Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 3 : Story : II ก้าวถัดไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,092
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 355 ครั้ง
    10 เม.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"...." ร่างเล็กค่อยๆขยับตัวก้าวเดิน มือทั้งสองข้างสอดไว้อยู่ในกระเป๋ากางเกงส่วนบนไหล่นั้นมีกระเป๋าหนังอย่างดีถูกสะพายเอาไว้ ชุดที่เขาสวมใส่หลวมกว่าตัวเขาไปประมาณหนึ่งและเปื้อนคราบเลือดที่สีบ่งบอกว่าพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

ผมเทนชิรินะคนเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้ตัวผมเปื้อนไปด้วยเลือด.. อา.. จะว่าไปผมคงหลุดมาโลกหรือมิติโคนันสินะ ก็เล่นมีรันกับโซโนโกะจังมาขนาดนั้นแล้วนี่? คอสเพลย์หรือหน้าตาน่าจะไม่กลายเป็นลายเส้นการ์ตูนขนาดนั้นนะ...

 

แล้วร่างกายที่ถูกทดลองแบบนี้น่ะ มันกินอะไรไม่ได้นอกจากเลือด เนื้อ และน้ำเปล่าเพราะงั้นไม่ใช่เพราะเสพยาอะไรแบบนั้นแน่ๆ...

 

"อืม.." แต่ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนชุดซะก่อน ถึงจะเหนียวตัวก็เถอะ แต่ก็ชอบเวลาเลือดโดนตัวนี่หน่า แต่ทำไงได้ บนตัวผมบางทีแผลมันกลับหายเร็วซะก่อนที่เลือดจะไหลซะอีก

 

ผมใช้กุญแจผีสะเดาะบ้านแถวนั้นซึ่งแน่นอนว่าระดับผมแล้วถึงจะไม่ใช่สายนี้แต่ย่อมต้องเคยทำเพราะถูกฝึกฝนมาบ้าง ใช้เวลาเพียงครู่เดียวผมก็สามารถเข้าไปภายในบ้านได้อย่างงดงาม

 

หูของผมไม่ได้ยินเสียงของฝีเท้าหรือเสียงทีวีแม้แต้เครื่องหุงตุ้มใดๆทั้งสิ้นซึ่งนี่เป็นตัวบ่งบอกชั้นดีว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่เพื่อความชัวว์สำหรับคนขี้ระแวงอย่างผมก็เลยสำรวจตรวจตราตามชั้นต่างๆ เมื่อสำรวจแล้วพบว่าไม่มีคนอยู่ดั่งที่ได้ยินก็เลือกเข้าไปค้นตู้เสื้อผ้าตามห้องอย่างถือวิสาสะ หยิบเอาเสื้อผ้าพอที่จะเป็นแนวที่ชอบและสิ่งที่พอใจพร้อมด้วยผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำไป

 

เมื่อผมอาบน้ำสระผมอย่างสบายใจเสร็จแล้วก็ออกมา แน่นอนว่าระหว่างอาบผมย่อมฟังเสียงต่างๆไปด้วย แต่ถึงจะไม่สนใจพวกนั้นยังไงอีกฝ่ายก็ทำอะไรผมไม่ได้อยู่แล้ว

 

ก็ผมเป็นตัวทดลองนี่หน่า ผมยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะตายได้ไง?.. ถ้าผมไม่ได้ตั้งใจตายเองน่ะนะ ว่าไปนั่น จริงๆก็มีวิธีที่จะฆ่าผมอยู่นั่นแหละ.. แต่เรื่องอะไรจะต้องบอกนี้จริงไหม? คุณอยากรู้ก็คิดเอาเองสิ

 

ผมไม่รีบตายหรอก ตราบเท่าที่ยังไม่ได้ฆ่าคนเล่นจนพอใจน่ะนะ ฮ่ะๆ แล้วอีกอย่าง..หลุดมาโลกโคนันแบบนี้ก็มีสิ่งที่อยากทำซะก่อนสิ จริงไหม หรือถ้าเป็นพวกคุณจะไม่มีกันครับ? :)

 

ถ้าไม่มี พวกคุณก็ช่างเป็นคนที่น่าเบื่อจริงๆเลย สำหรับผมล่ะก็ไม่ว่าจะที่ไหนก็มีเป้าหมายในการฆ่าคนไปทั่วเต็มหัวไปหมดเลยล่ะ อาา.. อาบน้ำใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว

 

เสื้อผ้าที่ผมใส่เป็นแบบฮู้ดสีดำ กางเกงยีนส์สีดำและรองเท้าผ้าใบสีดำ แหม่ ขนาดยังไม่เข้าองค์กรชายชุดดำยังแต่งตัวขนาดนี้ เหอะๆ

 

ขอโทษล่ะกันครับ พอดีผมชอบสีดำน่ะ :)

 

ก่อนออกจากบ้านแค่นี้มันยังน้อยไป ขอมัดจำนิดๆหน่อยๆล่ะกันนะครับคุณเจ้าของบ้านที่น่ารัก~❤

 

อื้มๆ.. ดูเหมือนพวกของที่เอาเก็บไว้ตามตัวแต่แรกพวกมีดพวกอะไรจะอยู่น่ะนะ ของในกระเป๋าเป้ก็อยู่ด้วย แต่ประเด็นคือเหมือนตัวผมจะหดเล็กลงอีกแล้ว.. อา.. แต่แรกก็อายุยี่สิบกว่าๆแต่เหมือนเด็กมอปลายว่าแย่แล้วรอบนี้กลายเป็นคล้ายเด็กมอต้นด้วยซ้ำ.. เหอะ

 

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา ดูเหมือนมันมีหลายอย่างที่บนโลกนี้กับโลกนั้นไม่มีนะ? และดูเหมือนgoogleตอนนี้ผมจะเชื่อมกับโลกนี้เพราะหาข่าวเก่าๆจากในอดีตผมไม่ได้เลยแม้แต่น้อยนิด อา.. แล้วสิ่งที่แย่สุดก็คงเป็นเรื่องที่เงินมันก็เป็นของโลกนู่นเช่นกัน

 

เท่ากับตอนนี้ผมมีติดตัวนิดๆหน่อยๆจากที่ขโมยมาจากบ้านเก่าๆหลังนั้นสินะ อืม เอาเถอะ ยังไง ผมชอบฆ่า~❤ เรื่องแบบนี้น่ะ มันทำเงินได้อยู่แล้วจริงไหม?

 

ว้าว.. แต่ดูเหมือนเงินเล็กๆน้อยๆของแต่ละคนจะไม่เหมือนกันนะ อย่างน้อยเงินที่ขโมยไปก่อนหน้านี้ก็ทำให้ผมเช่าบ้านได้ตั้งหลังหนึ่งแน่ะทุกคน

 

แน่นอนว่าผมไม่เช่านานหรอก ก็คนมันอาชีพนักฆ่านี่เนอะ แถมยังต้องหาวิธีเข้าองค์กรชายชุดดำไปเล่นสนุกซะด้วย ไอ้เรื่องบ้านเป็นหลักเป็นแหล่งคงต้องตัดไปก่อน..

 

ผมค่อยๆหยิบเอาโน๊ตบุ๊คที่ผมเก็บเงินด้วยน้ำพักน้ำแรงในการฆ่าคนเพียงแค่คนเดียวของผมออกมา ก็.. เงินที่ได้จากการฆ่าคนมันไม่น้อยเลยล่ะครับทุกคน :)

 

มือของผมค่อยๆกดไปตามตัวโน๊ตบุ๊คอย่างไม่เร่งรีบแต่กลับเร็วในสายตาของใครหลายๆคนเพราะความถนัดส่วนบุคคลของผม อย่าพึ่งดูถูกว่าผมเป็นเพียงนักฆ่าไปเชียวที่รักทุกคน~ เพราะเรื่องพวกนี้อย่างการแฮกคอมหรือก่ออาชญากรบนโลกอินเตอร์เน็ตผมก็ทำได้ ก็นะ~❤ มีวิธีการในการฆ่าหลายๆอย่างย่อมสนุกกว่ามีแค่แบบเดียวอยู่แล้วนี่ครับ

 

"แต๊กๆ" ผมใช้เวลาในการรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดไม่นานนัก ผมก็สามารถแฮกข้อมูลเพื่อสร้างตัวตนตัวเองสำเร็จ แน่นอนว่าข้อมูลพวกนั้นแทบไม่มีอะไรจริงสักอย่าง ก็ช่วยไม่ได้น่ะนะ แต่ประเด็นที่น่าหนักใจคือควรเอาอายุตัวเองเป็นเท่าไหร่นี่แหละ เฮ้อ.. จะให้พิมพ์อายุจริงว่า21ปีก็คงจะไม่เข้ากับรูปร่างมัธยมต้นแบบนี้แหง่ๆ ตัดสินใจเรื่องนี้อยู่ชั่วครู่จึงค่อยๆพิมพ์ตัวเลขอายุตนเองลงไปอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

 

ชื่อ : รินะ

นามสกุล : เทนชิ

อายุ : 14ปี

ประวัติ : เด็กกำพร้าคนหนึ่งในสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าโซระ

 

แน่นอนว่าในเรื่องของสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าโซระน่ะ เป็นสถานที่แห่งหนึ่งที่มีอยู่จริงและเป็นสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าขนาดใหญ่ มีระบบระเบียบ ซึ่งผมก็ได้สืบข้อมูลเรียบร้อยพร้อมทั้งใส่ข้อมูลลงไปเป็นสมาชิกเด็กที่ถูกเลี้ยงดูแล้ว มันเป็นสถานที่รับเลี้ยงแห่งหนึ่งในแถวโตเกียวนี่แหละ ซึ่งมีเด็กที่ถูกรับเลี้ยงมากมายและมีพี่เลี้ยงเด็กจำนวนไม่น้อย เพราะงั้นเขาคงจำไม่ได้หรอก..มั้ง ประเด็นคือเจ้าดวงตาสีแดงนี่นี่แหละ แต่ช่างมันเหอะหนา..

 

ขณะที่ผมบ่นให้พวกคุณฟัง ผมก็ได้ทำการเข้าเว็ปไซต์มืดเพื่อหางานทำไปด้วย ซึ่งแน่นอนว่าเว็ปไซต์นี้เป็นแหล่งที่ให้งานคนไร้งานเยี่ยงผมชั้นดีเลยทีเดียว

 

ไม่ว่าจะงานปล้น ฆ่า แฮกมีให้เลือกสรรสำหรับทำทั้งนั้น แต่ที่ผมสนใจมากที่สุดคงไม่แคล้วงานฆ่าและทรมานคน

 

โดยเฉพาะเรื่องทรมานคนนี่แหละที่โปรดปราณ

 

ว่าแล้ว ผมก็ขอตัวไปทำงานที่ผมรักก่อนล่ะกันนะทุกคน~❤

 

-------------------------------------------------------------------

 

 

 

Talk's House owner

 

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่น่าเบื่อ สวัสดีครับ ผมชื่อ คานาดะ เนกิ เป็นเพียงคนๆหนึ่งที่มีหน้าที่การงานไม่ได้แย่อะไร ก็เป็นงานบริษัทที่พอเช้ามาก็ต้องรีบตื่นไปทำงานและพอหมดเวลาก็รีบกลับมานอนพักผ่อนที่บ้านวนเวียนไปก็เท่านั้น.. ยกเว้นก็แต่ช่วงที่งานเสร็จไม่ทันจริงๆที่ผมอาจจะขนกลับมาทำที่บ้าน

 

แต่ส่วนวันนี้ก็เป็นวันๆหนึ่งที่ผมบอกแล้วว่ามันน่าเบื่อนั่นแหละครับ ต้องตื่นเช้า ทั้งๆที่เมื่อวานนอนดึก

 

ผมน่าสงสารใช่ไหมล่ะ? ผมทำอะไรน่ะเหรอ สิ่งสำคัญมากเลยล่ะครับ ผมแค่ดูบอลเพลินไปหน่อย แฮะๆ ก็มันมีแข่งนัดสำคัญ แฟนบอลอย่างผมจะพลาดได้ยังไงล่ะ ถึงบ้านผมจะไกลจากบริษัทเอาก็เถอะ

 

เมื่อทำงานเสร็จ ผมก็ทำในสิ่งที่ถ้าใครเป็นภรรยาผมก็คงดีใจนั่นก็คือรีบกลับบ้านไม่ไปเที่ยวที่ไหนต่อ ไม่ใช่ไม่อยากเที่ยวพวกอ่างอะไรหรอกนะครับ ไม่มีตังค์..

 

โอเค ก็มีอยู่แหละครับ แต่นี้พึ่งต้นเดือน ผมไม่อยากกินมาม่าวันละเสี้ยวห่อทั้งเดือนเพราะเผลอเปย์สาวหมดหรอกนะครับ ซึ่งดูจากความหน้าไม่หล่อแต่สายเปย์มากอย่างผมมีหวังไปแค่ชั่วโมงเดียวได้หมดตัวแหง่ๆ

 

จะให้เอาเงินไปน้อยก็ไม่ได้ หน้าพี่ไม่หล่อ แต่พี่ต้องสายเปย์ไว้ก่อนเดี๋ยวสาวไม่หลง

 

ซึ่งทุกคนก็หลงแหละครับ ไม่ใช่หลงผมนะ หลงเงินผมนี่แหละ! วุ้ย! หน้าผมไม่หล่อตรงไหนว่ะ แค่เทียบกับบางคนผิวตีนเขายังดีกว่าหน้าผมแค่นั้นเองงง!!

 

ผมล่ะเศร้า อย่ามองที่หน้าตาสิครับ อย่างน้อยผมก็มีดีที่ตลกนะ แต่เอาเถอะ ชอบคนดี รักคนหล่อ แต่งคนรวย ส่วนพี่รวยแค่วันเดียวแล้วจนเกือบทั้งเดือนไงน้อง!! น้องแต่งกับพี่ไหมมมมมม!!!??

 

ครับ ผมรู้ไม่แต่ง มีแต่ปล้นเงินผมให้หมดก่อนนี้แหละครับ =_=

 

ถึงหน้าตาไม่ดี แต่พี่ก็มีหัวใจนะเออ! ผมที่กลับบ้านด้วยหัวใจห่อเหี่ยวจากการที่เจอแต่หน้าเพศผู้ไม่ก็สาวแก่มาทั้งวี่ทั้งวัน เรื่องมันเศร้า ไอ้ฝ่ายบุคคลโง่! ทำไมไม่รู้จักคัดคนที่หน้าตาห้ะ!?

 

เออวะ! อย่าคัดแหละดีล่ะ หน้าตาไม่ดีเดี๋ยวไม่มีกิน ทุกวันนี้ก็ไม่พอลงอ่างล่ะ เรื่องมันเศร้าชิบหาย

 

What the Fu*k ทำไมประตูบ้านตูมันเปิดว่ะ ไอ้เวรตัวไหนมันปล้นบ้านผม!.. ทำไมไม่ยอมปิดประตูให้ด้วยห้ะ........!!!!?

 

วินาทีนั้นเหมือนเดอะแฟลซสิงร่าง จากร่างกายที่เหนื่อยแทบมุดลงธรณีจากความเหนื่อยล้าสามารถวิ่งอย่างรวดเร็วจนอีกสักเล็กน้อยก็ติดปีกบินแล้วไปตามจุดต่างๆของบ้านตัวเองโดยเน้นย้ำบริเวณที่เก็บเงินเป็นพิเศษ แล้วเขาก็พบว่าสถานที่เก็บเงินของเขาอยู่อย่างปลอดภัยจึงได้ไปยังห้องนอนเพื่อจะอาบน้ำ..

 

แต่เขาก็ได้พบว่าตู้เสื้อผ้าเขาโดนลื้อซะเละ..

 

นี่มันอะไรว่ะ!? วินาทีนั้นเขาก็ได้มองสำรวจห้องอีกครั้งก่อนจะพบว่า..

 

ไอ้เวร! มันงัดตู้เซฟฉัน!!!! ม่ายยยย เงินฉัน...

 

"ติ้งๆ.." ไอ้.... ทันทีที่ได้ยินเสียงน้ำเขาก็ได้ก้าวเดินไปยังห้องน้ำ สมองที่ประมวลผลคิดคำนวณออกมาอย่างรวดเร็วก็ได้คำตอบว่าแม่มมาปล้นว่าตูแล้วยังมาอาบน้ำใส่เสื้อผ้าตามใจชอบอีก..

 

แต่ประเด็นสำคัญทำไมเอ็งไม่ปิดน้ำ!!!! รู้ไหมค่าน้ำมันเท่าไหร่น่ะวะะะะะ แล้วตูจะเอาเงินที่ไหนจ่าย!!!?

 

--------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 355 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #245 ~สุดสวย~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:37
    นายเอกนี้เป็นตัวละครที่ทำลายกำแพงที่4หรอคะ
    #245
    0
  2. #207 Jecelyn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 00:18
    จะกังวลเรื่องบ้านโดนปล้นหรือเรื่องสมองเเกที่ไปหมดเเล้วดี
    #207
    0
  3. #165 แพนด้าขอบตาเเดง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 21:37
    นายมาปล้นเรากะด้ายบริการดีถึงชาติหน้า5555555
    #165
    0
  4. #96 yam_mm_m (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 14:47
    สนใจมาปล้นบ้านเรามั๊ย บริการทุกอย่างตั้งแต่หัวจรดเท้า
    #96
    0
  5. #9 chuthamat2210 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2563 / 18:38
    ไม่รู้จะกังวลเรื่องไรก่อน-_- เงินที่ถูกขโมยไปหรือค่าน้ำ-_-
    #9
    1
    • #9-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 3)
      13 เมษายน 2563 / 18:56
      กังวัลทั้งคู่เลย ฮ่ะๆ❤
      #9-1
  6. #8 Ran_1412 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 22:06
    น่าสงสารเขานะค่ะ
    #8
    1
    • #8-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 3)
      10 เมษายน 2563 / 22:29
      "ผมเลี้ยงไอติมเอาไหม?" ร่างโปร่งในชุดลำลองที่เน้นความคล่องแคล่วขยับเข้ามาหาพร้อมพูดเสียงนุ่มนวล

      "แต่แน่นอน.. ว่าเป็นเงินของเขาน่ะ.." ร่างโปร่งนั้นแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย แววตาสีแดงฉานแวววาวอย่างไม่น่าไว้วางใจ
      #8-1
  7. #7 kuro-chang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 19:06
    ...อินดี้ดีนะคะ
    #7
    1
    • #7-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 3)
      10 เมษายน 2563 / 19:25
      ❤❤❤❤❤❤❤
      #7-1