนบินเอาหัวเป็นประกัน 

 

 

" พร้อมกันรึยัง "  เสียงตะโกนจากกัปตันทีมสีแดงที่เป็นทั้งกัปตันทีมและผู้นำของฮันชอน เรียกความสนใจให้นักกีฬาทุกคนในสนามที่กำลังวอร์มอยู่เดินไปรวมตัวกันกลางสนาม นักกีฬาทุกคนต่างเริ่มปรับอุปกรณ์กันกระแทกตามร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง หมวกกันน็อคสำหรับกันศีรษะกระแทกที่เคยวางเกลื่อนอยู่ที่พื้นหญ้านับสิบใบ ถูกเจ้าของของมันหยิบขึ้นมาเช็คสภาพก่อนที่การคัดตัวจะเริ่มขึ้น 

 

 

" ก็พร้อมนะครับ แต่แคสC ทีมเรามีผมคนเดียวมันก็ออกจะเกร็งๆหน่อย "

 

 

" ทำตัวให้สบายน่าซามูเอล นายน่ะเป็นความหวังของทีมในอนาคตเลยนะ " 

 

 

" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับพี่มินฮยอน...แต่คนเยอะจังเลยนะครับวันนี้ ทั้งที่เป็นวันจันทร์แท้ๆ " 

 

 

" เขามารอดูน้องใหม่ทีมเราไง ซามูเอลอย่าไปยอมสีอื่นทวงที่1 คืนมาให้สีเราเลย " 

 

 

" พี่ฮยอนบินพูดเกิดไปแล้วครับ  "

 

 

" ซองอู โอเคแล้วใช่มั๊ย " 

 

 

" ผมไม่เป็นไรครับพี่ดงโฮ " 

 

 

" เพราะทีมเราคนน้อยวิธีการคัดตัวก็คงจะมาแบ่งทีมแข่งไม่ได้ เราเลยจะตัดสินด้วยวิธีการทำประตูแทน "  กัปตันทีมเริ่มต้นอธิบายการคัดตัวของสีที่จะไม่เหมือนทีมอื่นด้วยจำนวนคนที่มีพอดีกับที่ต้องการเป๊ะ นักกีฬาทีมสีแดงที่เห็นในสนามวันนี้จึงเป็นนักกีฬาตัวจริงทั้งหมด ด้วยความที่โซน A ปีนี้มีนักเรียนรวม 36 คน ไม่เต็มอัตราที่โรงเรียนสามารถรองรับได้ถึง 44 คนด้วยซ้ำ มาเป็นนักกีฬาลาคลอส 10 คน... ในสีก็แทบจะไม่มีคนว่างแล้วล่ะ บางคนถึงกับต้องลงควบหลายหน้าที่ด้วยซ้ำ หนึ่งในนั้นคือ ควอนฮยอนบินผู้ลงทั้งกีฬาประเภทเดี่ยวและกีฬาประเภทกลุ่มนั่นเอง

 

 

" เราจะให้จับคู่กันตามที่สมัครใจนะ แล้วจะมาจับไม้สั้นไม้ยาว ว่าคู่ไหนจะเริ่มก่อน ส่วนคนที่เหลือให้ทำหน้าที่ เป็นกองหลังกับกองกลางเพื่อป้องกันเเทน คู่ที่จับได้ไม้สั้นสุดจะเริ่มเล่นก่อน มีเวลา10 นาทีที่จะทำประตู " 

 

 

" ถึงจะเป็นตัวจริงกันทุกคนอยู่แล้วก็ขอให้เต็มที่นะ จริงๆกีฬาพวกนี้ฉันก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก...แต่สีเราไม่เคยมีปีไหนที่นักกีฬาไม่ติดท๊อปไฟว์ อย่าลืมล่ะ "  คำพูดที่สวนทางกับรอยยิ้มหวานๆของคนพูดทำให้คนในทีมต่างก็ชะงักกันไปตามๆกัน...นี่แหละผู้นำของฮันชอน

" พี่มินฮยอนเขาไม่ซีเรียสจริงๆใช่มั้ยครับพี่ฮยอนบิน " น้องใหม่ของทีมหันไปกระซิบกับรุ่นพี่ที่ตนเคยคุยด้วยหลายครั้งอย่างหวั่นๆ เขาเดาไม่ออกจริงๆว่าเมื่อกี้พี่มินฮยอนจริงจังแค่ไหน ถึงจะพูดยิ้มๆก็เถอะ แต่ก็รู้สึกซีเรียสขึ้นมาหน่อยๆล่ะนะ 

 

 

" ไม่หรอก นายอะคิดมาก...แต่ก็สู้ๆนะ ขอท๊อปไฟว์นะซามูเอล " 

 

 

" โหยเดี๋ยว...พี่ฮยอนบิน "  ทันที่คนน้องจะได้เอ่ยแย้งอะไร คนเป็นพี่ก็เดินหนีไปหาคู่ของตัวเองซะแล้วจริงสิ ทุกคนอยู่ในทีมกันมาก่อนแล้วเลยมีคู่กันหมด แล้วเขาจะคู่กับใครล่ะทีนี้

 

 

" ซามูเอลนายคู่กับใครเหรอ "

 

 

" เอ่อ...ผมยังไม่รู้เลยครับพี่จีฮุน "

 

 

" ดีเลย พี่ไม่มีคู่พอดี เราจะยอมคู่กับพี่มั๊ย " รุ่นพี่ที่เขามักเห็นเดินไปเดินมาอยู่ในโซนA และแถวห้องสภาเสมอแต่ไม่เคยได้คุยกับพี่เขาจริงๆจังๆสักที เจ้าตัวอยู่ในชุดกีฬาชุดเดียวกับเขาที่อกซ้ายมีนัมเบอร์3 ซึ่งเป็นเลขประจำตัวนักกีฬาของเจ้าตัวติดอยู่เหมือนด้านหลังเสื้อ ส่วนของเขาเป็นเบอร์59  อุปกรณ์ต่างๆถูกจัดอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ หมวกกันกระแทกทรงเรียวสีดำถูกเหน็บอยู่ข้างลำตัวของพัคจีฮุนด้วยแขนเพียงข้างเดียว บอกตามตรงว่าตอนที่รู้จักเผินๆเขาไม่คิดว่ารุ่นพี่คนนี้จะเล่นกีฬาด้วยซ้ำ...แต่ดูจากตอนนี้คงต้องคิดใหม่ หน่วยก้านพี่เขาดูใช้ได้เลยมองคนที่บุคลิกอย่างเดียวไม่ได้จริงๆสินะ 

 

 

" พี่จีฮุนก็พูดเกินไปครับ ผมสิต้องพูดคำนั้น ว่าพี่จะยอมคู่กับผมได้มั๊ย "

 

 

" ฮะ ฮะ ได้สิ พี่แค่กลัวแซมจะมีคนที่อยากคู่ด้วยอยู่แล้ว "

 

 

" ไม่มีหรอกครับผมยังไม่ค่อยสนิทกับใครเลย... เมื่อกี้พี่เรียกผมว่าอะไรนะครับ "

 

 

" อ่อ เรียกแซมน่ะ... ชื่อนายออกจะยาวไปหน่อย พี่เรียกว่าแซมได้มั้ย "

 

 

" อ่าครับ...ตามสบายเลย ผมเองก็ชอบชื่อนี้เหมือนกัน "

 

 

 

การจับไม้สั้นไม้ยาวได้เสร็จสิ้นลงแล้วโดยคู่แรกที่จะเริ่มเป็นฝ่ายบุกก่อนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...คุณชายเล็กตระกูลคังผู้จับไม้คนแรกแต่กลับได้ไม้สั้นที่สุดไปครอง

 

 

" โหย ไอ้แดนจับยังไงว่ะ ไม่สนุกเลย ตัวเกร็ง2คน ออกคู่แรกแบบนี้ก็ไม่ตื่นเต้นดิ "

 

 

"  คู่ที่เท่าไหร่มันก็เหมือนกันนั้นแหละ " เสียงโวยวายของฮยอนบินเรียกเสียงตอบกลับจากคุณชายเล็กตระกูลคังได้แค่เพียงเรียบๆเท่านั้น เจ้าตัวดูไม่สะทกสะท้านอะไรก่อนจะหยิบหมวกกันกระแทกสีดำกับไม้ตะกร้อด้ามยาวประจำตัวของตัวเองเดินไปตั้งต้นที่เขตแดนอีกฝั่งโดยมีคนของตัวเองเดินตามไปไม่ห่าง เล่นลาคลอสด้วยกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่นะ ปีที่แล้วซองอูไม่ได้ลงตัวจริง...หรือครั้งนี้เป็นครั้งแรกกัน

 

 

" ถ้าผมเล่นไม่ดี ห้ามว่านะครับ " เสียงเอ่ยดังอยู่เบื้องหลังของคนที่ใส่อุปกรณ์กันกระแทกทั้งหมดเรียบร้อยแล้วและกำลังขยับร่างกายเบาๆเพื่อทดสอบว่าอุปกรณ์ทั้งหมดที่ใส่ว่าแน่นพอดีหรือยัง เจ้าตัวหันกลับไปหาคู่ของตัวเองที่ยังคงถือหมวกกันกระแทกไว้ในมือข้างนึงและไม้ตะกร้อด้ามยาวในมืออีกข้างนึง ในสายตาเขาวันนี้แมวตัวโตของคุณชายเล็กก็ดูจะงอแงเป็นพิเศษล่ะนะ...

 

 

" เล่นยังไงก็ได้ ให้ไม่ได้แผลกลับมาก็พอ เข้าใจนะ " หมวกในมือคนตรงหน้าถูกคังแดเนียลยึดมาถือไว้ก่อนจะบรรจงสวมลงบนศีรษะได้รูปของเจ้าของหมวก แววตาสีเข้มเป็นประกายเมื่อสะท้อนแสงภายใต้ซี่กรงกันกระแทกของหมวกกำลังมองมาที่เขาเช่นเดียวกับที่เขามองเข้าไปในแววตาดวงนั้นเช่นกัน 

 

 

" ถ้าผมเล่นไม่ดีแล้วพาคุณแดนลำดับตกล่ะครับ " 

 

 

" ฉันไม่สน...แต่ถ้ามีแผลล่ะโดนดีแน่ " กำปั้นหนักแน่นแต่แรงกระทำกลับแผ่วเบาเคาะลงบนหมวกที่อีกคนสวมใส่อยู่ก่อนค้างเอาไว้ทั้งอย่างนั้น  ไม่รู้ว่าอีกคนกลัวโดนเขาว่าอะไรหนักหนา นี่เขาเป็นคนที่เอะอะแล้วก็เอาแต่ว่าองซองอูรึไงเจ้าตัวถึงได้กลัวจะโดนเขาว่านัก

 

 

 

 

 

ปี้ดดดดดดดด!!!

 

 

 

 

เสียงนกหวีดสัญญาณเรียกให้คนทั้งคู่หันกลับไปสนใจในสนาม คนอื่นๆในทีมที่รอตั้งรับเข้าประจำตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้ว โดยปกติลาคลอสจะมีผู้เล่นทีมละ10คน เป็นผู้รักษาประตู1คน กองหน้า3 คน กองกลาง3คน กลองหลัง3คน โดยแต่ละตำแหน่งห้ามเคลื่อนที่ออกจากเขตการเล่นของตัวเอง มีแค่กองกลางที่เคลื่อนที่ได้อย่างอิสระสามารถวิ่งไปได้ทั่วทั้งสนาม และเมื่อมี2คนออกมาเป็นผู้บุก จึงทำให้ตำแหน่งในทีมว่างไป2 ตำแหน่ง จึงต้องตัดตำแหน่งกองหน้าที่มีหน้าที่บุกทิ้งไปเหลือเพียงผู้เล่น1คนที่ต้องมาเขี่ยลูกตอนเริ่มเกมส์เท่านั้น 

 

 

ร่างสูง2ร่างในชุดนักกีฬาสีขาวลายทางสลับแดงติดนัมเบอร์ 1 และ 5 ที่อกและหลังเสื้อเดินออกจากจุดที่ยืนอยู่ตอนแรกเพื่อไปยืนประจำตำแหน่ง การคัดตัวกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เสียงในสนามเงียบลงในทันทีที่เสียงนกกวีดดัง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่สนาม ผู้ชมรอบๆไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคู่แรก ไม่มีใครรู้ว่าใครจับคู่กับใคร ไม่มีใครรู้ว่าผลจะออกมาจะเป็นเช่นไร...นั่นล่ะที่ทำให้มันยิ่งน่าสนใจ

 

 

" นายจะเล่นยังไงก็ได้ฉันไม่สนใจลำดับอะไรนั่นหรอก...แต่ถ้าเราอยู่ในท๊อปไฟว์ฉันจะตอบคำถามที่นายอยากรู้ 1 ข้อ "  คังแดเนียลเดินควงไม้ตะกร้อด้ามยาวก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวของมันไว้บนบ่ากว้างติดสนับของตัวเอง ไม่เคยคิดว่าอยู่โซนA แล้วจะต้องเป็นที่1 ในทุกๆด้านมาก่อน แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ ความต้องการที่จะเป็นท็อปออฟเคิร์ฟกลับแทรกซึมอยู่ในความคิดตลอด...

 

 

 

ผู้นำยังไงก็ต้องเป็นผู้นำ 

 

 

 

 

 

" ไหนบอกว่าไม่สนใจไงครับ " 

 

 

" ก็ไม่ได้สนใจลำดับ...ฉันสนใจนายต่างหาก "

 

 

"...."

 

 

" แสดงให้ดูหน่อยสิว่าแลคกี้ของฉันทำอะไรได้บ้าง "

 

 

 

" ถ้ามาสเตอร์อยากรู้ก็รอดูเถอะครับ คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยทำให้คุณผิดหวัง  " 

 

 

 

" ฉันจะรอดู "  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ทำไมไม่ให้ซองอูมาเป็นคนเริ่มล่ะ " 

 

 

" ชู่~ โชว์มีเวลาตั้ง 10 นาที อย่ารีบสิครับ "

 

 

 

 

ปรี้ดดดดด!!!

 

 

 

 

ปั๊ก!!! 

 

 

 

การเเข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้วพัคจีฮุนคนจากฝ่ายตั้งรับและคังแดเนียลผู้เป็นทีมบุกใช้ไม้ตะกร้อด้ามยาวเกี่ยวผสานกันระหว่างเจ้าลูกกลมๆ ทันทีที่ได้ยินสัญญาณนกหวีดอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นก็เริ่มขยับกระทบกัน ลูกยางไซด์ไม่ใหญ่ไม่เล็กลอยขึ้นสู่อากาศทันทีที่เริ่มการแข่ง นักกีฬา2คนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ตั้งท่าและเพ่งมองไปที่เจ้าลูกกลมๆนั่นเพื่อหาจังหวะแย่งชิงมัน และคนที่ได้จังหวะกระโดดขึ้นไปก่อนก็คือ...คังแดเนียล 

 

 

" จีฮุน! ไม่ใช่แดนอย่าออกจากตรงนั้น! " 

 

 

เสียงตะโกนดังๆจากคังดงโฮที่อยู่หน้าโกวล์ดังขึ้นมาไม่ทันที่จีฮุนจะขยับร่างกายออกไปซะก่อนคนในทีมไม่มีใครเคยเห็นองซองอูเล่นกีฬาหรอก ปีที่แล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้มาคัดนักกีฬาเพราะคนในทีมมีครบแล้ว แต่ปีนี้นักกีฬาขาดเจ้าตัวถึงยอมมาลงให้ เท่าที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเขารู้ดีว่าใน2คนนี้คนที่เคลื่อนไหวได้เร็วและลื่นไหลกว่าและเหมาะจะเป็นคนบุก คือ ซองอู ไม่ใช่น้องชายของเขา 

 

 

ปั๊ก!

 

 

"เสร็จกัน!"  

 

 

 

เพราะมั่วแต่เล็งไปที่แดเนียลจีฮุนเลยพลาดไปซะแล้ว องซองอูที่ยืนตั้งท่าอยู่ข้างหลังแดเนียลในตอนแรกกระโดดใช้ไม้เกี่ยวลูกที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาเอาไว้ได้ก่อนที่กองกลางคนอื่นจะวิ่งมาช่วยเขาไว้ได้ทัน ส่วนแดเนียลที่ไม่ใช่คนรับลูกไปก็กระโดดหลบเขาออกไปอีกทาง...หลอกกันได้นะพวกแสบ จีฮุนประมาทเพื่อนตัวเองไปจริงๆ 

 

 

องซองอูกำลังวิ่งหลบหลีกทุกคนที่ขวางทางตนในสนามอย่างพริ้วไหว เพียงขยับไม่กี่ก้าวในสนามเล็กๆแบบนี้ตัวเขาก็เข้ามาถึงเขตแดนของกองกลางแล้ว ตรงหน้ามีทั้งฮยอนบินที่เก่งกีฬาและตัวใหญ่กว่าเขาเอามาก ซามูเอลที่เขายังไม่เคยเห็นทักษะ กับพี่มินกิที่ปกติก็เล่นกองหน้าเพราะเป็นคนที่มีความว่องไวและคล่องตัวสูง...งานนี้ไม่หมูแล้วล่ะ 

 

 

 

" ขอโทษนะครับแต่ทางนี้คงให้ผ่านไม่ได้ "

 

 

 

" ก็ไม่เห็นต้องผ่านนี่ครับ "  เพราะมีซามูเอลกับคนอื่นๆเข้ามาล้อมเขาไว้หมดการจะเขวี้ยงลูกจากตำแหน่งที่มุมมองสนามแย่แบบนี้ให้เข้าประตูที่มีคนร่างใหญ่ขวางอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย เผลอๆขว้างไปก็คงจะไม่ถึงที่หมายด้วยซ้ำ ที่ที่จะให้เขาฝากเจ้าลูกยางหนักๆนี่ให้ไปต่อได้ก็คงจะมีแต่...

 

 

"เฮ้ย!!" 

 

 

ลูกยางสีส้มลอยออกจากปลายด้ามไม้ตะกร้อขององซองอูไปอย่างแรงเฉียดหัวซามูเอลไปเพียงนิดเดียวก่อนจะพุ่งเป้าไปบริเวณพื้นที่ว่างไม่มีใครยืนอยู่ที่ขอบสนาม...เจ้าตัวจงใจทำลูกออกอย่างนั้นเหรอ

 

 

ปั๊ก!!!

 

 

เพียงแค่ชั่วพริบตาร่างอีกร่างที่วิ่งขนาบข้างคอยรอรับลูกจากคู่ของตัวเอง ก็เคลื่อนย้ายร่างกายสูงใหญ่กระโดดมารับลูกยางที่กำลังจะลอยออกนอกเส้นไป แขนแกร่งประคองด้ามยาวของไม้ในมือก่อนใช้แรงที่มีตวัดช้อนลูกกลมๆที่ทุกคนต่างวิ่งตามไว้ได้ก่อนมันจะปลิวออกนอกสนามไป เวลาเพียงชั่วเดียวที่คังแดเนียลกระโดดมารับลูกก็สามารถดึงนักกีฬากองกลางที่วิ่งพล่านทั่วสนามให้โฟกัสมาที่ตนและเลือกที่วิ่งมาหาเจ้าตัวได้ เท่านี้ก็เพียงพอให้ซองอูที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วได้ขยับไปอยู่ในตำแหน่งที่เขาสามารถจะขว้างลูกจากจุดนี้ไปให้เจ้าตัวทำประตูแล้ว

 

 

ปั้ก!! 

 

 

ก่อนที่กองกลางจะวิ่งมาถึงแดเนียลที่ขอบสนามเจ้าตัวก็ขว้างลูกยางในด้ามตระกร้อไปหาอีกคนที่ประจำตำแหน่งรออยู่อีกฟากของสนาม

 

 

ลูกยางสีส้มดิ่งขึ้นสูงจนทุกคนคาดว่ามันจะลอยลิ่วออกนอกสนามแน่ๆในคราวนี้...แต่องซองอูคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น 

 

 

 

ปั๊ก!!!

 

 

 

ทันทีที่ลูกยางลอยลิ่วมาเกือบถึงขอบสนามอีกฝั่งองซองอูก็วิ่งสวนเข้าชาร์ตลูกเสียก่อน ไม้ตะกร้อด้ามยาวเกี่ยวตวัดรับลูกยางสีส้มไว้ก่อนจะส่งมันมุ่งไปที่โกลว์ประตูปราศจากคนคอยกีดกันเพราะทุกคนมุ่งไปอีกฝั่งแล้วตอนที่คังแดเนียลรับลูกไว้ เหลือแค่ผู้รักษาประตู กับกองหลังที่รอตั้งรับ ถึงกองหลังทุกคนจะมีรูปร่างสูงใหญ่ แต่ก็ไม่ทำให้ซองอูลังเลที่จะเขวี้ยงลูกนี้ออกไปเลยสักนิด ...

 

 

พลั่ก!!! 

 

 

 

ปรี้ดดดด!!!

 

 

 

 

ฝ่ายบุกทำแต้มแรกได้ภายใน 3 นาทีแรก

 

 

 

 

 

 

ปิ้ด! ปรี้ดดดดด.

 

 

" หู้ยยย. หายใจไม่ทั่วท้องเลยอะ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าพวกรุ่นพี่ที่ดูคุณชายกับขนาดนั้นจะเก่งกีฬากันขนาดนี้ "   ทันทีที่สัญญาณนกหวีดดังบอกเวลาจบการคัดเลือกทั้งหมด แดฮวีที่นั่งอยู่ริมสนามเพื่อมาดูพี่รหัสของตัวเองคัดตัวก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ตอนที่ดูควานลินกับซอนโฮเล่นก็ตื่นเต้นมากแล้วนะไม่เคยคิดมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีเพื่อนเก่งขนาดนี้ พอมาเจอรุ่นพี่ตัวเองอีก แดฮวีหมดคำจะพูด ผอมแห้งแรงน้อยแบบเขานี่ทำอะไรแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ

 

 

" พี่ซองอูวิ่งไวมากอ่ะ พี่แดเนียลก็ขว้างได้อย่างไกลแถมยังแม่นอีกต่างหาก เริ่มไม่อยากจะแข่งด้วยแล้วดิ " ซอนโฮเองก็นั่งดูการคัดตัวอยู่ข้างๆแดฮวีเหมือนกัน ถึงการแข่งขันจบแต่ก็ยังไม่มีใครเดินออกจากสนามสักคน เพราะที่บอร์ดประกาศก่อนหน้านี้บอกไว้ว่าทันทีที่ทีมสีแดงจากโซนA คัดตัวเสร็จ จะมีตัวแทนจากออกมาประกาศแรงค์กิ้งแต่ละสีที่สนามเป็นที่แรก ก่อนจะทยอยเอาขึ้นบอร์ดโรงเรียนในวันพรุ่งนี้ ถึงพรุ่งนี้ยังไงก็รู้แต่รอฟังตอนนี้มันตื่นเต้นกว่าเป็นไหนๆ 

 

" แต่พวกนายทุกคนเก่งมากเลยอะ อยู่ท๊อป1ถึว4 กันหมดเลย ในกลุ่มพวกเราคงมีแต่ฉันเนี่ยแหละที่เล่นกีฬาไม่เป็น " ควานลินพึ่งเข้ามาทีหลังก็ขึ้นเป็นอันดับซอนโฮเองก็ลำดับติดๆกัน จินยองกับจัสตินเองก็ด้วย

 

" แรงค์กิ้งมันยังไม่เรียบร้อยฉันอาจจะไม่ได้อยู่ลำแรกแล้วก็ได้นะ "

 

 

" ถ้าควานหลินตกฉันก็รั้งท้ายแล้ว " 

 

 

" จัสตินคงไม่เสียใจหรอก ถ้าโดนพวกรุ่นพี่แซงอะ ฉันไม่เห็นนายมาดูสีไหนคัดตัวเลยนอกจากสีแดง...ฉันรู้หรอกนะจัสติน " แดฮวีเหล่ตามองเพื่อนสนิทที่มักจะหายไปไหนคนเดียวอยู่เสมอ คงเพราะจัสตินเป็นคนเดียวที่อยู่โซนBเลยทำให้พวกเราไม่ค่อยได้เจอกัน แต่พวกเราทุกคนก็สนิทกันดี...ในความคิดของแดฮวีล่ะนะ 

 

 

" เด็กโซนA มันจะได้รับความคาดหวังอยู่แล้วนี่ ฉันก็เชื่อว่าโซนA ต้องเก่งแน่ๆแล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เริ่มกลัวแล้วเหมือนกัน คนพวกนั้นเป็นพี่เราแค่ปีสองปีจริงๆเหรอ " 

 

 

" เออ บอกตามตรงเวลาคุยกับพี่ซองอูฉันก็ยังเขินๆอยู่เลย รู้สึกว่าเรามันคนธรรมดามากอะ พี่แดนเองก็ด้วย รู้สึกกลัวๆอะ แต่ไม่ได้กลัวแบบนั้นนะไม่รู้สิบอกไม่ถูกเลย "

 

 

" นายโชคดีจังนะ ที่ได้คนพวกนั้นเป็นพี่รหัสน่ะ " 

 

 

" ช่ายยยยยย พวกพี่เขาดีมากเลยนะ ดูสุภาพแต่ก็ไม่ดูเนิร์ดๆเด๋อๆเลย คอยช่วยฉันตลอดด้วย"

 

 

" ฉันก็รู้สึกถึงความพิเศษพวกนั้นเหมือนกัน ช่วงนี้เจอพี่จีฮุนบ่อยๆแต่ก็ยังไม่ชินเลย "

 

 

" จินยองคิดไรกับพี่จีฮุนป่าวอะถึงไม่ชิน "

 

 

" แดฮวี!!! " จินยองถลึงตาใส่เพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆใบหน้าเล็กๆขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด ก็มีพี่รหัสดีขนาดนี้ถ้าเขาจะชื่นชมมันจะแปลกอะไรล่ะ 

 

 

" ล้อเล่นน่าาา... เป็นฉันฉันก็ชอบพี่จีฮุนนะ พี่จีฮุนดูเพอร์เฟคมากเลยแต่ก็ไม่ถือตัวสักนิด จริงๆก็ผิดคาดนิดหน่อยนึกว่าพวกที่อยู่โซนAเขาจะดูหยิ่งๆกว่านี้ซะอีก "

 

 

 

 

" เหมือนมีใครพูดถึงฉันรึเปล่า " 

 

 

" อ่ะพี่จีฮุน...จินยองกำลังคิดถึงพี่อยู่พอดีเลยครับ "

 

 

" แดฮวี!! พูดถึงไม่ใช่คิดถึง !!"  

 

 

ระหว่างที่เด็กๆแคสCกำลังพูดถึงพวกรุ่นพี่ของตัวเอง ตอนนี้พวกนักกีฬาทั้งหมดได้ย้ายร่างกายที่โชกไปด้วยเหงื่อขึ้นมาจากสนามแล้ว เพียงแค่ก้าวเท้าเดินเข้ามา ทุกสายตาในสนามก็จับจ้องลงมาที่พวกเขาก่อนจะตามด้วยเสียงซุบซิบดังเป็นแบคกราวด์อยู่เบาๆ ไม่ว่าจะพูดถึงพวกเขาว่าอะไรก็ไม่มีใครสนใจหรอก ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการจับจองที่นั่งและเริ่มถอดอุปกรณ์กันกระแทกทั้งหมดออกจากร่างกายที่ละชิ้น แสตนเชียร์บริเวณที่เคยมีแต่พวกรุ่นน้องของพวกเขานั่งโดดๆอยู่กลุ่มเดียว ตอนนี้กลับแออัดไปด้วยนักกีฬาทีมสีแดงพัคจีฮุนเดินมาหยุดที่กลุ่มน้องรหัสของตัวเอง ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็เลือกนั่งใกล้ๆกันแต่สูงขึ้นไปอีก1ขั้นของแสตน ผู้คนที่นั่งชมมาตั้งแต่ต้นก็ยังไม่มีใครลุกออกไปไหนทุกคนยังคงรอฟังลำดับนักกีฬาที่กำลังจะประกาศในอีกไม่นานต่อจากนี้ 

 

 

 

" พูดถึงพี่อยู่เหรอ ? " 

 

 

" อ่า...ก็พูดว่าพี่จีฮุนเล่นเก่งมากเลยครับ เอาจริงๆก็คาดไม่ถึงว่าพี่จะเก่งขนาดนี้" จินยองรีบตอบกลับรุ่นพี่ของตัวเองไป พี่จีฮุนในชุดกีฬาที่มีแต่เหงื่อเนี่ยดูดีจังเลยนะ แล้วมีวันไหนที่พี่เขาดูไม่ดีบ้างล่ะเนี่ย...

 

 

" พี่ก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก"

 

 

" นั่งก่อนมั้ยครับ " เป็นไลควานลินที่ทำท่าจะเขยิบให้จีฮุนเข้าไปนั่งข้างๆจินยองแทนที่ตัวเองที่นั่งติดจินยองและอยู่ริมสุด 

 

 

" ไม่ต้องเขยิบหรอกตัวฉันมีแต่เหงื่อ ขอนั่งตรงริมเนี่ยแหละ เดี๋ยวพวกนายจะได้กลิ่นเอา"  จีฮุนเลือกที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆควานลินก่อนจะวางหมวกกันน็อกสีดำลงข้างๆตัวแล้วเริ่มปลดสนับตามด้วยแขนสนับขาและหัวไหล่ออกทีละชิ้น 

 

 

" พี่ซองอูเขาไปไหนเหรอครับ "

 

 

" เอาแต่ถามหาซองอูอยู่เรื่อย...ฉันเริ่มจะคิดแล้วนะ นี่แอบชอบเพื่อนฉันรึเปล่า " จีฮุนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนข้างๆหลังจากที่ตอบคำถามไป ช่วงนี้เขากับควานลินเองก็ได้คุยกันบ่อยขึ้นความรู้สึกที่เป็นลบกับเด็กคนนี้ก็น้อยลง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกบวกขึ้นอะไรขนาดนั้นหรอกนะ 

 

 

" ชอบครับ "

 

 

"..."

 

 

" พี่ซองอูก็ทั้งเก่ง ทั้งใจดี ใครจะไม่ชอบล่ะครับ "

 

 

" อ่อเหรอ "

 

 

" ผมเองก็ชอบพี่จีฮุนเหมือนกัน " เด็กคนนี้...จะเอายังไงกับเขากันฮะ พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำได้ยังไงกัน ถึงจะไม่ใช่ความหมายแบบนั้นก็เถอะแต่จะพูดตรงไปถึงไหนนะ

 

 

" แล้ว... แล้วเรื่องที่อยากรู้ ถึงไหนแล้ว " 

 

 

" เรื่องไหนครับ ? "

 

 

" ก็เรื่องโรงเรียนเราไง รู้อะไรบ้างแล้วล่ะ "

 

 

" พี่อยากให้ผมตามหาเรื่องนี้แล้วเหรอครับ " ไลควานลินหันกลับมามองคนที่เคยแสดงทีท่าต่อต้านเขาซะเต็มที่ในตอนแรกที่ตอนนี้กลับกำลังนั่งถามความคืบหน้าของเรื่องราวจากเขา 

 

 

" ป่าว...แต่ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน  ถ้านายรู้อะไรเมื่อไหร่ แค่อย่าพึ่งป่าวประกาศให้คนอื่นๆรู้ก็พอแล้ว  ฮันชอนสงบสุขมานานแม้ว่าอาจจะมีเรื่องอะไรนอนรอเวลาอยู่  ฉันไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายขึ้นที่นี้ "  

 

จีฮุนตอบกลับคนตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงหน้าที่หลายคนมักมองเห็นความสดใสจากรอยยิ้มตอนนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จีฮุนไม่รู้ว่านักเรียนคนอื่นๆที่นี้คิดยังไงกับโรงเรียน แต่เขาเชื่อว่าผู้คนส่วนใหญ่ศรัทธาในความเป็นฮันชอนอยู่ไม่มากก็น้อย ลูกผู้ดีเศรษฐีที่มีทางเลือกมากมายให้ไปแต่ยังเลือกมาศึกษาที่นี้ ทุกคนมีความคาดหวังกับที่แห่งนี้อยู่และเขาก็มีหน้าที่คอยดูแลไม่ให้มีอะไรมาสั่นคลอนความเชื่อที่มีต่อที่นี่

 

 

" ผมไม่รู้ว่าพี่คิดว่าผมจะมาทำอะไรที่นี้ "

 

" แต่พี่มั่นใจได้เลยครับ... ผมไม่ได้จะมาทำลายที่นี้ "

 

" เพียงแค่สิ่งที่ผมต้องตามหาตั้งแต่จำความได้มันดันบังเอิญมาเกี่ยวข้องกับที่นี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ "

 

" พี่มีสิ่งที่พี่ต้องปกป้อง ผมก็มีเหมือนกัน "

 

" สบายใจเถอะครับ ผมแค่มาตามหาของสำคัญของผม ถ้าผมพบมันแล้วผมก็จะไป "

 

 

 

" ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับที่นี้ มันจะไม่ได้มาจากผมแน่นอน " 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

YOUR MINE

 

 

 

 

 

 

 

 

" สวัสดีครับ ผมคิมดงฮัน เป็นตัวแทนจากชมรมกีฬาฮันชอนที่ดูแลการจัดการแข่งขันกีฬาภายในครั้งนี้ร่วมกับสภานักเรียน "

 

 

เสียงเครื่องขยายเสียงดังมาจากรอบสนามที่เคยมีการคัดตัวนักกีฬาดังขึ้นเรียกความสนใจทุกคนที่รอคอยอยู่ให้จับจ้องไปที่ตัวแทนผู้จะมาประกาศผลการแข่งให้ทุกคนรู้

 

 

'"ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ทุกคนในที่นี้รอคอยแล้วนะครับ "

 

 

" ลำดับแรงค์กิ้งของนักกีฬาทุกสีได้ข้อมูลที่สมบูรณ์และเป็นทางการแล้วครับ "

 

 

" ผมจะประกาศจากลำดับ 11 ขึ้นมาจนถึงลำดับที่ 1 นะครับ โดยทุกคนสามารถดูผลลำดับได้เองหลังจากนี้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ทุกบอร์ดของโรงเรียนในวันพรุ่งนี้ครับ "

 

 

 

 

" อย่าลืมที่พูดนะครับ " 

 

 

" มีเรื่องที่อยากรู้จากฉันขนาดนั้นเลยรึไง " คังแดเนียล แกะอุปกรณ์กันกระแทกที่ติดอยู่ตามตัววางไว้บนที่ว่างข้างๆที่มีซองอูนั่งอยู่ติดๆกัน ชิ้นส่วนอุปกรณ์แต่ละชิ้นถูกวางแม่ะไว้ได้ไม่นานซองอูก็จัดการเก็บมันจัดใส่ลงกระเป๋ากีฬาสีเข้มของเขาเเล้ว ทั้งๆที่ยังไม่ถอดของตัวเองออกเลยแท้ๆ ...ถ้าถามว่าองซองอูทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีขนาดไหน ดูจากทุกการกระทำที่เขามักได้รับจากเจ้าตัวก็คงต้องบอกว่าดีมาก...ไม่ว่าเมื่อวานเขาจะทำเรื่องอะไรให้อีกคนรู้สึกแย่แค่ไหน แต่วันต่อมาเขาก็จะเห็นเจ้าตัวมาเดินอยู่ข้างๆเขาตลอด  องซองอูไม่เคยหายไปจากข้างกายคังแดเนียลเลยสักครั้ง...ไม่ว่าระหว่างเราจะเป็นยังไง ซองอูก็จะอยู่ในที่ที่เขามองเห็นเสมอ แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว...

 

 

" ครับ ทุกเรื่องเลย "  เจ้าตัวยังก้มหน้าก้มตาเก็บของทุกอย่างของเขาใส่กระเป๋าให้เข้าที่ก่อนจะหยิบไม้ตะกร้อด้ามยาวใส่ลงไปเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วรูดซิปปิดกระเป๋าวางไว้ที่พื้นอย่างเดิม 

 

 

" ไหน อยากรู้อะไรลองพูดมาก่อน " แดเนียลเอื้อมมือไปจับเข้าที่เรียวแขนเล็กกว่าของตัวเองที่เล็กจนมือของเขากำรอบได้มาวางไว้บนหน้าตักของตนก่อนจะเริ่มแกะสนับบนหัวไหล่ออกเป็นชิ้นแรก แขนขาเล็กไปหมดแบบนี้เอาแรงที่ไหนมาเล่นกีฬากัน ผอมลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ถ้าเขาเผลอออกแรงกำข้อมือนี้แรงๆ มันจะบอบช้ำมั๊ยนะ.

 

 

" เดี๋ยวผมถอดเองครับ " ซองอูพยายามจะชักแขนตัวเองกลับแต่อีกคนก็ยึดข้อมือเขาไว้แน่น ถึงช่วงหลังๆความตึงระหว่างเขากับคังแดเนียลจะลดลงไปเยอะจากตอนที่ขึ้นม.ปลายมาใหม่ๆก็เถอะ แต่ก็นะก็ยังไม่ชินอยู่ดี ถึงปกติคุณแดนจะไม่ได้คุยอะไรกับเขามากมายจากเท่าที่จำได้ แต่เขาก็พอใจที่ยังได้อยู่ใกล้ๆแบบนี้โดยไม่เคยโดนเอ่ยปากไล่ก็พอแล้ว

 

 

" จะถามมั๊ยก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ "  แดเนียลจับมืออีกข้างของซองอูที่จะเข้ามาแกะสนับที่เขากำลังบรรจงถอดให้อยู่ออกเบาก่อนจะเป็นคนจัดการมันต่อเอง 

 

 

" ตอนนั้น...ที่เล่นซ่อนหากันตอนประถมน่ะครับ "

 

 

" อื้ม...ทำไม " แดเนียลชะงักมือไปเล็กน้อย แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเลื่อนมือมาถอดอุปกรณ์ชิ้นต่อไปบนแขนเล็กๆในมือของตัวเอง

 

 

" เริ่มโกรธผมตั้งแต่ตอนนั้นรึเปล่า " 

 

 

" นายคิดว่าฉันโกรธนาย มาตลอด? " 

 

 

" ก็มันนึกไม่ออกแล้วนี่ มันจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะครับ " ซองอูถอนหายใจแล้วเบื้อนหน้าหนีสายตาของคังแดเนียลที่กำลังจ้องมองมาที่เขา เขาจำได้ดีว่าหลังจากนั้นอีกคนก็เปลี่ยนไป พึ่งจะมายอมคุยกับเขาตอนที่เข้าเรียนม.ต้นด้วยกันแล้วฮยอนบินอยู่คนละห้อง แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะวัยที่เปลี่ยนไปเเละปล่อยความรู้สึกให้ผ่านมานานจนตอนนี้มันก็ไม่สามรถกลับไปเป็นแบบตอนเด็กๆได้แล้ว

 

 

" รอฟังประกาศลำดับก่อนดีกว่า ไม่แน่นายอาจจะไม่ได้คำตอบก็ได้ " 

 

 

 

 

 

" เริ่มจาก ลำดับที่11 "

 

 

 

 

"  คิม ซังกยุน!! จากทีมสีเหลืองครับ!!! "

 

 

 

 

" เฮ้ย พี่ซังกยุนเขาอยู่ลำดับที่ 5 ไม่ใช่อ่อ "

 

 

" ตลกน่า คนที่ได้ที่5 หล่นลงมา6ลำดับ หมายความว่าสีแดงเข้าแรงค์กิ้ง6คนเลยเหรอเกิดครึ่งของแรงค์เลยนะ "

 

 

" แต่พี่ซังกยุนเป็นนักกีฬาโรงเรียนนะ จะเป็นไปได้ไง "

 

 

แค่ประกาศลำดับแรกออกมาเสียงฮือฮาในสนามก็ดังกระหึ่ม เมื่อนักกีฬาของโรงเรียนที่เป็นตัวเต็งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรกลับหล่นมาอยู่ลำดับรั้งท้ายเสียได้

 

ระหว่างที่ทุกคนรอฟังประกาศผล ด้านข้างสนามก็มีนักเรียนอีกกลุ่มกำลังตั้งโต๊ะอะไรสักอย่างเงียบๆ คงเป็นพวกคนจากเฮ้าส์ที่ทำคาสิโนมาตั้งโต๊ะบริการถึงที่ ในเวลาที่ทุกคนสับสนแบบนี้เม็ดเงินคงพุ่งสูงเลยทีเดียวน้ำขึ้นต้องรีบตักนะครับ 

 

 

 

 

 

"และลำดับที่ 10  จัสติน   จากทีมสีเหลือง!! "

 

 

 

 

 

"เฮ้ย!! จัสติน นายอยู่อันดับ4 นี่ หล่นลงมาถึงขนาดนี้เป็นไปได้ไงกัน !!" แดฮวีหันไปหาเพื่อนตัวเองแรงจนถ้าแรงกว่านี้อีกสักนิดคอคงหัก คนที่ตอนแรกลำดับอยู่ในท๊อป5 หล่นมาขนาดนี้เลยเนี่ยนะ 

 

 

" มันไม่หล่นมาจนหลุดลำดับไปก็ดีแล้ว ฉันหล่นมาอยู่นี่แปลว่ามีคนโซนA ได้เข้าท๊อปไฟว์ไปแล้ว2คน ขึ้นมาอยู่ในลำดับแล้ว6คนชัวร์ๆ "

 

 

" ดูจากฟอร์มแล้วก็ไม่ค่อยแปลกใจหรอก ยอมรับจริงๆว่าสู้ไม่ได้ครับ "

 

" ซอนโฮก็เวอร์ไปนะ นายเก่งจะตายพวกพี่อาจจะแซงนายไม่ได้ก็ได้นะ "

 

" พนันเลยครับพี่จีฮุน พี่เองก็ลำดับสูงกว่าผมแน่นอน "

 

 

 

 

 

" ต่อไปเป็นลำดับที่ 9 นะครับ "

 

 

" ลำดับที่ 9 นักกีฬาจากทีมสีแดง... "

 

 

" คิมซามูเอลครับ!!!"

 

 

 

 

 

" ว้าว! สีแดงเริ่มโผล่มาในลำดับแล้วอ่ะ คนนี้เหมือนจะอยู่แคสC ด้วย  "

 

 

"แดฮวีรู้จักด้วยเหรอ "

 

 

 

" ไม่รู้เหมือนกันอะจัสติน 55555555555555 เหมือนจะได้ยินว่าสีแดงมีแคส C คนนึงอะ ตอนมองลงไปในสนามก็เห็นคนนึงที่น่าจะเป็นรุ่นเราด้วย "

 

 

" ซามูเอลเขาก็นั่งอยู่ข้างหลังเรานั่นล่ะแดฮวี "

 

 

" อะไรนะครับพี่จีฮุน o.o "  แดฮวีหันควับไปด้านหลังตัวเองก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมอง กลุ่มนักกีฬาทีมสีแดงที่นั่งอยู่ด้านบนตรงกับตัวเอง เด็กผู้ชายหน้าฝรั่งๆคนนึงที่นั่งอยู่ข้างๆพี่ฮยอนบินกำลังมองมาที่เขา แถมยังส่งยิ้มให้อีกด้วย... ตายล่ะ นี่เขาจะได้ยินที่เราพูดมั้ยนะ 

 

 

 

" Hi "

 

 

 

" อ่า...หวัดดี เมื่อกี้แค่พูดถึงเฉยๆนะ ไม่ได้พูดอะไรไม่ดีหรอกนะ " แดฮวียกมือทักทายกลับก่อนจะฉีกยิ้มแห้งๆส่งกลับไปเพราะกลัวอีกคนจะคิดว่าเขานินทาเจ้าตัวเสียๆหายๆ

 

 

 

" เรายังไม่ได้ว่าอะไรนายเลย " เด็กฝรั่งคนนั้นหัวเราะกลับมาเฉย... แต่ก็ดีแล้วล่ะนะลืมไปเลยว่าพวกนักกีฬาสีแดงเขานั่งอยู่ข้างหลังนี่เอง ถึงว่ารู้สึกเหมือนโดนคนในสนามมองมาทางนี้สักพักแล้ว 

 

 

 

" อ่า...สู้ๆนะ " เป็นประโยคจบบทสนทนาที่สิ้นคิดที่สุดในชีวิตที่คนช่างพูดอย่างเขาพูดออกมาเลยจริงๆ 

 

 

 

 

 

" ส่วนต่อไปเป็นลำดับที่ 8 "

 

 

" เป็นนักเรียนแคส C อีกแล้วนะครับ "

 

 

 

 

 

" แคสC นอกจากผมที่ยังเหลือมีใครบ้างนะ " ซามูเอลหันไปถามรุ่นพี่ตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างตน รุ่นพี่ของเขาเคยบอกว่าดูเหมือนปีนี้มีนักกีฬาแคส C เยอะกว่าปีก่อนๆ

 

 

" ก็พวกแถวข้างล่างนายทั้งหมดนั้นแหละ " ฮยอนบินพยักหน้าไปทางพวกน้องรหัสของตัวเองที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน 

 

 

 

"อ่อ...กลุ่มนี้เอง เขาดูสนิทกับพี่จีฮุนนะครับ "

 

 

 

" พวกนี้ส่วนใหญ่น้องรหัสพวกฉันหมดเลย หัวทองๆคนนั้นชื่อจัสตินเป็นคนที่ได้ลำดับ10 ส่วนข้างๆจีฮุนนั่นเด็กที่เข้ากลางคันชื่อความลิน เป็นน้องรหัสไอ้แดนมันด้วย "

 

 

" เด็กที่ว่าอยู่โซนD ทั้งๆที่เข้ากลางคัน แล้วก็เป็นที่ 1 ของแรงค์อยู่น่ะเหรอครับ "

 

 

" อื้ม แต่เท่าที่เจอก็โอเคนะ.... ถัดมานั่นน้องรหัสจีฮุนชื่อจินยอง ข้างๆจินยองชื่อซอนโฮอยู่อันดับ2ตอนนี้ แล้วก็เป็นน้องฉันเอง ส่วนคนที่นายทักเมื่อกี้ชื่อแดฮวี "

 

 

"อ่า..ครับ"

 

 

 

 

 

"และลำดับที่ 8 ก็คือ.... นักกีฬาจากทีมสีม่วง แบจินยองครับ!!!"

 

 

 

 

 

" อ่า ตกมาไกลชะมัด " จินยองส่ายหัวอย่างอดเสียดายไม่ได้ แต่ก็ช่างเถอะยังไงก็ยังอยู่ในแรงค์ล่ะนะ

 

 

" ไม่เป็นไรหรอกจินยองเราเก่งแล้วนะ " จีฮุนชะเง้อหน้าไปหาน้องรหัสตัวเองผ่านเด็กตัวสูงแว่นดำแล้วส่งยิ้มให้เล็กน้อย เด็กแคสC เข้าแรงค์มาได้ขนาดนี้ก็สุดยอดมากแล้ว 

 

 

"อ่าครับพี่จีฮุน "

 

 

 

 

 

" ลำดับต่อไป ก็ยังเป็นนักเรียนของแคสC นะครับ ปีนี้รุ่นน้องของพวกเราอยู่ในลำดับท๊อปกันเยอะเลยทีเดียว "

 

 

 

 

 

" ควานลินลำดับสูงกว่าฉัน งั้นก็เหลือแต่ฉันแล้วล่ะ "  ยูซอนโฮพูดออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าลำดับต่อไปเป็นนักเรียนแคสC ก็เหลือแคสC แค่สองคนยังไงก็รู้อยู่แล้วล่ะน่า

 

 

 

 

" ลำดับที่ 7 นักกีฬาจากทีมสีเขียว...ยูซอนโฮครับ !!!"  

 

 

 

 

และก็เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ

 

 

 

 

"มาที่ลำดับต่อไปนะครับ... ว้าว...เป็นคนที่พวกคุณคาดไม่ถึงกันเลยทีเดียว"

 

 

 

 

 

" พี่ดงโฮ...ไม่สิซองอูรึเปล่า " ควอนฮยอนบินเริ่มคาดเดาคนที่จะอยู่ในลำดับต่อไป..คนที่คาดไม่ถึงต้องเป็นคนที่ทุกคนรู้จักไม่ก็คนที่พึ่งลงแข่งแน่ๆ ...หรือควานลินจะลำดับตกลงมานะ 

 

 

 

 

"ลำดับที่6 นักกีฬาจากทีมสีแดง...."

 

 

" ฮวังมินฮยอน!! ท่านผู้นำของฮันชอนเองครับ!!" 

 

 

 

 

 

"OH MY GOD..." 

 

 

" ถ้าพี่มินฮยอนออกมาลำดับนี้นี่ก็เดาที่เหลืออกเลย " ควอนฮยอนบินหลุดโพลแล้วแน่นอนครับขนาดพี่มินฮยอนยังไม่ถึงท๊อปไฟว์แบบนี้ ลำดับปีนี้พลิกตั้งแต่ประกาศผลรอบแรกจนถึงตอนนี้เลยจริงๆ นักกีฬาตัวจริงที่มักครองลำดับท๊อปเสมอตกลงไปกันหมด ซังกยุนเคยเป็นท๊อปไฟว์ที่อยู่แคสC คนเดียวเมื่อปีที่แล้วก็ตกไปรั้งท้าย ลำดับข้างบนส่วนใหญ่ก็เป็นพวกรุ่นน้องหมด น่าตกใจจริงๆ

 

 

" ไม่เสียใจที่ลำดับตกจาก 2 มา 7 เลยครับ...ถ้าคนที่ได้ลำดับ 6 คือรุ่นพี่เขา" ยูซอนโฮหันไปมองรุ่นพี่ที่ลำดับสูงกว่าตัวเองหนึ่งลำดับที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล รุ่นพี่เขายังคุยอะไรสักอย่างกับพี่ดงโฮที่เป็นประธานนักเรียนโดยไม่ได้สนใจเรื่องลำดับสักเท่าไหร่ เพียงแค่หันมาส่งยิ้มให้เพื่อนในทีมที่หันไปมองเท่านั้นแล้วเจ้าตัวก็หันกลับไปคุยกันต่อ 

 

 

 

 

" แหม...ลำดับแถวๆนี้มีแต่ชื่อที่ได้ยินแล้วตกใจนะครับ..."

 

 

" และลำดับต่อไป...ก็เป็นนักกีฬาที่มีตำแหน่งสูงพอๆกับนักกีฬาลำดับที่ 6 เลยครับ "

 

 

 

" ลำดับที่ 5... นักกีฬาจากทีมสีแดง   ท่านประธานนักเรียนของเรา คังดงโฮครับ!! " 

 

 

 

 

" ฉันไม่อยากลุ้นต่อแล้วอะ ใจจะวายแล้ว " แดฮวีเผลอเอามือกุมหน้าอกอย่าไม่ได้ตั้งใจ ชื่อนักกีฬาที่ติดๆกันออกมาตอนนี้มีแต่คนที่น่าตกใจทั้งนั้น จากที่ได้ยินพี่ฮยอนบินพูดเมื่อกี้เขาเองก็คิดเหมือนกัน คนที่จะโผล่มาหลังจากนี้มีแต่คนที่พอคาดเดาได้แล้ว แต่ใครจะมาก่อนมาหลังนี่ก็เดาไม่ออกแหะ

 

 

 

" ตอนนี้ลำดับประกาศมาจนถึงท็อปไฟว์แล้วนะครับ ใช้เวลานานพอสมควรแต่ผมเชื่อว่าทุกคนยังไม่รีบกลับเฮ้าส์กันหรอก"

 

 

" ลำดับต่อไป ลำดับที่4...."

 

 

" ยังคงเป็นนักกีฬาที่พึ่งคัดเลือกไปในวันนี้เมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่แล้วนะครับ"

 

 

 

 

" ลำดับที่ 4 ...พัดจีฮุน!!! นักกีฬาจากทีมสีแดงครับ "

 

 

 

 

 

" หว่า ฉันแพ้นายซะแล้วสิ " 

 

 

" แพ้อะไรกับครับ นี่แค่ลำดับก่อนแข่งขันเอง ถ้าแข่งกันจริงๆผมคงไม่กล้าวิ่งใส่ลูกที่พี่แดเนียลขว้างแบบพี่หรอก " เด็กตัวสูงหันมาพูดกับรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ คนที่ตัวเล็กกว่าเขามากโขแต่กลับวิ่งใส่ลูกที่คนตัวสูงใหญ่กว่าเขาขว้างอย่างไม่กลัวอะไร แล้วยังรับได้อีกต่างหาก 

 

 

" เห็นอย่างนี้ฉันแรงเยอะนะ...แต่คงวิ่งไม่ทันพวกขายาวๆแบบพวกนายหรอก " 

 

 

 

 

"ต่อไปเข้า Top Three  ของลำดับแล้วนะครับ "

 

 

" ตอนนี้ที่ 1 ยังคงเป็นนักกีฬาจากทีมสีเขียว ไลควานลินอยู่ แต่ไม่รู้พอประกาศเสร็จทั้ง3ลำดับแล้วผลจะเหมือนเดิมมั้ยนะครับ "

 

 

 

 

 

" ควานลินเก่งมากเลยอะ ลำดับสูงจริงๆ " จัสตินหันไปมองเพื่อนใหม่ที่ตัวเองพึ่งรู้จักได้ไม่นาน เท่าที่เห็นฟอร์มการเล่นก็ต้องยอมรับว่าเจ้าตัวโดดเด่นจริงๆ ความสูงเก้งก้างนั่นไม่ได้เป็นปัญหาในการเคลื่อนไหวของความหลินเลยสักนิด 

 

 

" ไม่ขนาดนั้นหรอกฉันอาจจะออกมาลำดับ 3 เลยก็ได้ " 

 

 

 

 

" และลำดับที่ 3 ขอไม่บอกใบ้แล้วนะครับ "

 

 

 

" ลำดับที่ 3 ... คือ... คังแดเนียล!! นักกีฬาจากทีมสีแดงครับ !!! " 

 

 

 

 

บ้าน่า! พี่แดนเหรอ ขว้างแรงขว้างแม่นแถมยังวิ่งไวขนาดนั้นอ่ะนะ " วันนี้แดฮวีจะต้องตกใจไปอีกกี่รอบนะ ลำดับนักกีฬาที่นี้น่าตกใจทุกลำดับจริงๆ ใจเต้นแรงไปหมดแล้ว

 

 

" ลำดับต่อไป ถ้าไม่ใช่ควานลินก็รุ่นพี่ซองอูแน่ๆ คนที่ขว้างลูกแรงจนทุกคนหลบหมดมาอยู่ลำดับที่3 อีก 2 ลำดับที่สูงกว่าต้องเป็นคนที่รับลูกพี่แดนได้แล้วก็วิ่งไวกว่า พี่จีฮุนที่วิ่งใส่ลูกพี่แดนก็อยู่ลำดับ 4ไปแล้ว คนที่วิ่งรับลูกพี่แดนได้สบายๆก็มีแต่รุ่นพี่ซองอูนั่นล่ะ "

นี่เป็นประโยคแรกตั้งแต่นั่งมาที่จัสตินพูดได้ยาวสุดๆแล้ว เจ้าตัวก็คงลุ้นไม่แพ้แดฮวี แต่พวกตัวนักกีฬาทีมสีแดงนี่ยังไงนะ ตั้งแต่ท่านผู้นำฮันชอนแล้วไม่มีใครสะทกสะท้านกับลำดับเลย...ความเยือกเย็นจนรู้สึกเข้าไม่ถึงนี่มันอะไรกัน  ตอนที่เขาหันไปมองรุ่นพี่แดเนียลเจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วก็คุยกับรุ่นพี่ซองอูต่อ...คนพวกนี้น่ากลัวจริงๆ จะเก่งได้ขนาดไหนกันเนี่ย

 

 

 

" ใช่ๆ 2 คนนี้แน่ๆ แต่ใครจะได้ที่ 1 อะ " 

 

 

" ไม่รู้ดิใจจะวายจริงๆแล้ว " เป็นซอนโฮอีกคนที่เผลอเอามือกุมหน้าอกอย่างไม่รู้ตัว ตอนแรกก็เฟลนิดๆที่ลำดับตกไปเยอะขนาดนั้น แต่พอได้ยินชื่อคนที่เหลือแล้ว...นอกจากจะเลิกเฟลแล้วยังรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ยังไม่หลุดลำดับไปซะก่อน

 

 

 

 

" มาถึง 2 ลำดับสุดท้ายแล้วนะครับ ผมจะขออนุญาติประกาศพร้อมๆกันเลยนะครับ"

 

 

 

 

" พี่คนประกาศเขาต้องการให้ฉันหัวใจวายรึเปล่าอะ " แดฮวีหันไปบ่นใส่จัสตินมือก็ยังกุมอยู่ที่หน้าอกไม่ปล่อยจนเสื้อแทบยับไปหมด 

 

" ใจเย็นนะแดฮวี นายลุ้นกว่าความลินอีกนะ " ซอนโฮวาดมือผ่านลำคอของแดฮวีไปก่อนวางลงบนบ่าของเพื่อนสนิทแล้วบีบเบาๆ ลุ้นกว่านักกีฬาก็เพื่อนของเขาเนี่ยล่ะ ส่วนควานลินเจ้าตัวก็ยังนั่งเฉยๆแล้วคุยอะไรอยู่กับจินยองกับพี่จีฮุนไม่รู้...สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิดอีกต่างหาก 

 

 

 

 

" 2 ลำดับสุดท้าย...คนนึงคือผู้ที่อยู่ลำดับ ที่1 ของแรงค์กิ้งที่ประกาศไปครั้งแรก"

 

" ส่วนอีกคนต้องเป็นนักกีฬาจากทีมสีแดงอย่างแน่นอนนะครับ "

 

 

" ขอเริ่มประกาศชื่อที่ได้ลำดับที่ 1 เลยนะครับคนที่ผมพูดชื่อก่อน คือคนที่ได้ลำดับที่ 1 นะครับ "

 

 

 

" และนักกีฬาที่ได้อันดับ 1 ของการจัดลำในครั้งนี้ ก็คือ!!! "

 

 

 

 

 

 

" ไล ควานลิน จากทีมสีเขียว !!! ยังรักษาลำดับที่ 1 ไว้ได้นะครับ !!! ถือว่าเป็นนักเรียนใหม่ที่น่าจับตามองจริงๆ  " 

 

 

 

 

 

" ควานลินนนน!!เก่งอะ!!โอ๊ยย!! ที่1 เลยเหรอ ที่1เลยนะ! " แดฮวีจิตใจเตลิดเปิดเปิงไปซะแล้ว เจ้าตัวตื่นเต้นกว่าคนที่ได้ที่1เองซะอีก ก็มันน่าภูมิใจนี่ มีเพื่อนที่เรื่องเรียนก็น่าจะดี กีฬาก็เก่ง หน้าตาก็หล่อเหลาจนไอ้แว่นหนาๆนั่นบังไว้ไม่มิดอีก

 

" ใจเย็นๆนะแดฮวี คนมองหมดแล้ว " ซอนโฮกับจัสตินช่วยกันจับแดฮวีไว้ไม่ให้เจ้าตัวกระโดดโลดเต้นจนตกแสตนไปซะก่อน ส่วนคนที่ได้ที่1ก็ไม่เห็นจะมีอาการดีใจเลยสักแอะ ควานลินเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆให้พวกเขาแล้วก็แอบขำกับท่าทางของแดฮวีนิดหน่อยแค่นั้น 

 

 

" เหลือแค่ที่ 2 แล้วสิ " ควานลินหันกลับไปมองรุ่นพี่ที่ตัวเองรู้จักที่นั่งอยู่ข้างๆกับพี่รหัสของเขา พี่ซองอูดูจะลุ้นกับลำดับเอามากมือสองข้างของเจ้าตัวกำลังกำแน่นและวางเกร็งไว้บนหน้าตัก สายตาก็เอาแต่จ้องลงไปที่คนประกาศทั้งๆที่จ้องไปเขาก็ไม่ประกาศไวขึ้น ส่วนพี่แดเนียลก็เพียงนั่งอยู่ข้างๆ แขนยาวๆของพี่รหัสเขาวางพาดยาวไปกับที่นั่งขั้นบน วาดผ่านไหล่คนที่เอาแต่ตื่นเต้นจนไม่ได้รู้เลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังม้วนพันเส้นผมตัวเองเล่นอย่างเพลินมือ...ไลควานลินไม่เข้าใจความสัมพันธ์งงๆของคนทั้งสองเลยสักนิด บางวันก็ดูราวกับตั้งใจห่างเหินกันไป บางวันก็ดูเหมือนจะลืมตัวแสดงความห่วงใยออกมาผ่านสายตาจนคนรอบข้างเองก็สังเกตเห็น

 

 

 

" และต่อไปเป็นลำดับสุดท้ายแล้วนะครับ "

 

 

 

" ซึ่งนักกีฬาที่เคยติดในแรงค์กิ้งรอบแรกไปแล้วนั่น ในตอนนี้ก็มีชื่ออยู่ในลำดับกันหมดแล้ว "

 

 

 

" แปลว่าลำดับสุดท้ายที่เรากำลังจะประกาศนั้น ต้องเป็นนักกีฬาที่อยู่ทีมสีแดงอย่างแน่นอนครับ " 

 

 

 

 

 

" ทีมเราเหลือใครบ้างนะพี่ "

 

 

" เหลือฉัน พี่มินกิ พี่จงฮยอน กับจินวู " ฮยอนบินตอบคำถามรุ่นน้องของตัวเองกลับไป ตอนแรกก็มั่นใจว่าต้องมีเพื่อนสนิทของเขาติดด้วยแน่ๆ แต่พอมาไล่ดูใหม่ คนอื่นๆที่เหลือในทีมต่างเคยเป็นคนที่ติดลำดับท๊อป 11ในปีก่อนมาแล้วทั้งนั้น เริ่มลังเลแล้วสิ...พี่มินกิเป็นตัวทำคะแนนของทีมในปีที่แล้ว ฝีเท้าไวไม่แพ้กันแล้วยังหลบหลีกเก่งอีกต่างหาก จินวูเองก็เป็นกองกลางมาก่อนวิ่งได้ทั่วสนามแล้วก็ขว้างได้ไกลเอามากๆ ถึงลูกที่ขว้างจะไม่แรงเท่าแดน แต่ก็มีความแม่นไม่เป็นรองใคร ส่วนพี่จงฮยอนเป็นกองหลังที่เหนี่ยวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ถ้ารวมกองหลังกับพี่มินฮยอน พี่ดงโฮ เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าใครจะสามารถบุกทำประตูได้จากกองหลังทีมนี้...

 

 

" ผมเดาไม่ออกแล้วอะ แต่ผมเชียร์พี่ซองอูนะ " รู้สึกลุ้นกว่าตอนรอฟังว่าตัวเองจะติดลำดับมั้ยซะอีก สำหรับเขาไม่ได้สงสัยในความสามารถของลำดับไหนเลยแม้แต่ลำดับที่1...เด็กผู้ชายที่เรียนชั้นเดียวกับเขา ไลควานลิน ในสายตาของซามูเอลไล ควานลินดูโดดเด่นเกินกว่าจะเป็นเด็กโซน D และเขาเชื่อว่าใครๆก็คิดเช่นนั้น จากที่เขาเห็นฝีมือ เขายอมรับว่าเจ้าตัวเก่งจริงๆ...แล้วใครล่ะ ที่จะเก่งพอจะชนะพี่แดเนียล และเป็นรองแค่เด็กโซนD คนนั้น ...

 

 

 

" และคนที่ได้ลำดับสุดท้าย...ซึ่งเป็นลำดับที่2 ของแรงค์กิ้งนักกีฬาของฮันชอลปีนี้ก็คือ... "

 

" นักกีฬาจากทีมสีแดง... "

 

 

 

 

 

" อง ซองอู เลขาสภานักเรียนของเรานั่นเองครับ!!!! "

 

 

 

 

 

 

" เฮ้ยยยยย!!! มาว่ะๆๆๆไอ้อ๋งงงงเว้ยยยยย " ไวกว่าใครก็คงเป็นควอนฮยอนบินที่นั่งอยู่อีกฝั่งแต่วิ่งมาถึงตัวองซองอูก่อนคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างคังแดเนียลซะอีก คนตัวสูงวิ่งมาแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กทั้ง2 คนของตัวเอง แขนยาวๆก็เกาะเกี่ยวล็อคคอเพื่อนทั้ง2ไว้ ตาหยีๆของเจ้าตัวก็ยิ้มซะจนเกือบปิด คังแดเนียลได้แต่ส่ายหัวให้ความโตแต่ตัวของเพื่อนตัวเอง ฮยอนบินเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ส่วนซองอูเองก็ยังเอ๋อๆเหมือนเดิม เจ้าตัวยังทำหน้างงๆหันซ้ายทีขวาทีอยู่เลย...คิดถึงบรรยากาศแบบนี้เหมือนกันนะครั้งล่าสุดที่เป็นแบบนี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

 

 

 

 

 

" เหมือนไม่ได้เห็น 3 คนนั้นหัวเราะด้วยกันแบบนี้มานานเลยนะ "  ฮวังมินฮยอนมองภาพเบื้องหน้าตัวเองทั้งรอยยิ้ม เด็กผู้ชายตัวโต3คนกำลังนั่งเบียดกันจนแทบจะซ้อนตักรอยยิ้มสดใสที่เขาไม่ได้เห็นจากเด็กพวกนี้มานานแสนนาน เพราะสังคมและสิ่งรอบตัวบีบบังคับให้เด็กพวกนี้ดูโตกว่าวัยรวมถึงเขาเองก็เช่นกัน

 

" ฉันเองก็คิดเหมือนกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ "

 

 

" ไม่รู้สิ...ตั้งแต่เจ้าพวกนั้นเริ่มโตเป็นหนุ่มล่ะมั้ง  " 

 

 

" นายนี่พูดเหมือนตัวเองแก่มากอย่างนั่นล่ะ " คังดงโฮหัวเราะเบาๆให้กับคำพูดของเพื่อนสนิทที่เกือบจะเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน เพราะภาระหน้าที่ที่ต้องทำมันทำให้พวกเขาต้องรีบปรับตัวเลยเผลอหลงลืมความสนุกสนานตามวัยของตัวเองกันไป แต่ถึงอย่างนั้นชีวิตของพวกเขาตอนนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร ออกจะมีความสุขมากเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

" สำหรับการคัดตัวนักกีฬาวันนี้จบลงเพียงเท่านี้นะครับ นักเรียนท่านใดต้องการร่วมลุ้นผลการแข่งขันกีฬาภายในฮันชอนกับทาง Apol H. (เฮ้าส์ เอโพล) สามารถเข้าร่วมเสี่ยงทายได้ตั้งแต่วันนี้ จนถึงเที่ยงคืนก่อนวันแข่งขันจริงเลยนะครับ "

 

 

" สำหรับวันนี้พวกเราขอจบการคัดตัวนักกีฬาไว้แต่เพียงเท่านี้ เจอกันอีกทีในวันแข่งขันกีฬาจริงอาทิตย์หน้า สวัสดีครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 


  YOUR MINE

 

 

 

 

 

 

 

ไม่บ่อยนักที่จะเห็นสมาชิกที่อยู่โซนA จะมานั่งทานข้าวทั้งๆที่ยังอยู่ในชุดกีฬาเปื้อนเหงื่อกันแบบนี้ เพราะเวลาที่ล่วงเลยไปจนฟ้ามืดและวันพรุ่งนี้ทุกๆคนยังต้องไปโรงเรียนกันอีก ฮวังมินฮยอนท่านผู้นำที่ขึ้นชื่อว่ารักความสะอาดเป็นที่สุดถึงได้ยอมมานั่งทานข้าวทั้งอย่างนั้น  โต๊ะอาหารวันนี้ออกจะครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะเต็มไปด้วยเด็กหนุ่มวัยกำลังอยากรู้อยากลองเกือบ 20 ชีวิต ขาดแต่แจฮวาน ซองอุน และจีซอง ที่ไม่ได้ลงเเข่งกีฬาแต่ก็ยังคงทำงานสภาอยู่และอีกไม่นานทั้ง3คนนั้นน่าจะกลับมาถึง

 

 

" ที่นี้เลยครับที่ผมเคยมาดูก่อนจะเข้ามาเรียน " ยูซอนโฮมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น บ้านหลังนี้เลยที่เขาเคยมาเดินดูในวันงานโรงเรียนที่มีทุก 2 ปีของฮันชอนไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มานั่งกินข้าวที่นี้แถมพวกรุ่นพี่ที่เป็นถึงสภานักเรียนก็กำลังเสิร์ฟอาหารให้พวกเขาด้วย โอกาสแบบนี้จะหาจากไหนได้อีกนะ 

 

 

 

" เหรอ แล้วชอบที่นี้มั๊ยล่ะ " ฮวังมินฮยอนหันมาถามแขกรุ่นน้องที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับตนที่กำลังยกอาหารมาเสิร์ฟก่อนที่ตัวเขาจะจัดการอาหารทุกอย่างให้เข้าที่เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง ถ้าจำไม่ผิด เด็กคนนี้คือ ยูซอนโฮ ตอนประกาศลำดับครั้งแรกก็อยู่ถึงลำดับ2เก่งไม่เบาเลยจริงๆ

 

 

" หู้ยยย ชอบมากเลยครับพี่มินฮยอนไม่คิดว่าจะได้มาทานข้าวที่นี้ด้วย "

 

 

" ไม่แน่นะ เราอาจจะได้ย้ายมาอยู่โซนA ก็ได้ "

 

 

" ครับ?"

 

 

" เราเก่งออกขนาดนั้น ถ้าชนะก็ได้ย้ายมาอยู่โซนA แน่ๆล่ะ "

 

 

" ผมไม่หวังขนาดนั้นหรอกครับ แต่อยู่โซนDก็ไม่ได้ลำบากอะไรด้วย " 

 

 

" งั้นเหรอ...เราเริ่มทานข้าวกันดีกว่านะ เดี๋ยวพวกนายจะกลับเฮ้าส์ช้าพี่ๆที่เฮ้าส์จะเป็นห่วงเอา "

 

 

 

 

เคร้ง!

 

 

 

" หึ้ยยย. ลืมบอกพี่อูจินเลยอะ " เสียงวางช้อนลงจานดังสนั่นจากแดฮวีทำเอาฮวังมินฮยอนถึงกับชะงักไป เขาแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นแต่ปกติเด็กๆที่เฮ้าส์ของเขาค่อนข้างจะเบามือกับช้อนส้อมบนจานกว่านี้อยู่เหมือนกัน

 

 

" อูจิน ? อูจินที่อยู่แคสBโซน C ป่ะ "

 

 

" ใช่ครับพี่ฮยอนบิน ผมอยู่เฮ้าส์เดียวกับพี่อูจินลืมบอกพี่เขาเลยว่าจะไม่ทานข้าวเย็นที่เฮ้าส์ ว่าแต่พี่ฮยอนบินรู้จักพี่อูจินเหรอครับ " 

 

 

" ใครจะไม่รู้จัก แต่ก่อนอูจินน่ะ..."

 

 

" ฮยอนบิน! "

 

 

" แต่...แต่ก่อนอูจินน่ะ...เคยช่วยงานบ่อยๆ  แล้ว..อยู่แคสBเหมือนกันด้วย " พอโดนจีฮุนที่นั่งอยู่ข้างๆขัดขึ้นมาเสียก่อนฮยอนบินก็แทบกลับลำไม่ทันได้แต่ส่งยิ้มเจือนๆไปให้คนเป็นน้อง เกือบพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดไปแล้วมั๊ยล่ะ...

 

 

" อ่า อย่างนั้นเหรอครับ "

 

 

" แดฮวีใช้โทรศัพท์ที่เฮ้าส์โทรไปบอกอูจินก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวอูจินจะรอ " พี่จีฮุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่งยิ้มให้เขาก่อนจะชี้มือออกไปด้านหลังที่มีโทรศัพท์ตั้งอยู่ 

 

 

 

" งั้น..ขอรบกวนด้วยนะครับ " 

 

 

 

" แล้วเป็นไงกันบ้างล่ะ วันนี้เด็กแคสC เยอะเลยปกติพี่ไม่ค่อยได้เจอรุ่นน้องเท่าไหร่ ปรับตัวกันได้รึยัง " เจ้าบ้านที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเปิดบทสทนาขึ้นมาเพื่อไม่ให้บรรยายกาศบนโต๊ะนั่นไม่ฝืนเกร็งกันจนเกินไป

 

 

 

" อยู่ที่นี่สบายสุดๆไปเลยอะครับแต่ห้องผมคนน้อยไปหน่อยแคสCห้อง 1 มีแค่ 9 คนเอง"

 

 

" แต่ห้อง1แคสพี่มี 8 คนเองแซม "

 

 

" จริงเหรอครับพี่จีฮุน น้อยลงไปอีกอะ " 

 

 

" แต่ห้อง 3ครึกครื้นนะครับเกือบ30คนได้ สนใจย้ายมาเรียนกันมั๊ยครับ "

 

 

" นายอยู่ห้อง3 อ๋อ " ซามูเอลเงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อนใหม่ที่เขาพึ่งได้รู้จักจริงๆก็วันนี้ ซึ่งดูแล้วเจ้าตัวเป็นคนที่ใช้ได้ทีเดียวไม่คิดว่าจะอยู่ห้อง3เลยด้วยซ้ำ

 

 

" ใช่ ฉัน ควานลิน จินยอง อยู่ห้อง3หมดเลย แต่แดฮวีกับจัสตินอยู่ห้อง 2 " ปากก็เอ่ยตอบเพื่อนแต่มือก็ยังไม่หยุดตักข้าวเข้าปากเหมือนกัน เด็กวัยกำลังโตเนี่ยกินเยอะจริงๆล่ะนะ

 

 

" เห็นควานลินครั้งแรกพี่คิดว่าจะอยู่ห้อง 1 ซะอีก "

 

 

" ทุกคนคิดเหมือนพี่มินฮยอนหมดเลยล่ะครับ คิดว่าเจ้าตัวจะอยู่โซน A ด้วย " จินยองเองก็ช่วยเสริมมองแวบแรกเขาออกจะไม่ถูกชะตากับควานลินด้วยซ้ำแต่พอได้รู้จักจัดว่าโอเคเลยแค่ออกจะเป็นคนพูดน้อยไปนิดซึ่งเขาเองก็ไม่ใช่คนพูดมากอะไร ในกลุ่มพวกเราคนที่มักจะเป็นคนพูดโน้นพูดนี้บ่อยๆ คือแดฮวีกับซอนโฮเสียมากกว่า จัสตินเองก็เป็นคนเงียบๆลุคติดจะคุณหนู แต่ไม่ได้ถือตัวอะไรแถมเจ้าตัวยังเล่นกีฬาอีก พวกเราเลยยิ่งเข้ากันง่ายช่วงก่อนคัดตัวพวกเขาเองก็ไปซ้อมกับจัสตินที่อยู่คนละสีเหมือนกัน

 

 

" แล้วเป็นน้องรหัสใครเหรอ...แดนใช่มั๊ย " คังดงโฮเอ่ยถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบอยู่นานเพราะวันนี้คนบนโต๊ะอาหารมีจำนวนมากจะพูดพร้อมกันทุกคนก็คงจะไม่ไหวเขาเองก็มาที่นี้บ่อยคราวนี้มานั่งฟังพวกรุ่นน้องพูดคุยกันก็เพลินไปอีกแบบ

 

 

" ใช่ครับ " ไล ควานลินตอบเขากลับมาเพียงสั้นๆ อากัปกิริยาที่เขาสังเกตได้จากเด็กคนนี้ตั้งแต่นั่งลงบนโต๊ะอาหารเขาเองก็คิดเหมือนกันว่าน่าจะเป็นเด็กที่อยู่โซนA เสียมากกว่า แถมได้ยินว่าเข้ามากลางคันอีกต่างหาก

 

 

" ผมว่าโคตรเหมาะกันเลยอะพี่ ควานลินดูคล้ายแดนหน่อยๆด้วย "

 

 

" ไม่จริงหรอกครับพี่ฮยอนบิน จริงๆแล้วควานลินเขาพูดเยอะกว่าที่เห็นนะครับ ไม่เชื่อถามพี่จีฮุนดูได้เลย " แดฮวีที่ขอตัวไปโทรศัพท์เดินกลับมาที่ของตัวเองก่อนจะนั่งลงแล้วเริ่มรับประทานอาหารร่วมกับคนอื่นๆที่เริ่มทานไปก่อนแล้ว

 

 

" ก็พูดเยอะกว่าที่คิดจริงๆนั่นแหละ แต่เวลาแดนอยู่กับซองอูแดนก็พูดเยอะนะ ใช่มั้ยซองอู "

 

 

" หะ...ฉันเหรอ " องซองอูไม่ได้ทันตั้งตัวที่จะตอบคำถามอะไรประมาณนี้ตอนกำลังทานอาหาร เจ้าตัวก็เลยชะงักไปสักหน่อย 

 

 

" โอ๊ย จริงๆแดนก็ไม่ได้พูดน้อยอะไรหรอก พี่ยังโดนมันด่าประจำเลย "

 

 

" แล้วรู้รึเปล่าว่าคนอื่นเขาไม่โดนด่าอะ "

 

 

" ไอ้แดน! นี่ฮยอนบินไง ฮยอนบินที่เป็นเพื่อนมาตั้งแต่ประถมไง " ควอนฮยอนบินแทบจะปล่อยช้อนลงจานเดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดว่าพี่มินฮยอนส่งสายตาดุมาแล้วล่ะก็... ทีตอนที่พวกน้องๆวางช้อนส้อมเสียงดังพี่มินฮยอนยังไม่ดุน้องๆเลย ทำไมฮยอนบินต้องโดนว่าทางสายตาคนเดียวด้วยล่ะครับ

 

 

" เป็นเรื่องผิดพลาดที่สุดในชีวิตเลยว่ะ " แดเนียลได้แต่ส่ายหัวเบาๆจริงๆเขาไม่ใช่คนพูดน้อยอะไรเพียงแต่คนรอบข้างเขามีแต่คนพูดมากซะมากกว่า แล้วใครจะไปพูดทันกันล่ะอย่าง ควอนฮยอนบินเพื่อนตั้งแต่เด็กของเขาก็ติดจะไปทางใช้คำพูดเปลืองเสียด้วยซ้ำ

 

 

" ได้แดนได้ นี่ก็ผิดทุกอย่างล่ะฉันมันไม่ใช่ไอ้อ๋งนี่หว่า "

 

 

" หะ...เกี่ยวไรกับฉันอีกวะ " 

 

 

" ไม่เกี่ยวก็ได้ แต่แดนมันไม่เคยว่านายนี่นา มันว่าแต่ฉันอะ "

 

 

" คุณแดนก็ไม่เคยว่าใครนอกจากนายอะฮยอนบิน "

 

 

" จีฮุนดูสิเดี๋ยวนี้เขาเข้าข้างกันอะ "

 

 

" เรื่องนี้ฮุนไม่เกี่ยวครับ "

 

 

 

 

ปัง!!!

 

 

 

" เกิดเรื่องแล้ว!!! " บทสนทนาบนโต๊ะอาหารที่กำลังเป็นไปอย่างราบรื่นถูกขัดขึ้นมาจากคนที่พึ่งกลับมาถึงด้วยท่าทางรีบร้อน แจฮวานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในบ้านจนมาถึงโต๊ะอาหารที่คิดว่าทุกคนจะรวมกันอยู่ที่นี้

 

 

" แจฮวานทำไมทำเสียงดังจัง รีบอะไรหนักหนา "  ฮวังมินฮยอนหันไปเอ็ดสมาชิกที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่เจ้าตัวรีบจนไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าก่อนเลยด้วยซ้ำ

 

 

" พี่มินฮยอน...คือ...คือว่า " เพราะรีบวิ่งมาตั้งแต่อาคารเรียนจนมาถึงโซนA คนที่รีบมากก็หมดแรงจะพูดไปซะแล้ว เสียงหอบหายใจแรงๆทำเอาจีฮุนต้องรีบเทน้ำเทท่าไปให้ดื่มก่อนเพื่อนของเขาจะใจขาดไปเสียก่อน

 

 

" ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดก็ได้แจฮวาน หายใจก่อน " ซองอูไม่เคยเห็นเพื่อนของเขาจะดูแตกตื่นรีบร้อนอะไรขนาดนี้มาก่อนสงสัยมันต้องเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆ

 

 

 

" คือว่า...คือ...วันนี้พอแรงค์กิ้งออกพวกชมรมกีฬาก็เอาแผ่นประกาศมาทำเรื่องขออนุญาตติดบอร์ด "

 

 

 

" ฉันก็จะเอาไปช่วยกันติดปกติ แต่พอไปถึงบอร์ดมันมีประกาศพวกนี้ติดอยู่ก่อนแล้วเต็มไปหมดแทบทุกบอร์ดเลย " แจฮวานวางกระดาษนับสิบๆใบที่ตัวเองดึงมาจากบอร์ดประกาศของอาคารเรียนเท่าที่เจ้าตัวจะดึงมาได้ลงบนโต๊ะ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มหยิบไปดูกันคนละแผ่นสองแผ่น 

 

 

 

 

 

 

- การปกครองอันแสนศักดิ์สิทธิ์ของฮันชอนที่ทุกคนเชื่อมั่นมันคือสิ่งที่ดีแล้วจริงๆน่ะเหรอ ? -

 

 

 

- นักเรียนบางกลุ่มถืออำนาจมากกว่านักเรียนคนอื่นๆ

นั่นคือสิ่งที่สมควรจะมีในสถานที่แห่งนี้งั้นเหรอ? -

 

 

 

- ตระกูลผู้นำที่ผูกขาดการปกครองเป็นของตัวเองแต่เพียงผู้เดียวเป็นร้อยๆปี -

 

 

 

- โรงเรียนนี้เป็นของทุกคน หรือของตระกูลใดตระกูลนึงกันแน่ -

 

 

 

- อำนาจที่ตระกูลผู้นำมีในมือนั้นได้มาอย่างถูกต้องและชอบธรรมจริงๆ ? -

 

 

 

- อภิสิทธิ์ที่นักเรียนโซนA มีเหนือโซนอื่น คือสิ่งที่สมควรมีในที่ที่เรียกว่าโรงเรียนจริงๆน่ะเหรอ -

 

 

 

 

 

 

- โรงเรียนของเรา หรือ โรงเรียนของใคร -

 

 

 

 

 

" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน "

 

 

 

 

 

 

 

การรับประทานอาหารเย็นร่วมกันเป็นไปอย่างลำบากขึ้นมาทันที เมื่อคนที่มีตำแหน่งหน้าที่ในสภานักเรียนไม่มีใครกินอะไรกันลง เลยพาลพาให้แขกรุ่นน้องไม่กล้าจะแตะอะไรใส่ปากไปด้วยเพราะคนอื่นๆบนโต๊ะต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดกันไปหมด

 

 

" เอ่อ...พวกเรากลับก่อนดีกว่ามั๊ยครับ " เป็นซามูเอลที่ทนไม่ไหวซะก่อนเลยตัดสินใจพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยายกาศแสนตึงเครียดนี้ พวกพี่ๆที่อยู่ที่นี้นอกจากจะเป็นนักกีฬาก็ทำงานในสภานักเรียนกันเกือบทั้งหมด จะพูดให้ถูกก็คือทั้งสภานักเรียนส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนโซนA ทั้งนั้น เขาเลยคิดว่ารุ่นน้องอย่างพวกเขาน่าจะกลับไปก่อนเพื่อให้ทุกคนได้คุยกันถึงเรื่องที่พวกเขาพึ่งรู้กันไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

 

 

" อ่าขอโทษด้วยนะ พวกพี่เลยทำให้พวกนายทานข้าวไม่อร่อยกันไปด้วยเลย " มินฮยอนเอ่ยบอกรุ่นน้องที่นั่งอยู่บนโต๊ะ พอมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเข้ามาก็พาลทำให้บรรยากาศบนโต๊ะกร่อยไป เขาเองก็กินอะไรไม่ลงเหมือนกัน ใครเป็นคนทำแบบนี้นะ ต้องการอะไรกัน

 

 

 

" ไม่เป็นไรหรอกครับ "

 

 

 

" จะกลับกันเลยใช่มั๊ยเดี๋ยวพวกพี่จะได้ไปส่ง มันดึกมากแล้วด้วยโซนA กับโซนCอยู่กันคนละมุมของโรงเรียนเลย " คังดงโฮเอ่ยบอกรุ่นน้องบนโต๊ะ เพราะนอกจากนักกีฬาทีมสีแดงก็ยังมีรุ่นน้องที่อยู่โซนอื่นๆอีกซึ่งโซนA และ B อยู่ทิศเหนือของโรงเรียนส่วนโซนC และ Dอยู่ทางทิศใต้ มีอาคารเรียนกั้นอยู่ตรงกลางระหว่างโซนซึ่งมันคนละทิศคนละทางกันเลย

 

 

 

" จริงๆไม่เป็นไรก็ได้นะครับ พวกเราก็มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น นี้ก็ในโรงเรียนด้วยไม่น่าจะมีอะไรหรอกมั้ง " แดฮวีพูดออกมาอย่างติดจะเกรงใจพวกพี่ๆก็กำลังยุ่งกันอยู่ แต่ถามว่าโซนพวกเขาไกลกันจริงมั๊ย ซึ่งมันก็จริง ไกลมากๆเลยล่ะ ถ้าจะเดินจากโซน A ไปโซน Cคือต้องเดินผ่านโรงเรียนในตอนกลางคืนแบบนี้ บอกตามตรงว่ากลัวเหมือนกันอาคารเรียนมืดๆตอนกลางคืนน่ะ จะไม่เดินผ่านอาคารเรียนก็ต้องเดินอ้อมลงมาตามเฮ้าส์แต่ละโซนจากเหนือลงมาใต้ซึ่งเป็นแนวโค้งออกมีอาณาเขตเกือบครึ่งนึงของโรงเรียน ทางไหนก็ไม่ดีทั้งนั้นเลย

 

 

" ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่านะ รอแปปนึงได้มั๊ย จีซองกับซองอุนคงใกล้จะมาแล้วเดี๋ยวจะได้แบ่งกันกลับทีเดียวไปด้วยกันหลายๆคนดีกว่าด้วย " มิฮยอนเอ่ยบอกให้ทุกคนรอสมาชิกอีก2คนที่กำลังจะมาที่นี้กันก่อน เพราะแต่ละคนอยู่กันคนละโซนคงจะต้องแบ่งคนไปส่งให้ครบทุกโซนซึ่งต้องใช้คนเยอะพอตัวจะให้คนเดินไปส่งเดินกลับมาเพียงลำพังก็ไม่ได้ ถึงที่นี้จะเป็นโรงเรียนที่พวกเขาคุ้นเคยดีแต่ตอนกลางคืนมันก็ไม่ใช่เวลาที่ควรไปไหนตามลำพัง

 

 

 

แกร๊ก...

 

 

 

รออีกเพียงไม่นานสมาชิกที่ทุกคนรอก็มาถึง ทั้งสองคนหอบหิ้วกองกระดาษที่สูงจนเกือบท่วมหัวทั้งคู่มาด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้กระดาษพวกนี้มันคืออะไร กองกระดาษทั้งหมดถูกวางลงบนพื้นที่ว่างข้างๆที่นั่งของฮวังมินฮยอน ก่อนผู้มาใหม่จะเดินไปนั่งลงประจำตำแหน่งบนโต๊ะทานข้าวของตัวเองที่แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยู่หรือมีใครมาทานข้าวด้วยทุกคนจะเว้นไว้ให้เสมอจนเป้นเรื่องปกติเคยชินไปแล้ว

 

 

" เยอะมาก ฉันไม่รู้ว่ามันมาจากไหนมันมีอยู่ทุกบอร์ดทุกชั้นของอาคารเรียนเลย " จีซองเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาก่อน กองกระดาษที่พวกเขาหอบหิ้วมาพวกเขาได้จากการวิ่งเก็บไปจนทั่วอาคารเรียน 5 ชั้นของที่นี้ รวมถึงบอร์ดประกาศทุกบอร์ดที่พวกเขาเดินผ่านจากโรงเรียนมาจนถึงโซนที่พัก หมายความว่าโซน C และ D ที่พวกเขายังไม่ได้เดินไปเพราะอยู่คนละทางก็ต้องมีกระดาษพวกนี้แน่ๆ หวังว่าจะไม่มีใครไปเห็นมันก่อนล่ะนะ

 

 

" ใครมันเป็นคนทำแบบนี้กัน ต้องการอะไรกันแน่ " มือสองข้างที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารของคังดงโฮกำเข้าหากันแน่นเสียจนถ้ามีแก้วสักใบอยู่ในมือมันคงแตกเป็นเสี่ยงๆ...ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในฮันชอนมาก่อน 

 

 

 

" คงจะเป็นพวกที่ไม่ชอบพวกเราแน่ๆ แต่เดิมแค่อยู่โซนA ก็เป็นประเด็นมากอยู่แล้ว ปีนี้สภานักเรียนก็แทบจะไม่มีเด็กโซนอื่นเลย " ฮยอนบินได้แต่กุมขมับตั้งแต่เรียนที่นี้มาสองปีเขาไม่เคยเจอปัญหาขนาดนี้เลยจริงๆ ถึงมันจะเป็นแค่กระดาษที่มีข้อความไม่ชวนสร้างสรรค์แต่มันก็ชวนสร้างเรื่องได้ แล้วกระดาษเป็นพันใบกระจายอยู่ทั่วโรงเรียนขนาดนี้แต่พวกเขาที่เป็นสารวัตรนักเรียนเดินตรวจโรงเรียนกันทุกวันเกือบ 24 ชม. กลับไม่สังเกตเห็นเลยได้ยังไงกัน 

 

 

" แล้วจะให้ทำยังไงอะ ก็โซนอื่นไม่ลงสมัครกันเอง คนที่ลงสมัครก็ไม่ชนะ แล้วคนในโรงเรียนก็เลือกพวกเรานี่ เราทำอะไรผิดเหรอ "

 

 

" จีฮุนนายใจเย็นก่อน " ซองอูได้แต่พยายามบอกให้เพื่อนตัวเองสงบลงเพราะตอนนี้ไม่ได้มีแต่พวกเราที่เครียด น้องๆที่ยังนั่งอยู่ก็พากันเครียดไปด้วย 

 

 

" ได้บอกสารวัตรนักเรียนที่อยู่โซนอื่นหรือพวกสภาคนอื่นๆรึยัง "

 

 

" ยังเลย ฉันกลัวว่าคนอื่นๆที่ไม่ได้อยู่โซน A เห็นแล้วอาจจะมีปฏิกิริยากับข้อความพวกนี้ บอกตามตรง ที่น่ากลัวกว่าความจริงก็อุปทานหมู่นั่นแหละ ถ้ามีคนนึงแตกตื่นอีกคนก็จะเป็นตามๆกัน ทีนี้ความจริงจะเป็นยังไงใครจะสนใจล่ะ "  

ซองอุนบอกถึงเหตุผลที่ตัวเองยังไม่ได้บอกให้สภานักเรียนที่อยู่โซนอื่นได้รู้เรื่องนี้กับผู้นำโรงเรียน   ตระกูลฮวังกับตระกูลคังมีสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมานานกว่าอายุพวกเขาเสียอีกทั้ง 2 ตระกูลผลัดกันขึ้นทำหน้าที่แล้วก็คอยช่วยเหลือกันมาตลอดนับว่าไม่เคยเห็นปัญหาแบบนี้ในบันทึกหน้าไหนของทั้ง 2 ตระกูลเลย หมายถึงบันทึกในช่วงที่ทั้ง 2 ตระกูลมีมาร่วมกันล่ะก็นะ ส่วนก่อนหน้านั้นเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

" กล้องวงจรปิดโรงเรียนน่าจะจับอะไรได้บ้างล่ะ แถวบอร์ดโรงเรียนมีกล้องตั้งหลายจุดมีใครไปตรวจเช็คดูรึยัง "

 

 

" ยังเลยครับรีบมาบอกที่นี้ก่อน บอร์ดที่หน้าโซนCโซนDก็ยังไม่ได้ไปเช็คดูเลย " แจฮวานที่นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีใครได้ไปดูอีกโซนเพราะมันไม่ใช่ทางผ่าน แล้วพวกเขาก็รีบเกินกว่าจะวิ่งไปมาตั้งแต่ทิศเหนือย้อนไปทิศใต้แล้วกลับวนมาใหม่เช่นกัน

 

 

" ตอน 3 ทุ่มสารวัตรนักเรียนที่เป็นเวรจะเริ่มออกตรวจอีกรอบแล้วนะครับ "

 

 

" ฮยอนบิน จัดการได้มั๊ยเปลี่ยนคนของเราไปเดินตรวจแทน " 

 

 

" ได้ครับพี่มินฮยอน "

 

 

" งั้นฉัน ฮยอนบิน จินวูจะเป็นคนไปเดินตรวจโรงเรียนเอง " จงฮยอนที่เป็นหัวหน้าสารวัตรนักเรียนแคสAเสนอขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน สารวัตรนักเรียนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็มีแต่พวกเขา 3 คนนี้แหละ แต่เดิมโซนA ก็คนน้อยอยู่แล้ว และทุกคนก็ต่างมีหน้าที่กันหมด นักเรียนที่เข้ามาใหม่ก็ยังไม่มีใครลงสมัครตำแหน่งไหนเพราะการรับสมัครจะจัดขึ้นช่วงเดียวกับเลือกตั้งสภานักเรียนงานพวกเขาเลยล้นมือพอตัว 

 

 

" ฝากด้วยนะ เดี๋ยวฉันกับมินกิ แล้วก็แจฮวานจะไปส่งจัสตินกับซามูเอลแล้วจะเดินดูรอบๆเอง ดงโฮ นายไปกับแดนกับซองอูแล้วก็จีฮุนช่วยไปส่งน้องๆที่โซนC โซนDทีนะ ช่วยดูที่บอร์ดประกาศด้วย ส่วนซองอุนกับจีซอง ช่วยอยู่ที่เฮ้าส์รอฉันกลับมาก่อนนะ "

 

 

"โอเค งั้นพวกเรารีบไปกันก่อนดีกว่านะเดี๋ยวจะมีคนเห็นกระดาษพวกนั้นก่อน " คังดงโฮลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆขยับตัวลุกขึ้นตาม

 

 

" จัสติน กลับดีๆนะ ซามูเอลก็ด้วย "

 

 

" อื้ม ถ้าถึงเฮ้าส์เมื่อไรโทรหาฉันด้วยนะแดฮวี พวกนายก็ด้วยนะ " จัสตินบอกลาแดฮวีอีกครั้งก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อนๆคนอื่นๆของตัวเองด้วยเช่นกัน  

 

 

" เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ " 

 

 

"  ระวังตัวด้วยนะ ซามูเอลก็เหมือนกัน "  แดฮวีหันไปบอกเพื่อนใหม่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆจัสตินเช่นกันเพราะไหนๆพวกเขาก็เคยคุยกันแล้ว และดูถ้าจะยังต้องเจอกันบ่อยๆด้วยสิ 

 

 

" อ่า นายก็เหมือนกันนะ " 

 

 

 

 

 

 

 YOUR MINE

 

 

 

 

 

 

ตอนนี้ซองอูและคนอื่นๆกำลังเดินมาส่งรุ่นน้องของพวกเขาตามที่พี่มินฮยอนบอก พวกเราเดินออกจากโซนA และเลือกเดินมาตามทางที่จะผ่านตัวอาคารเรียนไปจนถึงโซนCและD  ไมดัส อาคารเรียน 5 ชั้นสถาปัตยกรรมเยรมันสร้างขึ้นตั้งแต่ที่ฮันชอนย้ายออกจากตัวพระราชวังมาอยู่บนที่ดินพระราชทาน กลางดึกฟ้ามืดแบบนี้ไฟตามอาคารเรียนเองก็ปิดมืดสนิทเช่นกัน เหลือเพียงไฟทางเดินของโรงเรียนกับแสงจากพระจันทร์ที่ส่องลงมาให้พวกเขาได้มองเห็นทาง

 

 

" โรงเรียนเราตอนกลางคืนนี่...ใช้ได้เลยอะ  "

 

 

" นั่นสิ...ก็เป็นปราสาททรงโบราณด้วย นี่ถ้าหมาหอนหน่อยให้ฟีลเหมือนแวมไพร์จะมาเลยเนอะ " 

 

 

 

 

บรุ๊ก...บรุ๊กก บรู๊ววววววววว

 

 

 

" หว่าาาา! พี่ซองอูโรงเรียนเรามีหมาด้วยอ่อครับ ทำไมผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอะ " แดฮวีกับซอนโฮที่ตอนแรกเอาแต่เดินพูดอะไรสักอย่างกันอยู่ 2 คนตอนนี้กลับย้ายร่างกายตัวเองไปแทรกกลางระหว่างจินยองกับความลินอย่างไว แล้วก็เอาแต่เกาะเพื่อนไว้แบบนั้น

 

 

" ไม่มีหรอก แต่รั้วโรงเรียนเรามันติดป่านี่นา อาจจะเป็นหมาป่าก็ได้ "

 

 

" หมาป่าเลยอ่อครับ น่ากลัวอะ "

 

 

" กลัวอะไรขนาดนั้นน่ะเรา " พี่ดงโฮพี่เดินนำหน้าอยู่กับคุณแดนหันมาถามน้องเล็กสุดในกลุ่มก่อนจะส่ายหัวอย่างเอ็นดู

 

 

" โถ่รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่อยู่มานานรุ่นพี่คงชินแล้ว แต่ผมไม่ชินเลยอะ "

 

 

" ชินอะไร ใครจะไปชิน อยู่มานานก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะต้องมาเดินรอบโรงเรียนตอนกลางคืนทุกวันเหมือนสารวัตรนักเรียนนี่...ไม่แน่นะมันอาจจะมี..."

 

 

 

" ไม่เอาแล้วอ่า "

 

 

 

" พี่ดงโฮอย่าแกล้งน้องผมสิครับ " ซองอูได้แต่ห้ามคนเป็นพี่โตสุดที่เอาแต่แหย่น้องเบาๆส่วนแดฮวีตอนนี้ก็เอาแต่เกาะแขนจินยองกับควานลินแน่นไปกว่าเดิมอีก 

 

 

 

 

 

" ควานลิน...เรื่องครั้งนี้น่ะ นายไม่รู้เรื่องใช่มั้ย "

 

 

" จีฮุน...ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ "

 

 

" จริงๆใช่มั้ยควานลิน " จีฮุนยังคงย้ำถามคำถามที่เขาอยากรู้ทุกคนที่กำลังเดินอยู่ก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ทุกคนก็อยากให้ควานลินตอบคำถามนี้เหมือนกัน 

 

 

 

"ผมพึ่งเข้ามาใหม่ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบอร์ดประกาศของโรงเรียนมีที่ไหนบ้างผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงครับ "

 

 

" นั่นสิครับ ควานลินน่ะเดินไปโรงอาหารคนเดียวยังไม่ถูกเลย แล้วก็ไม่รู้จักใครนอกจากพวกเราด้วย ควานลินเอากระดาษพวกนั้นไปแปะจนทั่วคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ " ซอนโฮเองก็ช่วยควานลินพูดขึ้นมาเเละเขาเองก็มั่นใจว่าเพื่อนของเขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ

 

 

" ดีแล้วล่ะ...เพราะฉันไม่อยากให้มันเป็นนายเลยจริงๆ " จีฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆให้ทุกคนเขาเองไม่ได้จะจ้องจับผิดอะไรไลควานลินขนาดนั้น แต่ก็อยากให้เจ้าตัวตอบเพื่อความสบายใจก็แค่นั้นเอง

 

 

 

" รีบเดินกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะมีคนเห็นกระดาษพวกนั้นซะก่อนจริงๆ หวังว่าพวกสารวัตรนักเรียนจะไปถึงก่อนเราแล้วจัดการมันไปก่อน " คนเป็นพี่ใหญ่หันมาเร่งน้องๆก่อนจะออกเดินนำไปก่อนโดยมีน้องชายของตัวเองเดินตามติดๆ ต่อด้วยพวกน้องๆแล้วซองอูกับจีฮุนก็เดินปิดท้าย พวกเขากำลังจะเดินผ่านอาคารเรียนมาจนถึงน้ำพุที่อยู่ข้างหน้า คังดงโฮไม่เคยเข้าใจว่าทำไมมันถึงมาอยู่ท้ายโรงเรียนมากกว่าที่จะเป็นหน้าโรงเรียน น้ำพุที่ไหนเขาเอาไว้ตรงนี้กัน ของตกแต่งเพื่อความสวยงามและประทับใจแบบนี้ควรจะเป็นสิ่งที่ผู้มาเยือนเห็นเป็นสิ่งแรกแล้วเกิดความประทับใจเสียมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นน้ำพุนี่ก็อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ก่อนเขาจะเกิดซะอีก 

 

 

 

 

" เฮ้ย!!! "  

 

 

 

ก่อนที่พวกเราจะเดินผ่านพ้นอาคารเรียน จินยองที่เดินเงียบๆมาตลอดอยู่ดีๆก็ส่งเสียงร้องซะดังลั่นขึ้นมา เลยทำให้ทุกคนที่กำลังเดินอยู่ต่างหยุดชะงักอีกครั้ง 

 

 

" จินยองเป็นอะไรรึเปล่า " จีฮุนรีบถามรุ่นน้องของตัวเองด้วยความเป็นห่วงจินยองเอาแต่มองเข้าไปในตัวอาคารเรียนอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหน 

 

 

 

" จินยองเป็นอะไรมั้ย นายมองอะไรอยู่ "

 

 

 

" เมื่อกี้...ผมเห็นเหมือนมีคนถือไฟฉายอยู่แถวบอร์ดประกาศชั้น 2..." จินยองชี้นิ้วไปที่ประตูอาคารเรียนที่เป็นกระจกบานใหญ่ทำให้มองเห็นข้างในทะลุปลุโปร่ง ภายในของชั้นแรกเป็นโถงกว้างตรงกลางและมีห้องเรียนอยู่รอบๆ อาคารเรียน 5 ชั้นเป็นตึกทรงสี่เหลี่ยมที่ตรงกลางเป็นช่องว่างให้แสงส่องสว่างผ่านลงมาได้ จึงไม่แปลกที่จินยองจะมองเห็นระเบียงชั้น 2 ที่มีบอร์ดประกาศหันหน้าออกมาทางประตู ถ้าหากเป็นในตอนกลางวันล่ะก็นะ มืดแบบนี้การที่จินยองจะมองออกว่าตรงนั้นมีบอร์ดประกาศก็แปลว่าจินยองมองเห็นคนกำลังถือไฟฉายอยู่ตรงนั้นจริงๆ ใครมาทำอะไรที่บอร์ดประกาศของโรงเรียนตอนมืดๆแบบนี้

 

 

 

 

เดี๋ยว!แดนอย่างไป!!  " ทันที่คังดงโฮจะได้ห้ามน้องชายไว้ คังแดเนียลก็รีบวิ่งเข้าอาคารเรียนไปทั้งอย่างนั้นเสียแล้ว 

 

 

 

" คุณแดน!!! "

 

 

" ซองอูอย่าไป!!! "

 

 

tbc.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________________

 

 

talk. 2 100%

สวัสดีจ้าาา กลับมาต่อครบ 100 แล้วเด้อจริงๆต่อเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่เด็กดีแฮงค์ใส่เรางื้มๆ ขอโทษเรื่องคำผิดน๊าจะพยายามเช็คให้ละเอียดขึ้นเด้อ บางีเช็คแล้วก็ยังมี 5555555555555555

คนที่ไปงานมีตก็ขอให้สนุกน๊า คนที่สนามบินอย่ารุมน้องเลย ส่วนคนที่หน้าจอก็ขอปั่นฟิคต่อไปจ้า 

 

 

ฝากคอมเมนต์กับสกรีมฟิคให้เราด้วยน๊า

 

 

 

talk.1 60%

ปั่นสุดแล้วจ้าาาา ขอโทษน๊าจะรีบกลับมาต่อตอนนี้ให้จบเลยแต่ไม่อยากสัญญาว่าตอนไหนกลัวทำไม่ได้แต่จะให้เร็วที่สุดจ้า อยากจะพิมพ์ให้ไวเหมือนเท่าที่คิดไว้แต่พิมพ์ช้ามากจริงๆ 5555555555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ตอนนี้เหมือนเป็นตอนให้น้องแดฮวีโผล่มาบ่นหน่อยๆ 55555555555555 น้องน่าร้ากกก เรื่องนี้มันก็จะงงๆนิดนึง เราวางพอตเรื่องไว้หมดแล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของโรงเรียนอย่างที่หลายคนคาดคะอาจจะมีตัวละครหลายตัวหน่อยเลยทำให้เรื่องมันอาจจะยืดยาว แต่จะเเต่งให้กระชับที่สุดเลยค้าาตัวละครทุกตัวถึงจะโผล่มาเล็กๆน้อยแต่มีความสำคัญมากทุกตัวละครเลยนะคะ เนื้อหาจะเริ่มเข้มข้นเรื่อยๆในทุกตอนตั้งใจจะให้จบภายใน20 ตอนนิค่า ตอนนี้ก็ 30%แล้ว แต่ดูแล้วน่าจะเกินนั้น 5555555555

 

 

ขอบคุณที่ติดตามน๊า ช่วยคอมเม้นต์ หรือ ทวิตติดแท้ก #ฟิคเนียลองแลคกี้ ด้วยน๊า เราอ่านตลอดเลยยย ตอนนี้เรื่องสั้นแต่ง #ชอตฟิคซองอูต้องเลือก อยู่ค่า จะอัพต่อๆกับเรื่องนี้เลยเพราะจะมีเวลาว่างเป็นช่วงๆค่า 

 

 

ปล. คนที่เข้าไปส่องเเท้กแล้วเห็นทวิตเรา อาจจะกดฟอลไว้รออัพนิยายต้องขอโทษด้วยน๊า รีทวิตแต่องเนียลจนจะเปลี่ยนเป็นแอคสำหรับรีทวิตแล้วงื้อออ เห็นแล้วมันอดไม่ได้จริงๆค่ะ Y^Y

 Chapter VII : Your Mine 

[KangDaniel X OngSeongwoo]

 

 

 

  

Your Mine

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และแล้ววันของการคัดเลือกนักกีฬาตัวจริงของทีมสีแดงทีมสุดท้ายที่จะมีการคัดตัวนักกีฬาก็มาถึง สนามลาคลอสกลับเต็มไปด้วยผู้คนล้นหลามในเย็นวันจันทร์ทั้งที่ปกติจะไม่ครึกครื้นมากแต่เพราะทุกคนต่างให้ความสนใจว่าใครจะเป็นนักกีฬาของทีมสีแดงบ้าง ถึงนักกีฬาที่มาคัดจะเป็นตัวจริงทั้งหมดเพราะจำนวนคนที่น้อยของโซนเอ  แต่การจัดลำดับที่จะออกครบสมบูรณ์ทันทีที่ทีมสีแดงคัดตัวเสร็จต่างหากที่ทุกคนให้ความสนใจ

 

 

 

  • ลำดับที่ 5   คิม ซังกยุน     สีม่วง
  • ลำดับที่ 4  จัสติน             สีเหลือง 
  • ลำดับที่ 3  แบ  จินยอง     สีม่วง  
  • ลำดับที่ 2    ยู  ซอนโฮ      สีเขียว 
  • ลำดับที่ 1   ไล ควานลิน    สีเขียว 

 

 

 

แรงค์กิ้งลำดับที่ออกมาก่อน หลังจากทุกสีก่อนหน้านี้คัดตัวนักกีฬาไปแล้วไม่นาน ขึ้นหราอยู่ทุกบอร์ดข่าวสารของโรงเรียนเป็นประเด็นที่ถูกพูดถึงอยู่เกือบทั้งอาทิตย์ที่ลำดับ 1 ของแรงค์กิ้งเป็นเพียงนักเรียนแคสC ที่พึ่งย้ายเข้ามาใหม่ ไม่ใช่แค่นั้นลำดับรองลงมาจนถึง ลำดับ4 ล้วนเป็นนักเรียนที่พึ่งจบม.ต้นมาไม่นานแท้ๆ ก่อนแรงค์กิ้งจะกลับมาเป็นนักกีฬาตัวเต็งที่ทุกคนต่างคาดเดาไว้ว่าจะต้องอยู่ในลำดับต้นๆแน่ๆ... โพลพลิกผันอย่างน่าตกใจ  แล้ววันนี้จะมีอะไรให้น่าตกใจอีกมั๊ยนะ 

 

 

" ดูทำหน้าเข้า เอาหน่อยดิ  ใจหน่อยไม่อยากลงอะไรขนาดนั้นวะ เล่นก็เล่นไม่ได้แย่นี่หว่า "  ฝ่ามือใหญ่ๆกับร่างสูงๆของคุณสารวัตรนักเรียนในชุดกีฬารัดกุม ขยี้เข้าที่กลุ่มเส้นไหมนุ่มมือของเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กของตนที่กำลังก้มๆเงยๆวอร์มร่างกายไปพร้อมกับนักกีฬาคนอื่นๆ

 

" ก็ไม่ใช่ไม่อยาก แค่ไม่ชอบกีฬาที่ต้องปะทะอะ " องซองอู เพื่อนที่อยู่กับเขามานานตราบเท่าที่จำความได้กำลังทำหน้าหงิกหน้างอแบบที่ไม่ค่อยมีใครเคยได้เห็นจากแลคกี้ตระกูลคังนัก เจ้าตัวออกจะไม่ชอบกีฬาที่ต้องมีการปะทะร่างกายโดยตรงกับผู้เล่นอื่นๆสักเท่าไหร่ แต่บอกเลยว่าองซองอูน่ะ ไม่ธรรมดาหรอกนะ ตำแหน่งแลคกี้ตระกูลผู้นำไม่ใช่ใครที่ไหนก็เป็นได้ คอยดูไว้เลย ท๊อปเท็นของเเรงค์กิ้งนักกีฬา หลังจากที่สีแดงคัดตัวเสร็จจะมีชื่อองซองอูแน่นอน  ควอนฮยอนบินเอาหัวเป็นประกัน 

 

 

" พร้อมกันรึยัง "  เสียงตะโกนจากกัปตันทีมสีแดงที่เป็นทั้งกัปตันทีมและผู้นำของฮันชอน เรียกความสนใจให้นักกีฬาทุกคนในสนามที่กำลังวอร์มอยู่เดินไปรวมตัวกันกลางสนาม นักกีฬาทุกคนต่างเริ่มปรับอุปกรณ์กันกระแทกตามร่างกายให้เข้าที่เข้าทาง หมวกกันน็อคสำหรับกันศีรษะกระแทกที่เคยวางเกลื่อนอยู่ที่พื้นหญ้านับสิบใบ ถูกเจ้าของของมันหยิบขึ้นมาเช็คสภาพก่อนที่การคัดตัวจะเริ่มขึ้น 

 

 

" ก็พร้อมนะครับ แต่แคสC ทีมเรามีผมคนเดียวมันก็ออกจะเกร็งๆหน่อย "

 

 

" ทำตัวให้สบายน่าซามูเอล นายน่ะเป็นความหวังของทีมในอนาคตเลยนะ " 

 

 

" ไม่ขนาดนั้นหรอกครับพี่มินฮยอน...แต่คนเยอะจังเลยนะครับวันนี้ ทั้งที่เป็นวันจันทร์แท้ๆ " 

 

 

" เขามารอดูน้องใหม่ทีมเราไง ซามูเอลอย่าไปยอมสีอื่นทวงที่1 คืนมาให้สีเราเลย " 

 

 

" พี่ฮยอนบินพูดเกิดไปแล้วครับ  "

 

 

" ซองอู โอเคแล้วใช่มั๊ย " 

 

 

" ผมไม่เป็นไรครับพี่ดงโฮ " 

 

 

" เพราะทีมเราคนน้อยวิธีการคัดตัวก็คงจะมาแบ่งทีมแข่งไม่ได้ เราเลยจะตัดสินด้วยวิธีการทำประตูแทน "  กัปตันทีมเริ่มต้นอธิบายการคัดตัวของสีที่จะไม่เหมือนทีมอื่นด้วยจำนวนคนที่มีพอดีกับที่ต้องการเป๊ะ นักกีฬาทีมสีแดงที่เห็นในสนามวันนี้จึงเป็นนักกีฬาตัวจริงทั้งหมด ด้วยความที่โซน A ปีนี้มีนักเรียนรวม 36 คน ไม่เต็มอัตราที่โรงเรียนสามารถรองรับได้ถึง 44 คนด้วยซ้ำ มาเป็นนักกีฬาลาคลอส 10 คน... ในสีก็แทบจะไม่มีคนว่างแล้วล่ะ บางคนถึงกับต้องลงควบหลายหน้าที่ด้วยซ้ำ หนึ่งในนั้นคือ ควอนฮยอนบินผู้ลงทั้งกีฬาประเภทเดี่ยวและกีฬาประเภทกลุ่มนั่นเอง

 

 

" เราจะให้จับคู่กันตามที่สมัครใจนะ แล้วจะมาจับไม้สั้นไม้ยาว ว่าคู่ไหนจะเริ่มก่อน ส่วนคนที่เหลือให้ทำหน้าที่ เป็นกองหลังกับกองกลางเพื่อป้องกันเเทน คู่ที่จับได้ไม้สั้นสุดจะเริ่มเล่นก่อน มีเวลา10 นาทีที่จะทำประตู " 

 

 

" ถึงจะเป็นตัวจริงกันทุกคนอยู่แล้วก็ขอให้เต็มที่นะ จริงๆกีฬาพวกนี้ฉันก็ไม่ได้จริงจังอะไรมาก...แต่สีเราไม่เคยมีปีไหนที่นักกีฬาไม่ติดท๊อปไฟว์ อย่าลืมล่ะ "  คำพูดที่สวนทางกับรอยยิ้มหวานๆของคนพูดทำให้คนในทีมต่างก็ชะงักกันไปตามๆกัน...นี่แหละผู้นำของฮันชอน

" พี่มินฮยอนเขาไม่ซีเรียสจริงๆใช่มั้ยครับพี่ฮยอนบิน " น้องใหม่ของทีมหันไปกระซิบกับรุ่นพี่ที่ตนเคยคุยด้วยหลายครั้งอย่างหวั่นๆ เขาเดาไม่ออกจริงๆว่าเมื่อกี้พี่มินฮยอนจริงจังแค่ไหน ถึงจะพูดยิ้มๆก็เถอะ แต่ก็รู้สึกซีเรียสขึ้นมาหน่อยๆล่ะนะ 

 

 

" ไม่หรอก นายอะคิดมาก...แต่ก็สู้ๆนะ ขอท๊อปไฟว์นะซามูเอล " 

 

 

" โหยเดี๋ยว...พี่ฮยอนบิน "  ทันที่คนน้องจะได้เอ่ยแย้งอะไร คนเป็นพี่ก็เดินหนีไปหาคู่ของตัวเองซะแล้วจริงสิ ทุกคนอยู่ในทีมกันมาก่อนแล้วเลยมีคู่กันหมด แล้วเขาจะคู่กับใครล่ะทีนี้

 

 

" ซามูเอลนายคู่กับใครเหรอ "

 

 

" เอ่อ...ผมยังไม่รู้เลยครับพี่จีฮุน "

 

 

" ดีเลย พี่ไม่มีคู่พอดี เราจะยอมคู่กับพี่มั๊ย " รุ่นพี่ที่เขามักเห็นเดินไปเดินมาอยู่ในโซนA และแถวห้องสภาเสมอแต่ไม่เคยได้คุยกับพี่เขาจริงๆจังๆสักที เจ้าตัวอยู่ในชุดกีฬาชุดเดียวกับเขาที่อกซ้ายมีนัมเบอร์3 ซึ่งเป็นเลขประจำตัวนักกีฬาของเจ้าตัวติดอยู่เหมือนด้านหลังเสื้อ ส่วนของเขาเป็นเบอร์59  อุปกรณ์ต่างๆถูกจัดอยู่ในที่ที่มันควรอยู่ หมวกกันกระแทกทรงเรียวสีดำถูกเหน็บอยู่ข้างลำตัวของพัคจีฮุนด้วยแขนเพียงข้างเดียว บอกตามตรงว่าตอนที่รู้จักเผินๆเขาไม่คิดว่ารุ่นพี่คนนี้จะเล่นกีฬาด้วยซ้ำ...แต่ดูจากตอนนี้คงต้องคิดใหม่ หน่วยก้านพี่เขาดูใช้ได้เลยมองคนที่บุคลิกอย่างเดียวไม่ได้จริงๆสินะ 

 

 

" พี่จีฮุนก็พูดเกินไปครับ ผมสิต้องพูดคำนั้น ว่าพี่จะยอมคู่กับผมได้มั๊ย "

 

 

" ฮะ ฮะ ได้สิ พี่แค่กลัวแซมจะมีคนที่อยากคู่ด้วยอยู่แล้ว "

 

 

" ไม่มีหรอกครับผมยังไม่ค่อยสนิทกับใครเลย... เมื่อกี้พี่เรียกผมว่าอะไรนะครับ "

 

 

" อ่อ เรียกแซมน่ะ... ชื่อนายออกจะยาวไปหน่อย พี่เรียกว่าแซมได้มั้ย "

 

 

" อ่าครับ...ตามสบายเลย ผมเองก็ชอบชื่อนี้เหมือนกัน "

 

 

 

การจับไม้สั้นไม้ยาวได้เสร็จสิ้นลงแล้วโดยคู่แรกที่จะเริ่มเป็นฝ่ายบุกก่อนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...คุณชายเล็กตระกูลคังผู้จับไม้คนแรกแต่กลับได้ไม้สั้นที่สุดไปครอง

 

 

" โหย ไอ้แดนจับยังไงว่ะ ไม่สนุกเลย ตัวเกร็ง2คน ออกคู่แรกแบบนี้ก็ไม่ตื่นเต้นดิ "

 

 

"  คู่ที่เท่าไหร่มันก็เหมือนกันนั้นแหละ " เสียงโวยวายของฮยอนบินเรียกเสียงตอบกลับจากคุณชายเล็กตระกูลคังได้แค่เพียงเรียบๆเท่านั้น เจ้าตัวดูไม่สะทกสะท้านอะไรก่อนจะหยิบหมวกกันกระแทกสีดำกับไม้ตะกร้อด้ามยาวประจำตัวของตัวเองเดินไปตั้งต้นที่เขตแดนอีกฝั่งโดยมีคนของตัวเองเดินตามไปไม่ห่าง เล่นลาคลอสด้วยกันครั้งล่าสุดเมื่อไหร่นะ ปีที่แล้วซองอูไม่ได้ลงตัวจริง...หรือครั้งนี้เป็นครั้งแรกกัน

 

 

" ถ้าผมเล่นไม่ดี ห้ามว่านะครับ " เสียงเอ่ยดังอยู่เบื้องหลังของคนที่ใส่อุปกรณ์กันกระแทกทั้งหมดเรียบร้อยแล้วและกำลังขยับร่างกายเบาๆเพื่อทดสอบว่าอุปกรณ์ทั้งหมดที่ใส่ว่าแน่นพอดีหรือยัง เจ้าตัวหันกลับไปหาคู่ของตัวเองที่ยังคงถือหมวกกันกระแทกไว้ในมือข้างนึงและไม้ตะกร้อด้ามยาวในมืออีกข้างนึง ในสายตาเขาวันนี้แมวตัวโตของคุณชายเล็กก็ดูจะงอแงเป็นพิเศษล่ะนะ...

 

 

" เล่นยังไงก็ได้ ให้ไม่ได้แผลกลับมาก็พอ เข้าใจนะ " หมวกในมือคนตรงหน้าถูกคังแดเนียลยึดมาถือไว้ก่อนจะบรรจงสวมลงบนศีรษะได้รูปของเจ้าของหมวก แววตาสีเข้มเป็นประกายเมื่อสะท้อนแสงภายใต้ซี่กรงกันกระแทกของหมวกกำลังมองมาที่เขาเช่นเดียวกับที่เขามองเข้าไปในแววตาดวงนั้นเช่นกัน 

 

 

" ถ้าผมเล่นไม่ดีแล้วพาคุณแดนลำดับตกล่ะครับ " 

 

 

" ฉันไม่สน...แต่ถ้ามีแผลล่ะโดนดีแน่ " กำปั้นหนักแน่นแต่แรงกระทำกลับแผ่วเบาเคาะลงบนหมวกที่อีกคนสวมใส่อยู่ก่อนค้างเอาไว้ทั้งอย่างนั้น  ไม่รู้ว่าอีกคนกลัวโดนเขาว่าอะไรหนักหนา นี่เขาเป็นคนที่เอะอะแล้วก็เอาแต่ว่าองซองอูรึไงเจ้าตัวถึงได้กลัวจะโดนเขาว่านัก

 

 

 

 

 

ปี้ดดดดดดดด!!!

 

 

 

 

เสียงนกหวีดสัญญาณเรียกให้คนทั้งคู่หันกลับไปสนใจในสนาม คนอื่นๆในทีมที่รอตั้งรับเข้าประจำตำแหน่งกันเรียบร้อยแล้ว โดยปกติลาคลอสจะมีผู้เล่นทีมละ10คน เป็นผู้รักษาประตู1คน กองหน้า3 คน กองกลาง3คน กลองหลัง3คน โดยแต่ละตำแหน่งห้ามเคลื่อนที่ออกจากเขตการเล่นของตัวเอง มีแค่กองกลางที่เคลื่อนที่ได้อย่างอิสระสามารถวิ่งไปได้ทั่วทั้งสนาม และเมื่อมี2คนออกมาเป็นผู้บุก จึงทำให้ตำแหน่งในทีมว่างไป2 ตำแหน่ง จึงต้องตัดตำแหน่งกองหน้าที่มีหน้าที่บุกทิ้งไปเหลือเพียงผู้เล่น1คนที่ต้องมาเขี่ยลูกตอนเริ่มเกมส์เท่านั้น 

 

 

ร่างสูง2ร่างในชุดนักกีฬาสีขาวลายทางสลับแดงติดนัมเบอร์ 1 และ 5 ที่อกและหลังเสื้อเดินออกจากจุดที่ยืนอยู่ตอนแรกเพื่อไปยืนประจำตำแหน่ง การคัดตัวกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เสียงในสนามเงียบลงในทันทีที่เสียงนกกวีดดัง ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่สนาม ผู้ชมรอบๆไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคู่แรก ไม่มีใครรู้ว่าใครจับคู่กับใคร ไม่มีใครรู้ว่าผลจะออกมาจะเป็นเช่นไร...นั่นล่ะที่ทำให้มันยิ่งน่าสนใจ

 

 

" นายจะเล่นยังไงก็ได้ฉันไม่สนใจลำดับอะไรนั่นหรอก...แต่ถ้าเราอยู่ในท๊อปไฟว์ฉันจะตอบคำถามที่นายอยากรู้ 1 ข้อ "  คังแดเนียลเดินควงไม้ตะกร้อด้ามยาวก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวของมันไว้บนบ่ากว้างติดสนับของตัวเอง ไม่เคยคิดว่าอยู่โซนA แล้วจะต้องเป็นที่1 ในทุกๆด้านมาก่อน แต่พอถึงเวลาเข้าจริงๆ ความต้องการที่จะเป็นท็อปออฟเคิร์ฟกลับแทรกซึมอยู่ในความคิดตลอด...

 

 

 

ผู้นำยังไงก็ต้องเป็นผู้นำ 

 

 

 

 

 

" ไหนบอกว่าไม่สนใจไงครับ " 

 

 

" ก็ไม่ได้สนใจลำดับ...ฉันสนใจนายต่างหาก "

 

 

"...."

 

 

" แสดงให้ดูหน่อยสิว่าแลคกี้ของฉันทำอะไรได้บ้าง "

 

 

 

" ถ้ามาสเตอร์อยากรู้ก็รอดูเถอะครับ คุณก็รู้ว่าผมไม่เคยทำให้คุณผิดหวัง  " 

 

 

 

" ฉันจะรอดู "  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

" ทำไมไม่ให้ซองอูมาเป็นคนเริ่มล่ะ " 

 

 

" ชู่~ โชว์มีเวลาตั้ง 10 นาที อย่ารีบสิครับ "

 

 

 

 

ปรี้ดดดดด!!!

 

 

 

 

ปั๊ก!!! 

 

 

 

การเเข่งขันเริ่มต้นขึ้นแล้วพัคจีฮุนคนจากฝ่ายตั้งรับและคังแดเนียลผู้เป็นทีมบุกใช้ไม้ตะกร้อด้ามยาวเกี่ยวผสานกันระหว่างเจ้าลูกกลมๆ ทันทีที่ได้ยินสัญญาณนกหวีดอุปกรณ์ทั้งสองชิ้นก็เริ่มขยับกระทบกัน ลูกยางไซด์ไม่ใหญ่ไม่เล็กลอยขึ้นสู่อากาศทันทีที่เริ่มการแข่ง นักกีฬา2คนที่ยืนประจันหน้ากันอยู่ตั้งท่าและเพ่งมองไปที่เจ้าลูกกลมๆนั่นเพื่อหาจังหวะแย่งชิงมัน และคนที่ได้จังหวะกระโดดขึ้นไปก่อนก็คือ...คังแดเนียล 

 

 

" จีฮุน! ไม่ใช่แดนอย่าออกจากตรงนั้น! " 

 

 

เสียงตะโกนดังๆจากคังดงโฮที่อยู่หน้าโกวล์ดังขึ้นมาไม่ทันที่จีฮุนจะขยับร่างกายออกไปซะก่อนคนในทีมไม่มีใครเคยเห็นองซองอูเล่นกีฬาหรอก ปีที่แล้วเจ้าตัวก็ไม่ได้มาคัดนักกีฬาเพราะคนในทีมมีครบแล้ว แต่ปีนี้นักกีฬาขาดเจ้าตัวถึงยอมมาลงให้ เท่าที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กเขารู้ดีว่าใน2คนนี้คนที่เคลื่อนไหวได้เร็วและลื่นไหลกว่าและเหมาะจะเป็นคนบุก คือ ซองอู ไม่ใช่น้องชายของเขา 

 

 

ปั๊ก!

 

 

"เสร็จกัน!"  

 

 

 

เพราะมั่วแต่เล็งไปที่แดเนียลจีฮุนเลยพลาดไปซะแล้ว องซองอูที่ยืนตั้งท่าอยู่ข้างหลังแดเนียลในตอนแรกกระโดดใช้ไม้เกี่ยวลูกที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาเอาไว้ได้ก่อนที่กองกลางคนอื่นจะวิ่งมาช่วยเขาไว้ได้ทัน ส่วนแดเนียลที่ไม่ใช่คนรับลูกไปก็กระโดดหลบเขาออกไปอีกทาง...หลอกกันได้นะพวกแสบ จีฮุนประมาทเพื่อนตัวเองไปจริงๆ 

 

 

องซองอูกำลังวิ่งหลบหลีกทุกคนที่ขวางทางตนในสนามอย่างพริ้วไหว เพียงขยับไม่กี่ก้าวในสนามเล็กๆแบบนี้ตัวเขาก็เข้ามาถึงเขตแดนของกองกลางแล้ว ตรงหน้ามีทั้งฮยอนบินที่เก่งกีฬาและตัวใหญ่กว่าเขาเอามาก ซามูเอลที่เขายังไม่เคยเห็นทักษะ กับพี่มินกิที่ปกติก็เล่นกองหน้าเพราะเป็นคนที่มีความว่องไวและคล่องตัวสูง...งานนี้ไม่หมูแล้วล่ะ 

 

 

 

" ขอโทษนะครับแต่ทางนี้คงให้ผ่านไม่ได้ "

 

 

 

" ก็ไม่เห็นต้องผ่านนี่ครับ "  เพราะมีซามูเอลกับคนอื่นๆเข้ามาล้อมเขาไว้หมดการจะเขวี้ยงลูกจากตำแหน่งที่มุมมองสนามแย่แบบนี้ให้เข้าประตูที่มีคนร่างใหญ่ขวางอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย เผลอๆขว้างไปก็คงจะไม่ถึงที่หมายด้วยซ้ำ ที่ที่จะให้เขาฝากเจ้าลูกยางหนักๆนี่ให้ไปต่อได้ก็คงจะมีแต่...

 

 

"เฮ้ย!!" 

 

 

ลูกยางสีส้มลอยออกจากปลายด้ามไม้ตะกร้อขององซองอูไปอย่างแรงเฉียดหัวซามูเอลไปเพียงนิดเดียวก่อนจะพุ่งเป้าไปบริเวณพื้นที่ว่างไม่มีใครยืนอยู่ที่ขอบสนาม...เจ้าตัวจงใจทำลูกออกอย่างนั้นเหรอ

 

 

ปั๊ก!!!

 

 

เพียงแค่ชั่วพริบตาร่างอีกร่างที่วิ่งขนาบข้างคอยรอรับลูกจากคู่ของตัวเอง ก็เคลื่อนย้ายร่างกายสูงใหญ่กระโดดมารับลูกยางที่กำลังจะลอยออกนอกเส้นไป แขนแกร่งประคองด้ามยาวของไม้ในมือก่อนใช้แรงที่มีตวัดช้อนลูกกลมๆที่ทุกคนต่างวิ่งตามไว้ได้ก่อนมันจะปลิวออกนอกสนามไป เวลาเพียงชั่วเดียวที่คังแดเนียลกระโดดมารับลูกก็สามารถดึงนักกีฬากองกลางที่วิ่งพล่านทั่วสนามให้โฟกัสมาที่ตนและเลือกที่วิ่งมาหาเจ้าตัวได้ เท่านี้ก็เพียงพอให้ซองอูที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วได้ขยับไปอยู่ในตำแหน่งที่เขาสามารถจะขว้างลูกจากจุดนี้ไปให้เจ้าตัวทำประตูแล้ว

 

 

ปั้ก!! 

 

 

ก่อนที่กองกลางจะวิ่งมาถึงแดเนียลที่ขอบสนามเจ้าตัวก็ขว้างลูกยางในด้ามตระกร้อไปหาอีกคนที่ประจำตำแหน่งรออยู่อีกฟากของสนาม

 

 

ลูกยางสีส้มดิ่งขึ้นสูงจนทุกคนคาดว่ามันจะลอยลิ่วออกนอกสนามแน่ๆในคราวนี้...แต่องซองอูคงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น 

 

 

 

ปั๊ก!!!

 

 

 

ทันทีที่ลูกยางลอยลิ่วมาเกือบถึงขอบสนามอีกฝั่งองซองอูก็วิ่งสวนเข้าชาร์ตลูกเสียก่อน ไม้ตะกร้อด้ามยาวเกี่ยวตวัดรับลูกยางสีส้มไว้ก่อนจะส่งมันมุ่งไปที่โกลว์ประตูปราศจากคนคอยกีดกันเพราะทุกคนมุ่งไปอีกฝั่งแล้วตอนที่คังแดเนียลรับลูกไว้ เหลือแค่ผู้รักษาประตู กับกองหลังที่รอตั้งรับ ถึงกองหลังทุกคนจะมีรูปร่างสูงใหญ่ แต่ก็ไม่ทำให้ซองอูลังเลที่จะเขวี้ยงลูกนี้ออกไปเลยสักนิด ...

 

 

พลั่ก!!! 

 

 

 

ปรี้ดดดด!!!

 

 

 

 

ฝ่ายบุกทำแต้มแรกได้ภายใน 3 นาทีแรก

 

 

 

 

 

 

ปิ้ด! ปรี้ดดดดด.

 

 

" หู้ยยย. หายใจไม่ทั่วท้องเลยอะ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าพวกรุ่นพี่ที่ดูคุณชายกับขนาดนั้นจะเก่งกีฬากันขนาดนี้ "   ทันทีที่สัญญาณนกหวีดดังบอกเวลาจบการคัดเลือกทั้งหมด แดฮวีที่นั่งอยู่ริมสนามเพื่อมาดูพี่รหัสของตัวเองคัดตัวก็ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ตอนที่ดูควานลินกับซอนโฮเล่นก็ตื่นเต้นมากแล้วนะไม่เคยคิดมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีเพื่อนเก่งขนาดนี้ พอมาเจอรุ่นพี่ตัวเองอีก แดฮวีหมดคำจะพูด ผอมแห้งแรงน้อยแบบเขานี่ทำอะไรแบบนี้ไม่ได้แน่ๆ

 

 

" พี่ซองอูวิ่งไวมากอ่ะ พี่แดเนียลก็ขว้างได้อย่างไกลแถมยังแม่นอีกต่างหาก เริ่มไม่อยากจะแข่งด้วยแล้วดิ " ซอนโฮเองก็นั่งดูการคัดตัวอยู่ข้างๆแดฮวีเหมือนกัน ถึงการแข่งขันจบแต่ก็ยังไม่มีใครเดินออกจากสนามสักคน เพราะที่บอร์ดประกาศก่อนหน้านี้บอกไว้ว่าทันทีที่ทีมสีแดงจากโซนA คัดตัวเสร็จ จะมีตัวแทนจากออกมาประกาศแรงค์กิ้งแต่ละสีที่สนามเป็นที่แรก ก่อนจะทยอยเอาขึ้นบอร์ดโรงเรียนในวันพรุ่งนี้ ถึงพรุ่งนี้ยังไงก็รู้แต่รอฟังตอนนี้มันตื่นเต้นกว่าเป็นไหนๆ 

 

" แต่พวกนายทุกคนเก่งมากเลยอะ อยู่ท๊อป1ถึว4 กันหมดเลย ในกลุ่มพวกเราคงมีแต่ฉันเนี่ยแหละที่เล่นกีฬาไม่เป็น " ควานลินพึ่งเข้ามาทีหลังก็ขึ้นเป็นอันดับซอนโฮเองก็ลำดับติดๆกัน จินยองกับจัสตินเองก็ด้วย

 

" แรงค์กิ้งมันยังไม่เรียบร้อยฉันอาจจะไม่ได้อยู่ลำแรกแล้วก็ได้นะ "

 

 

" ถ้าควานหลินตกฉันก็รั้งท้ายแล้ว " 

 

 

" จัสตินคงไม่เสียใจหรอก ถ้าโดนพวกรุ่นพี่แซงอะ ฉันไม่เห็นนายมาดูสีไหนคัดตัวเลยนอกจากสีแดง...ฉันรู้หรอกนะจัสติน " แดฮวีเหล่ตามองเพื่อนสนิทที่มักจะหายไปไหนคนเดียวอยู่เสมอ คงเพราะจัสตินเป็นคนเดียวที่อยู่โซนBเลยทำให้พวกเราไม่ค่อยได้เจอกัน แต่พวกเราทุกคนก็สนิทกันดี...ในความคิดของแดฮวีล่ะนะ 

 

 

" เด็กโซนA มันจะได้รับความคาดหวังอยู่แล้วนี่ ฉันก็เชื่อว่าโซนA ต้องเก่งแน่ๆแล้วก็ไม่ผิดหวังจริงๆ เริ่มกลัวแล้วเหมือนกัน คนพวกนั้นเป็นพี่เราแค่ปีสองปีจริงๆเหรอ " 

 

 

" เออ บอกตามตรงเวลาคุยกับพี่ซองอูฉันก็ยังเขินๆอยู่เลย รู้สึกว่าเรามันคนธรรมดามากอะ พี่แดนเองก็ด้วย รู้สึกกลัวๆอะ แต่ไม่ได้กลัวแบบนั้นนะไม่รู้สิบอกไม่ถูกเลย "

 

 

" นายโชคดีจังนะ ที่ได้คนพวกนั้นเป็นพี่รหัสน่ะ " 

 

 

" ช่ายยยยยย พวกพี่เขาดีมากเลยนะ ดูสุภาพแต่ก็ไม่ดูเนิร์ดๆเด๋อๆเลย คอยช่วยฉันตลอดด้วย"

 

 

" ฉันก็รู้สึกถึงความพิเศษพวกนั้นเหมือนกัน ช่วงนี้เจอพี่จีฮุนบ่อยๆแต่ก็ยังไม่ชินเลย "

 

 

" จินยองคิดไรกับพี่จีฮุนป่าวอะถึงไม่ชิน "

 

 

" แดฮวี!!! " จินยองถลึงตาใส่เพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆใบหน้าเล็กๆขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด ก็มีพี่รหัสดีขนาดนี้ถ้าเขาจะชื่นชมมันจะแปลกอะไรล่ะ 

 

 

" ล้อเล่นน่าาา... เป็นฉันฉันก็ชอบพี่จีฮุนนะ พี่จีฮุนดูเพอร์เฟคมากเลยแต่ก็ไม่ถือตัวสักนิด จริงๆก็ผิดคาดนิดหน่อยนึกว่าพวกที่อยู่โซนAเขาจะดูหยิ่งๆกว่านี้ซะอีก "

 

 

 

 

" เหมือนมีใครพูดถึงฉันรึเปล่า " 

 

 

" อ่ะพี่จีฮุน...จินยองกำลังคิดถึงพี่อยู่พอดีเลยครับ "

 

 

" แดฮวี!! พูดถึงไม่ใช่คิดถึง !!"  

 

 

ระหว่างที่เด็กๆแคสCกำลังพูดถึงพวกรุ่นพี่ของตัวเอง ตอนนี้พวกนักกีฬาทั้งหมดได้ย้ายร่างกายที่โชกไปด้วยเหงื่อขึ้นมาจากสนามแล้ว เพียงแค่ก้าวเท้าเดินเข้ามา ทุกสายตาในสนามก็จับจ้องลงมาที่พวกเขาก่อนจะตามด้วยเสียงซุบซิบดังเป็นแบคกราวด์อยู่เบาๆ ไม่ว่าจะพูดถึงพวกเขาว่าอะไรก็ไม่มีใครสนใจหรอก ทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการจับจองที่นั่งและเริ่มถอดอุปกรณ์กันกระแทกทั้งหมดออกจากร่างกายที่ละชิ้น แสตนเชียร์บริเวณที่เคยมีแต่พวกรุ่นน้องของพวกเขานั่งโดดๆอยู่กลุ่มเดียว ตอนนี้กลับแออัดไปด้วยนักกีฬาทีมสีแดงพัคจีฮุนเดินมาหยุดที่กลุ่มน้องรหัสของตัวเอง ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ ก็เลือกนั่งใกล้ๆกันแต่สูงขึ้นไปอีก1ขั้นของแสตน ผู้คนที่นั่งชมมาตั้งแต่ต้นก็ยังไม่มีใครลุกออกไปไหนทุกคนยังคงรอฟังลำดับนักกีฬาที่กำลังจะประกาศในอีกไม่นานต่อจากนี้ 

 

 

 

" พูดถึงพี่อยู่เหรอ ? " 

 

 

" อ่า...ก็พูดว่าพี่จีฮุนเล่นเก่งมากเลยครับ เอาจริงๆก็คาดไม่ถึงว่าพี่จะเก่งขนาดนี้" จินยองรีบตอบกลับรุ่นพี่ของตัวเองไป พี่จีฮุนในชุดกีฬาที่มีแต่เหงื่อเนี่ยดูดีจังเลยนะ แล้วมีวันไหนที่พี่เขาดูไม่ดีบ้างล่ะเนี่ย...

 

 

" พี่ก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก"

 

 

" นั่งก่อนมั้ยครับ " เป็นไลควานลินที่ทำท่าจะเขยิบให้จีฮุนเข้าไปนั่งข้างๆจินยองแทนที่ตัวเองที่นั่งติดจินยองและอยู่ริมสุด 

 

 

" ไม่ต้องเขยิบหรอกตัวฉันมีแต่เหงื่อ ขอนั่งตรงริมเนี่ยแหละ เดี๋ยวพวกนายจะได้กลิ่นเอา"  จีฮุนเลือกที่จะนั่งลงที่ว่างข้างๆควานลินก่อนจะวางหมวกกันน็อกสีดำลงข้างๆตัวแล้วเริ่มปลดสนับตามด้วยแขนสนับขาและหัวไหล่ออกทีละชิ้น 

 

 

" พี่ซองอูเขาไปไหนเหรอครับ "

 

 

" เอาแต่ถามหาซองอูอยู่เรื่อย...ฉันเริ่มจะคิดแล้วนะ นี่แอบชอบเพื่อนฉันรึเปล่า " จีฮุนเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนข้างๆหลังจากที่ตอบคำถามไป ช่วงนี้เขากับควานลินเองก็ได้คุยกันบ่อยขึ้นความรู้สึกที่เป็นลบกับเด็กคนนี้ก็น้อยลง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกบวกขึ้นอะไรขนาดนั้นหรอกนะ 

 

 

" ชอบครับ "

 

 

"..."

 

 

" พี่ซองอูก็ทั้งเก่ง ทั้งใจดี ใครจะไม่ชอบล่ะครับ "

 

 

" อ่อเหรอ "

 

 

" ผมเองก็ชอบพี่จีฮุนเหมือนกัน " เด็กคนนี้...จะเอายังไงกับเขากันฮะ พูดออกมาได้เต็มปากเต็มคำได้ยังไงกัน ถึงจะไม่ใช่ความหมายแบบนั้นก็เถอะแต่จะพูดตรงไปถึงไหนนะ

 

 

" แล้ว... แล้วเรื่องที่อยากรู้ ถึงไหนแล้ว " 

 

 

" เรื่องไหนครับ ? "

 

 

" ก็เรื่องโรงเรียนเราไง รู้อะไรบ้างแล้วล่ะ "

 

 

" พี่อยากให้ผมตามหาเรื่องนี้แล้วเหรอครับ " ไลควานลินหันกลับมามองคนที่เคยแสดงทีท่าต่อต้านเขาซะเต็มที่ในตอนแรกที่ตอนนี้กลับกำลังนั่งถามความคืบหน้าของเรื่องราวจากเขา 

 

 

" ป่าว...แต่ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกัน  ถ้านายรู้อะไรเมื่อไหร่ แค่อย่าพึ่งป่าวประกาศให้คนอื่นๆรู้ก็พอแล้ว  ฮันชอนสงบสุขมานานแม้ว่าอาจจะมีเรื่องอะไรนอนรอเวลาอยู่  ฉันไม่อยากให้เกิดความวุ่นวายขึ้นที่นี้ "  

 

จีฮุนตอบกลับคนตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงหน้าที่หลายคนมักมองเห็นความสดใสจากรอยยิ้มตอนนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนละคน จีฮุนไม่รู้ว่านักเรียนคนอื่นๆที่นี้คิดยังไงกับโรงเรียน แต่เขาเชื่อว่าผู้คนส่วนใหญ่ศรัทธาในความเป็นฮันชอนอยู่ไม่มากก็น้อย ลูกผู้ดีเศรษฐีที่มีทางเลือกมากมายให้ไปแต่ยังเลือกมาศึกษาที่นี้ ทุกคนมีความคาดหวังกับที่แห่งนี้อยู่และเขาก็มีหน้าที่คอยดูแลไม่ให้มีอะไรมาสั่นคลอนความเชื่อที่มีต่อที่นี่

 

 

" ผมไม่รู้ว่าพี่คิดว่าผมจะมาทำอะไรที่นี้ "

 

" แต่พี่มั่นใจได้เลยครับ... ผมไม่ได้จะมาทำลายที่นี้ "

 

" เพียงแค่สิ่งที่ผมต้องตามหาตั้งแต่จำความได้มันดันบังเอิญมาเกี่ยวข้องกับที่นี้ได้ยังไงก็ไม่รู้ "

 

" พี่มีสิ่งที่พี่ต้องปกป้อง ผมก็มีเหมือนกัน "

 

" สบายใจเถอะครับ ผมแค่มาตามหาของสำคัญของผม ถ้าผมพบมันแล้วผมก็จะไป "

 

 

 

" ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับที่นี้ มันจะไม่ได้มาจากผมแน่นอน " 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Your Mine

 

 

 

 

 

 

 

 

" สวัสดีครับ ผมคิมดงฮัน เป็นตัวแทนจากชมรมกีฬาฮันชอนที่ดูแลการจัดการแข่งขันกีฬาภายในครั้งนี้ร่วมกับสภานักเรียน "

 

 

เสียงเครื่องขยายเสียงดังมาจากรอบสนามที่เคยมีการคัดตัวนักกีฬาดังขึ้นเรียกความสนใจทุกคนที่รอคอยอยู่ให้จับจ้องไปที่ตัวแทนผู้จะมาประกาศผลการแข่งให้ทุกคนรู้

 

 

'"ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่ทุกคนในที่นี้รอคอยแล้วนะครับ "

 

 

" ลำดับแรงค์กิ้งของนักกีฬาทุกสีได้ข้อมูลที่สมบูรณ์และเป็นทางการแล้วครับ "

 

 

" ผมจะประกาศจากลำดับ 11 ขึ้นมาจนถึงลำดับที่ 1 นะครับ โดยทุกคนสามารถดูผลลำดับได้เองหลังจากนี้ที่บอร์ดประชาสัมพันธ์ทุกบอร์ดของโรงเรียนในวันพรุ่งนี้ครับ "

 

 

 

 

" อย่าลืมที่พูดนะครับ " 

 

 

" มีเรื่องที่อยากรู้จากฉันขนาดนั้นเลยรึไง " คังแดเนียล แกะอุปกรณ์กันกระแทกที่ติดอยู่ตามตัววางไว้บนที่ว่างข้างๆที่มีซองอูนั่งอยู่ติดๆกัน ชิ้นส่วนอุปกรณ์แต่ละชิ้นถูกวางแม่ะไว้ได้ไม่นานซองอูก็จัดการเก็บมันจัดใส่ลงกระเป๋ากีฬาสีเข้มของเขาเเล้ว ทั้งๆที่ยังไม่ถอดของตัวเองออกเลยแท้ๆ ...ถ้าถามว่าองซองอูทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีขนาดไหน ดูจากทุกการกระทำที่เขามักได้รับจากเจ้าตัวก็คงต้องบอกว่าดีมาก...ไม่ว่าเมื่อวานเขาจะทำเรื่องอะไรให้อีกคนรู้สึกแย่แค่ไหน แต่วันต่อมาเขาก็จะเห็นเจ้าตัวมาเดินอยู่ข้างๆเขาตลอด  องซองอูไม่เคยหายไปจากข้างกายคังแดเนียลเลยสักครั้ง...ไม่ว่าระหว่างเราจะเป็นยังไง ซองอูก็จะอยู่ในที่ที่เขามองเห็นเสมอ แค่นั้นมันเพียงพอแล้ว...

 

 

" ครับ ทุกเรื่องเลย "  เจ้าตัวยังก้มหน้าก้มตาเก็บของทุกอย่างของเขาใส่กระเป๋าให้เข้าที่ก่อนจะหยิบไม้ตะกร้อด้ามยาวใส่ลงไปเป็นสิ่งสุดท้ายแล้วรูดซิปปิดกระเป๋าวางไว้ที่พื้นอย่างเดิม 

 

 

" ไหน อยากรู้อะไรลองพูดมาก่อน " แดเนียลเอื้อมมือไปจับเข้าที่เรียวแขนเล็กกว่าของตัวเองที่เล็กจนมือของเขากำรอบได้มาวางไว้บนหน้าตักของตนก่อนจะเริ่มแกะสนับบนหัวไหล่ออกเป็นชิ้นแรก แขนขาเล็กไปหมดแบบนี้เอาแรงที่ไหนมาเล่นกีฬากัน ผอมลงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นี่ถ้าเขาเผลอออกแรงกำข้อมือนี้แรงๆ มันจะบอบช้ำมั๊ยนะ.

 

 

" เดี๋ยวผมถอดเองครับ " ซองอูพยายามจะชักแขนตัวเองกลับแต่อีกคนก็ยึดข้อมือเขาไว้แน่น ถึงช่วงหลังๆความตึงระหว่างเขากับคังแดเนียลจะลดลงไปเยอะจากตอนที่ขึ้นม.ปลายมาใหม่ๆก็เถอะ แต่ก็นะก็ยังไม่ชินอยู่ดี ถึงปกติคุณแดนจะไม่ได้คุยอะไรกับเขามากมายจากเท่าที่จำได้ แต่เขาก็พอใจที่ยังได้อยู่ใกล้ๆแบบนี้โดยไม่เคยโดนเอ่ยปากไล่ก็พอแล้ว

 

 

" จะถามมั๊ยก่อนฉันจะเปลี่ยนใจ "  แดเนียลจับมืออีกข้างของซองอูที่จะเข้ามาแกะสนับที่เขากำลังบรรจงถอดให้อยู่ออกเบาก่อนจะเป็นคนจัดการมันต่อเอง 

 

 

" ตอนนั้น...ที่เล่นซ่อนหากันตอนประถมน่ะครับ "

 

 

" อื้ม...ทำไม " แดเนียลชะงักมือไปเล็กน้อย แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเลื่อนมือมาถอดอุปกรณ์ชิ้นต่อไปบนแขนเล็กๆในมือของตัวเอง

 

 

" เริ่มโกรธผมตั้งแต่ตอนนั้นรึเปล่า " 

 

 

" นายคิดว่าฉันโกรธนาย มาตลอด? " 

 

 

" ก็มันนึกไม่ออกแล้วนี่ มันจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะครับ " ซองอูถอนหายใจแล้วเบื้อนหน้าหนีสายตาของคังแดเนียลที่กำลังจ้องมองมาที่เขา เขาจำได้ดีว่าหลังจากนั้นอีกคนก็เปลี่ยนไป พึ่งจะมายอมคุยกับเขาตอนที่เข้าเรียนม.ต้นด้วยกันแล้วฮยอนบินอยู่คนละห้อง แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะวัยที่เปลี่ยนไปเเละปล่อยความรู้สึกให้ผ่านมานานจนตอนนี้มันก็ไม่สามรถกลับไปเป็นแบบตอนเด็กๆได้แล้ว

 

 

" รอฟังประกาศลำดับก่อนดีกว่า ไม่แน่นายอาจจะไม่ได้คำตอบก็ได้ " 

 

 

 

 

 

" เริ่มจาก ลำดับที่11 "

 

 

 

 

"  คิม ซังกยุน!! จากทีมสีเหลืองครับ!!! "

 

 

 

 

" เฮ้ย พี่ซังกยุนเขาอยู่ลำดับที่ 5 ไม่ใช่อ่อ "

 

 

" ตลกน่า คนที่ได้ที่5 หล่นลงมา6ลำดับ หมายความว่าสีแดงเข้าแรงค์กิ้ง6คนเลยเหรอเกิดครึ่งของแรงค์เลยนะ "

 

 

" แต่พี่ซังกยุนเป็นนักกีฬาโรงเรียนนะ จะเป็นไปได้ไง "

 

 

แค่ประกาศลำดับแรกออกมาเสียงฮือฮาในสนามก็ดังกระหึ่ม เมื่อนักกีฬาของโรงเรียนที่เป็นตัวเต็งมาตั้งแต่ไหนแต่ไรกลับหล่นมาอยู่ลำดับรั้งท้ายเสียได้

 

ระหว่างที่ทุกคนรอฟังประกาศผล ด้านข้างสนามก็มีนักเรียนอีกกลุ่มกำลังตั้งโต๊ะอะไรสักอย่างเงียบๆ คงเป็นพวกคนจากเฮ้าส์ที่ทำคาสิโนมาตั้งโต๊ะบริการถึงที่ ในเวลาที่ทุกคนสับสนแบบนี้เม็ดเงินคงพุ่งสูงเลยทีเดียวน้ำขึ้นต้องรีบตักนะครับ 

 

 

 

 

 

"และลำดับที่ 10  จัสติน   จากทีมสีเหลือง!! "

 

 

 

 

 

"เฮ้ย!! จัสติน นายอยู่อันดับ4 นี่ หล่นลงมาถึงขนาดนี้เป็นไปได้ไงกัน !!" แดฮวีหันไปหาเพื่อนตัวเองแรงจนถ้าแรงกว่านี้อีกสักนิดคอคงหัก คนที่ตอนแรกลำดับอยู่ในท๊อป5 หล่นมาขนาดนี้เลยเนี่ยนะ 

 

 

" มันไม่หล่นมาจนหลุดลำดับไปก็ดีแล้ว ฉันหล่นมาอยู่นี่แปลว่ามีคนโซนA ได้เข้าท๊อปไฟว์ไปแล้ว2คน ขึ้นมาอยู่ในลำดับแล้ว6คนชัวร์ๆ "

 

 

" ดูจากฟอร์มแล้วก็ไม่ค่อยแปลกใจหรอก ยอมรับจริงๆว่าสู้ไม่ได้ครับ "

 

" ซอนโฮก็เวอร์ไปนะ นายเก่งจะตายพวกพี่อาจจะแซงนายไม่ได้ก็ได้นะ "

 

" พนันเลยครับพี่จีฮุน พี่เองก็ลำดับสูงกว่าผมแน่นอน "

 

 

 

 

 

" ต่อไปเป็นลำดับที่ 9 นะครับ "

 

 

" ลำดับที่ 9 นักกีฬาจากทีมสีแดง... "

 

 

" คิมซามูเอลครับ!!!"

 

 

 

 

 

" ว้าว! สีแดงเริ่มโผล่มาในลำดับแล้วอ่ะ คนนี้เหมือนจะอยู่แคสC ด้วย  "

 

 

"แดฮวีรู้จักด้วยเหรอ "

 

 

 

" ไม่รู้เหมือนกันอะจัสติน 55555555555555 เหมือนจะได้ยินว่าสีแดงมีแคส C คนนึงอะ ตอนมองลงไปในสนามก็เห็นคนนึงที่น่าจะเป็นรุ่นเราด้วย "

 

 

" ซามูเอลเขาก็นั่งอยู่ข้างหลังเรานั่นล่ะแดฮวี "

 

 

" อะไรนะครับพี่จีฮุน o.o "  แดฮวีหันควับไปด้านหลังตัวเองก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมอง กลุ่มนักกีฬาทีมสีแดงที่นั่งอยู่ด้านบนตรงกับตัวเอง เด็กผู้ชายหน้าฝรั่งๆคนนึงที่นั่งอยู่ข้างๆพี่ฮยอนบินกำลังมองมาที่เขา แถมยังส่งยิ้มให้อีกด้วย... ตายล่ะ นี่เขาจะได้ยินที่เราพูดมั้ยนะ 

 

 

 

" Hi "

 

 

 

" อ่า...หวัดดี เมื่อกี้แค่พูดถึงเฉยๆนะ ไม่ได้พูดอะไรไม่ดีหรอกนะ " แดฮวียกมือทักทายกลับก่อนจะฉีกยิ้มแห้งๆส่งกลับไปเพราะกลัวอีกคนจะคิดว่าเขานินทาเจ้าตัวเสียๆหายๆ

 

 

 

" เรายังไม่ได้ว่าอะไรนายเลย " เด็กฝรั่งคนนั้นหัวเราะกลับมาเฉย... แต่ก็ดีแล้วล่ะนะลืมไปเลยว่าพวกนักกีฬาสีแดงเขานั่งอยู่ข้างหลังนี่เอง ถึงว่ารู้สึกเหมือนโดนคนในสนามมองมาทางนี้สักพักแล้ว 

 

 

 

" อ่า...สู้ๆนะ " เป็นประโยคจบบทสนทนาที่สิ้นคิดที่สุดในชีวิตที่คนช่างพูดอย่างเขาพูดออกมาเลยจริงๆ 

 

 

 

 

 

" ส่วนต่อไปเป็นลำดับที่ 8 "

 

 

" เป็นนักเรียนแคส C อีกแล้วนะครับ "

 

 

 

 

 

" แคสC นอกจากผมที่ยังเหลือมีใครบ้างนะ " ซามูเอลหันไปถามรุ่นพี่ตัวสูงที่นั่งอยู่ข้างตน รุ่นพี่ของเขาเคยบอกว่าดูเหมือนปีนี้มีนักกีฬาแคส C เยอะกว่าปีก่อนๆ

 

 

" ก็พวกแถวข้างล่างนายทั้งหมดนั้นแหละ " ฮยอนบินพยักหน้าไปทางพวกน้องรหัสของตัวเองที่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน 

 

 

 

"อ่อ...กลุ่มนี้เอง เขาดูสนิทกับพี่จีฮุนนะครับ "

 

 

 

" พวกนี้ส่วนใหญ่น้องรหัสพวกฉันหมดเลย หัวทองๆคนนั้นชื่อจัสตินเป็นคนที่ได้ลำดับ10 ส่วนข้างๆจีฮุนนั่นเด็กที่เข้ากลางคันชื่อความลิน เป็นน้องรหัสไอ้แดนมันด้วย "

 

 

" เด็กที่ว่าอยู่โซนD ทั้งๆที่เข้ากลางคัน แล้วก็เป็นที่ 1 ของแรงค์อยู่น่ะเหรอครับ "

 

 

" อื้ม แต่เท่าที่เจอก็โอเคนะ.... ถัดมานั่นน้องรหัสจีฮุนชื่อจินยอง ข้างๆจินยองชื่อซอนโฮอยู่อันดับ2ตอนนี้ แล้วก็เป็นน้องฉันเอง ส่วนคนที่นายทักเมื่อกี้ชื่อแดฮวี "

 

 

"อ่า..ครับ"

 

 

 

 

 

"และลำดับที่ 8 ก็คือ.... นักกีฬาจากทีมสีม่วง แบจินยองครับ!!!"

 

 

 

 

 

" อ่า ตกมาไกลชะมัด " จินยองส่ายหัวอย่างอดเสียดายไม่ได้ แต่ก็ช่างเถอะยังไงก็ยังอยู่ในแรงค์ล่ะนะ

 

 

" ไม่เป็นไรหรอกจินยองเราเก่งแล้วนะ " จีฮุนชะเง้อหน้าไปหาน้องรหัสตัวเองผ่านเด็กตัวสูงแว่นดำแล้วส่งยิ้มให้เล็กน้อย เด็กแคสC เข้าแรงค์มาได้ขนาดนี้ก็สุดยอดมากแล้ว 

 

 

"อ่าครับพี่จีฮุน "

 

 

 

 

 

" ลำดับต่อไป ก็ยังเป็นนักเรียนของแคสC นะครับ ปีนี้รุ่นน้องของพวกเราอยู่ในลำดับท๊อปกันเยอะเลยทีเดียว "

 

 

 

 

 

" ควานลินลำดับสูงกว่าฉัน งั้นก็เหลือแต่ฉันแล้วล่ะ "  ยูซอนโฮพูดออกมาทันทีเมื่อรู้ว่าลำดับต่อไปเป็นนักเรียนแคสC ก็เหลือแคสC แค่สองคนยังไงก็รู้อยู่แล้วล่ะน่า

 

 

 

 

" ลำดับที่ 7 นักกีฬาจากทีมสีเขียว...ยูซอนโฮครับ !!!"  

 

 

 

 

และก็เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ

 

 

 

 

"มาที่ลำดับต่อไปนะครับ... ว้าว...เป็นคนที่พวกคุณคาดไม่ถึงกันเลยทีเดียว"

 

 

 

 

 

" พี่ดงโฮ...ไม่สิซองอูรึเปล่า " ควอนฮยอนบินเริ่มคาดเดาคนที่จะอยู่ในลำดับต่อไป..คนที่คาดไม่ถึงต้องเป็นคนที่ทุกคนรู้จักไม่ก็คนที่พึ่งลงแข่งแน่ๆ ...หรือควานลินจะลำดับตกลงมานะ 

 

 

 

 

"ลำดับที่6 นักกีฬาจากทีมสีแดง...."

 

 

" ฮวังมินฮยอน!! ท่านผู้นำของฮันชอนเองครับ!!" 

 

 

 

 

 

"OH MY GOD..." 

 

 

" ถ้าพี่มินฮยอนออกมาลำดับนี้นี่ก็เดาที่เหลืออกเลย " ควอนฮยอนบินหลุดโพลแล้วแน่นอนครับขนาดพี่มินฮยอนยังไม่ถึงท๊อปไฟว์แบบนี้ ลำดับปีนี้พลิกตั้งแต่ประกาศผลรอบแรกจนถึงตอนนี้เลยจริงๆ นักกีฬาตัวจริงที่มักครองลำดับท๊อปเสมอตกลงไปกันหมด ซังกยุนเคยเป็นท๊อปไฟว์ที่อยู่แคสC คนเดียวเมื่อปีที่แล้วก็ตกไปรั้งท้าย ลำดับข้างบนส่วนใหญ่ก็เป็นพวกรุ่นน้องหมด น่าตกใจจริงๆ

 

 

" ไม่เสียใจที่ลำดับตกจาก 2 มา 7 เลยครับ...ถ้าคนที่ได้ลำดับ 6 คือรุ่นพี่เขา" ยูซอนโฮหันไปมองรุ่นพี่ที่ลำดับสูงกว่าตัวเองหนึ่งลำดับที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล รุ่นพี่เขายังคุยอะไรสักอย่างกับพี่ดงโฮที่เป็นประธานนักเรียนโดยไม่ได้สนใจเรื่องลำดับสักเท่าไหร่ เพียงแค่หันมาส่งยิ้มให้เพื่อนในทีมที่หันไปมองเท่านั้นแล้วเจ้าตัวก็หันกลับไปคุยกันต่อ 

 

 

 

 

" แหม...ลำดับแถวๆนี้มีแต่ชื่อที่ได้ยินแล้วตกใจนะครับ..."

 

 

" และลำดับต่อไป...ก็เป็นนักกีฬาที่มีตำแหน่งสูงพอๆกับนักกีฬาลำดับที่ 6 เลยครับ "

 

 

 

" ลำดับที่ 5... นักกีฬาจากทีมสีแดง   ท่านประธานนักเรียนของเรา คังดงโฮครับ!! " 

 

 

 

 

" ฉันไม่อยากลุ้นต่อแล้วอะ ใจจะวายแล้ว " แดฮวีเผลอเอามือกุมหน้าอกอย่าไม่ได้ตั้งใจ ชื่อนักกีฬาที่ติดๆกันออกมาตอนนี้มีแต่คนที่น่าตกใจทั้งนั้น จากที่ได้ยินพี่ฮยอนบินพูดเมื่อกี้เขาเองก็คิดเหมือนกัน คนที่จะโผล่มาหลังจากนี้มีแต่คนที่พอคาดเดาได้แล้ว แต่ใครจะมาก่อนมาหลังนี่ก็เดาไม่ออกแหะ

 

 

 

" ตอนนี้ลำดับประกาศมาจนถึงท็อปไฟว์แล้วนะครับ ใช้เวลานานพอสมควรแต่ผมเชื่อว่าทุกคนยังไม่รีบกลับเฮ้าส์กันหรอก"

 

 

" ลำดับต่อไป ลำดับที่4...."

 

 

" ยังคงเป็นนักกีฬาที่พึ่งคัดเลือกไปในวันนี้เมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่แล้วนะครับ"

 

 

 

 

" ลำดับที่ 4 ...พัดจีฮุน!!! นักกีฬาจากทีมสีแดงครับ "

 

 

 

 

 

" หว่า ฉันแพ้นายซะแล้วสิ " 

 

 

" แพ้อะไรกับครับ นี่แค่ลำดับก่อนแข่งขันเอง ถ้าแข่งกันจริงๆผมคงไม่กล้าวิ่งใส่ลูกที่พี่แดเนียลขว้างแบบพี่หรอก " เด็กตัวสูงหันมาพูดกับรุ่นพี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ คนที่ตัวเล็กกว่าเขามากโขแต่กลับวิ่งใส่ลูกที่คนตัวสูงใหญ่กว่าเขาขว้างอย่างไม่กลัวอะไร แล้วยังรับได้อีกต่างหาก 

 

 

" เห็นอย่างนี้ฉันแรงเยอะนะ...แต่คงวิ่งไม่ทันพวกขายาวๆแบบพวกนายหรอก " 

 

 

 

 

"ต่อไปเข้า Top Three  ของลำดับแล้วนะครับ "

 

 

" ตอนนี้ที่ 1 ยังคงเป็นนักกีฬาจากทีมสีเขียว ไลควานลินอยู่ แต่ไม่รู้พอประกาศเสร็จทั้ง3ลำดับแล้วผลจะเหมือนเดิมมั้ยนะครับ "

 

 

 

 

 

" ควานลินเก่งมากเลยอะ ลำดับสูงจริงๆ " จัสตินหันไปมองเพื่อนใหม่ที่ตัวเองพึ่งรู้จักได้ไม่นาน เท่าที่เห็นฟอร์มการเล่นก็ต้องยอมรับว่าเจ้าตัวโดดเด่นจริงๆ ความสูงเก้งก้างนั่นไม่ได้เป็นปัญหาในการเคลื่อนไหวของความหลินเลยสักนิด 

 

 

" ไม่ขนาดนั้นหรอกฉันอาจจะออกมาลำดับ 3 เลยก็ได้ " 

 

 

 

 

" และลำดับที่ 3 ขอไม่บอกใบ้แล้วนะครับ "

 

 

 

" ลำดับที่ 3 ... คือ... คังแดเนียล!! นักกีฬาจากทีมสีแดงครับ !!! " 

 

 

 

 

บ้าน่า! พี่แดนเหรอ ขว้างแรงขว้างแม่นแถมยังวิ่งไวขนาดนั้นอ่ะนะ " วันนี้แดฮวีจะต้องตกใจไปอีกกี่รอบนะ ลำดับนักกีฬาที่นี้น่าตกใจทุกลำดับจริงๆ ใจเต้นแรงไปหมดแล้ว

 

 

" ลำดับต่อไป ถ้าไม่ใช่ควานลินก็รุ่นพี่ซองอูแน่ๆ คนที่ขว้างลูกแรงจนทุกคนหลบหมดมาอยู่ลำดับที่3 อีก 2 ลำดับที่สูงกว่าต้องเป็นคนที่รับลูกพี่แดนได้แล้วก็วิ่งไวกว่า พี่จีฮุนที่วิ่งใส่ลูกพี่แดนก็อยู่ลำดับ 4ไปแล้ว คนที่วิ่งรับลูกพี่แดนได้สบายๆก็มีแต่รุ่นพี่ซองอูนั่นล่ะ "

นี่เป็นประโยคแรกตั้งแต่นั่งมาที่จัสตินพูดได้ยาวสุดๆแล้ว เจ้าตัวก็คงลุ้นไม่แพ้แดฮวี แต่พวกตัวนักกีฬาทีมสีแดงนี่ยังไงนะ ตั้งแต่ท่านผู้นำฮันชอนแล้วไม่มีใครสะทกสะท้านกับลำดับเลย...ความเยือกเย็นจนรู้สึกเข้าไม่ถึงนี่มันอะไรกัน  ตอนที่เขาหันไปมองรุ่นพี่แดเนียลเจ้าตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วก็คุยกับรุ่นพี่ซองอูต่อ...คนพวกนี้น่ากลัวจริงๆ จะเก่งได้ขนาดไหนกันเนี่ย

 

 

 

" ใช่ๆ 2 คนนี้แน่ๆ แต่ใครจะได้ที่ 1 อะ " 

 

 

" ไม่รู้ดิใจจะวายจริงๆแล้ว " เป็นซอนโฮอีกคนที่เผลอเอามือกุมหน้าอกอย่างไม่รู้ตัว ตอนแรกก็เฟลนิดๆที่ลำดับตกไปเยอะขนาดนั้น แต่พอได้ยินชื่อคนที่เหลือแล้ว...นอกจากจะเลิกเฟลแล้วยังรู้สึกดีด้วยซ้ำที่ยังไม่หลุดลำดับไปซะก่อน

 

 

 

 

" มาถึง 2 ลำดับสุดท้ายแล้วนะครับ ผมจะขออนุญาติประกาศพร้อมๆกันเลยนะครับ"

 

 

 

 

" พี่คนประกาศเขาต้องการให้ฉันหัวใจวายรึเปล่าอะ " แดฮวีหันไปบ่นใส่จัสตินมือก็ยังกุมอยู่ที่หน้าอกไม่ปล่อยจนเสื้อแทบยับไปหมด 

 

" ใจเย็นนะแดฮวี นายลุ้นกว่าความลินอีกนะ " ซอนโฮวาดมือผ่านลำคอของแดฮวีไปก่อนวางลงบนบ่าของเพื่อนสนิทแล้วบีบเบาๆ ลุ้นกว่านักกีฬาก็เพื่อนของเขาเนี่ยล่ะ ส่วนควานลินเจ้าตัวก็ยังนั่งเฉยๆแล้วคุยอะไรอยู่กับจินยองกับพี่จีฮุนไม่รู้...สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิดอีกต่างหาก 

 

 

 

 

" 2 ลำดับสุดท้าย...คนนึงคือผู้ที่อยู่ลำดับ ที่1 ของแรงค์กิ้งที่ประกาศไปครั้งแรก"

 

" ส่วนอีกคนต้องเป็นนักกีฬาจากทีมสีแดงอย่างแน่นอนนะครับ "

 

 

" ขอเริ่มประกาศชื่อที่ได้ลำดับที่ 1 เลยนะครับคนที่ผมพูดชื่อก่อน คือคนที่ได้ลำดับที่ 1 นะครับ "

 

 

 

" และนักกีฬาที่ได้อันดับ 1 ของการจัดลำในครั้งนี้ ก็คือ!!! "

 

 

 

 

 

 

" ไล ควานลิน จากทีมสีเขียว !!! ยังรักษาลำดับที่ 1 ไว้ได้นะครับ !!! ถือว่าเป็นนักเรียนใหม่ที่น่าจับตามองจริงๆ  " 

 

 

 

 

 

" ควานลินนนน!!เก่งอะ!!โอ๊ยย!! ที่1 เลยเหรอ ที่1เลยนะ! " แดฮวีจิตใจเตลิดเปิดเปิงไปซะแล้ว เจ้าตัวตื่นเต้นกว่าคนที่ได้ที่1เองซะอีก ก็มันน่าภูมิใจนี่ มีเพื่อนที่เรื่องเรียนก็น่าจะดี กีฬาก็เก่ง หน้าตาก็หล่อเหลาจนไอ้แว่นหนาๆนั่นบังไว้ไม่มิดอีก

 

" ใจเย็นๆนะแดฮวี คนมองหมดแล้ว " ซอนโฮกับจัสตินช่วยกันจับแดฮวีไว้ไม่ให้เจ้าตัวกระโดดโลดเต้นจนตกแสตนไปซะก่อน ส่วนคนที่ได้ที่1ก็ไม่เห็นจะมีอาการดีใจเลยสักแอะ ควานลินเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆให้พวกเขาแล้วก็แอบขำกับท่าทางของแดฮวีนิดหน่อยแค่นั้น 

 

 

" เหลือแค่ที่ 2 แล้วสิ " ควานลินหันกลับไปมองรุ่นพี่ที่ตัวเองรู้จักที่นั่งอยู่ข้างๆกับพี่รหัสของเขา พี่ซองอูดูจะลุ้นกับลำดับเอามากมือสองข้างของเจ้าตัวกำลังกำแน่นและวางเกร็งไว้บนหน้าตัก สายตาก็เอาแต่จ้องลงไปที่คนประกาศทั้งๆที่จ้องไปเขาก็ไม่ประกาศไวขึ้น ส่วนพี่แดเนียลก็เพียงนั่งอยู่ข้างๆ แขนยาวๆของพี่รหัสเขาวางพาดยาวไปกับที่นั่งขั้นบน วาดผ่านไหล่คนที่เอาแต่ตื่นเต้นจนไม่ได้รู้เลยว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆกำลังม้วนพันเส้นผมตัวเองเล่นอย่างเพลินมือ...ไลควานลินไม่เข้าใจความสัมพันธ์งงๆของคนทั้งสองเลยสักนิด บางวันก็ดูราวกับตั้งใจห่างเหินกันไป บางวันก็ดูเหมือนจะลืมตัวแสดงความห่วงใยออกมาผ่านสายตาจนคนรอบข้างเองก็สังเกตเห็น

 

 

 

" และต่อไปเป็นลำดับสุดท้ายแล้วนะครับ "

 

 

 

" ซึ่งนักกีฬาที่เคยติดในแรงค์กิ้งรอบแรกไปแล้วนั่น ในตอนนี้ก็มีชื่ออยู่ในลำดับกันหมดแล้ว "

 

 

 

" แปลว่าลำดับสุดท้ายที่เรากำลังจะประกาศนั้น ต้องเป็นนักกีฬาที่อยู่ทีมสีแดงอย่างแน่นอนครับ " 

 

 

 

 

 

" ทีมเราเหลือใครบ้างนะพี่ "

 

 

" เหลือฉัน พี่มินกิ พี่จงฮยอน กับจินวู " ฮยอนบินตอบคำถามรุ่นน้องของตัวเองกลับไป ตอนแรกก็มั่นใจว่าต้องมีเพื่อนสนิทของเขาติดด้วยแน่ๆ แต่พอมาไล่ดูใหม่ คนอื่นๆที่เหลือในทีมต่างเคยเป็นคนที่ติดลำดับท๊อป 11ในปีก่อนมาแล้วทั้งนั้น เริ่มลังเลแล้วสิ...พี่มินกิเป็นตัวทำคะแนนของทีมในปีที่แล้ว ฝีเท้าไวไม่แพ้กันแล้วยังหลบหลีกเก่งอีกต่างหาก จินวูเองก็เป็นกองกลางมาก่อนวิ่งได้ทั่วสนามแล้วก็ขว้างได้ไกลเอามากๆ ถึงลูกที่ขว้างจะไม่แรงเท่าแดน แต่ก็มีความแม่นไม่เป็นรองใคร ส่วนพี่จงฮยอนเป็นกองหลังที่เหนี่ยวที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น ถ้ารวมกองหลังกับพี่มินฮยอน พี่ดงโฮ เขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าใครจะสามารถบุกทำประตูได้จากกองหลังทีมนี้...

 

 

" ผมเดาไม่ออกแล้วอะ แต่ผมเชียร์พี่ซองอูนะ " รู้สึกลุ้นกว่าตอนรอฟังว่าตัวเองจะติดลำดับมั้ยซะอีก สำหรับเขาไม่ได้สงสัยในความสามารถของลำดับไหนเลยแม้แต่ลำดับที่1...เด็กผู้ชายที่เรียนชั้นเดียวกับเขา ไลควานลิน ในสายตาของซามูเอลไล ควานลินดูโดดเด่นเกินกว่าจะเป็นเด็กโซน D และเขาเชื่อว่าใครๆก็คิดเช่นนั้น จากที่เขาเห็นฝีมือ เขายอมรับว่าเจ้าตัวเก่งจริงๆ...แล้วใครล่ะ ที่จะเก่งพอจะชนะพี่แดเนียล และเป็นรองแค่เด็กโซนD คนนั้น ...

 

 

 

" และคนที่ได้ลำดับสุดท้าย...ซึ่งเป็นลำดับที่2 ของแรงค์กิ้งนักกีฬาของฮันชอลปีนี้ก็คือ... "

 

" นักกีฬาจากทีมสีแดง... "

 

 

 

 

 

" อง ซองอู เลขาสภานักเรียนของเรานั่นเองครับ!!!! "

 

 

 

 

 

 

" เฮ้ยยยยย!!! มาว่ะๆๆๆไอ้อ๋งงงงเว้ยยยยย " ไวกว่าใครก็คงเป็นควอนฮยอนบินที่นั่งอยู่อีกฝั่งแต่วิ่งมาถึงตัวองซองอูก่อนคนที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างคังแดเนียลซะอีก คนตัวสูงวิ่งมาแทรกตัวเข้าตรงกลางระหว่างเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กทั้ง2 คนของตัวเอง แขนยาวๆก็เกาะเกี่ยวล็อคคอเพื่อนทั้ง2ไว้ ตาหยีๆของเจ้าตัวก็ยิ้มซะจนเกือบปิด คังแดเนียลได้แต่ส่ายหัวให้ความโตแต่ตัวของเพื่อนตัวเอง ฮยอนบินเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ส่วนซองอูเองก็ยังเอ๋อๆเหมือนเดิม เจ้าตัวยังทำหน้างงๆหันซ้ายทีขวาทีอยู่เลย...คิดถึงบรรยากาศแบบนี้เหมือนกันนะครั้งล่าสุดที่เป็นแบบนี้มันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน...

 

 

 

 

 

" เหมือนไม่ได้เห็น 3 คนนั้นหัวเราะด้วยกันแบบนี้มานานเลยนะ "  ฮวังมินฮยอนมองภาพเบื้องหน้าตัวเองทั้งรอยยิ้ม เด็กผู้ชายตัวโต3คนกำลังนั่งเบียดกันจนแทบจะซ้อนตักรอยยิ้มสดใสที่เขาไม่ได้เห็นจากเด็กพวกนี้มานานแสนนาน เพราะสังคมและสิ่งรอบตัวบีบบังคับให้เด็กพวกนี้ดูโตกว่าวัยรวมถึงเขาเองก็เช่นกัน

 

" ฉันเองก็คิดเหมือนกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ "

 

 

" ไม่รู้สิ...ตั้งแต่เจ้าพวกนั้นเริ่มโตเป็นหนุ่มล่ะมั้ง  " 

 

 

" นายนี่พูดเหมือนตัวเองแก่มากอย่างนั่นล่ะ " คังดงโฮหัวเราะเบาๆให้กับคำพูดของเพื่อนสนิทที่เกือบจะเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน เพราะภาระหน้าที่ที่ต้องทำมันทำให้พวกเขาต้องรีบปรับตัวเลยเผลอหลงลืมความสนุกสนานตามวัยของตัวเองกันไป แต่ถึงอย่างนั้นชีวิตของพวกเขาตอนนี้ก็ไม่ได้แย่อะไร ออกจะมีความสุขมากเสียด้วยซ้ำ

 

 

 

" สำหรับการคัดตัวนักกีฬาวันนี้จบลงเพียงเท่านี้นะครับ นักเรียนท่านใดต้องการร่วมลุ้นผลการแข่งขันกีฬาภายในฮันชอนกับทาง Apol H. (เฮ้าส์ เอโพล) สามารถเข้าร่วมเสี่ยงทายได้ตั้งแต่วันนี้ จนถึงเที่ยงคืนก่อนวันแข่งขันจริงเลยนะครับ "

 

 

" สำหรับวันนี้พวกเราขอจบการคัดตัวนักกีฬาไว้แต่เพียงเท่านี้ เจอกันอีกทีในวันแข่งขันกีฬาจริงอาทิตย์หน้า สวัสดีครับ"

 

 

 

 

 

 

 

 


  Your Mine

 

 

 

 

 

 

 

ไม่บ่อยนักที่จะเห็นสมาชิกที่อยู่โซนA จะมานั่งทานข้าวทั้งๆที่ยังอยู่ในชุดกีฬาเปื้อนเหงื่อกันแบบนี้ เพราะเวลาที่ล่วงเลยไปจนฟ้ามืดและวันพรุ่งนี้ทุกๆคนยังต้องไปโรงเรียนกันอีก ฮวังมินฮยอนท่านผู้นำที่ขึ้นชื่อว่ารักความสะอาดเป็นที่สุดถึงได้ยอมมานั่งทานข้าวทั้งอย่างนั้น  โต๊ะอาหารวันนี้ออกจะครึกครื้นเป็นพิเศษเพราะเต็มไปด้วยเด็กหนุ่มวัยกำลังอยากรู้อยากลองเกือบ 20 ชีวิต ขาดแต่แจฮวาน ซองอุน และจีซอง ที่ไม่ได้ลงเเข่งกีฬาแต่ก็ยังคงทำงานสภาอยู่และอีกไม่นานทั้ง3คนนั้นน่าจะกลับมาถึง

 

 

" ที่นี้เลยครับที่ผมเคยมาดูก่อนจะเข้ามาเรียน " ยูซอนโฮมองไปรอบๆอย่างตื่นเต้น บ้านหลังนี้เลยที่เขาเคยมาเดินดูในวันงานโรงเรียนที่มีทุก 2 ปีของฮันชอนไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มานั่งกินข้าวที่นี้แถมพวกรุ่นพี่ที่เป็นถึงสภานักเรียนก็กำลังเสิร์ฟอาหารให้พวกเขาด้วย โอกาสแบบนี้จะหาจากไหนได้อีกนะ 

 

 

 

" เหรอ แล้วชอบที่นี้มั๊ยล่ะ " ฮวังมินฮยอนหันมาถามแขกรุ่นน้องที่นั่งอยู่ใกล้ๆกับตนที่กำลังยกอาหารมาเสิร์ฟก่อนที่ตัวเขาจะจัดการอาหารทุกอย่างให้เข้าที่เรียบร้อยแล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง ถ้าจำไม่ผิด เด็กคนนี้คือ ยูซอนโฮ ตอนประกาศลำดับครั้งแรกก็อยู่ถึงลำดับ2เก่งไม่เบาเลยจริงๆ

 

 

" หู้ยยย ชอบมากเลยครับพี่มินฮยอนไม่คิดว่าจะได้มาทานข้าวที่นี้ด้วย "

 

 

" ไม่แน่นะ เราอาจจะได้ย้ายมาอยู่โซนA ก็ได้ "

 

 

" ครับ?"

 

 

" เราเก่งออกขนาดนั้น ถ้าชนะก็ได้ย้ายมาอยู่โซนA แน่ๆล่ะ "

 

 

" ผมไม่หวังขนาดนั้นหรอกครับ แต่อยู่โซนDก็ไม่ได้ลำบากอะไรด้วย " 

 

 

" งั้นเหรอ...เราเริ่มทานข้าวกันดีกว่านะ เดี๋ยวพวกนายจะกลับเฮ้าส์ช้าพี่ๆที่เฮ้าส์จะเป็นห่วงเอา "

 

 

 

 

เคร้ง!

 

 

 

" หึ้ยยย. ลืมบอกพี่อูจินเลยอะ " เสียงวางช้อนลงจานดังสนั่นจากแดฮวีทำเอาฮวังมินฮยอนถึงกับชะงักไป เขาแค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้นแต่ปกติเด็กๆที่เฮ้าส์ของเขาค่อนข้างจะเบามือกับช้อนส้อมบนจานกว่านี้อยู่เหมือนกัน

 

 

" อูจิน ? อูจินที่อยู่แคสBโซน C ป่ะ "

 

 

" ใช่ครับพี่ฮยอนบิน ผมอยู่เฮ้าส์เดียวกับพี่อูจินลืมบอกพี่เขาเลยว่าจะไม่ทานข้าวเย็นที่เฮ้าส์ ว่าแต่พี่ฮยอนบินรู้จักพี่อูจินเหรอครับ " 

 

 

" ใครจะไม่รู้จัก แต่ก่อนอูจินน่ะ..."

 

 

" ฮยอนบิน! "

 

 

" แต่...แต่ก่อนอูจินน่ะ...เคยช่วยงานบ่อยๆ  แล้ว..อยู่แคสBเหมือนกันด้วย " พอโดนจีฮุนที่นั่งอยู่ข้างๆขัดขึ้นมาเสียก่อนฮยอนบินก็แทบกลับลำไม่ทันได้แต่ส่งยิ้มเจือนๆไปให้คนเป็นน้อง เกือบพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดไปแล้วมั๊ยล่ะ...

 

 

" อ่า อย่างนั้นเหรอครับ "

 

 

" แดฮวีใช้โทรศัพท์ที่เฮ้าส์โทรไปบอกอูจินก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวอูจินจะรอ " พี่จีฮุนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามส่งยิ้มให้เขาก่อนจะชี้มือออกไปด้านหลังที่มีโทรศัพท์ตั้งอยู่ 

 

 

 

" งั้น..ขอรบกวนด้วยนะครับ " 

 

 

 

" แล้วเป็นไงกันบ้างล่ะ วันนี้เด็กแคสC เยอะเลยปกติพี่ไม่ค่อยได้เจอรุ่นน้องเท่าไหร่ ปรับตัวกันได้รึยัง " เจ้าบ้านที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเปิดบทสทนาขึ้นมาเพื่อไม่ให้บรรยายกาศบนโต๊ะนั่นไม่ฝืนเกร็งกันจนเกินไป

 

 

 

" อยู่ที่นี่สบายสุดๆไปเลยอะครับแต่ห้องผมคนน้อยไปหน่อยแคสCห้อง 1 มีแค่ 9 คนเอง"

 

 

" แต่ห้อง1แคสพี่มี 8 คนเองแซม "

 

 

" จริงเหรอครับพี่จีฮุน น้อยลงไปอีกอะ " 

 

 

" แต่ห้อง 3ครึกครื้นนะครับเกือบ30คนได้ สนใจย้ายมาเรียนกันมั๊ยครับ "

 

 

" นายอยู่ห้อง3 อ๋อ " ซามูเอลเงยหน้าขึ้นมาถามเพื่อนใหม่ที่เขาพึ่งได้รู้จักจริงๆก็วันนี้ ซึ่งดูแล้วเจ้าตัวเป็นคนที่ใช้ได้ทีเดียวไม่คิดว่าจะอยู่ห้อง3เลยด้วยซ้ำ

 

 

" ใช่ ฉัน ควานลิน จินยอง อยู่ห้อง3หมดเลย แต่แดฮวีกับจัสตินอยู่ห้อง 2 " ปากก็เอ่ยตอบเพื่อนแต่มือก็ยังไม่หยุดตักข้าวเข้าปากเหมือนกัน เด็กวัยกำลังโตเนี่ยกินเยอะจริงๆล่ะนะ

 

 

" เห็นควานลินครั้งแรกพี่คิดว่าจะอยู่ห้อง 1 ซะอีก "

 

 

" ทุกคนคิดเหมือนพี่มินฮยอนหมดเลยล่ะครับ คิดว่าเจ้าตัวจะอยู่โซน A ด้วย " จินยองเองก็ช่วยเสริมมองแวบแรกเขาออกจะไม่ถูกชะตากับควานลินด้วยซ้ำแต่พอได้รู้จักจัดว่าโอเคเลยแค่ออกจะเป็นคนพูดน้อยไปนิดซึ่งเขาเองก็ไม่ใช่คนพูดมากอะไร ในกลุ่มพวกเราคนที่มักจะเป็นคนพูดโน้นพูดนี้บ่อยๆ คือแดฮวีกับซอนโฮเสียมากกว่า จัสตินเองก็เป็นคนเงียบๆลุคติดจะคุณหนู แต่ไม่ได้ถือตัวอะไรแถมเจ้าตัวยังเล่นกีฬาอีก พวกเราเลยยิ่งเข้ากันง่ายช่วงก่อนคัดตัวพวกเขาเองก็ไปซ้อมกับจัสตินที่อยู่คนละสีเหมือนกัน

 

 

" แล้วเป็นน้องรหัสใครเหรอ...แดนใช่มั๊ย " คังดงโฮเอ่ยถามขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบอยู่นานเพราะวันนี้คนบนโต๊ะอาหารมีจำนวนมากจะพูดพร้อมกันทุกคนก็คงจะไม่ไหวเขาเองก็มาที่นี้บ่อยคราวนี้มานั่งฟังพวกรุ่นน้องพูดคุยกันก็เพลินไปอีกแบบ

 

 

" ใช่ครับ " ไล ควานลินตอบเขากลับมาเพียงสั้นๆ อากัปกิริยาที่เขาสังเกตได้จากเด็กคนนี้ตั้งแต่นั่งลงบนโต๊ะอาหารเขาเองก็คิดเหมือนกันว่าน่าจะเป็นเด็กที่อยู่โซนA เสียมากกว่า แถมได้ยินว่าเข้ามากลางคันอีกต่างหาก

 

 

" ผมว่าโคตรเหมาะกันเลยอะพี่ ควานลินดูคล้ายแดนหน่อยๆด้วย "

 

 

" ไม่จริงหรอกครับพี่ฮยอนบิน จริงๆแล้วควานลินเขาพูดเยอะกว่าที่เห็นนะครับ ไม่เชื่อถามพี่จีฮุนดูได้เลย " แดฮวีที่ขอตัวไปโทรศัพท์เดินกลับมาที่ของตัวเองก่อนจะนั่งลงแล้วเริ่มรับประทานอาหารร่วมกับคนอื่นๆที่เริ่มทานไปก่อนแล้ว

 

 

" ก็พูดเยอะกว่าที่คิดจริงๆนั่นแหละ แต่เวลาแดนอยู่กับซองอูแดนก็พูดเยอะนะ ใช่มั้ยซองอู "

 

 

" หะ...ฉันเหรอ " องซองอูไม่ได้ทันตั้งตัวที่จะตอบคำถามอะไรประมาณนี้ตอนกำลังทานอาหาร เจ้าตัวก็เลยชะงักไปสักหน่อย 

 

 

" โอ๊ย จริงๆแดนก็ไม่ได้พูดน้อยอะไรหรอก พี่ยังโดนมันด่าประจำเลย "

 

 

" แล้วรู้รึเปล่าว่าคนอื่นเขาไม่โดนด่าอะ "

 

 

" ไอ้แดน! นี่ฮยอนบินไง ฮยอนบินที่เป็นเพื่อนมาตั้งแต่ประถมไง " ควอนฮยอนบินแทบจะปล่อยช้อนลงจานเดี๋ยวนั้นถ้าไม่ติดว่าพี่มินฮยอนส่งสายตาดุมาแล้วล่ะก็... ทีตอนที่พวกน้องๆวางช้อนส้อมเสียงดังพี่มินฮยอนยังไม่ดุน้องๆเลย ทำไมฮยอนบินต้องโดนว่าทางสายตาคนเดียวด้วยล่ะครับ

 

 

" เป็นเรื่องผิดพลาดที่สุดในชีวิตเลยว่ะ " แดเนียลได้แต่ส่ายหัวเบาๆจริงๆเขาไม่ใช่คนพูดน้อยอะไรเพียงแต่คนรอบข้างเขามีแต่คนพูดมากซะมากกว่า แล้วใครจะไปพูดทันกันล่ะอย่าง ควอนฮยอนบินเพื่อนตั้งแต่เด็กของเขาก็ติดจะไปทางใช้คำพูดเปลืองเสียด้วยซ้ำ

 

 

" ได้แดนได้ นี่ก็ผิดทุกอย่างล่ะฉันมันไม่ใช่ไอ้อ๋งนี่หว่า "

 

 

" หะ...เกี่ยวไรกับฉันอีกวะ " 

 

 

" ไม่เกี่ยวก็ได้ แต่แดนมันไม่เคยว่านายนี่นา มันว่าแต่ฉันอะ "

 

 

" คุณแดนก็ไม่เคยว่าใครนอกจากนายอะฮยอนบิน "

 

 

" จีฮุนดูสิเดี๋ยวนี้เขาเข้าข้างกันอะ "

 

 

" เรื่องนี้ฮุนไม่เกี่ยวครับ "

 

 

 

 

ปัง!!!

 

 

 

" เกิดเรื่องแล้ว!!! " บทสนทนาบนโต๊ะอาหารที่กำลังเป็นไปอย่างราบรื่นถูกขัดขึ้นมาจากคนที่พึ่งกลับมาถึงด้วยท่าทางรีบร้อน แจฮวานวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในบ้านจนมาถึงโต๊ะอาหารที่คิดว่าทุกคนจะรวมกันอยู่ที่นี้

 

 

" แจฮวานทำไมทำเสียงดังจัง รีบอะไรหนักหนา "  ฮวังมินฮยอนหันไปเอ็ดสมาชิกที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่เจ้าตัวรีบจนไม่แม้แต่จะถอดรองเท้าก่อนเลยด้วยซ้ำ

 

 

" พี่มินฮยอน...คือ...คือว่า " เพราะรีบวิ่งมาตั้งแต่อาคารเรียนจนมาถึงโซนA คนที่รีบมากก็หมดแรงจะพูดไปซะแล้ว เสียงหอบหายใจแรงๆทำเอาจีฮุนต้องรีบเทน้ำเทท่าไปให้ดื่มก่อนเพื่อนของเขาจะใจขาดไปเสียก่อน

 

 

" ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดก็ได้แจฮวาน หายใจก่อน " ซองอูไม่เคยเห็นเพื่อนของเขาจะดูแตกตื่นรีบร้อนอะไรขนาดนี้มาก่อนสงสัยมันต้องเป็นเรื่องสำคัญมากแน่ๆ

 

 

 

" คือว่า...คือ...วันนี้พอแรงค์กิ้งออกพวกชมรมกีฬาก็เอาแผ่นประกาศมาทำเรื่องขออนุญาตติดบอร์ด "

 

 

 

" ฉันก็จะเอาไปช่วยกันติดปกติ แต่พอไปถึงบอร์ดมันมีประกาศพวกนี้ติดอยู่ก่อนแล้วเต็มไปหมดแทบทุกบอร์ดเลย " แจฮวานวางกระดาษนับสิบๆใบที่ตัวเองดึงมาจากบอร์ดประกาศของอาคารเรียนเท่าที่เจ้าตัวจะดึงมาได้ลงบนโต๊ะ ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มหยิบไปดูกันคนละแผ่นสองแผ่น 

 

 

 

 

 

 

- การปกครองอันแสนศักดิ์สิทธิ์ของฮันชอนที่ทุกคนเชื่อมั่นมันคือสิ่งที่ดีแล้วจริงๆน่ะเหรอ ? -

 

 

 

- นักเรียนบางกลุ่มถืออำนาจมากกว่านักเรียนคนอื่นๆ

นั่นคือสิ่งที่สมควรจะมีในสถานที่แห่งนี้งั้นเหรอ? -

 

 

 

- ตระกูลผู้นำที่ผูกขาดการปกครองเป็นของตัวเองแต่เพียงผู้เดียวเป็นร้อยๆปี -

 

 

 

- โรงเรียนนี้เป็นของทุกคน หรือของตระกูลใดตระกูลนึงกันแน่ -

 

 

 

- อำนาจที่ตระกูลผู้นำมีในมือนั้นได้มาอย่างถูกต้องและชอบธรรมจริงๆ ? -

 

 

 

- อภิสิทธิ์ที่นักเรียนโซนA มีเหนือโซนอื่น คือสิ่งที่สมควรมีในที่ที่เรียกว่าโรงเรียนจริงๆน่ะเหรอ -

 

 

 

 

 

 

- โรงเรียนของเรา หรือ โรงเรียนของใคร -

 

 

 

 

 

" นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน "

 

 

 

 

 

 

 

การรับประทานอาหารเย็นร่วมกันเป็นไปอย่างลำบากขึ้นมาทันที เมื่อคนที่มีตำแหน่งหน้าที่ในสภานักเรียนไม่มีใครกินอะไรกันลง เลยพาลพาให้แขกรุ่นน้องไม่กล้าจะแตะอะไรใส่ปากไปด้วยเพราะคนอื่นๆบนโต๊ะต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดกันไปหมด

 

 

" เอ่อ...พวกเรากลับก่อนดีกว่ามั๊ยครับ " เป็นซามูเอลที่ทนไม่ไหวซะก่อนเลยตัดสินใจพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยายกาศแสนตึงเครียดนี้ พวกพี่ๆที่อยู่ที่นี้นอกจากจะเป็นนักกีฬาก็ทำงานในสภานักเรียนกันเกือบทั้งหมด จะพูดให้ถูกก็คือทั้งสภานักเรียนส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนโซนA ทั้งนั้น เขาเลยคิดว่ารุ่นน้องอย่างพวกเขาน่าจะกลับไปก่อนเพื่อให้ทุกคนได้คุยกันถึงเรื่องที่พวกเขาพึ่งรู้กันไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

 

 

" อ่าขอโทษด้วยนะ พวกพี่เลยทำให้พวกนายทานข้าวไม่อร่อยกันไปด้วยเลย " มินฮยอนเอ่ยบอกรุ่นน้องที่นั่งอยู่บนโต๊ะ พอมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเข้ามาก็พาลทำให้บรรยากาศบนโต๊ะกร่อยไป เขาเองก็กินอะไรไม่ลงเหมือนกัน ใครเป็นคนทำแบบนี้นะ ต้องการอะไรกัน

 

 

 

" ไม่เป็นไรหรอกครับ "

 

 

 

" จะกลับกันเลยใช่มั๊ยเดี๋ยวพวกพี่จะได้ไปส่ง มันดึกมากแล้วด้วยโซนA กับโซนCอยู่กันคนละมุมของโรงเรียนเลย " คังดงโฮเอ่ยบอกรุ่นน้องบนโต๊ะ เพราะนอกจากนักกีฬาทีมสีแดงก็ยังมีรุ่นน้องที่อยู่โซนอื่นๆอีกซึ่งโซนA และ B อยู่ทิศเหนือของโรงเรียนส่วนโซนC และ Dอยู่ทางทิศใต้ มีอาคารเรียนกั้นอยู่ตรงกลางระหว่างโซนซึ่งมันคนละทิศคนละทางกันเลย

 

 

 

" จริงๆไม่เป็นไรก็ได้นะครับ พวกเราก็มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น นี้ก็ในโรงเรียนด้วยไม่น่าจะมีอะไรหรอกมั้ง " แดฮวีพูดออกมาอย่างติดจะเกรงใจพวกพี่ๆก็กำลังยุ่งกันอยู่ แต่ถามว่าโซนพวกเขาไกลกันจริงมั๊ย ซึ่งมันก็จริง ไกลมากๆเลยล่ะ ถ้าจะเดินจากโซน A ไปโซน Cคือต้องเดินผ่านโรงเรียนในตอนกลางคืนแบบนี้ บอกตามตรงว่ากลัวเหมือนกันอาคารเรียนมืดๆตอนกลางคืนน่ะ จะไม่เดินผ่านอาคารเรียนก็ต้องเดินอ้อมลงมาตามเฮ้าส์แต่ละโซนจากเหนือลงมาใต้ซึ่งเป็นแนวโค้งออกมีอาณาเขตเกือบครึ่งนึงของโรงเรียน ทางไหนก็ไม่ดีทั้งนั้นเลย

 

 

" ปลอดภัยไว้ก่อนดีกว่านะ รอแปปนึงได้มั๊ย จีซองกับซองอุนคงใกล้จะมาแล้วเดี๋ยวจะได้แบ่งกันกลับทีเดียวไปด้วยกันหลายๆคนดีกว่าด้วย " มิฮยอนเอ่ยบอกให้ทุกคนรอสมาชิกอีก2คนที่กำลังจะมาที่นี้กันก่อน เพราะแต่ละคนอยู่กันคนละโซนคงจะต้องแบ่งคนไปส่งให้ครบทุกโซนซึ่งต้องใช้คนเยอะพอตัวจะให้คนเดินไปส่งเดินกลับมาเพียงลำพังก็ไม่ได้ ถึงที่นี้จะเป็นโรงเรียนที่พวกเขาคุ้นเคยดีแต่ตอนกลางคืนมันก็ไม่ใช่เวลาที่ควรไปไหนตามลำพัง

 

 

 

แกร๊ก...

 

 

 

รออีกเพียงไม่นานสมาชิกที่ทุกคนรอก็มาถึง ทั้งสองคนหอบหิ้วกองกระดาษที่สูงจนเกือบท่วมหัวทั้งคู่มาด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไอ้กระดาษพวกนี้มันคืออะไร กองกระดาษทั้งหมดถูกวางลงบนพื้นที่ว่างข้างๆที่นั่งของฮวังมินฮยอน ก่อนผู้มาใหม่จะเดินไปนั่งลงประจำตำแหน่งบนโต๊ะทานข้าวของตัวเองที่แม้ว่าพวกเขาจะไม่อยู่หรือมีใครมาทานข้าวด้วยทุกคนจะเว้นไว้ให้เสมอจนเป้นเรื่องปกติเคยชินไปแล้ว

 

 

" เยอะมาก ฉันไม่รู้ว่ามันมาจากไหนมันมีอยู่ทุกบอร์ดทุกชั้นของอาคารเรียนเลย " จีซองเป็นคนเริ่มพูดขึ้นมาก่อน กองกระดาษที่พวกเขาหอบหิ้วมาพวกเขาได้จากการวิ่งเก็บไปจนทั่วอาคารเรียน 5 ชั้นของที่นี้ รวมถึงบอร์ดประกาศทุกบอร์ดที่พวกเขาเดินผ่านจากโรงเรียนมาจนถึงโซนที่พัก หมายความว่าโซน C และ D ที่พวกเขายังไม่ได้เดินไปเพราะอยู่คนละทางก็ต้องมีกระดาษพวกนี้แน่ๆ หวังว่าจะไม่มีใครไปเห็นมันก่อนล่ะนะ

 

 

" ใครมันเป็นคนทำแบบนี้กัน ต้องการอะไรกันแน่ " มือสองข้างที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารของคังดงโฮกำเข้าหากันแน่นเสียจนถ้ามีแก้วสักใบอยู่ในมือมันคงแตกเป็นเสี่ยงๆ...ไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในฮันชอนมาก่อน 

 

 

 

" คงจะเป็นพวกที่ไม่ชอบพวกเราแน่ๆ แต่เดิมแค่อยู่โซนA ก็เป็นประเด็นมากอยู่แล้ว ปีนี้สภานักเรียนก็แทบจะไม่มีเด็กโซนอื่นเลย " ฮยอนบินได้แต่กุมขมับตั้งแต่เรียนที่นี้มาสองปีเขาไม่เคยเจอปัญหาขนาดนี้เลยจริงๆ ถึงมันจะเป็นแค่กระดาษที่มีข้อความไม่ชวนสร้างสรรค์แต่มันก็ชวนสร้างเรื่องได้ แล้วกระดาษเป็นพันใบกระจายอยู่ทั่วโรงเรียนขนาดนี้แต่พวกเขาที่เป็นสารวัตรนักเรียนเดินตรวจโรงเรียนกันทุกวันเกือบ 24 ชม. กลับไม่สังเกตเห็นเลยได้ยังไงกัน 

 

 

" แล้วจะให้ทำยังไงอะ ก็โซนอื่นไม่ลงสมัครกันเอง คนที่ลงสมัครก็ไม่ชนะ แล้วคนในโรงเรียนก็เลือกพวกเรานี่ เราทำอะไรผิดเหรอ "

 

 

" จีฮุนนายใจเย็นก่อน " ซองอูได้แต่พยายามบอกให้เพื่อนตัวเองสงบลงเพราะตอนนี้ไม่ได้มีแต่พวกเราที่เครียด น้องๆที่ยังนั่งอยู่ก็พากันเครียดไปด้วย 

 

 

" ได้บอกสารวัตรนักเรียนที่อยู่โซนอื่นหรือพวกสภาคนอื่นๆรึยัง "

 

 

" ยังเลย ฉันกลัวว่าคนอื่นๆที่ไม่ได้อยู่โซน A เห็นแล้วอาจจะมีปฏิกิริยากับข้อความพวกนี้ บอกตามตรง ที่น่ากลัวกว่าความจริงก็อุปทานหมู่นั่นแหละ ถ้ามีคนนึงแตกตื่นอีกคนก็จะเป็นตามๆกัน ทีนี้ความจริงจะเป็นยังไงใครจะสนใจล่ะ "  

ซองอุนบอกถึงเหตุผลที่ตัวเองยังไม่ได้บอกให้สภานักเรียนที่อยู่โซนอื่นได้รู้เรื่องนี้กับผู้นำโรงเรียน   ตระกูลฮวังกับตระกูลคังมีสายสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมานานกว่าอายุพวกเขาเสียอีกทั้ง 2 ตระกูลผลัดกันขึ้นทำหน้าที่แล้วก็คอยช่วยเหลือกันมาตลอดนับว่าไม่เคยเห็นปัญหาแบบนี้ในบันทึกหน้าไหนของทั้ง 2 ตระกูลเลย หมายถึงบันทึกในช่วงที่ทั้ง 2 ตระกูลมีมาร่วมกันล่ะก็นะ ส่วนก่อนหน้านั้นเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

 

" กล้องวงจรปิดโรงเรียนน่าจะจับอะไรได้บ้างล่ะ แถวบอร์ดโรงเรียนมีกล้องตั้งหลายจุดมีใครไปตรวจเช็คดูรึยัง "

 

 

" ยังเลยครับรีบมาบอกที่นี้ก่อน บอร์ดที่หน้าโซนCโซนDก็ยังไม่ได้ไปเช็คดูเลย " แจฮวานที่นึกขึ้นได้ว่ายังไม่มีใครได้ไปดูอีกโซนเพราะมันไม่ใช่ทางผ่าน แล้วพวกเขาก็รีบเกินกว่าจะวิ่งไปมาตั้งแต่ทิศเหนือย้อนไปทิศใต้แล้วกลับวนมาใหม่เช่นกัน

 

 

" ตอน 3 ทุ่มสารวัตรนักเรียนที่เป็นเวรจะเริ่มออกตรวจอีกรอบแล้วนะครับ "

 

 

" ฮยอนบิน จัดการได้มั๊ยเปลี่ยนคนของเราไปเดินตรวจแทน " 

 

 

" ได้ครับพี่มินฮยอน "

 

 

" งั้นฉัน ฮยอนบิน จินวูจะเป็นคนไปเดินตรวจโรงเรียนเอง " จงฮยอนที่เป็นหัวหน้าสารวัตรนักเรียนแคสAเสนอขึ้นมาหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน สารวัตรนักเรียนที่นั่งอยู่ตรงนี้ก็มีแต่พวกเขา 3 คนนี้แหละ แต่เดิมโซนA ก็คนน้อยอยู่แล้ว และทุกคนก็ต่างมีหน้าที่กันหมด นักเรียนที่เข้ามาใหม่ก็ยังไม่มีใครลงสมัครตำแหน่งไหนเพราะการรับสมัครจะจัดขึ้นช่วงเดียวกับเลือกตั้งสภานักเรียนงานพวกเขาเลยล้นมือพอตัว 

 

 

" ฝากด้วยนะ เดี๋ยวฉันกับมินกิ แล้วก็แจฮวานจะไปส่งจัสตินกับซามูเอลแล้วจะเดินดูรอบๆเอง ดงโฮ นายไปกับแดนกับซองอูแล้วก็จีฮุนช่วยไปส่งน้องๆที่โซนC โซนDทีนะ ช่วยดูที่บอร์ดประกาศด้วย ส่วนซองอุนกับจีซอง ช่วยอยู่ที่เฮ้าส์รอฉันกลับมาก่อนนะ "

 

 

"โอเค งั้นพวกเรารีบไปกันก่อนดีกว่านะเดี๋ยวจะมีคนเห็นกระดาษพวกนั้นก่อน " คังดงโฮลุกขึ้นยืนเป็นสัญญาณให้คนอื่นๆขยับตัวลุกขึ้นตาม

 

 

" จัสติน กลับดีๆนะ ซามูเอลก็ด้วย "

 

 

" อื้ม ถ้าถึงเฮ้าส์เมื่อไรโทรหาฉันด้วยนะแดฮวี พวกนายก็ด้วยนะ " จัสตินบอกลาแดฮวีอีกครั้งก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อนๆคนอื่นๆของตัวเองด้วยเช่นกัน  

 

 

" เจอกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนนะ " 

 

 

"  ระวังตัวด้วยนะ ซามูเอลก็เหมือนกัน "  แดฮวีหันไปบอกเพื่อนใหม่อีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆจัสตินเช่นกันเพราะไหนๆพวกเขาก็เคยคุยกันแล้ว และดูถ้าจะยังต้องเจอกันบ่อยๆด้วยสิ 

 

 

" อ่า นายก็เหมือนกันนะ " 

 

 

 

 

 

 

  Your Mine

 

 

 

 

 

ตอนนี้ซองอูและคนอื่นๆกำลังเดินมาส่งรุ่นน้องของพวกเขาตามที่พี่มินฮยอนบอก พวกเราเดินออกจากโซนA และเลือกเดินมาตามทางที่จะผ่านตัวอาคารเรียนไปจนถึงโซนCและD  ไมดัส อาคารเรียน 5 ชั้นสถาปัตยกรรมเยรมันสร้างขึ้นตั้งแต่ที่ฮันชอนย้ายออกจากตัวพระราชวังมาอยู่บนที่ดินพระราชทาน กลางดึกฟ้ามืดแบบนี้ไฟตามอาคารเรียนเองก็ปิดมืดสนิทเช่นกัน เหลือเพียงไฟทางเดินของโรงเรียนกับแสงจากพระจันทร์ที่ส่องลงมาให้พวกเขาได้มองเห็นทาง

 

 

" โรงเรียนเราตอนกลางคืนนี่...ใช้ได้เลยอะ  "

 

 

" นั่นสิ...ก็เป็นปราสาททรงโบราณด้วย นี่ถ้าหมาหอนหน่อยให้ฟีลเหมือนแวมไพร์จะมาเลยเนอะ " 

 

 

 

 

บรุ๊ก...บรุ๊กก บรู๊ววววววววว

 

 

 

" หว่าาาา! พี่ซองอูโรงเรียนเรามีหมาด้วยอ่อครับ ทำไมผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอะ " แดฮวีกับซอนโฮที่ตอนแรกเอาแต่เดินพูดอะไรสักอย่างกันอยู่ 2 คนตอนนี้กลับย้ายร่างกายตัวเองไปแทรกกลางระหว่างจินยองกับความลินอย่างไว แล้วก็เอาแต่เกาะเพื่อนไว้แบบนั้น

 

 

" ไม่มีหรอก แต่รั้วโรงเรียนเรามันติดป่านี่นา อาจจะเป็นหมาป่าก็ได้ "

 

 

" หมาป่าเลยอ่อครับ น่ากลัวอะ "

 

 

" กลัวอะไรขนาดนั้นน่ะเรา " พี่ดงโฮพี่เดินนำหน้าอยู่กับคุณแดนหันมาถามน้องเล็กสุดในกลุ่มก่อนจะส่ายหัวอย่างเอ็นดู

 

 

" โถ่รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่อยู่มานานรุ่นพี่คงชินแล้ว แต่ผมไม่ชินเลยอะ "

 

 

" ชินอะไร ใครจะไปชิน อยู่มานานก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะต้องมาเดินรอบโรงเรียนตอนกลางคืนทุกวันเหมือนสารวัตรนักเรียนนี่...ไม่แน่นะมันอาจจะมี..."

 

 

 

" ไม่เอาแล้วอ่า "

 

 

 

" พี่ดงโฮอย่าแกล้งน้องผมสิครับ " ซองอูได้แต่ห้ามคนเป็นพี่โตสุดที่เอาแต่แหย่น้องเบาๆส่วนแดฮวีตอนนี้ก็เอาแต่เกาะแขนจินยองกับควานลินแน่นไปกว่าเดิมอีก 

 

 

 

 

 

" ควานลิน...เรื่องครั้งนี้น่ะ นายไม่รู้เรื่องใช่มั้ย "

 

 

" จีฮุน...ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ "

 

 

" จริงๆใช่มั้ยควานลิน " จีฮุนยังคงย้ำถามคำถามที่เขาอยากรู้ทุกคนที่กำลังเดินอยู่ก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ทุกคนก็อยากให้ควานลินตอบคำถามนี้เหมือนกัน 

 

 

 

"ผมพึ่งเข้ามาใหม่ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบอร์ดประกาศของโรงเรียนมีที่ไหนบ้างผมจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงครับ "

 

 

" นั่นสิครับ ควานลินน่ะเดินไปโรงอาหารคนเดียวยังไม่ถูกเลย แล้วก็ไม่รู้จักใครนอกจากพวกเราด้วย ควานลินเอากระดาษพวกนั้นไปแปะจนทั่วคนเดียวไม่ไหวหรอกครับ " ซอนโฮเองก็ช่วยควานลินพูดขึ้นมาเเละเขาเองก็มั่นใจว่าเพื่อนของเขาไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ๆ

 

 

" ดีแล้วล่ะ...เพราะฉันไม่อยากให้มันเป็นนายเลยจริงๆ " จีฮุนถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะหันไปส่งยิ้มบางๆให้ทุกคนเขาเองไม่ได้จะจ้องจับผิดอะไรไลควานลินขนาดนั้น แต่ก็อยากให้เจ้าตัวตอบเพื่อความสบายใจก็แค่นั้นเอง

 

 

 

" รีบเดินกันดีกว่านะ เดี๋ยวจะมีคนเห็นกระดาษพวกนั้นซะก่อนจริงๆ หวังว่าพวกสารวัตรนักเรียนจะไปถึงก่อนเราแล้วจัดการมันไปก่อน " คนเป็นพี่ใหญ่หันมาเร่งน้องๆก่อนจะออกเดินนำไปก่อนโดยมีน้องชายของตัวเองเดินตามติดๆ ต่อด้วยพวกน้องๆแล้วซองอูกับจีฮุนก็เดินปิดท้าย พวกเขากำลังจะเดินผ่านอาคารเรียนมาจนถึงน้ำพุที่อยู่ข้างหน้า คังดงโฮไม่เคยเข้าใจว่าทำไมมันถึงมาอยู่ท้ายโรงเรียนมากกว่าที่จะเป็นหน้าโรงเรียน น้ำพุที่ไหนเขาเอาไว้ตรงนี้กัน ของตกแต่งเพื่อความสวยงามและประทับใจแบบนี้ควรจะเป็นสิ่งที่ผู้มาเยือนเห็นเป็นสิ่งแรกแล้วเกิดความประทับใจเสียมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นน้ำพุนี่ก็อยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ก่อนเขาจะเกิดซะอีก 

 

 

 

 

" เฮ้ย!!! "  

 

 

 

ก่อนที่พวกเราจะเดินผ่านพ้นอาคารเรียน จินยองที่เดินเงียบๆมาตลอดอยู่ดีๆก็ส่งเสียงร้องซะดังลั่นขึ้นมา เลยทำให้ทุกคนที่กำลังเดินอยู่ต่างหยุดชะงักอีกครั้ง 

 

 

" จินยองเป็นอะไรรึเปล่า " จีฮุนรีบถามรุ่นน้องของตัวเองด้วยความเป็นห่วงจินยองเอาแต่มองเข้าไปในตัวอาคารเรียนอยู่แบบนั้นไม่ขยับไปไหน 

 

 

 

" จินยองเป็นอะไรมั๊ย นายมองอะไรอยู่ "

 

 

 

" เมื่อกี้...ผมเห็นเหมือนมีคนถือไฟฉายอยู่แถวบอร์ดประกาศชั้น 2..." จินยองชี้นิ้วไปที่ประตูอาคารเรียนที่เป็นกระจกบานใหญ่ทำให้มองเห็นข้างในทะลุปลุโปร่ง ภายในของชั้นแรกเป็นโถงกว้างตรงกลางและมีห้องเรียนอยู่รอบๆ อาคารเรียน 5 ชั้นเป็นตึกทรงสี่เหลี่ยมที่ตรงกลางเป็นช่องว่างให้แสงส่องสว่างผ่านลงมาได้ จึงไม่แปลกที่จินยองจะมองเห็นระเบียงชั้น 2 ที่มีบอร์ดประกาศหันหน้าออกมาทางประตู ถ้าหากเป็นในตอนกลางวันล่ะก็นะ มืดแบบนี้การที่จินยองจะมองออกว่าตรงนั้นมีบอร์ดประกาศก็แปลว่าจินยองมองเห็นคนกำลังถือไฟฉายอยู่ตรงนั้นจริงๆ ใครมาทำอะไรที่บอร์ดประกาศของโรงเรียนตอนมืดๆแบบนี้

 

 

 

 

เดี๋ยว!แดนอย่างไป!!  " ทันที่คังดงโฮจะได้ห้ามน้องชายไว้ คังแดเนียลก็รีบวิ่งเข้าอาคารเรียนไปทั้งอย่างนั้นเสียแล้ว 

 

 

 

" คุณแดน!!! "

 

 

" ซองอูอย่าไป!!! "

 

 

tbc.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

___________________________________

 

 

talk. 2 100%

สวัสดีจ้าาา กลับมาต่อครบ 100 แล้วเด้อจริงๆต่อเสร็จตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่เด็กดีแฮงค์ใส่เรางื้มๆ ขอโทษเรื่องคำผิดน๊าจะพยายามเช็คให้ละเอียดขึ้นเด้อ บางีเช็คแล้วก็ยังมี 5555555555555555

คนที่ไปงานมีตก็ขอให้สนุกน๊า คนที่สนามบินอย่ารุมน้องเลย ส่วนคนที่หน้าจอก็ขอปั่นฟิคต่อไปจ้า 

 

 

ฝากคอมเมนต์กับสกรีมฟิคให้เราด้วยน๊า

 

 

 

talk.1 60%

ปั่นสุดแล้วจ้าาาา ขอโทษน๊าจะรีบกลับมาต่อตอนนี้ให้จบเลยแต่ไม่อยากสัญญาว่าตอนไหนกลัวทำไม่ได้แต่จะให้เร็วที่สุดจ้า อยากจะพิมพ์ให้ไวเหมือนเท่าที่คิดไว้แต่พิมพ์ช้ามากจริงๆ 5555555555 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ตอนนี้เหมือนเป็นตอนให้น้องแดฮวีโผล่มาบ่นหน่อยๆ 55555555555555 น้องน่าร้ากกก เรื่องนี้มันก็จะงงๆนิดนึง เราวางพอตเรื่องไว้หมดแล้ว เป็นเรื่องเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของโรงเรียนอย่างที่หลายคนคาดคะอาจจะมีตัวละครหลายตัวหน่อยเลยทำให้เรื่องมันอาจจะยืดยาว แต่จะเเต่งให้กระชับที่สุดเลยค้าาตัวละครทุกตัวถึงจะโผล่มาเล็กๆน้อยแต่มีความสำคัญมากทุกตัวละครเลยนะคะ เนื้อหาจะเริ่มเข้มข้นเรื่อยๆในทุกตอนตั้งใจจะให้จบภายใน20 ตอนนิค่า ตอนนี้ก็ 30%แล้ว แต่ดูแล้วน่าจะเกินนั้น 5555555555

 

 

ขอบคุณที่ติดตามน๊า ช่วยคอมเม้นต์ หรือ ทวิตติดแท้ก #ฟิคเนียลองแลคกี้ ด้วยน๊า เราอ่านตลอดเลยยย ตอนนี้เรื่องสั้นแต่ง #ชอตฟิคซองอูต้องเลือก อยู่ค่า จะอัพต่อๆกับเรื่องนี้เลยเพราะจะมีเวลาว่างเป็นช่วงๆค่า 

 

 

ปล. คนที่เข้าไปส่องเเท้กแล้วเห็นทวิตเรา อาจจะกดฟอลไว้รออัพนิยายต้องขอโทษด้วยน๊า รีทวิตแต่องเนียลจนจะเปลี่ยนเป็นแอคสำหรับรีทวิตแล้วงื้อออ เห็นแล้วมันอดไม่ได้จริงๆค่ะ Y^Y

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #296 เด็กอ้วน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 02:38

    ไปแล้วสองคน

    #296
    0
  2. #283 PUN_NN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:42
    สนุกกกกเราชอบเรื่องแบบนี้มาก
    #283
    0
  3. #244 someonetodosth (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 05:29
    ชอบมากกก
    #244
    0
  4. #191 therip time (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 23:47
    สนุกมากเลยค่ะ เนื้อเรื่องดำเนินไปอย่างลื่นไหลมืดแปดด้าน ค่อยๆไขปมที่ล่ะเรื่อง นี่ว่าอีกนานเลยล่ะกว่าจะจบยังไงก็สู้ๆนะคะ
    #191
    0
  5. #190 euroza (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 01:35
    ชอบมากเลย ยิ่งค่อยๆเฉลยนี่ใช่เลยถูกใจมาก
    #190
    0
  6. #187 kanoknoina (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 05:32
    แงงง ชอบนะคะไรท์ รอน้าาาา
    ชอบความวัยเด็ก คุณแดนเป็นอะไรอยากรู้จริงจัง อยากรู้ปมมาก แต่อยากให้เนียลองบอกชอบกันเร็วๆมากกว่า5555555555555555555
    นามสกุลคุณองต้องมีเงื่อนงำแน่ๆเชื่อมั่น
    #187
    0
  7. #182 Recekalte (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:40
    เริ่มมีปมแล้ววว แงงง
    #182
    0
  8. #174 pmin1013 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2560 / 22:35
    โห คือมันบั่บ.. มันจุกในคอหอย
    #174
    0
  9. #164 Snowflake_Star (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 14:59
    เกิดอะไรขึ้นนนน
    #164
    0
  10. #163 Pan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 23:21
    ลุ้นนนน
    #163
    0
  11. #162 rikear_lope (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 21:31
    ควานลินคนนั้นมีความลับใช่ไหม หลินกับองนี่คือมีอะไรแน่ๆ องต้องไม่ใช่เด็กปกติแน่ๆอ่ะ แล้วไหนจะคำตอบคุณแดนอีก ลุ้นเน้อ
    #162
    0
  12. #161 태국사람 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 13:42
    คุณแดนยังไม่ได้ตอบคำถามซองอูเลยเกิดเรื่องขึ้นก่อนซะแล้ว แต่เรื่องนี้สงสัยควานลินจริงๆนะ เด็กใหม่ที่มากลางคัน มีความลับมากมายเต็มไปหมด
    #161
    0
  13. #160 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 00:39
    หลัวใจหลิน กลัวว่าหลินจะทำ องกับหลินก็ยังไม่หายสงสัย มีจีฮุนกับอูจินอีก แล้วใครทำ ปัญหาเยอะมาก รออออ
    #160
    0
  14. #159 fancyz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 22:15
    อย่าให้มีเหตุการณ์ร้ายแรงเลยนะ ซองอูยังไม่ได้คำตอบจากแดเนียลเลย ;-;
    #159
    0
  15. #158 wang nai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:45
    จงบอกฟามลับของทูพัคมาเดี๋ยวนี้! มาปล่อยระเบิด นี่ก็สงสัยเหมือนจี้เด้อ หลินมีซัมติงอ่ะ แล้วพระนายของเราจะเป็นไงเนี่ยยย. รอค้าาา
    #158
    0
  16. #157 HOWSWEETBJIN (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:28
    ใครทำนะ เราว่าไม่ใช่หลิน ใช่ป่ะ ไรท์ 5555555
    #157
    0
  17. #156 หมายิ้มของพี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 20:55
    ที่หนึ่งเป็นเด็กใหม่ และมีประกาศชวนล้มระบบปกครองเดิม โอยยย วุ่นวาย จะเป็นควานลินไหม แล้วมีใครร่วมมืออีก
    หวังว่าที่ดูตัวคุณแดนจะไม่มีอะไรมาสัมพันธ์กับเรื่องในโรงเรียน/ตระกูลด้วยนะ ไม่งั้นยุ่งเหยิงตาย แค่นี้คุณแดนกับองก็แบบผีเข้าผีออกเป็นวันๆไป ฮืออ
    #156
    0
  18. #155 Snowflake_Star (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:35
    รอแงงงงง รอคำตอบคุณแดนด้วยฮือแแแแ
    #155
    0
  19. #154 Alittletira (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 00:19
    ซองอูสิที่1แน่นอน!!55555
    #154
    0
  20. #153 BaByWho (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 20:23
    ทำม่ายไรท์ทำกับฉันด้ายย~~~ 55555555 ตัดจบอย่างงี้เอามีดมาแทงเลยค่ะ555555 ค้างมั่กๆ รอนะค่า~ๆ
    #153
    0
  21. #152 Jenny Jinny (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 18:31
    โถ่ตัดไปแบบนี้เลยฮื่อ ใครน้อใครจะเป็นอันดับ1 แอบหวังว่าจะเป็นซองอู แต่ถ้าที่2ได้ก็โอเคแล้ว ไม่เบาไม่ธรรมดาอยู่แล้วล่ะ555555555555 รอต่อนะคะ
    #152
    0
  22. #151 ╰Y'k N-nb-. (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:13
    ระ.....ไรท์ โฮฮฮToT กลับมาเดี๋ยวเนนน้!! เอาอีก40%ม๊าาาาาา
    #151
    0
  23. #150 ลำไส้ใหญ่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 16:34
    .....หาหินปาไรท์แปป 55555
    ถ้าเป็นซองอูคงอึ้นหน้าดูพึงเคยลงด้วย หลินคงอยากเอาชนะแน่ๆ คงสนใจซองอูเพิ่มไปอีก
    #150
    0
  24. #149 Frungfring21 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 11:49
    ไรท์แกล้งเราทำมายยยยยสยส ตัดจบได้กิ๊ดใจมาก
    #149
    0
  25. #148 prapawabe (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 10:36
    ไรท์บรรยายจนเราลุ้นไปด้วย ค่อยๆเลื่อนอ่าน แล้วก็โดนตัดจบ กรี๊ดดดดด กรีดร้องดังมากค่าาา ชอบตอนบอกว่าอย่าเจ็บตัวก็พอกับตอนช่วยแกะอุปกรณ์มากเลย ฮื่อออออ เรื่องอะไรกันนะทำไมถึงทำให้ไม่สนิทกันเหมือนเดิม ควานลินนี่ก็ทิ้งประโยคที่ทำให้หัวใจจะวายตลอด
    #148
    0