Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 27 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

วันนี้ก็เป็นหนึ่งวันที่ค่อนข้างปรกติทั่วไป.. โอเคก็ไม่ปรกติสักเท่าไหร่

 

...หมู่นี้อามุโร่ซังก็ยังคงมักตามหาข่าวคราวของชูซัง ดูเหมือนสองสามวันนี้อามุโร่ซังจะลางานที่ร้านปัวโรต์น่ะนะ...

 

...คงทำอะไรสักอย่างที่เกี่ยวข้องกับเรื่องการสืบข่าวการตายของชูซังนั่นแหละ... แต่อามุโร่ซังก็ยังดูไม่อยากลากผมมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้สักเท่าไหร่นัก..

 

เอาเป็นว่าโดยปรกติแล้วผมมักรู้เกี่ยวกับเรื่องงานหรือสิ่งที่อามุโร่ซังกำลังทำ.. แต่คราวนี้อีกฝ่ายกลับปิดเงียบไม่บอกอะไรผมเลย..

 

...เอาเถอะ...

 

"หมู่นี้เธอไม่ค่อยออกไปไหนเลยนะ" ชูซังพูดขึ้นมาในขณะที่ค่อยๆดื่มกาแฟที่ผมตั้งใจชงให้.. ใช้เวลาอยู่นานเลยทีเดียวกว่าจะเริ่มชงกาแฟในรสชาติที่ไม่แย่น่ะ..

 

...ดูเหมือนพรสวรรค์หรือฝีมือทางด้านอาหารของผมจะเข้าขั้นติดลบรุนแรง... แต่ไม่ถึงขั้นทำครัวไหม้ล่ะกัน

 

"อ่า.. ไม่รู้จะไปไหนน่ะครับ" ผมพูดตอบด้วยสีหน้าติดเบื่อหน่ายหน่อยๆ ช่วงนี้ทางองค์กรก็ไม่ค่อยได้สั่งงานอะไรซะด้วย..

 

...ไปหาอามุโร่ซัง... ก็อย่างที่บอกก่อนหน้านี้..

 

...จะให้ไปปั่นหัวเชอร์รี่น่ะเหรอ?... ทำบ่อยไปก็เริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน ลองคิดดูสิ.. บ้านใกล้กันขนาดนี้ผมจะปั่นหัวเธอบ่อยไปขนาดไหนแล้วกัน ฮ่ะๆ..

 

...อา... ลืมบอกไปซะสนิท ช่วงนี้โรงเรียนปิดน่ะนะ ผมเองก็จำไม่ค่อยได้สักเท่าไหร่ว่าปิดเนื่องในโอกาสอะไร.. ก็..

 

ยอมรับก็ได้ว่าไม่ได้ฟังที่เซนเซย์ประจำชั้นพูดตอนโฮมรูมน่ะ

 

"งั้นไปที่นั้นกัน.." ชูซังพูดขึ้นมาพร้อมกระตุกยิ้ม ชูซังขยับเดินไปคว้ากุญแจรถแล้วก้าวเท้ายาวเดินนำผมไป

 

ใช้เวลาไม่นานนักผมก็เดินตามเขาจนมาถึงบริเวณที่เขาจอดรถสีแดงซูบารุ360เอาไว้ ผมขยับตัวเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับอย่างไม่ต้องให้ชูซังบอก ในขณะที่ตัวเจ้าของรถเองก็ขยับไปนั่งที่นั่งคนขับเช่นกัน

 

สายตาของผมจ้องมองไปยังชูซังที่อยู่ในรูปลักษณ์ของสึบารุ ผมชะงักเล็กน้อยเมื่อชูซังขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น..

 

"ยังเหมือนเดิมเลยนะ" ชูซังคาดเข็มขัดให้ผมก่อนขยับตัวกลับไปนั่งดีๆแล้วสตาร์ทรถของเขา อา.. แล้วเขาก็ไม่ลืมคาดเข็มขัดส่วนของตัวเองน่ะนะ

 

"ชูซังก็เหมือนกัน" ผมจ้องมองคนที่ขับรถด้วยความเร็วคงที่.. ผมไม่รู้ว่าที่นั่นที่ชูซังหมายถึงน่ะมันที่ไหน?

 

...แต่ถ้าที่นั่นมีชูซังล่ะก็... ที่ไหนก็ได้ล่ะนะ..

 

ผมหัวเราะเบาๆ ดวงตาสีแดงฉานแวววาวระยิบระยับ.. ภายในนั้นสะท้อนเงาของร่างสูงที่เป็นเป้าสายตาเอาไว้

 

รถคันสีแดงของชูซังขับมาจนหยุดลงที่สถานที่แห่งหนึ่ง เมื่อตัวรถหยุดจอดลงแล้วบนใบหน้าของชูซังยังคงนิ่งสงบไร้แววที่แสดงถึงความตึงเครียดใดๆเป็นตัวบ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ชูซังตั้งใจพาผมมาไม่ได้มีเหตุอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางจนต้องหยุดรถ

 

ทั้งผมและเขาต่างปลดสายเบลล์ลงแล้วจึงต่างฝ่ายต่างเปิดประตูข้างฝั่งของตัวเองแล้วลงมาจากบนรถ เท้าของผมเหยียบลงบนพื้นในขณะที่สายตาของผมกวาดตามองรอบๆ..

 

สายตาของผมสะดุดลงที่บรรดาต้นไม้สีชมพูอ่อน..

 

...ซากุระ... นานเท่าใดผมก็ไม่มั่นใจนักที่ไม่ได้พบเห็นมัน.. นานจนผมลืมไปด้วยซ้ำว่าตนเองเคยชอบต้นไม้ที่มีชื่อนี้

 

...สวย... ผมหลุดยิ้มออกมาหน่อยๆในขณะที่สายตาจ้องมองไปยังต้นไม้ใหญ่.. ก่อนที่สายตาของผมจะถูกบดบังด้วยร่างสูงของบุคคลที่เป็นคนพาผมมายังสถานที่แห่งนี้

 

มือขวาของผมถูกมือซ้ายของอีกฝ่ายนำไปกุมเอาไว้แล้วออกแรงจูงผมเดินไปตามเขา ผมไม่ได้สะบัดมืออุ่นนั้นออก.. ผมเพียงแค่เดินตามเขาไปด้วยฝีเท้าที่ไม่ได้เร่งรีบมากนักแม้ช่วงขาของเราจะต่างกันมาก..

 

...ก็เพราะชูซังมักจะเดินให้ผมตามเขาทันยังไงล่ะ...

 

ทั้งๆที่ไม่ต้องรอก็ได้.. แต่ชูซังก็มักจะรอผมมาโดยตลอด.. ผมถูกจูงมือมาจนถึงหน้าสถานที่แห่งหนึ่ง..

 

...ไม่ใช่สถานที่แปลก... แต่แค่ไม่คุ้นตาสำหรับคนไม่เคยมาอย่างผมสักเท่าไหร่นัก.. รอบข้างมีแผ่นกระดาษมากมายที่ถูกนำไปแขวนเอาไว้..

 

...โชคดี... นั่นคือสิ่งที่สายตาของผมสังเกตเห็นเป็นอย่างแรกเมื่อจ้องมองไปยังบรรดาเหล่ากระดาษที่บางชิ้นก็ยับยู่ยี่ไปหน่อย

 

"ลองดูหน่อยไหม?" ชูซังพูดขึ้นเรียกสายตาของผมจากบรรดากระดาษเหล่านั้นให้มาสนใจที่เขาอีกครั้งหนึ่ง เขาชี้ไปยังจุดหนึ่ง

 

...โชคดีปานกลาง... นั่นคือกระดาษที่ผมหยิบได้มา ในมือของชูซังเองก็มีกระดาษหนึ่งใบเหมือนกัน

 

"โชคดีมากน่ะ.. เธอล่ะ?" ชูซังพูดในขณะที่มือข้างหนึ่งถือกระดาษเอาไว้ส่วนอีกข้างก็สอดไว้ในกระเป๋ากางเกง..

 

...ครู่หนึ่งผมเห็นภาพเขาซ้อนทับกับสมัยเก่า... แต่เปลี่ยนกระดาษสีขาวนั่นเป็นกระป๋องกาแฟดำจากตู้กดน่ะนะ

 

ผมยื่นไปให้เขาดูอย่างง่ายดายโดยไม่หวงอะไร เขาไม่ได้รับมันไปอ่าน แต่ผมก็รู้ว่าสายตาของเขาก็คงไล่อ่านเนื้อหาภายในจนหมด

 

...ถึงชูซังจะดูเป็นคนไม่อ่อนโยนเหมือนอามุโร่ซังก็เถอะ... แต่ชูซังก็เป็นคนที่ใส่ใจไม่แพ้อามุโร่ซังเลยทีเดียว

 

"แล้วยังไงต่อหรือ?" ผมถามขึ้นมาในขณะที่สายตากวาดมองไปยังบรรดาเหล่ากระดาษที่ถูกแขวนจนแทบไม่เหลือที่ว่าง..

 

...ต้องเอาไปแขวนสินะ?...

 

"เก็บเอาไว้" ชูซังพูดตอบผมพร้อมกับกระดาษในมือของเขาที่หายไปแล้ว ไม่แคล้วว่าคงเก็บมันลงไปแล้วเมื่อตอนที่ผมมัวหันไปมองบรรดากระดาษของคนอื่น

 

เมื่อมือข้างซ้ายอันเป็นข้างถนัดของชูซังว่างแล้ว เขาก็ไม่ได้สอดมันเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเหมือนอีกข้างหนึ่ง แต่เขาเลือกจะขยับมากุมมือขวาของผมเอาไว้ เขาไม่ได้บีบเหมือนครั้งแรกที่พบกัน แต่เป็นเพียงการกุมมือเอาไว้เบาๆ

 

...ทั้งๆที่อากาศช่วงนี้ค่อนข้างหนาว... แต่กลับรู้สึกอบอุ่นโดยเฉพาะทางใจ

 

เป็นความสามารถของแสงสว่างงั้นสินะ?.. ถึงภายนอกจะดูเย็นชา แต่ก็อบอุ่นที่สุด.. นั่นคือนิยามแสงสว่างดวงนี้ของผมเลยล่ะ

 

"เธอชอบซากุระหรือ?" เสียงนุ่มๆพูดขึ้นมาไม่ดังนัก เมื่อสักครู่ชูซังพึ่งพาผมมายังทำอะไรสักอย่างกับน้ำก่อนที่เขาจะจูงมือผมเดินต่อมาอีกครั้ง.. สถานที่ตรงนี้มีซากุระมากกว่าเมื่อสักครู่มากเลยทีเดียว

 

"อ่า.. สวยดี" ผมตอบตามความจริงอย่างไม่โกหก.. ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้โกหกนี่หน่า สายตาของผมจ้องมองยังต้นไม้ "นายไม่ว่างั้นหรือ?" ก่อนที่จะเลื่อนสายตามามองยังคนข้างกาย

 

สถานที่ตรงนี้มีผู้คนพลุ่งพล่านมากมาย เดิมทีผมไม่ค่อยชอบสถานที่ที่มีคนมากสักเท่าไหร่นัก แต่ก็เพราะมีชูซังล่ะนะ..

 

...ก็บอกแล้วนี่ว่าไปได้หมดน่ะ...

 

ต่อให้เป็นนรกก็เหอะ แต่ว่าชูซังน่าจะไม่ได้ไปนรกหรอกมั้ง? อา.. ถึงผมบอกสถานที่นี้มีคนพลุ่งพล่านมากก็จริง แต่จุดที่ผมยืนถือว่าคนค่อนข้างเบาบาง ส่วนมากตรงจุดที่มีคนอยู่เยอะเป็นพิเศษจะเป็นตรงจุดที่มีคนต่อแถวสั่นระฆังซะมากกว่า

 

เพราะตรงนี้มีคนค่อนข้าวเบาบางจึงทำให้สามารถมองเห็นต้นไม้ได้โดยไม่มีใครมาบังให้หงุดหงิดน่ะนะ

 

"อืม.. สวย" ชูซังตอบผม ครู่หนึ่งเปลือกตาของชูซังในร่างสึบารุที่มักแทบปิดตลอดเวลาก็ลืมตาขึ้นมา.. ในแววตาของชูซังเผยให้เห็นร่างของผมที่ถูกสะท้อนออกมา

 

...ตาสีเขียวที่สะท้อนภาพผมเมื่อกี้น่ะ... ผมชอบจังเลย..

 

แต่ก็อย่างที่บอกว่าเพียงครู่เดียวเท่านั้น.. เพราะแทบยังไม่ทันกะพริบตาเขาก็ปิดเปลือกตาลงอีกครั้งหนึ่ง

 

บรรยากาศเงียบลงไปครู่หนึ่ง.. ไม่ใช่บรรยากาศโดยรอบของสถานที่แห่งนี้ที่ยังครึกครื้นดี แต่เป็นบรรยากาศของผมกับเขาที่มันเงียบสงบ

 

...แต่ก็ไม่ใช่บรรยากาศที่กดดันอะไร...

 

อาจเพราะด้วยความที่ผมมักจะคิดมากกว่าพูดและตัวชูซังเองที่ไม่ได้เป็นคนพูดมากอะไร ทำให้เวลาเราอยู่ด้วยกันบรรยากาศจึงเงียบบ่อยครั้ง.. แต่ถึงมันจะเงียบแต่ก็..

 

...อบอุ่นดี... เป็นความเงียบที่ทำให้รู้สึกสงบและมีความสุขแบบแปลกๆ

 

"จะไปไหม?" ชูซังพูดในขณะที่หันหน้าไปทางบริเวณที่มีฝูงชนยืนต่อแถวกันสั่นระฆังเสียงดัง

 

"ไม่ล่ะ.." ผมพูดออกมาในขณะที่ส่ายหัวเบาๆ มือของผมถูกกุมเอาไว้อีกครั้ง.. เวลายามที่ผมออกมาข้างนอกกับชูซัง เขามักจะกุมมือผมเอาไว้บ่อยครั้ง..

 

...ถึงคนจะเยอะก็เถอะ... แต่ผมไม่หลงทางง่ายๆหรอก ไม่ต้องกลัวผมหายไปขนาดนั้นก็ได้

 

"จะแวะร้านของที่ระลึกหรือเปล่า?" เสียงนุ่มของชูซังพูดกับผม เพราะด้วยตาของเขาที่หรี่ลงทำให้ผมยากที่จะอ่านความรู้สึก

 

...แต่เดิมทีชูซังเองก็เป็นคนที่อ่านความรู้สึกยากอยู่แล้ว... สายตาของผมเหลือบมองไปยังบรรดาฝูงชนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักอันเป็นจุดของบริเวณที่เรียกว่าร้านของที่ระลึกที่ว่านั่น

 

...คนเยอะไม่แพ้จุดอื่นเลย ดีไม่ดีคนเยอะกว่าด้วยซ้ำ... ผมค่อยๆลากสายตากลับมาและแทบไม่ต้องพิจารณาอะไรให้มากกว่านั้นผมก็ส่ายหัวปฎิเสธแทบทันที เขาพยักหน้าเบาๆก่อนเอ่ยปากชวนผมกลับ ผมเองก็พยักหน้าขึ้นลงอย่างว่าง่าย

 

...ตอนนี้น่าจะบ่ายแล้ว... แต่สุดท้ายเราสองคนก็ไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปจากสถานที่แห่งนี้เพราะว่ามีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้นทำให้พวกเรายังต้องติดอยู่ในสถานที่นี้ก่อน

 

"หิวหรือเปล่า?" ผมถามชูซังในขณะที่พวกเราสาวเท้าเดินมายังจุดที่ปลอดคนประมาณหนึ่ง.. คงเพราะบรรดาฝูงชนส่วนมากไปมุงดูสถานที่เกิดเหตุล่ะนะ

 

"เธอสิหิวหรือเปล่า?" ชูซังไม่ตอบผมแต่กลับพูดถามพร้อมรอยยิ้มมุมปากขึ้นมาแทนซ้ำมือหนาของชูซังก็ขยับมาลูบหัวผมอีกด้วย

 

...มือของชูซังไม่ได้นุ่ม... ค่อนข้างไปทางสากด้วยซ้ำล่ะนะ แต่ก็อบอุ่น ทั้งๆที่มือนี้มักจะจับปืนแท้ๆเลย

 

"ถ้าหิวล่ะ..?" ผมช้อนตามองสบกับร่างสูงกว่า.. เหตุเป็นเพราะชูซังส่วนสูงมากกว่าผมนั่นแหละ.. ตอนเด็กๆกินนมหรือเสาไฟแทนอาหารหรือยังไงกันนะ..

 

"อดทนหน่อย" แล้วหัวผมก็ยุ่งเพราะคนร่างสูงที่ขยี้มันจนเสียทรง.. ถึงแม้ผมจะไม่ได้จัดทรงอะไรก็เถอะ

 

...โดยเฉพาะเรื่องการเซ็ตผม... มันไม่ใช่วิสัยของผมเอาซะเลย

 

"อ้าว.. พี่สึบารุ พี่รินะ" เสียงของเหล่าเด็กๆพูดทักขึ้นมา ผมไม่มั่นใจนักว่าเมื่อสักครู่เสียงใคร แต่ก็ไม่ใช่เสียงของเจ้าเด็กแสบโคนันที่ดูไม่อยากเจอหน้าผมสุดๆนั่นหรอก

 

...ที่เกิดเหตุฆาตกรรนี่ก็อาถรรพ์เจ้าเด็กชุดสูทฟ้านี่สินะ?... ชูซังผละมือที่ลูบหัวผมออกแล้วพูดทักทายกับเหล่าเด็กๆในขณะที่ผมเองก็พูดด้วยนิดหน่อยก่อนจะขอตัวกันเดินกลับอย่างรวดเร็ว

 

ในไม่ช้าหูของผมก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่ค่อนข้างคุ้นหู ผมและชูซังหยุดยืนดูอยู่ไกลๆจากจุดนั้นพอสมควร ผมมองไปยังบริเวณนั้นก็พบว่าเป็นร่างของสาวต่างชาติอย่างโจดี้ที่เหมือนจะพึ่งเดินมาถึงแล้วเห็นร่างของผมกับชูซังแว่บๆเลยเอ่ยถามกับเจ้าหนูตัวแสบที่มีอาถรรพ์ติดตัว.. ก่อนที่สักพักจะมีร่างของหญิงชายคู่หนึ่งเดินมา ฝั่งหญิงเป็นสาวท้องแก่..

 

...ไม่ค่อยสันทัดเรื่องนี้เท่าไหร่หรอก... แต่ก็กะคราวๆทางสายตาแล้วล่ะก็คงเป็น6เดือน.. แต่.. อาการแพ้ท้องยังอยู่งั้นหรือ? ใจผมลังเลเล็กน้อยระหว่างว่ามันเป็นเรื่องปรกติกับเรื่องผิดปรกติอย่างเช่นที่ว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็นเบลม็อทที่ปลอมตัวมา..

 

...อามุโร่ซังเองช่วงนี้ก็ตัวติดกับยัยนั้นเพราะเรื่องชูซังไม่น้อย... ดูจากนิสัยของยัยเบลม็อทที่... เฮ้อ..

 

อามุโร่ซังจะโดนยัยจิ้งจอกพันหน้านั่นล่อลวงไหมนะ?.. ขาของผมกับชูซังก้าวอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เราทั้งคู่ต่างขยับไปหลบกันคนละที่โดยไม่ต้องรอให้ใครบอก.. มันเป็นสัญชาติญาณ

 

...และผู้หญิงที่ท้องแก่คนนั้นก็หันมองมาทางเราครู่หนึ่ง... แต่ก็ไม่ทันเห็นหรอก

 

แม้เป็นครู่เดียว แต่ผมก็สักเกตเห็นถึงแววตาเธอได้อย่างดี

 

...เบลม็อท...

 

ผู้หญิงที่ผมเดาว่าเป็นเบลม็อทหันหลังกลับไปตามเดิม.. ร่างของเบลม็อทและคนข้างๆที่ผมไม่มั่นใจว่าเป็นอามุโร่ซังปลอมตัวหรือคนอื่นที่ถูกเบลม็อทหลอกค่อยๆเดินห่างออกไป

 

"กลับเถอะ" เสียงของชูซังเวอร์ชั่นสึบารุดังขึ้นข้างๆ ผมละความสนใจจากสองร่างนั้นแล้วเดินตามชูซังที่ขยับมากุมมือผมเดินออกไปอีกครั้งหนึ่ง..

 

...บังเอิญจริงๆ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #231 Jecelyn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 08:34
    เขาเดทกันอยู่ดีๆ เเหมมมม-เด็กนี่!
    #231
    0
  2. #189 klki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 01:36

    ต่อคร้าาา รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาคร้าา สู้ๆน้าา
    #189
    0
  3. #188 Cuj27eja (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:56
    มันเพราะแกเลย-ลูกยมบาลขัดการเดทหมด
    #188
    0
  4. #187 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 20:24
    เจ้าเด็กอาถรรพ์ไปที่ไหนก็มีคนตาย555
    #187
    0
  5. #186 Irul_yapara (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 18:36
    หลังจากนั้นก็เอียนผวาชุดสูทไปยาวๆ🤣
    #186
    0
  6. #185 p_ice (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 17:58

    อาถรรเด็กชุดสูธนี้ตามไปทุกที่จริง แหมม

    #185
    0