Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 4 : Story : III ก้าวในงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,874
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 363 ครั้ง
    14 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"เยี่ยมเลย.." หลังจากตะเวนทำงานมายาวนานเพื่อหาเงินเลี้ยงปากท้องตัวเอง เอาจริงๆต้องใช้คำว่าซื้อของที่ถูกใจซะมากกว่า อา.. แต่จะเรียกว่าเรียกปากท้องก็ได้ เพราะซื้อมนุษย์มากินดูก็สนุกดี แต่ออกล่าเองก็ได้ เปลื้องเงินแท้ๆเลย

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's The author

 

ร่างเล็กเรือนผมสีดำสนิทกดแป้นคีย์บอร์ดไปมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงดังต็อกแต็กของแป้นคีย์บอร์ดที่ถูกใช้งานบ่งบอกถึงน้ำหนักของแรงกดของนิ้วเรียวยาวของเจ้าตัว ร่างเล็กยกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ แววตาสีแดงฉานระยิบระยับฉายความพึงพอใจออกมาอย่างไม่มีความคิดจะปกปิด

 

"เยี่ยมเลย.." เสียงหวานนุ่มนวลพูดออกมาไม่ดังนัก เสียงนั้นไม่ค่อยมีความทุ้มเท่าไหร่เนื่องด้วยความที่เจ้าของยังมีร่างกายที่เป็นเพียงเด็กหนุ่มเท่านั้น

 

เจ้าของเสียงนุ่มนั้นค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้นุ่ม มือบางทำการปิดพับโน๊ตบุ๊คที่เมื่อสักครู่พึ่งใช้งานไปแล้วขยับมาหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาปลดล็อกรหัสอย่างรวดเร็วและด้วยความที่ตัวรหัสมีจำนวนมากจึงยากที่จะจดจำได้ทันในคราเดียว เมื่อเขาจัดการปลดล็อกโทรศัพท์เสร็จแล้วนิ้วเรียวของเขาก็กำลังจะกดไปยังปุ่มเปิดแอฟข้อความแต่กลับมีสายเรียกเข้ามาซะก่อน

 

เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่กลับทำให้มุมปากของร่างเล็กนั้นยกขึ้นกว้าง ซึ่งภาพรอยยิ้มนี้มันไม่ได้น่ารักแม้แต่น้อย มันเต็มไปด้วยความน่ากลัว

 

"โมชิ..โมชิ~" ร่างเล็กกรอกเสียงลงไปพร้อมลากยาวจนติดน่าขนลุกหน่อยๆพร้อมกับที่ค่อยๆขยับตัวอย่างไม่เร่งรีบแต่คล่องแคล่วไปยังตู้เสื้อผ้า หยิบเอาเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกับกางเกงขายาวสีดำมาวางไว้ปลดเตียงก่อนค่อยๆปลดชุดที่ตนใส่อยู่จนเผลอให้เห็นเรือนร่างภายใต้เสื้อผ้าที่มีผิวขาวซีดแต่มีกล้ามเนื้อบ่งบอกว่าออกกำลังกายเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอ

 

"อืม.. ตกลง เจอกันกี่โมง?" ร่างนั้นรับฟังคำพูดของปลายสายก่อนเอ่ยตกลงมาอย่างง่ายๆแล้วเอ่ยคำถามกลับไปในขณะที่เปลี่ยนท่วงท่าเป็นนั่งลง เอาหูเอนแนบโทรศัพท์ส่วนมือใส่รองเท้าผ้าใบสีดำตัวโปรดสำหรับปฎิบัติงาน

 

..องค์กรสีดำ ชุดที่ผมชอบก็สีดำพอดีเลยนะ~ ทำไงได้ ก็สีดำมันกลบสีของเลือดได้ดีนี่จริงไหม... :)

 

"แล้วเจอ-" ร่างเล็กนั้นยังไม่ทันจะพูดจบ อีกฝ่ายก็ชิงตัดสายไปซะก่อน นั่นทำให้แววตาของร่างเล็กฉายความหงุดหงิดมาครู่หนึ่งก่อนแปรเปลี่ยนเป็นแววตาที่ฉายความบ้าคลั่งและตื่นเต้นราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ

 

...ยิ่งเป็นเลือดของคนที่น่าสนใจรสชาติย่อมดีขึ้นเป็นพิเศษ... มุมปากกระตุกยิ้มพลางลุกขึ้นอย่างฉับไวเมื่อสวมใส่รองเท้าผ้าใบตัวโปรดเสร็จแล้ว โทรศัพท์ถูกเก็บลงใส่กระเป๋ากางเกงพร้อมกับมือที่ถูกสอดไว้ในท่วงท่าล้วงกระเป๋ากางเกงเช่นเดียวกัน

 

ขายาวก้าวต่อไปอย่างไม่เร่งรีบแต่หากสังเกตดีๆจะพบว่าฝีเท้านั้นจะเร็วกว่าเมื่อสักครู่ขึ้นเล็กน้อย

 

...ให้ตายซิ... ยิ้มกว้างขึ้นอีกจนเป็นรอยยิ้มที่ใครพบเห็นก็ต้องผวา

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Gin

 

สำหรับโลกมืดข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ.. รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้งเป็นวลีที่หลายคนย่อมคุ้นหู

 

"โมชิ..โมชิ~" และหนึ่งในข้อมูลที่เรารับรู้มาคือเรื่องข้อมูลของปลายสายที่ฉันกำลังต่อสายสนทนาไป วินาทีที่อีกฝ่ายรับก็ได้ยินเสียงหวานสูงจนนึกว่าข่าวลือที่เป้าหมายเป็นเด็กผู้หญิงอาจเป็นเรื่องจริง

 

ฉันคือ ยิน นี่คือโค๊ดเนมของฉันในฐานะสมาชิกระดับสูงขององค์กรที่มีสีดำเป็นเอกลักษณ์ ในระหว่างที่ฉันกับเจ้าวอดก้าอยู่บนรถฉันก็ได้รับเมลล์มาจากท่านผู้นั้น ท่านผู้นั้นให้ข้อมูลมาเกี่ยวกับคนๆหนึ่งที่ตอนนี้กำลังรับงานและมีความสามารถในโลกมืดพอสมควร ท่านผู้นั้นสั่งให้ฉันพาคนๆนั้นเข้าองค์กร ข้อมูลที่ทราบมีเพียงเบอร์ติดต่อที่เจ้าตัวให้ไว้สำหรับติดต่องานต่างๆและข่าวลือเกี่ยวกับคนที่ฉันจะต้องพาเข้าองค์กร

 

แน่นอนว่าถ้าอีกฝ่ายปฎิเสธ.. ผลของมันคือตาย

 

ถ้ารู้เรื่องขององค์กร มันก็ต้องตาย ต่อให้น้อยหรือมากขนาดไหนก็ตาม แม้แต่เด็กเล็กก็ไว้ใจไม่ได้

 

ข่าวลือเกี่ยวกับคนที่ฉันต้องพาเข้ามาคืออีกฝ่ายเป็นเพียงเด็ก.. และเมื่อปลายสายรับสายฉันก็ยิ่งมั่นใจมากยิ่งขึ้นจากน้ำเสียงที่บ่งบอกได้ถึงอายุ แต่กลิ่นอายที่รู้สึกนี่มันไม่ธรรมดาเลย

 

ยังดีหน่อยที่รายนี้รับสายเร็ว.. ถ้ารับสาย หรือตัดสายล่ะก็.. เจอหน้า.. น่าเอาลูกตะกั่วฝังหัวมันนัก หึ! ฉันพูดกรอกเสียงลงไปในสายด้วยน้ำเสียงเย็นแฝงความข่มขู่ตามนิสัย จะให้ฉันมานั่งพูดดีๆโอ๋เด็กน่ะฝันไปเถอะ..

 

แต่ท่านผู้นั้นสั่งให้ฉันพาเข้า.. อ่า.. ดูท่าถ้าไม่ตกลงยังไงก็คงต้องบังคับให้เข้าไปก่อน แล้วถ้าทรยศเมื่อไหร่ก็ค่อยเป่าสมองให้เละซะ

 

"อืม.. ตกลง เจอกันกี่โมง?" ฉันขมวดคิ้วหน่อยๆจนเจ้าวอดก้าหันมามองด้วยหน้าโง่ๆน่าเอาปืนจ่อของมัน แต่เอาเถอะ ถึงมันจะโง่ แต่มันก็ภักดีอยู่ แต่ถึงงั้นถ้ามันทำงานพลาด ก็เท่ากับตายอยู่ดี ฉันจะเป่าสมองมันให้กระจุยต่อให้มันภักดีกับฉันเพราะมันทำงานพลาด

 

"อีกยี่สิบนาที สถานที่ฉันจะส่งเข้าไปในเมลล์" ฉันพูดเสียงเย็นๆตอบกลับไปเมื่อได้ยินเสียงอีกฝ่ายคล้ายจะพูดอะไรแต่มันไม่สำคัญสำหรับฉัน "แล้วเจอ-" ฉันตัดสายอีกฝ่ายทิ้งทันทีแล้วหันไปสั่งวอดก้าให้ไปยังที่หมายภายในเวลาที่กำหนดก่อนหยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาสูบ

 

คนที่ท่านผู้คนนั้น...

 

"ลูกพี่ว่าคนที่ท่านผู้นั้นให้พาเข้าองค์กรจะเป็นคนยังไงคะ..ครับ" มันเสียงตะกุกตะกักหน่อยๆตอนเห็นว่าฉันเอาปืนจ่อหัวมันแล้ว

 

"ขับรถไป" ฉันสั่งมันเสียงเย็น แต่ก็อย่างที่เจ้าวอดก้ามันพูด คนๆนั้นจะเป็นยังไงนะ..หึ..

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

ตอนนี้ผมกำลังอยู่บนรถแล้วขับรถไปตามที่ที่ยินนัด ซึ่งยอมรับเลยว่าสถานที่แห่งนั้นค่อนข้างห่างไกลจากสถานที่ที่ผมอยู่.. แต่ก็นะ มันก็ท้าทายดี ผมจึงไม่ได้ปฎิเสธหรือเปลี่ยนสถานที่นัดไป ส่วนถ้าไปสายหรือ?

 

คนอย่างยินผมคงโดนเอาปืนจ่อหัวล่ะมั้ง หึ!

 

แต่ดูเหมือนคำตอบนั้นผมจะยังไม่ได้รู้เฉลยในวันนี้เพราะผมดันมาทันเวลาที่อีกฝ่ายนัดอย่างพอดิบพอดี

 

"มาแล้วหรือ?" ทันทีที่เห็นหน้ายินก็แทบจะเอาปืนชี้ใส่หน้าผมซะแล้ว ทดสอบเหรอ.. ผมถอนหายใจเบาๆเมื่อเห็นดังนั้น

 

"กล้ามากนะ เอาปืนจ่ออย่างนี้แต่กลับถอนหายใจหรือ?" สายตาที่ยินมองมามันช่างเย็นเยียบจนผมอดคิดเล่นๆว่าถ้าไม่ใช่ผมอีกฝ่ายจะกลัวจนฉี่ราดรึเปล่าน๊า?

 

แต่.. มันก็เหมือนความอวยนั่นแหละ เพราะสมองของผมดันคิดชื่อของตัวละครในเรื่องโคนันออกมาสองตัวแทบทันทีที่บ่นอย่างนั้นว่าไม่มีทางกลัวแน่ๆ ฮ่ะๆ

 

ถามว่าใครน่ะเหรอ? ก็ตัวละครที่ปลื้มมากๆน่ะซิ ถ้าเป็นโค๊ดเนมขององค์กรก็คงเป็นเบอร์เบิ้นกับไรย์สินะ

 

"แววตาดีนี่ แต่ไม่คิดจะตอบเลยหรือไง?" อีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้พร้อมใช้ปืนจ่อจนตอนนี้ปืนชนกับหน้าผากผมซะแล้วซิ

 

"ผมควรตอบคุณว่าไงดีล่ะครับ ก่อนอื่นไม่เริ่มจากแนะนำตัวกันหน่อยดีไหม?" ผมมองตายินก่อนจะอาศัยจังหวะที่จะเรียกว่ายินเผลอก็ไม่เชิงจับตัวอีกฝ่ายกดลงกับพื้น จะเรียกว่าโชคดีหรือร้ายดีนะที่ถูกทดลองจนไกลจากความเป็นมนุษย์แบบนี้น่ะ?

 

ฮ่ะๆ ว่าไปนั่น ก็แค่แรงเยอะนิดหน่อยเองหน่า.. แลกกับการกินอาหารไม่ได้ก็ไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่.. ว่ากันว่าแซนวิสของเรย์คุงอร่อยมากเลยนี่หน่า..

 

น่าเสียดาย ที่สำหรับผมถ้าไม่ใช่เลือดก็คงแย่ไปหมด..

 

"แก...!" อีกฝ่ายดูโกรธผสมกับตกใจและพึงพอใจ โกรธที่ผมจับเขากดลงพื้น ตกใจที่ลูกกระสุนที่เขายิงออกมามันฝังเข้าไปในหน้าผากของผมก่อนที่ผมจะดึงมันออกมา..

 

แล้วแผลนั่นก็หายไปจนถ้าไม่ติดคราบเลือดก็เหมือนไม่เคยมีมาก่อน

 

เขาดูพึงพอใจหน่อยๆที่เห็นผมมีความสามารถ แต่เขาก็ยังคงดูไม่ค่อยพอใจที่ตัวเองสู้แรงผมไม่ค่อยได้เท่าไหร่..

 

...อยากกัดอยากฉีกกระชากชะมัด... ผมแลบลิ้นเลียมุมปากหน่อยๆก่อนอีกฝ่ายจะชะงักไป ผมอาศัยจังหวะนั้นก้มหน้าลงเลียซอกคออีกฝ่ายเบาๆ

 

"หวานดีนะ" ผมแสยะยิ้มร้ายให้มองใบหน้าอีกฝ่ายที่ขึ้นสีแสดงออกว่าเขินและอึ้งที่โดนทำอย่างงั้นก่อนจะปล่อยตัวอีกฝ่ายออก ส่วนเจ้าวอดก้าน่ะหรือ? มันอึ้งและถือปืนนิ่งค้างไปแล้วล่ะ

 

"ปัง!" เสียงลูกปืนจากกระบอกในมือของวอดก้าที่ถูกเล็งยิงมายังตัวของผมเอง

 

...ช้าไปนะ ลูกพี่นายโดนผมปู้ยี้ปู้ย้ำไปแล้วนิ๊ดหนึ่งนะ หึๆ... ยินมันค่อยๆลุกขึ้นแล้วจ่อกระบอกปืนไปที่หัววอดก้า

 

"หึๆ.." ผมหัวเราะเบาๆพลางเดินไปหายินให้เอาลูกกระสุนออกให้.. โอเค ยินไม่เอาออกให้แฮะ.. ไม่แปลกใจเลย แต่จะให้ไปบอกเจ้าวอดก้าล่ะก็.. ไม่ดีกว่า เฮ้อ

 

ผมถึงได้เกลียดลูกปืนไงล่ะ.. แผลผมอาจจะหายได้แต่ลูกกระสุนมันไม่ได้ละลายซะหน่อย เฮ้อ ถอนหายใจรอบที่สอง อายุจะลดไปกี่ปีน่ะนะ?

 

"ลูกพี่.." วอดก้ามันส่งเสียงออกมาพลางมองยินอย่างหวาดกลัว

 

"อีกสองวัน ท่านผู้นั้นสั่งให้แก..." ยินมันลดปืนลงแล้วเก็บปืนเข้าที่ให้เรียบร้อยแต่พร้อมจะหยิบออกมาทุกเมื่อหากผมทำอะไรบ้าๆพร้อมกับพูดเสียงเย็นเอ่ยคำสั่งผมซึ่งมันเป็นคำสั่งของท่านผู้นั้น

 

จะว่าไปอีกเหตุผลที่องค์กรนี้น่าสนใจเพราะมันเงินดีนี่หน่า~

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 363 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #246 Som_15 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:36

    -ท้ายๆนี้เราสัมผัสได้ถึงความหน้าเงินของตัวเอก

    #246
    0
  2. #208 Jecelyn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 00:31
    ยินโดนปู้ยี้ปู้ยำหมดเเล้วค่ะวอดก้า สติกลับมายังหรือต้องให้โดนมากกว่านี้ อร้ายยยยยเขิน!
    #208
    0
  3. #158 Mynun9412 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 23:30
    สรุปตัวเอกของเรื่องคือใคร talkหลายคนมาก คือถ้าในเนื้อเรื่องมีตัวเอกแล้วก็ควรให้ดำเนินเนื้อเรื่องไปนะ ไม่ใช่มาสลับบทไปคนนู้นทีคนนั้นที
    #158
    2
    • #158-1 Mailmama(จากตอนที่ 4)
      22 มิถุนายน 2563 / 17:55
      เราว่ามันก็อ่านง่ายนะคะไม่ถึงกับงง เหมือนเป็นการบอกความรู้สึกของคนนั้นๆด้วย
      #158-1
    • #158-2 pam005(จากตอนที่ 4)
      12 กรกฎาคม 2563 / 23:52
      เห็นด้วยกับ#158เราว่ามันไม่ได้สำคัญอะไรอะ มีบทของตัวประกอบเจ้าของบ้านทำไมอ่ะ บรรยายความรู้สึกเจ้าของบ้านหรอ อืมม เราว่ามันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นอ่ะ ถ้าตัดออกไปได้ก็ดีนะ ส่วนตัวออกจะสับสนกับบทพูดนิดนึงอ่ะ แต่ก็อ่านได้
      #158-2
  4. #60 NP-11 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 18:20

    .....เข้าองค์กร เพราะ......เงิน???


    #60
    0
  5. #14 shino13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 13:52
    ไม่น้าาา ยินโดนลวนลามแล้ววว!!?
    #14
    1
    • #14-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 4)
      20 เมษายน 2563 / 21:08
      เปล๊าาา!
      #14-1
  6. #12 45290 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2563 / 23:41
    พระเอกเป็นปีศาจหรอแผลที่หน้าผากถึงหายได้รวดเร็ว
    #12
    1
    • #12-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 4)
      20 เมษายน 2563 / 21:08
      //ยิ้มให้นะ
      #12-1
  7. #11 dreamm_m (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 23:41
    สนุกกก รอนะคะ เรือนี้ดีต่อใจมากกก5555
    #11
    1
    • #11-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 4)
      16 เมษายน 2563 / 00:28
      //เอกการล้มเรือ
      #11-1
  8. #10 My Lords (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:00
    G... gin ค.... เคะหรอ ไม่น๊าาาา ขอให้เป็นเมะไม่ได้หรือ? (โหวตให้ตัวเอกเป็นเคะราชินี)
    #10
    2
    • #10-1 My Lords(จากตอนที่ 4)
      14 เมษายน 2563 / 20:02
      แต่อันที่จริงก็เป็นนายเอกอยู่แล้วล่ะ555 (แต่สถานการณ์ในตอนนี้มันชวนให้คิดเป็นแบบนั้นจริงๆ)
      #10-1
    • #10-2 zeroyaoi3(จากตอนที่ 4)
      16 เมษายน 2563 / 00:29
      //ปิดหน้า
      #10-2