Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 18 : Story : XVII ก้าวไปยังร้านปัวโรต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 227 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ครื้น.." เสียงประตูถูกเปิดขึ้นมาพร้อมเรือนร่างโปร่งซึ่งมีใบหน้าสวยติดเย็นชา

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

นับจากวันที่ผมได้เข้าเรียนโรงเรียนมัธยมปลายเทตันแห่งนี้ก็ผ่านมาหลายวันพอสมควร โดยผมนี่เป็นนักเรียนแทบจะตัวอย่างเลยก็ว่าได้..

 

ทั้งไม่ตั้งใจเรียน เหม่อในคาบ ชอบลืมหนังสือเรียนหรือตอบคำถามเซนเซย์แต่ละวิชาไม่ได้..

 

ก็ส่วนมากที่ผมเรียนมันไม่ใช่อะไรแบบนี้นี่หน่า.. เป็นพวกขับเฮลิคอปเตอร์ รถยนต์ ยิงปืนซะมากกว่า.. มากสุดที่ใกล้เคียงกับเนื้อหาเรียนก็เรื่องคำนวณองศาปืนและทิศทางลมนี่แหละ

 

วิชาที่แย่ที่สุดของผมไม่แคล้วจะเป็นวรรณกรรมล่ะมั้ง.. จำไปก็ค่อนข้างรกสมองสำหรับผม.. ก็เรื่องราวมันไม่เห็นเกี่ยวกับผมเลยนี่หน่า.. ขนาดคนที่ผมฆ่าทิ้งยังจำชื่อไม่ได้เลยนับประสาอะไรต้องไปจำชื่อคนแต่งวรรณกรรมนู่นนี่นั่นด้วยเล่า..

 

...ให้อ่านหนังสือว่าด้วยเรื่องการเลาะกระดูกคนหรือตัดเส้นเอ็นไม่ก็108วิธีทรมานคนดีกว่าเยอะ... แต่สงสัยจะคิดเรื่องนี้ในคาบเรียนวรรณกรรมมากไปหน่อยเซนเซย์ที่เผลอสบตากับผมเข้าเลยมีเข่าทรุดกันบ้าง..

 

...คนปรกตินี่ขวัญอ่อนแท้... ผมยังไม่ทันได้ชักมีดด้วยซ้ำ เฮ้อ.. และมือของผมที่ต้องจับปากกาน่ะ.. โคตรร่ำไห้คิดถึงอาวุธสงครามสุดๆเลย..

 

...แต่อย่างน้อยไอ่ปากกานี่น่ะมันก็เอาไปควงเล่นแก้เบื่อได้... ถึงแม้จะโดนพวกเซนเซย์ปาชอล์กสำหรับเขียนกระดานใส่ก็เถอะ.. แต่คิดว่าของพรรณนั้นจะไปโดนตัวผมได้ไง

 

...แล้วพอผมหลบได้ก็โดนเซนเซย์ไล่ไปยืนนอกห้อง... แพ้แล้วพาลแท้ๆ อ่อนเองอ่ะ เหอะๆ แล้วพอหลุดหัวเราะเยาะนิดหน่อยก็โดนไล่ให้คาบไม้บรรทัดอีก..

 

คิดว่าคนอย่างผมจะยอมทำหรือ? ก็ไม่.. ถ้ามีปัญหามากนักก็อยากเอาปืนจ่อหัว..

 

...แต่คิดถึงอามุโร่ซังที่ไรก็เลยทำเพียงแค่มองดุจนเซนเซย์กลับไปสอนเท่านั้น... น่าเบื่อจังเลย แต่ที่พอทำให้สิ่งที่เรียกว่าโรงเรียนนี้สนุกมาได้ก็คงเป็นพวกรันและคนอื่นในห้องที่หาเรื่องคุยกันล่ะมั้ง

 

ไม่น่าล่ะ เหมือนอามุโร่ซังเคยบอกว่าโรงเรียนเป็นสถานที่เก็บข้อมูลอย่างหนึ่ง.. แบบนี้นี่เองสินะ

 

...ตอนแรกผมก็นึกว่าโกหกเพื่อจะชักชวนให้ผมมาเรียนซะอีก...

 

"รินะ..รินะ!" เป็นมาสึมิที่เขย่าเรียกตัวผมอีกครั้ง.. อา.. เธอขยันเขย่าตัวผมบ่อยจังนะ

 

"อ่า.. มีอะไร" ผมมองอย่างงงๆหน่อยๆ

 

"โซโนโกะชวนไปร้านกาแฟปัวโรต์น่ะ" รันพูดขึ้นมาพร้อมยิ้มแห้งๆให้

 

"ให้ตายสิ นายนี่มันขยันเหม่อชะมัด" โซโนโกะกอดอกพูดอย่างไม่พอใจ อา.. นี่ยังเป็นตอนเช้าก่อนที่จะเริ่มเรียนด้วยซ้ำจึงไม่แปลกที่พวกเราจะสามารถรวมกลุ่มคุยกันได้โดยไม่โดนใครปาชอล์กใส่..

 

ถึงหลังๆพวกเซนเซย์จะปาไม่โดนจนเริ่มเลิกทำแล้วก็เถอะ.. เลิกทำกับผมแต่ไปทำกับคนอื่นเพิ่มอ่ะนะ.. คนอื่นเลยมองค้อนหน่อยๆเป็นเชิงว่าจะหลบทำไมเห็นไหมเซนเซย์มาลงที่พวกเขาเลย

 

...ช่วยไม่ได้... ไม่หลบ ผมก็โดนสิครับ.. ถึงแม้จะอยู่กับรันมาประมาณหนึ่งก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องปกป้องอยู่ดีนั่นแหละ.. ยกเว้นสองคนนั้นที่อยากปกป้องให้ได้..

 

...อา.. มาสึมิเป็นน้องสาวของชูซังจะอนุโลมดูแลเป็นพิเศษล่ะกัน... แต่อยากเห็นชูซังร้องไห้แฮะ.. น่าจะน่ากินน่าดู..

 

"เฮ้..! รินะ!!" ผมโดนมาสึมิเขย่าอีกครั้งเพราะเหม่ออีกแล้วและยังไม่ได้ตอบคำถามของรันหรือโซโนโกะนี่แหละที่ชวนไปร้านปัวโรต์..

 

อา.. มาสึมิเขย่าผมบ่อยๆแบบนี้รึเปล่านะถึงทำให้ผมตอบคำถามพวกเซนเซย์ไม่ค่อยได้.. ฮ่ะๆ.. โอเค.. ผมรู้ว่ามันไม่เกี่ยวหน่า.. อย่ามองงั้นสิ มุกน่ะมุก..

 

อารมณ์ขันหน่อยสิ.. แต่ถ้าขันไม่มีก็ใช้ฝักบัวเอานะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โอเค.. ผมไม่เล่นมุกแล้วก็ได้.....

 

หลังจากมาราธอนการเหม่อลอยของผมระหว่างพวกเซนเซย์สอนเริ่มขึ้นอีกครั้ง รู้ตัวอีกทีก็เป็นมาสึมิเจ้าเก่ารายเดิมที่เขย่าตัวผมจนกลัวสติที่แทบไม่มีนี่จะหายไปเพิ่ม..

 

ระหว่างทางที่เดินไปร้านปัวโรต์ ผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอามุโร่ซังเรื่องที่ไม่ต้องมารับโดยไม่ยอมบอกเรื่องจะไปร้านปัวโรต์ซึ่งอามุโร่ซังทำงานพิเศษอยู่ที่นั่น เอาจริงๆผมส่งข้อความไปตั้งแต่บ่ายแล้วแต่บอกอีกรอบไว้ก่อนก็ดี

 

พวกรันหันมามองผมคุยโทรศัพท์หน่อยๆด้วยสายตาสงสัยแต่ผมก็ตอบไปว่าเป็นเพื่อนของพี่ที่ฝากดูแลผม..

 

"กริ้ง.." เมื่อมาถึงยังร้านกาแฟปัวโรต์พวกเราก็ไม่รีรออะไรทำการเปิดประตูเข้าไปทันทีเพราะช่วงนี้อากาศมันก็ร้อนพอสมควร

 

"ยินดี..." อามุโร่ซังเบิกตาออกกว้างหน่อยๆจนผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้ ฮ่ะๆ.. น่ารักจังแฮะ

 

"เอ๊.. รินะถ่ายรูปคุณอามุโร่ทำไมล่ะ?" รันพูดขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย

 

"ก็เก็บเอาไว้น่ะ" ผมยกยิ้มมุมปากให้รัน โซโนโกะมองแล้วก็ตาโตหน่อยๆ

 

"นายยิ้มดีๆเป็นด้วยแฮะ" ผมกลอกตาเล็กน้อยแล้วยักไหล่ขี้เกียจเถียงกับยัยเพื่อนหัวเถิกต่อ

 

"ทำไมไม่เห็นบอกเลยล่ะว่าจะมา.." อามุโร่ซังถามขึ้นในขณะที่เอาแซนวิสตามที่พวกโซโนโกะสั่งมาวางไว้บนโต๊ะ

 

"เซอร์ไพรส์น่ะ อามุโร่ซัง" ผมอมยิ้มหน่อยๆในขณะเท้าคางมองสีหน้าของอามุโร่ซังที่ช่างน่าแกล้งไม่เปลี่ยนแปลงจริงๆ

 

"จะว่าไปนายกับคุณอามุโร่ดูสนิทกันจังนะ" โซโนโกะพูดขึ้นในขณะที่คนอื่นๆเริ่มกินแซนวิสที่ว่าอร่อยกันนักกันหนาของอามุโร่ซัง

 

"อ่า.. ผมเป็นเพื่อนกับพี่ชายของรินะน่ะครับ" อามุโร่ซังพูดพร้อมรอยยิ้ม แอบหวงเล็กๆนะ..

 

จะว่าไป.. ทุกคนอาจจะสงสัยสินะว่าทำไมผมถึงเรียกอามุโร่ซังลงท้ายว่าซังซึ่งแปลว่าคุณในขณะที่โซโนโกะช่วงแรกๆผมจะลงท้ายเธอว่าจังซึ่งแสดงถึงความสนิทสนมมากกว่า อา.. เพราะสำหรับตัวผมแล้ว ผมถือว่าคำว่าซังไม่ได้แปลว่าคุณ และจังไม่ได้แปลถึงความสนิทสนมเป็นเพียงแค่คำลงท้ายชื่อที่เรียกคล้ายตั้งเป็นชื่อเรียกอีกฝ่ายก็เท่านั้นครับ..

 

โดยสำหรับผมคำว่าซังเรียกแล้วมันดูน่ารักดี.. เวลาชอบใคร ผมเลยจะเรียกคนๆนั้นลงท้ายด้วยคำว่าซัง ในขณะที่คนที่ผมไม่ชอบ ไม่ถูกชะตาหรือรู้สึกว่าไร้ความสามารถจะเรียกเขาว่าจัง เพราะรู้สึกมันดูเหยียดหยามหน่อยๆน่ะครับ..

 

แน่นอนว่าตัวผมเองย่อมไม่ค่อยชอบให้ใครเรียกจังซะเท่าไหร่หรอก..

 

"รินะ รินะ.." ผมรู้สึกได้ถึงเสียงเรียกจึงหันไปมองอีกฝ่ายที่นั่งตรงข้ามเฉียงผมหน่อยๆ

 

"นายไม่กินหรือ?" รันพูดขึ้นแล้วมีโซโนโกะที่พูดส่งเสริมว่าแซนวิสคุณอามุโร่อร่อยมากเลยนะ ส่วนมาสึมิรายนั้นเล่นกดโทรศัพท์อยู่

 

"อ่า.. ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่น่ะ.." พวกรันยังไม่รู้เรื่องที่ผมกินได้แต่พวกเนื้อ เลือดนี่หน่า เอาเถอะ ผมเท้าคางมองพวกเธอเงียบๆ ตอนนี้อามุโร่ซังก็กลับไปยืนเฝ้าเคาท์เตอร์แล้ว.. ดูเหมือนช่วงนี้ผมจะเหม่อบ่อยไปหน่อยแฮะ..

 

...คงเพราะไม่ชินกับเวลาตื่นแน่ๆเลย...

 

"กริ้ง.." เสียงประตูเปิดขึ้นมาอีกครั้งพร้อมร่างของเหล่าพวกเด็กๆที่เดินเข้ามาจนผมต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยกับความเสียงดังของพวกเขา

 

...ให้ตายสิ นอกจากเสียงคราง... ผมหมายถึงเสียงร้องเพราะเจ็บผมก็แทบรำคาญทุกเสียงที่มันดังเลยแฮะ เพราะหูผมค่อนข้างดีซะด้วย

 

...เฮ้อ...

 

"พี่อามุโร่สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ" เสียงของพวกเด็กๆพูดขึ้นพร้อมวิ่งเข้าไปหาอามุโร่ซัง

 

"สวัสดีเช่นกันนะ" อามุโร่ซังตอบกลับเด็กๆพร้อมรอยยิ้มก่อนหันไปทักทายคนตัวใหญ่กว่าวอดก้าได้ล่ะมั้ง.. "สวัสดีครับด็อกเตอร์อากาสะ"

 

"สวัสดีนะอามุโร่คุง" อา.. จะว่าไปที่ผมเรียกอามุโร่ซังอย่างนี้เพราะไม่ชินกับการเรียกโทโอรุน่ะ จริงๆของเซระก็ไม่เชิงว่าไม่ชินเพราะชื่อเธอคล้ายกับชื่อปลอมของมิยาโนะ อาเคมินี่หน่า

 

"กริ้ง.." ลูกค้าเยอะคึกครื้นน่าดูเลยแฮะ.. อา.. ชูซัง ไม่สิ.. ในตอนนี้ต้องเป็นสึบารุซังสินะ?

 

"อ้าว.. สวัสดีครับด็อกเตอร์อากาสะ" ชูซัง.. อา.. มันติด.. เขาเดินเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น โอเค.. ก็ด็อกเตอร์อากาสะนั่นแหละ

 

"สวัสดีนะโอกิยะคุง" แล้วระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกันนั้นเอง.. พวกเด็กๆก็วิ่งมาทางนี้โดยมีเชอร์รี่ที่เกาะเสื้อชินอิจิตัวกระเปี๊ยกมาด้วย.. ตอนแรกเหมือนจะเกาะเสื้อด็อกเตอร์อากาสะ แต่พอเห็นชูซังเข้ามาก็ไปเกาะโคนันหรือชินอิจิตัวกระเปี๊ยกแทน

 

"ว้าว พี่สาวคนนี้ใครหรือคะพี่รัน สวยจัง!" เด็กผู้หญิงที่ดูมีชีวิตชีวาหน่อยๆชี้มาทางผมพร้อมถามพวกรัน..

 

...ผมผู้ชายต่างหาก... ถึงได้ไม่ชอบเด็กไง.. เฮ้อ

 

แอบเห็นอามุโร่ซังหัวเราะเบาๆส่วนชูซังก็จ้องผมเขม็งแล้วทำท่าพร้อมจะวิ่งมากระชากตัวผมไปอยู่แล้ว

 

...ทั้งๆที่คนในองค์กรเหมือนกันทำไมนายดูมีปัญหากับผมมากกว่าล่ะชูซัง... ผมบ่นงุบงิบในใจหน่อยๆ ทั้งๆที่ผมว่าเราสนิทกันแท้ๆเลย

 

...ผมคิดไปเองงั้นหรือ... เศร้าจังเลย :(

 

"เฮ้ๆ.. หมอนี้น่ะ.. มันผู้ชาย...." เจ้าเด็กกระเปี๊ยกชินอิจิพูดด้วยสีหน้าติดเบื่อๆ

 

"คุโด้.. พวกมันอยู่ที่นี่.. ไม่ใช่แค่คนเดียวหรือสองคน...." เชอร์รี่กระซิบพูดกับชินอิจิเวอร์ชั่นเด็กแต่ไม่อาจรอดพ้นหูผีของผมไปได้ยิ่งระยะมันใกล้ๆแบบนี้ด้วยแล้ว ชินอิจิตัวกระเปี๊ยกตาโตขึ้นแล้วแววตาเปลี่ยนไปจากตอนแรกเลยล่ะ

 

...ปฎิกิริยาที่น่าสนุก...

 

"เห้.. พี่เขาเป็นผู้ชายเหรอเนี่ย" เด็กที่รูปร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น "แบบนั้นมันเสียมารยาทนะครับเก็นตะคุง" เด็กผู้ชายที่ดูเหมือนจะผอมแห้งแรงน้อยสุดพูดขึ้นมาบ้าง

 

"โคนันคุงรู้ได้ไงอ่ะ?" เด็กผู้หญิงที่เข้าใจผิดในตอนแรกหันไปถาม

 

"ก็หนึ่ง.. พี่เขาหน้าสวย.." เจ้าหนูชินอิจิตัวกระเปี๊ยกสะดุ้งเล็กน้อยก่อนพูดต่อ "แต่หน้าของพี่เขาก็ออกแนวคมๆเหมือนกันนะ แถมตาพี่เขาก็คมตามประสาผู้ชายมากกว่ากลมโตแบบผู้หญิง" เจ้าเปี๊ยกแอ๊บเสียงเด็กหน่อยๆ

 

"อย่างที่สองคือพี่เขาไม่มีนมเลย.." เจ้าเปี๊ยกพูดต่อ "เอ่อ.. ถึงผู้หญิงบางคนจะนมแบนก็เถอะ.."

 

"สาม.. พี่เขาอยู่ในชุดนักเรียนผู้ชายด้วย..."

 

"อ่ะ...เอ.. จริงด้วย.. อายูมิขอโทษพี่ชายด้วยนะคะ" เด็กผู้หญิงคนนั้นสังเกตแล้วตาโตขึ้นมาก่อนรีบโค้งขอโทษผมยกใหญ่

 

"อ่า.. ช่างเถอะ" ผมถอนหายใจก่อนส่ายหัวให้.. ยังไงการเสแสร้งเป็นอามุโร่ซังก็ไม่ใช่วิถีของผมซะเท่าไหร่หรอกนะ

 

...มันเหนื่อยจะตาย...

 

"ติ้ง..!" ผมหยิบโทรศัพท์มือถือที่มีเมลล์เข้ามาก่อนจะขอตัวกับทุกคนแล้วเดินออกมาโดยระหว่างทางก็เดินสวนกับเชอร์รี่เล็กน้อยเพราะเธอยืนขวางทางอยู่ทำให้เธอเกาะกับชินอิจิเวอร์ชั่นตัวกระเปี๊ยกแน่นกว่าเดิม

 

ผมเปิดประตูร้านปัวโรต์แล้วเดินออกไปก่อนจะหันมาเมื่อพบว่าถูกดึงมือเอาไว้ในขณะกำลังจะเดินทางกลับห้องพักตัวเองเพื่อขับรถไปสถานที่อันเป็นภารกิจ

 

"เธอจริงๆด้วย.." อีกฝ่ายจับมือผมไว้แน่นมาก.. ชูซัง..

 

...คิดถึงจังแฮะ...

 

"อ่ะ..เอ่อ.. ขอโทษนะครับ ผมโอกิยะ สึบารุ.." ชูซังพูดขึ้นแต่ยังคงไม่ปล่อยมือจากมือของผม "คือว่า..คุณหน้าคล้ายคนที่ผมรู้จักน่ะครับ"

 

"แล้วที่ไม่ปล่อยมือผมแบบนี้แปลว่านายมั่นใจว่าเป็นผมใช่ไหมล่ะ ชูซัง.." ผมอมยิ้มหน่อยๆ

 

---------------------------------------------

 

แถม

 

ภายในบาร์ขององค์กรที่มีเอกลักษณ์เป็น 'สีดำ'

โซนที่เป็นส่วนตัวเฉพาะสำหรับสมาชิกระดับสูงซึ่งมีโค๊ดเนม

 

"แอ๊บแซ็งธ์ คุณจะกินอะไรหน่อยไหมครับ?" ภายในห้องนี้มีคนอยู่ด้วยกันทั้งหมดสี่คน

โดยคนที่พูดขึ้นมานี้เป็นคนที่มีผิวสี เรือนผมบลอนด์ นัยน์ตาสีฟ้า

 

"ไม่ล่ะ.." ร่างที่มีเรือนผมสีดำ นัยน์ตาสีแดงฉานตอบพร้อมดื่มน้ำเปล่าช้าๆ

 

...ถึงแม้ที่นี่จะเป็นบาร์...

 

แต่ทั้งสี่คนในห้องตอนนี้กลับไม่มีใครเริ่มต้นแตะต้องเหล้าสุราแม้แต่คนเดียว

 

"เทนชิ.. เธอกินน้อยไปแล้วนะ.." ชายหนุ่มเรือนผมสีดำยาวพูดขึ้น

นัยน์ตาสีเขียวจับจ้องไปยังร่างเล็กที่นั่งดื่มน้ำเปล่า

 

"ผมไม่หิวน่ะครับ..ไดซัง" ร่างเล็กที่ถูกจับจ้องไม่ได้หันไปมอง

แล้วพูดกลับพร้อมส่ายหัวหน่อยๆ

 

"ทำไมคุณเรียกผมว่าอามุโร่ซังในขณะที่เรียกไรย์ว่าไดซังล่ะครับ?"

คนตัวสูงที่เอ่ยชวนร่างเล็กกินแซนวิสในคราแรกพูดขึ้น

โดยมีร่างสูงเรือนผมสีดำยาวมองด้วยสายตาเป็นเชิงชนะหน่อยๆ

 

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 227 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #222 Jecelyn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 19:22
    คุณพี่ชูไม่เนียนเลยค่ะ5555 คิดถึงน้องมากเเหละดูออก โคนันเด็กขี้- อุ๊ยไม่่ใช่เด็กชั่งสังเกตุสิ หุหุุหุ เชอรี่กลัวจังเลยน๊า
    #222
    0
  2. #193 The season (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:04
    ไรท์โปรแกรมมุกแป้กใส่น้องใช้ป่ะตอบบ
    #193
    0
  3. #105 Finikcondo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 10:36
    รู้สึกค้างเช่นกัน
    #105
    1
    • #105-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 18)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:43
      ❤❤❤❤.
      #105-1
  4. #104 สายน้ำสายหนึ่ง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 15:08

    ค้างจังค่ะ
    #104
    0
  5. #103 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 13:14
    เจอกันแล้ว

    เจอกันแล้วววว
    #103
    0
  6. #102 shino13 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 06:18

    เขาเจอกันแล้ววว
    #102
    0
  7. #101 P.T.Miria (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 23:16
    กรี้สสส ค้างมากค่า!
    #101
    0
  8. #100 polytome (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:54
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #100
    0
  9. #99 klki (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:51

    อ้ากกกก ค้างอีกแล้วววอ่าา ฮืออออ กำลังอินเลยยอ่ะ มาอัพต่อเร็วๆๆน้าาค่าาา
    ปล.สู้ๆๆนะคร้าา
    #99
    0
  10. #98 Cuj27eja (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:30

    น่ารักกกกกก เค้าเรียกกันด้วยชื่อเล่นด้วยแหละแก
    #98
    0