Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 28 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,313
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 203 ครั้ง
    26 ก.ค. 63

วันนี้อามุโร่ซังกลับมาทำงานตามปรกติแล้ว..

 

...ชูซังไม่ชอบมาร้านปัวโรต์เท่าไหร่นัก... ส่วนเหตุผลก็คงจะพอเดากันได้สินะ?

 

วันนี้เป็นหนึ่งวันที่ผมมานั่งเล่นร้านปัวโรต์.. แต่ว่า...

 

"สวัสดีค่ะ คุณเทนชิ" อาซึสะพูดติดเป็นมิตรในขณะที่เดินมารับออเดอร์จากผม ผมพยักหน้าให้หน่อยๆก่อนจะพูดทักทายกลับไป

 

"เอ่อ.." แต่ก่อนที่ผมจะพูดเมนูออกไป อาซึสะก็ส่งเสียงออกมาเหมือนมีเรื่องจะพูดเสียก่อน ผมจึงเงียบลงแล้วเท้าคางเงยหน้ามองผู้หญิงที่ใส่ผ้ากันเปื้อนซึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า

 

อา.. ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ในขณะที่อาซึสะยืนอยู่น่ะ ผมจึงเงยหน้ามองเธอ

 

"คือว่า.. ฉันเอาเจ้าไทไปเลี้ยงแล้วนะคะ" เธอพูดขึ้นมา.. แบบนี้หมายความว่าผู้ช่วยกินของผมหายไปหนึ่งแล้วสินะ?..

 

...ไม่สิ... ยังไงก็ฝากเธอเอาไปให้ได้อยู่แล้ว

 

"งั้นหรือ.. ดูแลดีๆล่ะครับ" ผมพูดด้วยน้ำเสียงปรกติไม่ได้แสดงถึงความอะไรมากเป็นพิเศษจนดูคล้ายพูดตามมารยาทซะมากกว่า

 

"อ่า...ค่ะ..อะ..คุณเทนชิจะรับอะไรคะ?" อาซึสะเริ่มเปลี่ยนท่าเป็นเตรียมพร้อมจดเมนูที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ผมยังคงเท้าคางมองไปยังอาซึสะแล้วพูดชื่อเมนูออกมาสักสองสามชื่อตามความเคยชิน

 

...ส่วนมากก็เป็นสิ่งที่พวกรันชอบกินไม่ก็สิ่งที่เจ้าไทกินได้... ก็สั่งอาหารตามใจคนกินน่ะนะ..

 

ปล่อยพวกเธอกินอาหารฝีมือคนทำไป ส่วนผมจะกินคนทำอาหาร.. ผมหลุดหัวเราะเบาๆเมื่อคิดแบบนี้ท่ามกลางสายตางุนงงของอาซึสะ

 

"ฉันทำหน้าตลกเหรอคะ?" อาซึสะทำหน้างงแล้วจ้องมองผมใหญ่เลย ผมส่ายหัวเบาๆ.. ก่อนที่จะเปลี่ยนใจมาพยักหน้าแทนเพราะขี้เกียจจะหาคำมาตอบว่าหัวเราะเรื่องอะไร

 

...จะให้พูดว่ากินอามุโร่ซังก็คงไม่ดีเท่าไหร่นัก... อาซึสะจับหน้าตัวเองหน่อยๆก่อนจะรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

"คุณอาซึสะเป็นอะไรหรือครับ?" อามุโร่ซังเดินเข้ามาถามผมเมื่อเห็นอาซึสะคล้ายมีอาการแปลกๆหลังจากเดินมารับออเดอร์ที่โต๊ะของผม ผมส่ายหัวเบาๆแล้วยักไหล่

 

"จะว่าไปก่อนหน้านี้ร้านปัวโรต์ได้ลงนิตยสารนี่" ผมพูดขึ้นมาพลางแกะห่อลูกอมที่ข้างในมันไม่ใช่ลูกอมแล้วกินมันไปอย่างรวดเร็ว

 

"อ่าครับ.. ปากเธอเลอะน่ะ" อามุโร่ซังพูดขึ้นก่อนจะรีบใช้นิ้วเช็ดมันออกให้อย่างรวดเร็วก่อนที่จะมีใครมาเห็น

 

...ก็ที่เลอะมันเลือดนี่หน่า... ถึงแม้มันจะเหมือนซอสมะเขือเทศก็เถอะ.. ผมจับมืออามุโร่ซังไว้เบาๆแล้วเลียเอาเลือดที่เปื้อนนิ้วของอามุโร่ซังออก

 

"หน้าแดงแล้วนะ อามุโร่ซัง" ผมกระตุกยิ้มมุมปากบางๆในขณะที่เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างผมบลอนด์

 

"อ่า.." อามุโร่ซังยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดหน้าอย่างรวดเร็ว แต่สุดท้ายมือเพียงข้างเดียวของเขาก็ปิดไม่มิดอยู่ดี

 

...ส่วนอีกข้างน่ะหรือ?... ผมยึดไว้อยู่น่ะสิ สายตาผมเหลือบมองข้างๆเล็กน้อยก่อนก้มหน้าลงขบเม้มปลายนิ้วอีกฝ่ายเบาๆ อามุโร่ซังไม่ได้ขัดขืนอะไรนอกจากยืนปิดหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้

 

...เมื่อผมขบเม้มนิ้วมืออีกฝ่ายจนพอใจแล้วก็ปล่อยมืออีกฝ่ายให้เป็นอิสระ... ถือว่าเป็นข้อหาที่จับตัวผมตามใจชอบล่ะนะ

 

อามุโร่ซังแทบจะยกมือข้างที่ถูกกัดมาปิดหน้าทันที..

 

...เขาเป็นอย่างนี้ผมถึงได้ชอบแกล้งไง... ผมยกยิ้มกว้างขึ้นโดยไม่ปิดบังแม้แต่น้อยก่อนที่ร่างของอาซึสะที่เหมือนจะทำใจหรืออะไรสักอย่างได้แล้วจะเดินออกมาพร้อมเดินเข้ามาหาอามุโร่ซังที่ทำท่าดูแปลกจากปรกติ

 

...แต่ไม่แปลกสำหรับผมสักเท่าไหร่หรอกนะ...

 

"คุณอามุโร่เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" อาซึสะพูดขึ้นขณะเข้ามาดูใกล้ๆอย่างห่วงๆ แต่ก็เพราะความซื่อขั้นสุดของเธอก็ทำให้ผมไม่รู้สึกหงุดหงิดสักเท่าไหร่

 

...อาจเพราะอารมณ์ดีหลังจากที่พึ่งกินเลือดด้วยแหละนะ...

 

"คุณอามุโร่หน้าแดงมากเลยค่ะ.. ไหวไหมคะ?" อาซึสะมีสีหน้าตกใจเมื่อเห็นใบหน้าอามุโร่ซังที่ขึ้นสีแดงเนื่องจากอามุโร่ซังลดมือลงเพื่อไม่ให้อาซึสะที่เดินเข้ามาดูเป็นห่วงกับท่าทางแปลกๆของเขา แต่กลายเป็นว่ากลับเผยให้เห็นใบหน้าขึ้นสีแทน

 

...ก็ดูสิ... จะให้หงุดหงิดลงได้ยังไงล่ะ ฮ่ะๆ

 

"ผมไหวครับ ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอาซึสะ" อามุโร่ซังรีบปฎิเสธพลางยิ้มให้ตามปรกติ แต่ใบหน้ายังคงมีริ้วแดงหน่อยๆอยู่ อาซึสะจ้องมองอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะยอมหยุดซักถามลงเมื่ออามุโร่ซังยืนยันหนักแน่น

 

อาซึสะค่อยๆแยกย้ายเดินไปทำงานตามเดิมก่อนตามด้วยร่างของอามุโร่ซังที่รีบเดินไปทำงานเช่นกัน..

 

...น่ารักจริงๆ... อา.. ที่อามุโร่ซังกับอาซึสะสามารถเดินไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระเมื่อสักครู่นี้เป็นเพราะพึ่งเปิดร้านและผมก็เป็นลูกค้าคนแรกที่มาน่ะนะ..

 

แต่ตอนนี้ก็มีคนมาเพิ่มแล้ว.. ก็ตอนที่อาซึสะแยกตัวออกไปทำงานนั่นแหละ

 

ผมนั่งพิงที่นั่งนุ่มอันเป็นที่ประจำเวลามานั่งร้านปัวโรต์ บนโต๊ะของผมประกอบด้วยของกินมากมายที่เริ่มเพิ่มขึ้นตามเวลา สายตาของผมจ้องมองไปยังร่างสูงของอามุโร่ซังและมีบ้างที่เหลือบไปมองยังประตูของร้านตอนที่ได้ยินเสียงกระดิ่งบ่งบอกว่ามีผู้เข้ามาใหม่

 

"สวัสดีค่ะ" หญิงมีอายุคนหนึ่งที่เรียกได้ว่าอาวุโสล่ะนะ ผู้หญิงคนนั้นแทนที่จะเดินไปที่โต๊ะอย่างที่ลูกค้าหลายคนมักทำเวลามาเยือนยังร้านปัวโรต์แห่งนี้ แต่เธอกลับเลือกเดินไปที่เคาท์เตอร์ซึ่งมีร่างของอามุโร่ซังยืนประจำการอยู่

 

"สวัสดีครับ" อามุโร่ซังพูดตอบในขณะที่ลงมือทำของสักอย่างตามที่ลูกค้าสั่ง บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่มอบให้กับผู้เข้ามาทักอย่างเป็นมิตร

 

"คือว่านี้ใช่ร้านที่ลงนิตยสารหรือเปล่าคะ?" ผมไม่ได้สนใจเธอเท่าไหร่นัก แต่เพราะเธอกำลังพูดคุยกับอามุโร่ซังทำให้ผมฟังบทสนทนาของเธอไปด้วย ถึงแม้โดยส่วนมากสายตาของผมจะจดจ้องอยู่ที่อามุโร่ซังก็ตาม แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่เหลือบมองเธอเลย เพราะไม่แน่คุยอยู่ดีๆเธออาจหยิบมีดขึ้นมาจี้คออามุโร่ซังก็ได้นี่หน่า

 

...แต่ทำแบบนั้นรู้เลยว่าใครจะซวยน่ะ... จากที่รับฟังเธอพูดสนทนากับอามุโร่ซังสักพักก็สรุปได้ว่าเธอเป็นเจ้าของของเจ้าไทที่จะมารับมันกลับไป..

 

...ดูท่าคราวนี้ผมจะสูญเสียผู้ช่วยกินไปของจริงแล้วสินะ... อาซึสะเดินออกจากร้านไปเพื่อที่จะกลับไปเอาเจ้าไทมาคืนเจ้าของ แต่เพราะเธอออกไปสักพักแล้วแต่ยังยืนอยู่หน้าร้านอยู่ อามุโร่ซังจึงเดินตามออกไปดู ส่วนผมเลือกที่จะนั่งเฉยๆแทน

 

...แต่แล้วสักพักทั้งคู่ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมผู้ชายอีกสองคนและเหล่าเด็กๆ...

 

อามุโร่ซังเล่าให้ผมฟังมาว่าทั้งคู่บอกเหมือนกันว่าเป็นเจ้าของเจ้าไทแล้วจะรับมันกลับไปอยู่ด้วย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ผมตามอามุโร่ซังมายังสำนักงานนักสืบโมริโคโกโร่นิทราที่อยู่ข้างบนร้านปัวโรต์ด้วย.. ดูท่าแล้วอามุโร่ซังอาจต้องการทดสอบอะไรสักอย่าง?

 

"แมว?" อยู่ๆก็มีแมวโดดมาหาผม มันหน้าตาน่ารักดี.. ตัวค่อนข้างเล็กแฮะ

 

"แมวตัวนั้นชื่อโกโร่น่ะครับ" มิสึฮิโกะเด็กชายตัวบางพูดขึ้นมา

 

"เป็นแมวของแม่พี่รันน่ะ" ก่อนตามด้วยเก็นตะที่พูดต่อแทบทันที ผมพยักหน้ารับเบาๆในขณะที่อายูมิเด็กเบอร์หนึ่งที่ผมไม่ค่อยชอบเธอสักเท่าไหร่ก็เดินเข้ามาใกล้ผมเพื่ออุ้มเจ้าโกโร่..

 

แต่สุดท้ายโกโร่ก็วิ่งหนีน่ะนะ เห็นเหมือนมีใครพูดสักคนว่าโกโร่เป็นแมวขี้อายน่ะ.. แล้วไหงโดดหาผมเล่า..

 

...สักพักก็เริ่มการซักถามเรียงคนว่าแมวหายกันตั้งแต่เมื่อไหร่... เริ่มที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ทำแมวหาย เธอพูดตอบตามที่ซักถาม..

 

เธอบอกว่าแมวของเธอผ่านการทำหมันมาแล้ว แล้วก็ใส่อะไรสักอย่างคลุมทั้งตัวและกว่าจะเอาเจ้าแมวตัวนั้นกลับไปได้ก็ตั้งหนึ่งสัปดาห์..

 

...แมวถ้าเป็นเพศผู้การทำหมันจะไม่เหมือนเพศเมียที่ยุ่งยากมากกว่าและทำให้ต้องอยู่นานหลังทำหมันเสร็จไปอีกด้วย...

 

ซึ่งเจ้าไทเป็นแมวสามสีเพศผู้ ซึ่งสอดคล้องกับคำให้การของอีกคนซะมากกว่า..

 

"อ่ะ..เอ.. แมวเพศเมียหรอกเหรอ?" ผู้ชายอีกคนที่บอกว่าเลี้ยงแมวอย่างอิสระจนวันหนึ่งมันไม่กลับมาหาเขา

 

...เขาทำท่าถอดใจแล้วพร้อมกลับอย่างง่ายดายก่อนพอรู้ว่าเป็นตัวผู้ถึงกลับมาตั้งมั่นต่อ... ผมหรี่ตาจ้องมองเล็กน้อย มือทั้งสองข้างกอดอกยืนดูอยู่วงนอกเงียบๆ

 

...วงนอกเป็นจุดที่สามารถสังเกตได้อย่างชัดเจน... อย่างเช่นรอยยิ้มของเจ้าหนูตัวแสบโคนันนั่นยังไงล่ะ

 

ไม่นานหลังจากนั้นความจริงก็ประจักษ์ก็ออกมา ผมยกยิ้มมุมปากในขณะจ้องมองจดจำใบหน้าคนที่จะเอาเจ้าไทไปขายให้ขึ้นใจ หมอนั้นที่ความแตกแล้วก็รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว.. ถึงแม้ความจริงมันจะเชื่องช้าในสายตาของผมก็ตาม

 

หลังจากนั้นระหว่างที่เจ้าของเจ้าไทกำลังพาเจ้าไทกลับไป เหล่าเด็กๆก็ร้องไห้น้ำตาซึมจนเขาเดินกลับมาเพื่อให้นามบัตรแล้วบอกว่ามาหาได้.. ผมเองก็ยื่นบรรดาของกินมากมายให้เขาเช่นกัน แน่นอน..

 

...ผมให้แมว... แต่ถ้าเขาจะกิน ผมก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ

 

ตอนแรกเขาก็ไม่ยอมรับจนเจอสายตาดุๆของผมเข้าไปจึงตัวสั่นงึกๆแล้วรีบพูดตกลงทั้งๆที่ปากสั่น

 

เมื่อจัดการกับบรรดาของกินเหล่านั้นเรียบร้อยแล้วผมก็พูดกับอามุโร่ซังว่ามีธุระจะไปจัดการหน่อยๆแล้วไว้พบกันใหม่ เสร็จแล้วผมก็สาวเท้าอย่างรวดเร็วไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย

 

...ในหัวผมครุ่นคิดและประมวลผลไปมา... ผมคิดเรื่องบางอย่างในหัวขณะที่สาวเท้าเดินเข้าออกตามตรอกซอยต่างๆไปเรื่อยๆ บางที่ก็เงียบสงบ บางที่ก็มีพวกวุ่นวายให้ออกกำลังกายเล็กน้อยจนมาถึงตรอกหนึ่งซึ่งค่อนข้างมีแมวมากหน่อย

 

"อะ..เอ่อ..เธอ.." ผู้ชายคนที่จะเอาเจ้าไทไปขายพูดขึ้นในขณะที่ทำท่าพร้อมจะวิ่งหนี แต่เพราะข้างหลังเขาเป็นทางตันจึงทำให้เขายังไม่สามารถหนีได้

 

...ผู้ชายคนนั้นถือกล่องใบหนึ่งที่ข้างในผมได้ยินเสียงแมวร้องและพยายามตะกุย... สายตาผมเลื่อนมองไปรอบๆพบว่าแถวๆนั้นมีบรรดาแมวที่ทำท่าพร้อมจะข่วนใส่เขาตลอดเวลาบ่งบอกได้ว่าเขาอาจจะมาจับตัวแมวแถวนี้ไป

 

ผู้ชายคนนั้นถอยหลังเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจวิ่งมาทางผมแต่เฉียงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นว่ามีเพียงทางเดียวที่จะออกไป..

 

"โอ๊ย! เจ้าบ้านี้" แต่ผมก็ยื่นขาไปสกัดซะก่อน เขาล้มลงไปแล้วมีทีท่าไม่พอใจส่วนกล่องในมือของเขาก็เผลอปล่อยหลุดจากมือด้วยความตกใจ

 

...ผมเปิดผ้าของกล่องใบนั้นออกเพื่อดูข้างในคร่าวๆก็พบว่าข้างในมีแมวอยู่สองตัว... แต่ตัวหนึ่งใส่ปลอกคอกับอีกตัวไม่ใส่..

 

...มันแปลก อีกอย่างตัวที่ใส่นั้นเป็นแมวที่ขายได้ราคาดีซะด้วย... แต่เมื่อสังเกตที่ขนดีๆก็พบว่ามันไม่ได้รับการดูแลเท่าที่ควร.. แถมตัวก็ผอมมากด้วย

 

เมื่อรวมกับพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของเขาไม่นานนักผมก็สรุปเอาเองอย่างรวดเร็วแล้วทำการปล่อยเจ้าแมวสองตัวนั่นไป และคงเป็นอย่างที่ผมคิดเมื่อเจ้าแมวทั้งสองตัวนั้นรีบวิ่งไปหาแมวตัวอื่นที่คาดว่าเป็นเพื่อนของมันอย่างรวดเร็ว..

 

...หื้ม... ร่างของมันค่อยๆลุกขึ้น ผมที่เหลือบตามองค่อยๆหันไปมองมันดีๆ

 

"ตอนแรกก็ว่าจะ..." ไม่รู้ว่ามันจะพูดหรือพล่ามอะไรต่อ แต่ผมเองก็ไม่ใช่อามุโร่ซังที่มานั่งหรือยืนทนฟังจนจบจึงจัดการประเคนหมัดต่อยเข้าให้เต็มๆใบหน้าจนฟันอีกฝ่ายหลุดแล้วเลือดของอีกฝ่ายก็เลอะมือผมจนชุ่มเลือดเล็กน้อย มันล้มลงไป ผมนั่งยองๆแล้วจ้องมองมันด้วยสายตาน่าขนลุกตามนิสัย

 

"อ.อย่า..." มันมีสีหน้าหวาดกลัวแทนที่ความอวดเก่งก่อนหน้านี้ ผมเผลอแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดขู่มันออกไปด้วยน้ำเสียงเหี้ยมไม่แพ้ยินเลยแม้แต่น้อย เมื่อมันขานรับแล้วผมก็ลุกขึ้น มันทำท่าโล่งอกแต่ผมก็เตะมันเข้าเต็มๆจนมันสลบเหมือดไป

 

...ผมส่ายหัวเบาๆไม่คิดจะสนใจใยดีอะไรต่อ... ถ้ามันไม่รักตัวกลัวตายน่ะนะ...

 

...ก็ลองแจ้งความดูสิ... ผมสะบัดมือของผมที่เปื้อนของมันซึ่งผมไม่มีความอยากกินมันแม้แต่น้อย.. มันก็เปรียบเสมือนเป็นอาหารที่ไม่ชอบ มันช่างน่าสะอิดสะเอียนเกินจะกินมันเข้าไป

 

...ผมนำมือทั้งสองข้างซุกเข้ากางเกงเพื่อไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็น... เพราะงั้นผมถึงได้ชอบใส่ชุดสีดำยังไงล่ะ

 

...แต่ขณะที่ผมกำลังจะเดินออกไปก็ต้องชะงักขึ้นมาหน่อยๆ... ไม่มีเหตุผลที่ผมจะต้องทำเพียงแค่นี้นี่หน่า.. มือของผมค่อยๆล้วงหยิบเอามีดคมขึ้นมาอย่างเชื่องช้าแล้วหันกลับไปจ้องมองยังร่างที่นอนสลบอย่างไม่รู้เนื้อตัว

 

...ตื่นมาก็คงทำเหมือนเดิมนั่นแหละ...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 203 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #232 Jecelyn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2563 / 08:44
    กรี๊ดดดดดน้องล่าอีกครั้งเเล้ว! เรารอให้น้องเวอร์นี้กลับมาอยู่นะ!
    #232
    0
  2. #194 klki (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 14:30

    สู้ๆๆนะคร้าา มาต่อเร็วๆๆๆน่ะคร้าา
    #194
    0
  3. #192 p_ice (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 22:06

    รออ่านต่อฮับบบบบบ

    #192
    0
  4. #191 Varencia (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 18:19
    น้องโหดดด
    #191
    0