Conan Story's Tenchirina Yaoi

ตอนที่ 20 : Story : XIX ก้าวกับคำตอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

บนเตียงมีร่างสองร่างนอนทับกันอยู่โดยข้างล่างเป็นชายหนุ่มร่างหนาและคนข้างบนเป็นชายหนุ่มร่างโปร่งหน้าสวย คนที่ถูกนอนทับเป็นฝ่ายตื่นขึ้นมาก่อน มือหนาขยับลูบเรือนผมคนด้านบนแผ่วเบาก่อนที่จะโดนคนนอนหลับละเมองับนิ้วเข้า

 

---------------------------------------------

 

 

 

Talk's Tenchirina

 

ผมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา.. ดูเหมือนวันนี้ผมจะได้นอนหลับมากกว่าปรกติเพราะอามุโร่ซังไม่ได้โทรมาปลุกเนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดประจำสัปดาห์

 

"อรุณสวัสดิ์ เทนชิ" ผมตาโตขึ้นมาหน่อยๆก่อนขยับตัวที่แต่เดิมนอนขึ้นคร่อมชูซังเอาไว้แถมยังไปกัดมือเขาจนเป็นรอยทั่วอีกต่างหาก

 

...เฮือก... ผมกลืนน้ำลายหน่อยๆ ทำไมชูซังตอนพึ่งตื่นนอนมันไม่ดีต่อใจผมเลย!

 

"อ..อรุณสวัสดิ์ชูซัง" ผมพยายามส่งยิ้มปรกติให้ในขณะที่ลุกมานั่งดีๆ

 

"อืม" ชูซังขานรับในขณะที่ค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งเช่นกัน ดูท่าชูซังคงจะเมื่อยไม่น้อยเลย..

 

...sorry... ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ ._.

 

"หึ.." หูของผมคล้ายได้ยินเสียงของชูซังที่หัวเราะขึ้นมา.. ผมหันขวับไปมองตามเสียง แต่เมื่อหันมาก็พบเพียงชูซังที่กำลังขยับตัวลุกขึ้นแถมเริ่มถอดเสื้อออกจนเห็นร่องรอยที่ผมน่าจะเป็นคนทำเอาไว้ตอนดึก..

 

...ให้ตายสิ... ไอ้การละเมอบ้า นายทำให้ผมดูแย่

 

"เธอจะอาบน้ำพร้อมฉันไหม?" รอยยิ้มแบบนั้นมันคืออะไรกันครับชูซัง.. ผมหน้าเหวอหน่อยๆก่อนรีบส่ายหัวปฎิเสธไป ชูซังก้าวไปหยิบเอาชุดของตัวเองมาให้ผมพร้อมผ้าเช็ดตัวก่อนจะขยับเข้าห้องน้ำไป ผมเองก็เดินไปพร้อมกับถือของที่ชูซังเอามาให้เพื่อไปอาบน้ำในห้องอื่น..

 

...มีห้องอื่น... แต่ชูซังให้ผมนอนด้วยกันเพราะผมอาจแอบหนีไปตอนดึก..

 

ว่าแต่ผมควรหนีหรืออยู่ที่นี้กันนะ.. ไม่น่าเผลอรับปากให้มาคิดมากเลย ไอ่ปากบ้า.. ทำไมปากไวแบบนี้นะ

 

เมื่อผมอาบน้ำแล้วใส่ชุดที่ชูซังเตรียมมาให้แล้วก็เอาผ้าขนหนูที่พึ่งใช้ไปมาตากให้เรียบร้อย ผมได้กลิ่นหอมของอาหารมาจากห้องๆหนึ่งที่ผมคาดว่าเป็นห้องครัวจึงเดินเข้าไปเพราะคาดว่าชูซังเองก็คงอยู่ในนั้น

 

"น่ากินจังนะ.." ภาพอาหารและกลิ่นของอาหารที่ผมรับรู้ยังคงเหมือนคนปรกติทั่วไปยกเว้นเรื่องของรสชาติที่แย่สุดๆแถมกินไปแล้วส่งผลไม่ดีต่อร่างกายของผมด้วย

 

"ฉันหรืออาหารล่ะ?" ชูซังพูดอย่างนั้นทำให้ผมชะงักหน่อยๆก่อนจะคิดหนัก ในระหว่างนั้นชูซังก็ตักกับข้าวมาจัดวางบนโต๊ะดีๆแล้วเดินไปนั่งกินโดยมีผมเดินตามมานั่งข้างๆแล้วเท้าคางมอง

 

"ทั้งสอง" ผมตอบพลางมองนัยน์ตาสีเขียวของชูซัง.. มันยังคงเป็นดวงตาคู่ที่สวยงามสำหรับผมเสมอ ดวงตาคู่นั้นฉายความรู้สึกหลากหลายออกมา.. และเมื่อยามผมจ้องมอง..

 

...ทำไมมันรู้สึกเหมือนดวงตาคู่นี้จะทำให้ใจผมเต้นแรงขึ้นได้เลย... ผมหันเหสายตามองไปทางอื่นเมื่อชูซังเริ่มเลิกสนใจอาหารแล้วมาจ้องตากับผมทำให้เราสบตากันอยู่นาน

 

...ทำไม... เต้นแรงจังแฮะ..

 

เมื่อก่อนก็จ้องออกจะบ่อยแท้ๆเลยแฮะ.. หรือเพราะความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้จากชูซังมันเปลี่ยนไปกันนะ..?

 

แต่ผมไม่เห็นเข้าใจเลย.. หรือว่าว่างๆผมควรแวะไปหาหมอดูดีนะ...

 

"วันนี้เธอว่างหรือเปล่าเด็กน้อย?" ผมพยักหน้าเบาๆ ตอนแรกๆก็ขัดไม่อยากให้ชูซังเรียกว่าเด็กน้อยหรอก.. แต่เห็นชูซังบอกว่าถนัดแบบนี้มากกว่า แถมอีกอย่างผมก็อายุน้อยกว่าเขา..

 

...ผมมองหน้าชูซัง... อืม.. เห็นหน้าเด็กแบบนี้ก็อายุมากกว่าผมจริงๆนั่นแหละ

 

"งั้นไปห้างกัน.." ผมขมวดคิ้วหน่อยๆก่อนพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ยังไงผมก็ไม่มีแพลนจะไปไหนอยู่แล้ว ไม่อยากยอมรับเลยว่าเวลาไม่มีภารกิจให้ต้องฆ่าคนหรือทำอะไรพวกนี้ผมค่อนข้างเบื่อหน่ายเหมือนไร้จุดหมายในชีวิต..

 

...อืม... ถึงปัจจุบันผมจะเริ่มมีเป้าหมายในชีวิตแล้วแฮะ

 

ก็แค่การมีชีวิตอยู่กับปกป้องแสงสว่างของผมเอาไว้ก็เท่านั้นเอง.. ถึงความสงบสุขนั้นจะน่าเบื่อไปบ้าง แต่มันก็หมายความว่าแสงสว่างของผมปลอดภัยใช่ไหมล่ะ?..

 

ชูซังหยิบจานอาหารแล้วก้าวเดินไปล้างจนสะอาดแล้วเก็บเข้าที่ดีๆ

 

"จะว่าไปเธอหิวหรือเปล่า?" ชูซังพูดพลางเช็ดมือจนแห้ง ...อืม... ยังอิ่มอยู่แฮะ อีกอย่างดูจากที่อีกฝ่ายถอดเสื้อตอนเช้าแล้ว..

 

...เมื่อคืนน่าจะละเมอหนักไปหน่อย...

 

"ไม่ล่ะ" ผมส่ายหัวพลางกอดอกยืนพิงผนังมองชูซังที่เดินมาจับมือผมแล้วจูงออกจากบ้านไป ผมก้าวเดินเร็วกว่าปรกติหน่อยๆเพราะช่วงขาที่ต่างกันของผมกับชูซังทำให้ผมต้องเร่งความเร็ว แต่เมื่อเดินไปสักพักเหมือนชูซังจะรู้จึงก้าวขาไม่ยาวมากนักเพื่อให้ผมไม่ต้องเร่งรีบเกินไปในการเดินกับเขา

 

สำหรับการไปเที่ยวห้างกับชูซังในวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากนัก.. จะว่าไปเหมือนชินอิจิตัวกระเปี๊ยกกับพวกเด็กๆและด็อกเตอร์จะไม่อยู่นะ?

 

ชูซังต้องการซื้อของเข้าตู้เย็นเพิ่มขึ้นสำหรับการกินและฝึกทำอาหารในช่วงนี้ ชูซังเล่าให้ฟังว่าคุณยูกิโนะสอนทำอาหารให้

 

...จะว่าไป... ระหว่างที่ชูซังเลือกซื้อพวกเนื้อสำหรับทำสตูว์ ผมก็เดินไปเลือกซื้อพวกเครื่องสำอางสำหรับการปลอมตัว.. อา.. ก็ไม่เชิงว่าทำไม่ได้ ไม่สิ.. ก็ทำได้.. มันเป็นหนึ่งในหลักสูตรที่สมัยตอนเด็กๆผมถูกฝึกฝนมา แต่เพราะความไม่ค่อยได้เอามาใช้มากนักจึงไม่มั่นใจในฝีมือและความเร็วเท่าไหร่

 

แต่อย่างน้อยไอ้เรื่องช่วยจัดการกับการแปลงโฉมเล็กๆน้อยๆของชูซังล่ะก็ผมย่อมทำได้อยู่.. เหตุผลที่จู่ๆผมเดินมาซื้อก็เพราะชูซังยังทาแป้งไม่ค่อยเนียนน่ะสิ.. แถมผมว่าซื้อเก็บไว้เผื่อใช้ในงานอื่นด้วยก็น่าจะดี

 

"เธอแต่งหน้าด้วยหรือ?" ชูซังที่เลือกซื้อของเสร็จแล้วก็เข็นรถเข็นมาหาผม คาดว่าเขาคงถามคนที่เดินผ่านล่ะนะ เอกลักษณ์สีตาผมเด่นขนาดนี้

 

"เผื่อไว้" ถึงผมว่าจะเอามาแต่งหน้าให้ชูซังแต่ผมก็ว่าจะออกเงินเองแต่ชูซังกลับควักเงินออกไปซะก่อน..

 

"ชูซัง.. ไม่สิ.. สึบารุซัง" ผมหลุดพูดชื่อตามความติดปากหน่อยๆ แต่ชูซังก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมควักเงินในกระเป๋าตังค์ยื่นคืนชูซังแต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมรับ

 

"ไม่เป็นไร ผมออกเองครับ" ชูซังเองก็ดูจะเปลี่ยนคำพูดหน่อยๆเพื่อตบตาเวลาอยู่ข้างนอก

 

"แต่ว่า.."

 

"ไม่มีแต่.." ชูซังถือบรรดาของทั้งหมดด้วยมือข้างขวาก่อนจะเอื้อมมือซ้ายมากุมมือผมเอาไว้แล้วเดินจูงมือผมไปยังรถของเขา ผมจะช่วยเขาถือ แต่เขาก็ส่งสายตาว่าเขาจะถือเอง

 

"สึบารุซัง นายไม่ได้ถนัดมือซ้ายหรอกหรือ?" ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ

 

"อ่า.. แล้วเธอก็ถนัดซ้ายเหมือนกันนี่" ผมส่งสายตาเป็นเชิงว่าแล้วทำไมมาจับมือผมข้างนี้ล่ะ? "เพราะมันเป็นมือข้างถนัดผม ผมจะได้จับเธอไว้ง่ายๆไม่หลุดไปไหน แล้วเธอไม่ถนัดก็จะทำให้ผมจับได้ง่ายขึ้น" ผมมีสีหน้าติดเหวอหน่อยๆกับคำพูดของชูซังสักพักก็เดินมาถึงยังรถซูบารุ 360ของชูซัง
 

"ไม่ได้เบาะบางซะหน่อยสึบารุซัง" ผมเดาะลิ้นเล็กน้อยแล้วเริ่มบ่นขึ้นมาหลังจากขึ้นมาบนรถของชูซังแล้ว

 

"ชูซัง.. อยู่สองคนเรียกฉันว่าชูซัง" ชูซังว่าพลางขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราเฉียวกันหน่อยๆ ผมตาโตขึ้นเล็กน้อย ชูซังค่อยๆคาดเข็มขัดให้ผมแล้วขยับมือมาลูบหัวผมเบาๆแล้วกลับไปนั่งที่ตัวเองดีๆ

 

"นายไม่กลัวบนรถมีเครื่องดักฟังเหรอชูซัง?" ผมกอดอกพลางหันไปมองหน้าคนขับอย่างชูซังโดยไม่รู้จักเบื่อ

 

"ฉันเช็คแล้วไม่มี" ชูซังว่าอย่างนั้นพลางขับรถอย่างถูกกฎจราจร คิดถึงวันแรกเลยแฮะ ผมยิ้มมุมปากหน่อยๆอย่างไม่รู้ตัวขณะมองอีกฝ่ายที่ใช้สมาธิในการขับรถอยู่

 

เมื่อถึงบ้านเรียบร้อยแล้วชูซังก็เอาข้าวของไปเก็บในขณะที่ผมเดินไปอาบน้ำอย่างสบายใจ.. อา.. อย่ามองผมเลวขนาดนั้นสิ ก็ชูซังเป็นคนบอก

 

...ผมเช็ดผมที่เปียกชื้นจากการสระผม...

 

"ติ้ง!" หูของผมได้ยินเสียงจากโทรศัพท์มือถือของตัวเองบ่งบอกว่ามีข้อความเข้า ผมละมือที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหัวอยู่แล้วเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความอย่างรวดเร็ว จับใจความได้ว่าอามุโร่ซังพบแล้วว่าเชอร์รี่ยังมีชีวิตอยู่และน่าจะกำลังมีแผนการหนีโดยขบวนรถไฟด่วนเบลทรี..

 

มาถึงขนาดนี้ต่อให้ผมไม่ต้องอ่านจบผมก็รับรู้ได้ว่าเป็นคำสั่งให้ผมไปช่วยอามุโร่ซังกับเบลม็อทในการล่าตัวเชอร์รี่

 

"กริ้ง.." เสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้นหลังจากนั้นไม่นาน มันเป็นเบอร์ของอามุโร่ซังที่โทรมา

 

"โมชิโมชิ" ผมพูดกรอกเสียงลงไปพลางหยิบผ้าที่ก่อนหน้านี้ปล่อยทิ้งเอาไว้มาเช็ดหัวของตัวเองต่อ

 

"อ่า.. เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมไปที่ร้านกาแฟ" อามุโร่ซังบอกผมว่าเขารู้เรื่องที่ท่านผู้นั้นสั่งให้ผมช่วยในการล่าเชอร์รี่แล้วจึงได้จัดการเรื่องตั๋วส่วนของผมแล้วอามุโร่ซังจะเอามาให้ผมพรุ่งนี้ ผมจึงขานรับเขาก่อนบอกว่าผมจะเป็นฝ่ายไปเอาเองที่ร้านปัวโรต์พรุ่งนี้

 

"ครับ.." ผมพูดตอบกลับอามุโร่ซังพลางหลุดอมยิ้มหน่อยๆ "ราตรีสวัสดิ์เช่นกันนะครับ อามุโร่ซัง" ผมพูดแล้ววางสายไปพร้อมกับเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นมา

 

"แอ๊ด.." เสียงเปิดประตูเบาๆดังขึ้นแต่ไม่อาจรอดพ้นหูของผมไปได้ ผมหันไปมองตามทิศทางแล้วก็พบเห็นร่างสูงของชูซังที่อยู่ในสภาพเปลือยอกที่มีร่องรอยจากการละเมอของผมเพียบ.. แล้วดูท่าวันนี้นอนด้วยก็คงได้เพิ่ม

 

ชูซังขยับไปหยิบชุดมาใส่ให้เรียบร้อยก่อนเดินมาหยิบผ้าขนหนูในมือของผมไปเช็ดหัวของผมให้เองเบาๆ

 

...สบายดีแฮะ... เหมือนวันแรกๆจริงๆเลย ผมอมยิ้มบางๆ

 

"เมื่อกี้คุยโทรศัพท์กับเบอร์เบิ้นหรือ?" ชูซังก็ยังคงเป็นชูซัง ดูท่าจะยังคงติดปากเรียกอามุโร่ซังแบบนั้นเหมือนที่สมัยก่อนชอบใช้

 

"อ่า.." ผมขานรับตามความจริง "จะว่าไป.. เจ้าของบ้านไม่ว่าหรือครับที่ผมเข้ามาอยู่น่ะ?" ผมหันไปมองชูซังหน่อยๆ อีกฝ่ายเช็ดผมของผมสักพักจนมันเริ่มแห้งก็เอาผ้าไปเก็บไว้ดีๆแล้วเดินกลับมาหาผม

 

"อ่า.. ขอแล้วน่ะ" ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ "บอกว่าจะพาเพื่อนมาอยู่ด้วยน่ะ" น้ำเสียงชูซังดูไม่เต็มใจพูดคำว่าเพื่อนเท่าไหร่นัก

 

...ก็ชูซังคงคิดว่าผมเป็น น้องชาย ซะมากกว่า...

 

อืม.. ไม่น่าล่ะ เจ้าหนูกระเปี๊ยกชินอิจิถึงยอมให้ผมมานอน ลองบอกไปสิว่าเป็นคนๆนั้นที่เชอร์รี่กลัวจนตัวสั่นตอนเจ้าเข้าที่ร้านปัวโรต์น่ะ... แน่นอนว่านอกจากที่เขาจะไม่อนุญาต เขาคงแถมเข็มยาสลบจากนาฬิกาของเขาให้ผมพอดี ฮ่ะๆ..

 

"อ่า.. งั้นพรุ่งนี้ผมกลับดีกว่านะชูซัง" ผมกอดอกก่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปนอนบนเตียงนอนนุ่มๆของชูซังอย่างถือวิสาสะ

 

"ไม่.." ชูซังขมวดคิ้วพลางลงมานั่งข้างๆผมแล้วดึงผมจนตัวปลิวไปนั่งตัก.. ...ผมควรเพิ่มน้ำหนักสินะ...

 

"แต่ผมเป็นคนขององค์กรนะ" ผมมีสีหน้าจริงจังขึ้นในขณะที่ยอมนั่งลงบนตักคนร่างสูงกว่านิ่งๆก่อนที่จะไปเผลอโดนอะไรแปลกๆเข้า..

 

"...." ชูซังเม้มปากแน่นแล้วรวบเอวผมไปกอดแน่น "ออกจากองค์กรได้ไหม.." ชูซังพูดเสียงเบามาก..

 

ถ้าคนที่ผมชอบมีเพียงแค่ชูซังคนเดียวล่ะก็... ผมอาจจะตกลงแม้ว่าตัวผมเองจะเหมาะสมกับความมืดก็ตาม...

 

"ไม่ได้หรอก.." เพราะว่าผมเป็นห่วงอามุโร่ซัง.. กลัวว่าเขาจะถูกสงสัยหรือจับได้เอาสักวัน.. เพราะถ้าอย่างน้อย.. ถ้าผมยังอยู่... ผมก็สามารถช่วยปกปิดเรื่องที่น่าสงสัยของเขาได้

 

...ผมมันก็คนเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ... ถ้าพวกเขาไม่อยากให้ผมได้รับบาดเจ็บ.. ผมก็ไม่อยากให้พวกเขาบาดเจ็บเหมือนกัน..

 

...ผมยอมบาดเจ็บแทนได้... และผมก็เลือกที่จะทำตามความรู้สึกของตัวเอง..

 

...นี่คือความเลวของผม...

 

---------------------------------------------

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #242 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 15:35
    น้องงงงอย่าคิดอย่างนั้นสิ
    #242
    0
  2. #224 Jecelyn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2563 / 19:59
    หนูเป็นเด็กดีนะลูก รักมากสิท่า เพื่อให้2คนนั้นปลอดภัยหนูคงทำได้ทุกอย่าง
    #224
    0
  3. #199 littlefoolmoon (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2563 / 08:19
    ความเลวของน้องเปลี่ยนไปแล้ว~ แฮปปี้สุด
    #199
    0
  4. #122 Bambam_72848 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 11:20
    ม่ายนะน้อนนนนนน(。ŏ﹏ŏ)
    #122
    1
    • #122-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:39
      //แอบมองเธออยู่นะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย
      #122-1
  5. #121 callmeGALALOBB (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 04:15
    น้องงงงงงง ;—-; โอ๋ๆ ปกป้องคุนอามุโร่นะครับ แง
    #121
    1
    • #121-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:38
      "อืม" ขานรับเสียงนิ่งพร้อมพยักหน้ารับเบาๆ
      #121-1
  6. #120 ผีเสื้อมายาสีแดง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 01:47
    ฮือออน้องงง
    #120
    1
    • #120-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:38
      //ไรท์กอดปลอบนะ
      #120-1
  7. #119 wiwawow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 01:35
    โอ๋ๆนะมาให้คุณแม่กอดมามะ
    #119
    1
    • #119-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:37
      รินะ : //มอง
      ชู : //รวบเอวรินะไปกอดแล้วมองคนที่จะมากอดรินะด้วยสายตาดุๆ
      อามุโร่ : //ฉวยโอกาสพาน้องไป---
      #119-1
  8. #118 chuthamat2210 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:25
    โอ้ยยย สงสารน้องง
    #118
    1
    • #118-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:33
      "ผมไม่ต้องการให้เธอมาสงสารหรอก" แววตาวูบไหวหน่อยๆ
      #118-1
  9. #117 faza205317 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:15
    น้องลูกกกก หนูเป็นเด็กดีนะคนเก่ง
    #117
    1
    • #117-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:32
      "ไม่ดีใจหรอก" กอดอกมองพลางคิดอยากให้อามุโร่ซังชมมากกว่า---
      #117-1
  10. #116 NutwaraSirikhate (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:40
    เด็กดีๆน้องไม่เลวเลยน้อง
    #116
    1
    • #116-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:30
      "งั้นหรือ..?" เม้มปากเบาๆพยายามเก็บสีหน้า
      #116-1
  11. #115 PZKNXIZ❤ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 23:37
    น้องแสนดีมากเลยนะ🥺
    #115
    1
    • #115-1 zeroyaoi3(จากตอนที่ 20)
      17 มิถุนายน 2563 / 12:29
      สีหน้าของน้อง : -_-//นิ่งกึ่งงงนิดๆ
      ภายในใจน้อง :...!?//เหวอไปแล้ว
      #115-1