Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 19 : Story : XVIII ก้าวที่ได้รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,564
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ร่างเล็กๆตามประสาของเด็กสาววัย 7 ปีขยับเกาะเด็กชายใส่แว่นที่อยู่ข้างตัวแน่นพร้อมร่างกายที่สั่นระริกเล็กน้อยจนน่าสงสารในสายตาของใครหลายๆคน..หรืออาจจะน่าแปลกใจ

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Ai

 

หลังจากเลิกเรียน คุณโยชิดะก็เอ่ยชวนพวกเราไปยังร้านกาแฟปัวโรต์เพราะแซนวิสที่นั่นอร่อยมากๆ..

 

..อ่า.. แต่ไปร้านกาแฟเพื่อกินแซนวิสนี่มันก็แปลกๆหน่อยนะ

 

"อ่า! อายูมิว่าอายูมิไปชวนด็อกเตอร์อากาสะด้วยดีกว่า" คุณโยชิดะพูดขึ้นระหว่างที่พวกเราใกล้ไปถึงร้านแล้ว ฉันไม่มีปัญหาอะไรและคนอื่นก็ไม่มีปัญหาอะไรเช่นกันพวกเราจึงแวะเดินไปหาด็อกเตอร์ซึ่งคงอยู่ในบ้านไม่ไกลจากตัวร้านปัวโรต์ที่ว่านัก

 

"ด็อกเตอร์คะ ไปกินแซนวิสกันเถอะค่ะ" คุณโยชิดะเอ่ยชวนพร้อมจับมือด็อกเตอร์ดึง

 

"อะ..เอ่อ.." ด็อกเตอร์อากาสะยังมีสีหน้างงงวยแต่ก็ยอมเดินตาม

 

"อายูมิอย่าดึงแบบนี้สิ ด็อกเตอร์เขาแก่แล้วนะ" คุโด้คุงพูดขึ้นมา โดยมีด็อกเตอร์อากาสะที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

"ไม่ได้ขนาดนั้นซะหน่อย โคนันคุง" ด็อกเตอร์อากาสะพูดขึ้น ฉันกอดอกเดินตามพวกเขาไปพร้อมรอยยิ้มหน่อยๆ

 

"แต่ฉันเห็นด้วยกับเอโดงาวะคุงนะคะด็อกเตอร์"

 

"หนูไอก็เอาด้วยเหรอ.." แต่อย่างน้อยก็ทำให้ด็อกเตอร์ไม่ต้องโดนบรรดาเหล่าเด็กๆดึงน่ะนะ

 

แต่เมื่อใกล้ถึงตัวร้าน.. ไม่สิ ตอนอยู่หน้าร้านฉันก็เริ่มรู้สึกแปลกๆจึงเข้าไปเกาะเสื้อด็อกเตอร์ไว้แน่นโดยมีคุโด้คุงที่หันมองแล้วขมวดคิ้ว

 

ยิ่งตอนที่ต้องเดินเข้าไปใกล้คนที่ชื่ออามุโร่ความรู้สึกหวาดกลัวของฉันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

 

...กลิ่นขององค์กร!!...

 

แต่แล้วก็ต้องมีคนที่ทำให้ฉันหวาดกลัวยิ่งกว่า.. ผู้ชายที่พึ่งเข้ามาใหม่นั่น.. โอกิยะ สึบารุ.. เมื่อเขาเดินตรงมาทางนี้แล้วเอ่ยทักทายด็อกเตอร์ทำให้ฉันรีบขยับไปเกาะอยู่ข้างหลังคุโด้คุงแทนทันที

 

ฉันเกือบจะถอนหายใจออกมาหน่อยๆจริงๆเมื่อพวกเด็กๆวิ่งไปทางพวกคุณโมริ คุโด้คุงเองก็เดินตามพวกเด็กๆไปโดยมีฉันตามเกาะแน่นไม่ปล่อย

 

แต่แทนที่ฉันจะรู้สึกสบายใจหรือโล่งอกขึ้นมาบ้างฉันกลับพบกับความรู้สึกหวาดกลัวและกลิ่นขององค์กรอีกครั้งหนึ่ง..

 

ผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยเห็นหน้า.. กลิ่นขององค์กรออกมาจากเธอ.. ไม่สิ ผู้ชาย..

 

...หรือว่าจะเป็นเบลม็อทที่ปลอมตัวมา... ไม่สิ กลิ่นมันแรงกว่า.. อันตราย

 

...คนๆนี้อันตราย!...

 

ฉันพูดบอกคุโด้คุงไปด้วยความหวาดกลัว ฉันกลัว.. กลัวว่าเขาจะจับได้

 

"ติ้ง!" ในขณะที่ฉันก้มหน้างุด หูของฉันก็ได้ยินเสียงของเมลล์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงขอตัวลาไปก่อนจากร่างที่ฉันรู้สึกกลัวเอาซะมากๆ

 

"เฮ้อ.." ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำตกเอาไว้..

 

ฉันก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะเบิกตาออกกว้าง มันเป็นรูปหนูทดลอง ซึ่งมันอาจดูธรรมดาแต่ในบรรดาทั้งหมดนั้น.. ข้างๆมีหนูที่นอนตายและตรงกลางเป็นหนูตัวหนึ่ง.. ที่เป็นเพียงลูกหนู..

 

...ทั้งๆที่องค์กรใช้หนูโตเต็มวัยในการทดลองมาโดยตลอด... และเมื่อฉันพลิกหน้าหลังของรูปภาพนั้น ฉันก็เข่าทรุดลงทันทีจนคุโด้คุงตกใจและรีบพยุงตัวฉันขึ้นมา

 

'Hello cherry'

 

...เขารู้แล้ว...

 

...รู้แล้ว...

 

...อยู่ต่อไม่ได้..

 

...ไม่ได้...

 

"เขารู้แล้ว.. เขารู้แล้ว.." ฉันพึมพ่ำแกมพูดให้คุโด้คุงฟัง คุโด้คุงตาโตขึ้น มีสีหน้าจริงจังก่อนจะรับรูปในมือฉันไปดูแล้วกัดปากแน่น

 

----------------------------------------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

หลังจากที่พูดคุยกับชูซังไปอยู่นาน อา.. จับจนมือผมจะช้ำให้ได้เลยล่ะ เอาเถอะ เดี๋ยวค่อยเอาคืนในอย่างอื่นล่ะกัน..

 

...ตอนแรกชูซังทำท่าจะไม่ยอมปล่อยเลยแล้วจะพาผมไปที่บ้านซะด้วย... ให้ตายสิ พ่อคุณเจ้าหน้าที่สืบสวนFBIใจร้ายเอ๊ย!

 

ไม่เจอนานกันตั้งนาน พอเจอผมก็จะจับกุมตัวแบบนี้มันโหดร้ายชะมัด แต่สุดท้ายพอพูดคุยด้วยเหตุผลว่าผมมีธุระ ชูซังก็เลยยอมปล่อยผมลง..

 

อา.. ซึ่งชูซังก็คงพอเดาได้หรืออาจจะปักใจเชื่อว่าคงเป็นเรื่องขององค์กรนั่นแหละ แต่ถึงชูซังจะปล่อยตัวผมแต่ก็เดินตามผมไม่หยุดเลยล่ะ..

 

กว่าจะสลัดตัวหลุดมาได้.. ถึงจะไม่เหนื่อยเท่าไหร่ ไม่สิ.. ก็ผมชินแล้ว แต่มันก็กินเวลาไปเยอะเลยล่ะ ดีนะที่ไปลอบสังหารเป้าหมายทันก่อนที่เหยื่อจะหายไปจากสถานที่ที่ต้องฆ่า

 

...รอบนี้ช่างเป็นภารกิจลอบสังหารที่เรื่องมากนัก... ต้องฆ่าไม่พอยังมีต้องฆ่าที่นั่นเพราะเพียงต้องการให้มันตายที่นั่นอีกด้วย

 

...ความเอาแต่ใจนี่มันอะไรกัน!?... ผมสบถออกมาหน่อยๆ ก่อนที่จะตาโตเมื่อระหว่างที่กำลังจะเดินกลับห้องพักนั่นก็พบชูซังเข้า แล้วอีกฝ่ายก็พบผมเช่นกัน

 

รู้ตัวอีกทีอีกฝ่ายก็พุ่งมากอดผมแล้วอุ้มท่าเจ้าสาวซะแล้ว.. ให้ตายสิ อย่าเอาท่านี้สิ.. ผมเป็นผู้ชายนะชูซัง!

 

ฮื้ม! เพราะว่าเวลาอยู่โรงเรียนมีพวกพุ่งมาให้ตกใจบ่อยแท้ๆเลยสัญชาติญาณการขยับตัวของผมเลยทื่อลงเพื่อไม่ให้เผลอลงมือสังหารอีกฝ่ายทันทีก่อนจะทันดูว่าใครพุ่งมา..

 

ถึงส่วนหนึ่งเพราะตัวผมจะคุ้นเคยกับชูซังแม้จะแยกห่างกันไปนานก็เถอะ.. โดยเฉพาะยิ่งในร่างกายของผมที่กินเลือดอีกฝ่ายไปอีกย่อมคุ้นชินจนไม่ขยับตัวตามสัญชาติญาณนักฆ่าเป็นธรรมดา..

 

...เป็นข้อเสียที่เริ่มหงุดหงิด...

 

ผมทุบไหล่ของชูซังด้วยแรงที่ไม่ค่อยสัมพันธ์กับรูปร่างที่ไม่ได้หนานักเท่าไหร่ ก็เพราะผมแรงเยอะน่ะสิ! ฮื้มมม!!!

 

...อย่าอุ้มท่าเจ้าสาว... ผมมีสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดแต่นอกจากการทุบแบบนี้ผมก็ทำร้ายชูซังอะไรเพิ่มเติมไม่ค่อยลงเท่าไหร่.. เอาเป็นว่าไว้เจอคนอื่นเมื่อไหร่ก็จับเป็นตัวประกันให้ชูซังปล่อยล่ะกันนะ..

 

"มันเจ็บนะ" ชูซังว่าอย่างนั้นแต่ก็ไม่มีท่าทีจะยอมปล่อยแต่กลับกระชับตัวผมแน่นขึ้นกว่าเดิม "แต่ไม่ปล่อยหรอก"

 

"อยากจับตัวผมมากขนาดนั้นเลยหรือไงคุณเจ้าหน้าที่FBI" ผมพูดด้วยน้ำเสียงติดน้อยใจโดยไม่รู้ตัวก่อนจะชะงักกึกเมื่อโดนอีกฝ่ายเอาปากมาแนบกับหน้าผากผมเบาๆ

 

...ทำบ้าอะไรน่ะ... หน้าร้อนชะมัดเลย ให้ตายสิ ผมเสมองออกไปทางด้านข้างทันที

 

"อืม.. ไม่ปล่อยด้วย" ไม่น่าเหลือบมองเลย ไม่น่าเลยจริงๆ รอยยิ้มแบบนั้นมันอะไรกันนะชูซัง.. ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมยิ้มได้ดูดีขนาดนั้นกันนะ

 

...อา... ผมเป็นอะไรกันนะ เหมือนไม่เป็นตัวเองเลย แย่จริงๆ

 

"อย่างน้อยก็ให้ผมเดินเองเถอะหน่า.." ผมทำสีหน้าไม่พอใจหน่อยๆแต่อีกฝ่ายกลับยังคงยิ้มอยู่แล้วกระชับตัวผมให้แนบชิดกับอีกฝ่ายขึ้นแทน

 

"ถ้าเธอหนีขึ้นมาจะทำยังไง?" สายตาอีกฝ่ายทำไมมันทำให้ผมรู้สึกแปลกอย่างนี้นะ มันเหมือนไม่ได้จับเพราะหน้าที่เลย.. เหมือนแค่ต้องการให้ผมอยู่ด้วยเท่านั้น ไม่หรอก ผมต้องเข้าใจผิดแน่ๆเลย "ฉันไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนอีกแล้ว"

 

"ผมยังไม่เคยหนีนายซะหน่อย" ผมเถียงออกมาพร้อมมองด้วยสายตาดุๆ

 

"เคยสิ.. ฉันนึกว่าเธอจะตายไปแล้วซะอีกนะ" ถ้าผมตายไปแล้วก็ต้องดีใจไม่ใช่หรือ? ทำไมตาของคุณถึงแสดงความเศร้าแบบนั้นล่ะ.. "นอนกับฉันนะ.. ทุกๆคืน"

 

...อ้อน... แว่บหนึ่งผมนึกถึงใบหน้าของมาสึมิที่มีส่วนคล้ายของชูซังที่อ้อนผม แต่มันสู้ต้นฉบับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว อีกฝ่ายเผลออ้อนผมโดยไม่รู้ตัว.. แต่มันทำผมแทบตายได้ง่ายๆเลย

 

ให้ตายสิ นี่สินะที่เขาเรียกว่าดาเมจรุนแรงน่ะ แต่ทำไมผมมารู้สึกกับผู้ชายด้วยกันว่ะ!

 

...หรือว่าผมจะชอบผู้ชายขึ้นมาจริงๆ...

 

"ได้ไหม.." อย่าพูดน้ำเสียงแบบนี้สิครับชูซัง.. ผมไร้ภูมิต้านทานสุดๆแล้วสุดท้ายปากผมก็ชนะสมองที่ใกล้ว่างเปล่าไปแล้วตั้งแต่โดนน็อคด้วยรอยยิ้มตามด้วยท่าทางเหมือนอ้อนแบบนั้น

 

"อ่า.." รู้ตัวอีกทีก็ต้องมานอนตัวเกร็งเป็นหมอนข้างให้ผู้ชายที่แต่ก่อนมักนอนด้วยกันบ่อยๆอย่างชูซังซะแล้ว.. เขาหลับไปแล้ว.. ดูหลับสนิทซะด้วย แต่ผมกลับหนีไม่ได้เพราะเขากอดผมซะแน่นเหมือนผมเป็นสิ่งสำคัญที่เขาไม่อยากให้จากไปไหน

 

...ถ้าชูซังทำเพราะอยากอยู่กับผมก็น่าดีใจหรอก... อาจจะไม่ไปไหนแล้วอยู่กับชูซังเลยก็ได้

 

แต่ชูซังรักมาซามินี่............

 

และชูซังก็เป็นFBIไม่มีทางที่จะรู้สึกอย่างนั้นกับผมนอกจากความรู้สึกอยากจับตัวผมและสาวไปให้ถึงบอสองค์กรหรอก..

 

...ทำไมตอนนั้นผมถึงตัดสินใจเข้าร่วมองค์กรนะ...

 

อา.. ก็เพราะว่าผมมันไม่เหมาะกับแสงสว่าง.. เพียงแค่โดนแสงสว่างโอบกอดเอาไว้จนความคิดเริ่มสับสนเท่านั้นเอง

 

น่าเจ็บปวดและเศร้าสร้อย.. แต่ผมกลับรักแสงสว่างเหล่านั้น.. ไร้ซึ่งความคิดจะทำลาย.. มีเพียงแค่ต้องการปกป้องก็เท่านั้นเอง

 

...ปกป้องเอาไว้...

 

ต่อให้ความมืดมิดนี่.. จะต้องหายไปก็ตาม

 

---------------------------------------------

Story's Tenchirina

 

สอง.. นั่นคือจำนวนแสงสว่างของผม..

แสงสว่างที่ไม่ได้เป็นทุกอย่างของผม

แต่ถ้าไม่มีแสงสว่างมันก็จะ 'ไม่มีความมืด'

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Subaru

 

ในวันนั้น.. ฉันนึกว่าฉันคงตาฝาดไปแล้ว.. ฉันยังคงคาดหวังอยู่และยังคงรอ..

 

...รอคอยว่าวันหนึ่งจะได้พบ...

 

ฉันยังคงทำหน้าที่ในการปกป้องเชอร์รี่หรือมิยาโนะ ชิโฮะ น้องสาวของมาซามิ..หรืออีกชื่อหนึ่งคือมิยาโนะ อาเคมิ..

 

มันเป็นหน้าที่ในฐานะของเจ้าหน้าที่FBI.. เด็กคนนั้นอยู่ในสัญญาคุ้มครองพยาน.. และเพราะเธอเป็นน้องสาวของคนที่ฉันเคยหลอกใช้เพื่อเข้าร่วมองค์กรไป..

 

...ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรได้รับการให้อภัย... ฉันไม่คาดหวังไว้ตั้งใจแรกแล้ว ฉันเพียงแค่อย่างน้อยก็ขอชดใช้สักเล็กน้อยก็ยังดี...

 

แต่ถึงฉันจะหลอกใช้อาเคมิเพื่อเข้าองค์กรก็ตาม.. แต่ฉันกลับคิดว่าความรู้สึกนั้นเป็นของจริง..

 

แต่เป็นของจริงในแบบแง่ที่มองว่าเธอคือน้องสาว.. ฉันไม่มั่นใจนัก.. แต่ถ้าฉันรักเธอจริงๆ..

 

...คงแปลว่าฉันมีคนที่รักมากกว่า...

 

เพราะยามที่ฉันคิดว่าเธอตายไปแล้วยังไม่เจ็บเท่าที่คิดว่าร่างเล็กๆของคนๆหนึ่งต้องตายไป มันเจ็บและปวดหนึบจนบางทีฉันก็สงสัย..

 

...แต่ผลตรวจก็ไม่มีอะไรผิดปรกติ... ฉันไม่ได้เป็นโรคหัวใจ.. หมอฟังอาการของฉันและให้ฉันเล่าว่าตอนที่ฉันรู้สึกเจ็บฉันคิดถึงอะไรรึเปล่า..

 

...ฉันคิดถึงเด็กคนนั้น...

 

วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเหล่าไม่ได้ช่วยให้ลืมเด็กคนนั้นลงได้เลย..

 

ฉันค่อยๆวางถุงหอมนั้นลงบนโต๊ะรับแขกเบาๆ.. ดีนะที่ก่อนหน้านั้นฉันถามโจดี้มาซะก่อนว่าซื้อมันมาจากที่ไหน..

 

...ฉันค่อยๆนั่งลงแล้วหลับตาเงียบๆอยู่พักใหญ่... ตอนนี้ชิโฮะ.. เด็กคนนั้นกำลังไปโรงเรียนและมีเจ้าหนูอีกคนที่คอยดูแลอยู่

 

ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของเหล่าเด็กๆ ...กลับมาแล้วสินะ... ฉันลุกขึ้นแล้วเดินไปดูเงียบๆ ฉันพบด็อกเตอร์อากาสะกำลังพูดคุยกับเหล่าเด็กๆอยู่ก่อนจะถูกจูงไปไหนกัน ฉันก็ไม่มั่นใจนัก..

 

ฉันรอจนพวกเขาเดินออกห่างไปไกลแล้วประมาณหนึ่งจึงสาวเท้าเดินตามไป มือของฉันล้วงกระเป๋าจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าร้านปัวโรต์ที่ฉันเห็นพวกเขาเข้าไป

 

...ถ้าจำไม่ผิด... เห็นว่ากันว่ามีพนักหน้างานใหม่.. และเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆ ฉันขยับมือออกจากข้างในกระเป๋ากางเกงตัวเองแล้วเปิดประตูที่มีป้ายแขวนว่า 'open' ไว้ออก

 

สายตาฉันสบเข้ากับพนักงานร้านที่ประจำอยู่ตรงเคาท์เตอร์

 

...พนักงานใหม่... นั่นคงเป็นพนักงานใหม่ที่หลายคนว่ากัน ฉันคงไม่สนใจเลยถ้าหากอีกฝ่ายไม่ใช่ 'เบอร์เบิ้น'

 

สมาชิกขององค์กร อดีตที่เคยร่วมทีมกับฉัน และตอนนี้คงเกลียดฉันยิ่งกว่าอะไรดีทั้งหมด..

 

"อ้าว สวัสดีครับด็อกเตอร์อากาสะ" ฉันขยับแล้วเข้าไปทักทายด็อกเตอร์ที่มีความสามารถคนนั้นแล้วแกล้งทำเป็นเหมือนบังเอิญมาร้านเดียวกัน ฉันเหลือบมองชิโฮะเล็กน้อยพยายามไม่แสดงท่าทางมากให้คนอย่างเบอร์เบิ้นที่ช่างสังเกตยิ่งกว่าอะไรดีเห็น

 

ชิโฮะคงกลัวฉันมากแม้ยังไม่รู้ตัวจริงของฉัน คงเป็นเพราะกลิ่นขององค์กรที่ติดตัวของฉันไม่จางหายไปไหน..

 

ก่อนที่ฉันจะได้พูดคุยกับด็อกเตอร์อากาสะมากกว่านั้น พวกเด็กๆก็วิ่งกันไปหาทางพวกคุณรันซะก่อน ฉันทำเป็นมองเหล่าเด็กๆแต่จริงๆคือฉันค่อนข้างเจาะจงแค่เด็กผู้หญิงคนเดียวที่ยามปรกติมักทำท่าทางไม่เหมือนเด็กปรกติ แต่ตอนนี้กลับมีท่าทางกลัวอย่างรุนแรงแทน

 

หลังจากเฝ้าดูสักพัก ฉันก็กำลังจะดึงสายตากลับมาสนใจด็อกเตอร์ตรงหน้าต่อ ถ้าไม่ติดว่าสายตาของฉันเหลือบไปเห็นร่างโปร่งของใครสักคนหนึ่ง ร่างที่คุ้นเคยเหมือนเคยเจอมาก่อนเมื่อไม่นานมานี้ที่ห้างเบกะ..

 

และยิ่งเมื่อมองไปยังดวงตาสีแดงฉานที่มีแววตาซึ่งฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี..

 

'เทนชิ'

 

ฉันเจอเธอแล้ว.. เด็กน้อย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ฉันสัญญาณกับตัวเองไว้แล้วแท้ๆว่าจะไม่ยอมปล่อยเด็กน้อยคนนั้นไปไหนอีก..

 

...แต่สุดท้ายฉันก็ต้องปล่อยไป...

 

...เด็กคนนั้นคงมีภารกิจ... ถึงแม้ฉันจะปล่อยมือแต่ฉันยังคงเดินตามและจับตามองโดยไม่วางตาหรือแม้แต่คิดจะพริบตา..

 

...ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ทั้งๆที่คิดแบบนั้น...

 

แต่สุดท้าย.. ก็กลับคลาดสายตาจนได้.. ฉันปิดเปลือกตาลงเล็กน้อย หลังจากที่เด็กน้อยคนนั้นออกจากร้านมา ฉันแทบตามออกมาทันทีโดยลืมแม้กระทั่งว่าอาจโดนเบอร์เบิ้นจับตามองอยู่หรือต้องขอตัวลาใครกลับก่อนก็ตาม..

 

...เด็กคนนั้นสำคัญกับฉันมากจริงๆ...

 

ฉันกำลังขยับตัวเพื่อก้าวกลับบ้านเงียบๆ วันนี้ปล่อยให้คลาดสายตาไปได้.. รู้สึกแย่ชะมัดเลย.. ทั้งๆที่ฉัน..

 

แต่ถ้าจะให้รั้งไม่ให้เด็กคนนั้นไม่ทำภารกิจก็คงไม่ได้..

 

...ฉันอยากพาเด็กคนนั้นออกมาจากองค์กร... แต่เด็กคนนั้นจะยอมออกมาหรือเปล่า..

 

หรือฉันจะบังคับดี.... ในขณะที่หัวของฉันกำลังคิดเรื่องราวของเด็กคนหนึ่งอยู่ สายตาของฉันก็มองตรงแล้วเห็นร่างกายที่คุ้นเคย ที่เคยขึ้นตักแล้วกัดคอฉันครั้งแล้วครั้งเล่า..

 

เป็นอีกครั้งที่ร่างกายของฉันไปก่อนที่สมองจะประมวลผล ฉันกอดอีกฝ่ายไว้แน่นก่อนจะอุ้มร่างกายอีกฝ่ายขึ้นมาท่าเจ้าสาว กระชับตัวของคนร่างเล็กกว่าตัวฉันเองมากไว้แน่น

 

"มันเจ็บนะ" ฉันพูดขึ้นเมื่อเด็กน้อยเริ่มต่อต้านด้วยการทุบตีฉันด้วยแรงที่ไม่ใช่น้อยๆ แต่เพียงเท่านี้น่ะ.. ฉันไม่ยอมปล่อยหรอกต่อให้จะต้องโดนเด็กน้อยหยิบปืนมายิงใส่หรือเอามีดกรีดก็ตาม "แต่ไม่ปล่อยหรอก"

 

ฉันกระชับเด็กในอ้อมแขนแน่น ดูเหมือนฉันจะโชคดี.. ไม่สิ เด็กน้อยเลือกที่จะไม่ทำอย่างนั้นทั้งๆที่สามารถทำได้

 

"อยากจับตัวผมมากขนาดนั้นเลยหรือไงคุณเจ้าหน้าที่FBI" อีกฝ่ายพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ.. ใช่ ฉันอยากจับตัวเอาไว้ไม่ให้เด็กน้อยหายไปไหนอีก.. รู้สึกตัวอีกที.. ฉันที่รับสีหน้าเศร้าสร้อยนั้นไม่ได้ก็เผลอจูบหน้าผากอีกฝ่ายไปซะแล้ว..

 

...ไม่อยากเห็นหน้าเศร้าๆแบบนั้น... แล้วมันก็ได้ผล เด็กน้อยดูคลายเศร้าขึ้นมาบ้างพร้อมใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก

 

...สวยยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนๆ... ฉันส่ายหัวเบาๆ ถึงมันจะเป็นความจริงก็เถอะ ยิ่งฉันกอดแน่น ฉันก็ยิ่งได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยนี้

 

"อืม.. ไม่ปล่อยด้วย" ฉันเผลอยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคยและสัมผัสที่น่าคิดถึง.. ถึงแม้จะเจ็บตัวไปหน่อยก็คุ้ม..

 

...เอาเถอะ... ดูจากอายุเด็กมันแล้ว.. อาจได้เจ็บตัวกว่านี้

 

อ่า.. หรือว่าฉันจะชอบเด็กคนนี้กันนะ..

 

"อย่างน้อยก็ให้ผมเดินเองเถอะหน่า.." เทนชิทำสีหน้าไม่พอใจแต่กับดูน่ารักในสายตาฉันขึ้นมา.. ทำหน้าแบบนี้ยิ่งไม่อยากปล่อยเข้าไปใหญ่

 

...ผู้ชายก็ช่างเถอะ... ฉันชะงักเล็กน้อยกับความคิดตัวเองครู่หนึ่ง

 

"ถ้าเธอหนีขึ้นมาจะทำยังไง?" ฉันพูดขึ้นมาพร้อมก้มหน้ามองเด็กน้อย "ฉันไม่ปล่อยให้เธอหนีไปไหนอีกแล้ว" ฉันพูดในสิ่งที่ฉันคิดออกมา

 

"ผมยังไม่เคยหนีนายซะหน่อย" ใครว่ากันล่ะ....

 

"เคยสิ.. ฉันนึกว่าเธอจะตายไปแล้วซะอีกนะ" ฉันพูดด้วยความรู้สึกเศร้าที่ฉันมักรู้สึกมาตลอดเวลาที่คิดว่าเด็กน้อยอาจจะตายไปแล้ว "นอนกับฉันนะ.. ทุกๆคืน" ไม่อยากให้จากไปไหน.. ฉันพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่ปรกติฉันไม่เคยใช้มันกับใคร..

 

"ได้ไหม.." ฉันถามมันขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงยิ่งกว่าเดิมเมื่ออีกฝ่ายยังคงไม่ตอบคำถามฉันแต่แววตากลับสั่นไหว.. แปลว่าฉันมีโอกาสใช่ไหม?

 

"อ่า.." ฉันยกยิ้มขึ้นมา เมื่อมาถึงบ้านพักแล้วฉันก็ถึงยอมปล่อยให้เด็กน้อยลง แต่ก็คอยระวังไม่ให้เขาแอบหนีไปไหนอีก ดี.. ดูเหมือนเขาจะเหม่อลอยอยู่ เมื่อเด็กน้อยและตัวฉันอาบน้ำเสร็จ ฉันก็อุ้มเขาไปวางไว้บนเตียงนอนของฉันแล้วค่อยๆขยับวงแขนมากอดเอวเขาไว้แน่น ฉันหลับตาลง แต่ฉันยังคงไม่หลับ..

 

ฉันเผลอพรมจูบเปลือกตาอีกฝ่ายไปเบาๆ หัวนิ้วโป้งของฉันเช็ดเอาน้ำตาของอีกฝ่ายออก ถึงฉันจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายร้องไห้เพราะอะไร.. แต่ทำไมฉันถึงคิดว่ามันเป็นเพราะฉันกันนะ..

 

"ตึกตัก.." ฉันรับรู้ถึงเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวขึ้นยิ่งยามจ้องมองใบหน้าอีกฝ่าย ยิ่งเป็นยามดึกที่เงียบสงัดแบบนี้แล้วจึงทำให้ฉันรู้สึกว่าหัวใจฉันมันเต้นดังมาก..

 

...ต่อให้เป็นผู้ชายหรือเด็กก็ช่างจริงๆนั่นแหละ... ฉันว่า.. ตอนนี้ฉันรู้ใจของตัวเองแล้ว

 

---------------------------------------------

 

แถม

 

บรรยากาศที่เงียบสงบ เริ่มมีร่างหนึ่งขยับกายขึ้นคร่อมร่างกายที่สูงและหนากว่า

 

"อ๊ะ.." ฉันหลุดร้องออกมาเบาๆพร้อมความรู้สึกแปลกๆจนต้องลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

ฉันพบกับหัวเล็กๆที่ก้มหน้าก้มตาเล่นกับแผ่นอกของฉันอยู่

 

"อือ.." ฉันหลุดร้องเบาๆพลางลูบหัวเล็กที่ชอบละเมอทำแบบนี้บ่อยๆ

รู้สึกถึงเสียงหัวใจที่เต้นดังอีกแล้ว

 

...เด็กคนนี้จะได้ยินบ้างไหมนะ?...

 

ฉันเกร็งหน้าท้องหน่อยๆเมื่อเด็กน้อยเริ่มเลื่อนใบหน้าลงต่ำ

จริงๆตอนแรกฉันลืมตาตื่นขึ้นมาก็เกือบจะซัดหน้าทันทีก่อนที่จะดูซะแล้ว

แต่พอเห็นดวงตาสีแดงแบบนั้นแล้วก็ทำให้ร่างกายฉันหยุดนิ่งลงอย่างง่ายดาย

 

"..!" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยที่จู่ๆเด็กน้อยที่ชอบละเมอกัดกับเลีย..

แล้วบางทีก็ถอดกางเกงพัฒนามาหยิกกับตีตัวฉันซะแล้ว..

 

...เพราะก่อนนอนทุบตีฉันมากไปหน่อยเลยเก็บมาละเมอฝันหรือเปล่านะ...

 

และวันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันต้องรีบจับมือเด็กน้อยเอาไว้

ก่อนที่เขาจะละเมอถอดกางเกงแล้วกัดส่วนล่างของฉันเข้า..

ถึงจะรู้ว่าเขาเป็นแบบนี้ตอนหลับเพราะร่างกายมีปฎิกิริยากับเลือดก็เถอะ

 

...แต่ก็ยังเลือกที่จะนอนด้วยอยู่ดี...

 

อีกฝ่ายก็ตกลงแล้วด้วย..

 

...ทุกๆคืนเลย...

 

----------------------------------------------------------------------------

 

ในเมื่อชูซังก็รู้ใจตัวเองแล้ว.. ตัดจบเรื่องได้ แค่กๆ--//โดนถีบ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #241 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 07:23
    คุกคุกคุกคุก
    #241
    0
  2. #223 Jecelyn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 19:43
    คุณพี่เป็นFBIคุณพี่ต้องต่อต้านสิคะ! ไม่ใช่เข้าร่วม!555 คุกค่ะพี่คุก😂
    ปล.น้องเเกล้งเชอรี่เเรงมาก5555
    #223
    1
    • #223-1 apple48(จากตอนที่ 19)
      21 มกราคม 2564 / 10:47
      ใช่ เเกล้งเเรงมาก
      #223-1
  3. #198 littlefoolmoon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 07:14
    FBI!! OPEN UP!!!

    สันติบาล//ชักปืน
    #198
    0
  4. #184 คุมะมง8844 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:21
    สารวัตร โจดี้ มีคนกินเด็กอยู่ตรงนี้ค่ะ!!!¡
    #184
    0
  5. #183 pam005 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 23:23
    FBIจะโดนFBIจับ...
    #183
    0
  6. #175 timeline3009 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 03:05
    คุกรอคุณอยู่ค่ะ คุณเจ้าหน้าที่FBI นาทีนี้อะไรก็ช่วยคุณไม่ได้55
    #175
    0
  7. #114 581412 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 11:32
    อ๊ากกกกก ไม่ไหวแล้ว!! เขิลหนักมากแม่ ฮืออออ
    #114
    1
    • #114-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:40
      ไม่ไหวบอกไหว
      #114-1
  8. #113 klki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 10:29
    โอ้ยยยยยย!! เขิลลลลลแล้ววว
    ปากมันยิ้มอีกแล้วชั้นนนนน ยิ้มจนเมื่อยปากแล้วว
    .
    .
    รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาคร้าา
    #113
    1
    • #113-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:40
      ไรท์ตายตั้งแต่ตรวจคำผิดแล้ว--
      #113-1
  9. #112 For_Mr-Loki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 08:13

    เธอทำให้ฉันรู้ววว ว่าความอบอุ่นมันเป็นอย่างไร~~ อุ่นจนร้อนเลยค่ะ หน้าฉันเนี้ย กร้าวใจมากแม่

    #112
    1
    • #112-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:41
      อีกนิดจะไหม้แล้วค่ะแม่ ❤
      #112-1
  10. #111 shino13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 06:17
    ชูซัง!นายเป็นFBIน้าาาายังไม่ลืมหลอกใช่ไหมมม
    #111
    1
    • #111-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:41
      ผีไม่รู้ เทวดาไม่เห็น
      #111-1
  11. #110 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 02:29
    คิดดีไม่ได้เลยยยย5555
    #110
    1
    • #110-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:41
      ใสๆ---
      #110-1
  12. #109 wiwawow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 00:53
    คำพูดคำจาน่ะสองแง่สองงามเหลืออยากจะแหม่~~เด็กที่เคยขึ้นตักรีดอย่างเราคิดดีไม่ด้ายย
    #109
    1
    • #109-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:42
      แค่นั่ง แต่น้องมีความควีนสูงอาจจะ--- แค่กๆ
      #109-1
  13. #108 Cuj27eja (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 00:13
    ตัดไม่ได้น้องยังเข้าใจผิดอยู่
    #108
    1
    • #108-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:42
      ❤❤❤.
      #108-1
  14. #107 KNSE.28 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:05
    คิดดีไม่ได้เลยตอนสุดท้ายเนี้ยยยย อ๊ากกกกหรือสมองเรามีแต่เรื่องแบบนี้
    #107
    3
    • #107-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:43
      ต้องการเลือดหรือไม่?
      #107-1
    • #107-3 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 13:41
      ไรท์ก็ตายไม่ต่างกัน รับบริจาค---
      #107-3
  15. #106 MuayLove (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:00

    อือหึๆชูคุงระวังคุกนะคะน้องอายุไม่ถึงงง
    #106
    1
    • #106-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 19)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:43
      ใครจะจับชูกัน 😂😂😂
      #106-1