ตอนที่ 38 : บทที่ ๓๗ หักกระดูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4422 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



 กลิ่นดอกไม้อ่อนๆหอมอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เป็นกำยานชั้นดีที่ทำหน้าที่ของมันอย่างไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่น้อย

หยางเจินขมวดคิ้วขึ้น สายตาดุจพยัคฆ์ร้ายหรี่เล็กลง มองไปยังร่างบางตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ มีบางอย่างที่เขารู้สึกไม่คุ้นเคย มีบางอย่างที่ไม่ค่อยจะถูกต้องมากนัก...

“อาเหมย เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าในห้องนี้มีรูปวาดอยู่” ในเมื่อนางไม่ได้เป็นคนของเรือนนี้ นางเป็นเพียงแขกที่มาพร้อมกับเขาเท่านั้น แต่นางกลับพาเขามาจนถึงที่นี่ได้...

“ตอนที่ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าเจอมันเข้าโดยบังเอิญ” ลู่หนิงเหมยยิ้มหวาน ช้อนสายตามองบุตรของโอรสสวรรค์เล็กน้อย “ท่านชอบรูปพวกนี้หรือไม่”

หยางเจินไม่กล่าววาจา เขาปรายตามองรูปวาดหลากหลายที่ประดับแขวนติดผนังอยู่เต็มไปหมด ก็แค่รูปวาดธรรมดา มีอะไรให้น่าสนใจกัน...

กลิ่นกำยานอ่อนๆ ลอยมาตามอากาศคล้ายมีคล้ายไม่มี ทว่ามันกลับรบกวนจิตใจของเขาเป็นอย่างมาก

เหตุใดเขาจะไม่รู้ว่ากำยานกลิ่นนี้เป็นยาปลุกกำหนัดชั้นดี แต่ที่เขาไม่กล่าววาจาใดออกมาเป็นเพราะเห็นว่าสตรีตรงหน้าไม่ได้มีสีหน้ากังวลใจแต่อย่างใด

เขาฝึกพลังปราณสวรรค์เก้าสำเร็จตั้งแต่อายุสิบสี่ ไม่มีพิษใดในโลกที่สามารถทำร้ายเขาได้ แค่กลิ่นยาปลุกกำหนัดอ่อนๆ มันไม่สามารถสร้างความลำบากอะไรให้กับเขาทว่ามันก็ยังกวนใจเขาอยู่ไม่น้อย

สตรีตรงหน้าที่สูดกลิ่นกำยานเข้าไปแต่ยังยืนเฉยราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยิ่งกวนใจเขาเข้าไปอีก มันไม่แปลกไปหน่อยหรือ...

“รัชทายาท...” ลู่หนิงเหมยเดินเข้ามาหาร่างสูงอย่างแนบชิด มือเล็กๆเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าหล่อเหล่าอย่างเย้ายวน “ท่านร้อนหรือไม่ ข้าคิดว่าห้องนี้ค่อนข้างอบอ้าวไปเสียหน่อย”

หยางเจินที่ได้ฟังก็มีสีหน้าดำทะมึนขึ้นทันที นัยน์ตาดุจพยัคฆ์ร้ายมืดมิดเสียยิ่งกว่าก้นเหวลึก เขายกมือหนาขึ้นจับแขนเล็กเอาไว้แน่น...

ลู่หนิงเหมยรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ไหล่แล่นผ่านมาจากมืออุ่นหนา นางก็ลอบยิ้มพอใจ ทว่าไม่ทันไรความอบอุ่นที่ได้รับกลับแปรผันเป็นความเจ็บปวดรวดร้าว เสียงกระดูกแขนของนางดังขึ้นอย่างโหดร้ายท่ามกลางความเงียบงัน

เป๊าะ!

“อ้า...” ร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อแขนของตนถูกรัชทายาทจับหักอย่างเลือดเย็นจนต้องทรุดกายลงไปกองอยู่กับพื้น

ยังไม่ทันได้ตั้งสติ นางก็ถูกรัชทายาทฉีกกระชากหน้ากากหนังมนุษย์ที่นางสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษออกอย่างโหดเหี้ยม นัยน์ตาพยัคฆ์ฉายแววอำมหิตจนผู้คนหวาดกลัว

เขารู้แล้วว่านางไม่ใช่ลู่หนิงเหมย! เขารู้ได้อย่างไรกัน! เป็นไปไม่ได้ 

นางเหมือนกับลู่หนิงเหมยเสียขนาดนี้ กิริยาท่าทางก็ทำเลียนแบบหาที่ติไม่ได้ เขารู้ตัวเร็วกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้มากนัก!

องค์หญิงเฟยฮวาทำท่าทางร้อนรนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาเย็นชาของอีกคนที่เหี้ยมเกรียมราวกับจะสังหารนางซะเดี๋ยวนี้

หยางเจินเห็นใบหน้าที่แท้จริงของสตรีตรงหน้า เขาก็มองนางอย่างเย้ยหยันดูแคลนเหลือหลาย

เพื่อที่จะได้ตบแต่งกับเขา องค์หญิงผู้นี้ถึงกับคิดแผนการชั่วช้าวางอุบายมาหลอกล่อ ยอมลงทุนลงแรงปลอมตัวเป็นสตรีตัวน้อยของเขา นางช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!

“ระ...รัชทายาท ท่านรู้ได้อย่างไร” องค์หญิงเฟยฮวาน้ำตาคลอ นางวางแผนมาอย่างดี แต่กลับถูกจับได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ แล้วก็น่าแปลกนักที่ยาปลุกกำหนัดไม่ออกฤทธิ์เสียที จะเป็นไปได้อย่างไรกัน...

“ลู่หนิงเหมยไม่เคยเรียกข้าว่ารัชทายาท!” หยางเจินกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน ปรายตามองเฟยฮวาที่กำลังนั่งกุมแขนตัวเองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม

ตอนอยู่ด้วยกันตามลำพังสตรีตัวน้อยของเขาน่ะหรือจะเรียกเขาดีๆแบบนั้น? 

นางชอบเรียกแต่ชื่อของเขาห้วนๆ และนางก็ไม่มีทางส่งสายตายั่วยวนใจแบบนั้นมาให้เขาก่อนเด็ดขาดถ้านางไม่ได้คิดที่จะแกล้งเขา...

เฟยฮวาได้ฟังก็มีสีหน้ามืดครึ้ม เป็นนางที่พลาดเอง แต่นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าลู่หนิงเหมยจะเรียกรัชทายาทด้วยคำอื่นกัน! 

“เจ้าคิดกระทำการชั่วช้าเช่นนี้ คงเตรียมใจตายไว้แล้วกระมัง” หยางเจินแสยะยิ้มชวนให้ผู้คนหวาดผวา 

มือหนาฉุดกระชากแขนเล็กๆที่เขาเพิ่งจะลงมือหักมันไปขึ้นมาโดยไม่สนใจว่าเฟยฮวาจะกรีดร้องอย่างเจ็บปวดเพียงใด

“อ้า...อภัยให้หม่อมฉัน อย่าทำหม่อมฉันเลยนะเพคะ! ทรงเมตตาหม่อมฉันดะ...” องค์หญิงแคว้นจ้าวกล่าวอย่างลนลาน 

ทว่าพอสบตาเข้ากับนัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายที่ดุดันอำมหิต ในหัวของนางก็เหมือนถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ 

ความรู้สึกกลัวมันกัดกินไปจนถึงขั้วหัวใจ คำพูดที่เตรียมไว้ก็พลันมลายหายไปในพริบตา

แค่ถูกบุรุษทรงอำนาจผู้นี้ปรายตามอง เขาก็สามารถทำให้นางหวาดกลัวจนตัวสั่นได้ง่ายดายนัก 

รัชทายาทอำมหิตโหดเหี้ยมไม่ต่างจากเสียงลือเล่าอ้างแม้แต่น้อย 

ถึงเขาจะไม่ได้ชอบนาง แต่นางก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะกล้าลงมือหักแขนหักกระดูกสตรีได้เช่นนี้!

“ไยเจ้าถึงได้มาถามหาความเมตตาจากข้าเล่า” หยางเจินกล่าวอย่างดูแคลน

หากเขาไม่รู้สึกเอะใจหรือสงสัยในตัวนาง คนที่ถูกหยามเกียรติตอนนี้คงเป็นเขาและลู่หนิงเหมยไปเสียแล้ว 

สตรีตัวน้อยของเขานางจะรู้สึกอย่างไร หากรู้ว่าเขากับองค์หญิงเฟยฮวาได้เกินเลยไปถึงขั้นนั้น...

ยิ่งคิดใบหน้าหล่อเหลาคมคายก็ยิ่งดำทะมึนเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวจนผู้คนต้องหวั่นเกรง 

ในเมื่อหญิงผู้นี้กล้าคิดที่จะกระทำชั่ว นางก็ต้องยอมรับผลกรรมที่ตัวเองก่อมิใช่หรอกหรือ...

เป๊าะ!

“อ้า...ยะ หยุดมือ หยุดมือเถอะเพคะ!” เฟยฮวากรีดร้องน้ำตาไหลนองหน้า นางถูกหักกระดูกทีละท่อนๆอย่างเลือดเย็น

ความเจ็บแปล๊บไหลแล่นไปทั่วทั้งร่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุด มือหนาของรัชทายาทยังคงเลื่อนเข้ามาทรมานนางอย่างโหดเหี้ยม 

เขาเป็นปีศาจหรืออย่างไร แม้แต่น้ำตาของอิสตรีก็ยังมิอาจทำให้เขาหวั่นไหวได้ เขายังจะหักกระดูกนางต่อได้ลงคอ!

หยางเจินไม่กล่าววาจาใด เขาแสยะยิ้มอำมหิตออกมา มือหยกเลื่อนไปกอบกุมต้นคอขาว เขาออกแรงไม่มากนักก็สามารถปิดกั้นไม่ให้นางได้สูดอากาศดีๆเข้าไปในร่างกายได้

เฟยฮวาเหลือกตาอย่างลนลานเมื่อรับรู้ได้ว่าบุรุษตรงหน้าไม่ได้คิดที่จะหยุดมือตามที่นางร้องขอแม้แต่น้อย และยังคิดที่จะหักคอนางให้ตกตายอีกต่างหาก!

“ยะ..อย่า..” เฟยฮวากล่าวเสียงสั่นสะท้านน่าสงสารจับใจ นางวางแผนมาก็จริง แต่นางไม่ได้คิดว่าแผนของตนจะถูกเปิดเผยได้คาหนังคาเขาเช่นนี้

นางไม่ได้คิดว่าตนจะต้องมาตกตาย

“ห้องนี้เข้าไม่ได้นะเจ้าคะ!” เสียงบ่าวไพร่ในเรือนดังขึ้นมาหน้าห้อง หยางเจินหรี่สายตาเล็กลงทันที

“หลีกไป!” ลู่หนิงเหมยผลักบ่าวรับใช้ขององค์หญิงเฟยฮวากระเด็นออกไปอย่างไม่ใยดี ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกเสียงดังปัง! พร้อมกับร่างบางระหงส์ที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

ลู่หนิงเหมยชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ารัชทายาทกำลังทำท่าราวกับจะบีบคอองค์หญิงเฟยฮวาเสียให้ตาย 

ดวงตาสุกสว่างกวาดมองไปรอบๆก็สะดุดเข้ากับหน้ากากหนังมนุษย์ที่ตกหล่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

ที่แท้องค์หญิงเฟยฮวาก็ปลอมตัวเป็นนางเพื่อมาหลอกล่อเจ้าลูกหมาน้อยมาที่นี่...

คนแคว้นจ้าวช่างสรรหาแผนการเสียจริง!

“ท่านปล่อยมือ!” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงแข็ง หยางเจินขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย แต่ก็ยอมปล่อยลำคอของเฟยฮวาให้เป็นอิสระ

องค์หญิงแคว้นจ้าวสูดหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าร่างอย่างรวดเร็ว นางนอนลงบนพื้นท่าทางอนาจจนผู้คนอดสงสารไม่ได้

ลู่หนิงเหมยปรายตามองแวบนึงก็เห็นแขนขององค์หญิงเฟยฮวาบวมช้ำจนน่ากลัว กระดูกก็ดูจะผิดรูปไปหลายส่วน 

เจ้าลูกหมาน้อยของนางคงไม่ได้เบามือเลยสักนิด...

“องค์หญิงแคว้นจ้าวตายที่แคว้นเยี่ยนคงไม่ดีนัก” นางเดินเข้าไปหาร่างสูงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นางรู้ว่าหยางเจินคงไม่สนใจว่าการตายขององค์หญิงเฟยฮวาจะนำพาสงครามอันใหญ่หลวงมาให้หรือไม่ ก็เขาเป็นบุรุษที่ค่อนข้างแหกคอกมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่แปลกหากเขาอยากจะสังหารใครเขาคงลงมือกระทำมันทันที

“เอาศพนางไปโยนทิ้งไว้ที่แคว้นจ้าวก็ได้แล้วกระมัง” เสียงทุ้มกล่าวออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติ เฟยฮวาได้ยินก็รีบคลานตัวหนีห่างบุรุษอันตรายผู้นี้ด้วยสีหน้าหวาดกลัวทันควัน

เฟยฮวาห่อตัวอย่างน่าสงสาร ในหัวมีเพียงประโยคเดียวที่ผุดขึ้นมาไม่หยุด เขาโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว โหดเหี้ยมเกินไปแล้วจริงๆ

“ทำเช่นนั้นใช่ว่าจะตบตาใครได้ง่ายๆ” เฟยฮวาเป็นถึงองค์หญิง คนของแคว้นจ้าวย่อมสืบหาสาเหตุการตายของนางอย่างละเอียด

“แล้วเจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร ปล่อยนางไปอย่างนั้นหรือ?” หยางเจินเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ใช่!” ลู่หนิงเหมยกล่าวน้ำเสียงหนักแน่น “อย่างน้อยก็ส่งข่าวเรื่องความผิดของนางให้แคว้นจ้าวรับรู้ก่อนสังหาร จะได้ไม่เกิดปัญหาทีหลัง”

นางยังไม่อยากให้แคว้นเยี่ยนต้องแบกรับภาระทางด้านสงครามตอนนี้ 

ลำพังแค่ชาวฮั่นก็ยังแก้ปัญหากันไม่ได้ จะหาเรื่องให้ลำบากขึ้นอีกทำไมกัน

หยางเจินมองหน้าสตรีตัวน้อยนิ่ง เขาไม่กล่าววาจาใดออกมาอีก 

ยืนมองลู่หนิงเหมยที่ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อ หยาดเหงื่อไหลเกาะกุมตามไรผม มุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ นัยน์ตาดุจพยัคฆ์ร้ายมีประกายแวววับ

องค์หญิงเฟยฮวาคงเตรียมการมาอย่างดีฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดถึงไม่ส่งผลกับนาง แต่กับลู่หนิงเหมยนั้นไม่ใช่!

สตรีตัวน้อยเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติของร่างกาย นางมองไปรอบๆห้องด้วยสายตาเยือกเย็น เห็นกำยานถูกจัดวางเอาไว้ในมุมอับของห้อง 

ใบหน้างดงามดุจนางฟ้านางสวรรค์ของลู่หนิงเหมยก็ดำทะมึนหมุนตัวเดินออกจากห้องทันควัน

ทว่าช้าไปเสียแล้ว นางสูดเอายาปลุกกำหนัดเข้ามาเต็มๆ ลู่หนิงเหมยพยายามใช้พลังปราณสะกดข่มฤทธิ์ยาอย่างหนัก ดวงตาสุกสว่างหันไปมองค้อนใส่ร่างสูงที่เดินตามออกมาทันที

“เหตุใดท่านถึงไม่เตือนข้า!” นางกล่าวน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด หยางเจินเลิกคิ้วขึ้นสูงทำสีหน้าใสซื่อ

“เจ้ามีพลังปราณ ข้าก็เลยไม่ทันได้คิดว่ามันจะส่งผลกับเจ้าได้” หยางเจินกล่าวสีหน้าราบเรียบ แววตาไม่มีประกายผิดปกติ ดูเป็นธรรมชาติราวกับเขาไม่ได้โกหกแต่อย่างใด

ลู่หนิงเหมยกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ถึงนางจะมีพลังปราณแต่ก็ไม่ได้แกร่งกล้าถึงขนาดนั้น หยางเจินคงบรรลุขั้นสูงสุดแล้วกระมัง 

ทว่านางเพิ่งจะฝึกได้แค่ห้าขั้น จะไปต้านทานฤทธิ์ยาชั้นต่ำแบบนี้ได้อย่างไร!

“พาข้ากลับจวน!” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงสั่นเล็กน้อย 

ความร้อนวูบวาบที่นางพยายามสะกดข่มมันอยู่ตั้งท่าจะกำแหงฤทธิ์ออกมาเสียให้ได้ หากไม่รีบกลับตอนที่ยังพอประคองสติได้ล่ะก็...

นางไม่อยากจะคิดถึงตัวเองตอนนั้นเลยจริงๆ

“เจ้าจะปล่อยองค์หญิงเฟยฮวาไว้เช่นนี้?” หยางเจินหันไปมองร่างบอบบางที่ยังคงสะอื้นไห้ด้วยความกลัวในมุมห้องเงียบๆ 

“เดี๋ยวบ่าวไพร่ของนางก็เข้ามาดูแลนางเอง...ท่านรีบพาข้ากลับเถอะ!”

ใบหน้าขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด แววตาช่ำปรือหวานเยิ้มตราตรึงจิตใจผู้คนจนบุตรโอรสสวรรค์เห็นแล้วยังต้องยืนนิ่งค้าง...

“ตกลง!” รัชทายาทกล่าวเสียงทุ้ม

เขาเดินมาอุ้มร่างบางขึ้นแล้วเหาะเหินออกไปยังรถม้าวังไท่จื่อ วางสตรีตัวน้อยไว้ด้านในอย่างเบามือ ก่อนจะหันไปสั่งองครักษ์เงาข้างกายเสียงเย็น

“กลับวัง!”

“พะยะค่ะ” ซูเหิงรับคำก่อนจะขับเคลื่อนรถม้าออกไปถามคำสั่ง แม้ในใจจะรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง...

คุณหนูลู่ถูกฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดมามิใช่หรอกหรือ 

ไยไม่ไปส่งนางที่จวนเหวินให้บ่าวรับใช้ของนางได้ดูแลเล่า 

รัชทายาทกลับจะพานางไปที่วังไท่จื่อที่มีแต่บุรุษซะส่วนใหญ่ คนที่จะดูแลนางได้ก็มีแต่เพียงพระองค์คนเดียวเท่านั้น...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.422K ครั้ง

10,007 ความคิดเห็น

  1. #4072 pure_bee200855 (@pure_bee200855) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 09:57
    อ่านมานาน เราว่าซูเหิงไม่น่าเป็นองครักษ์เงานะ น่าจะเป็นองครักษ์คนสนิทที่อยู่ข้างตัวตลอดดีกว่า เพราะเวลาไปไหนทำอะไรเรียกซูเหิงตลอด องครักษ์เงาใช้สำหรับงานลับมากกว่านะ เป็นกำลังใจให้รอรีนะคะ
    #4072
    0
  2. #4059 Anchalee Mauy (@mauy-168) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 08:34
    แผนสูงนะรัชทายาท กะดูแลเองอะดิ
    #4059
    0
  3. #3797 New-Manee (@Zaop-mepba) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 04:01
    นางเอกผู้แสนดี เหอะๆ ชอบปล่อยงูเห่าทิ้งอยู่เรื่อย
    #3797
    0
  4. #3342 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 00:35

    หล่อเหล่า = เหลา

    ถามคำสั่ง = ตาม

    #3342
    0
  5. #2671 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 13:04
    ร้ายกาจจต
    #2671
    0
  6. #2334 SweetEnough (@SweetEnough) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 11:26
    โอ๊ะะๆๆๆ ยังไงดีนะ555555
    #2334
    0
  7. วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:40
    ชอบนิสัยพระเอกกก มันต้องงี้แหละกับพวกแรดมารยานัก ปรบมือให้ค่าาาา
    #1951
    0
  8. #1738 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:00
    อ้ายยยยยยย
    #1738
    0
  9. #1357 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 19:37
    นับว่าโหดเ-้ยมดี
    #1357
    0
  10. วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 07:11
    รอติดตาม หยุดอ่านไม่ได้เลย
    #1224
    0
  11. #1203 Takeru001002003 (@Takeru001002003) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 02:29
    สนุกมาก เนื้อเรื่องน่าติดตาม รอรีไรท์นะคะ ขอบคุณที่เปิดให้อ่านฟรี
    #1203
    0
  12. #1201 Pop (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 00:16

    รอไรท์มาต่ออยู่น้าา รอทุกวันเลยบ

    #1201
    0
  13. #1200 Bonefitty (@Bonefitty) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 23:26
    เค้าเรียก พลิกวิกฤต เป็น โอกาส ล่ะ ท่านองครักษ์
    #1200
    0
  14. #1199 Omiao (@onphima) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:48
    สนุกค่ะ ติดตามค่ะ รอตอนต่อไปน้าเป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #1199
    0
  15. #1196 mollow (@warangkha) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:27

    เจินเจิน ....ร้ายกาจ
    #1196
    0
  16. #1194 anchareenavang (@anchareenavang) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 21:05

    ##แม่มๆๆๆพระเอกเรารีบกลับวังไทจือเรยนะร้ายกาจจิงๆ

    ##สนุกๆๆมากต่อๆๆจ้าาไรท์สู้ๆน่า

    #1194
    0
  17. #1193 ploysub (@ploybook) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    จะลงแดงแล้วค่ะ มาต่อด่วนๆ
    #1193
    0
  18. #1191 ปุยฝ้ายค่ะ (@kimjongkookna) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 20:32

    อยากอ่านต่อแล้ว
    #1191
    0
  19. #1189 PPK-MT (@PPK-MT) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 19:46
    งื้อออออ เจ้าลูกหมาร้ายกาจนัก!!! ต่อไปเลยจ้าาาาา
    #1189
    0
  20. #1187 pookaphoo (@pookaphoo) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 18:03
    รอๆๆๆๆ
    #1187
    0
  21. #1185 Pnj_bch276021 (@Pnj_bch276021) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 17:25
    เจ้าหมาน้อยมีแผน
    #1185
    0
  22. #1183 Lisanarak (@alisa18122531) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 17:07
    รอๆๆๆช
    #1183
    0
  23. #1181 fai_2525 (@fai_2525) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 16:44

    5555+ ร้ายกาจ ...

    #1181
    0
  24. #1180 Miss-kongkham (@Miss-kongkham) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 16:36
    ไม่ชอบอ่ะ ทำไมไม่มีบดลงโทษอี่กระลี่นั้นอ่ะ แต่งได้ไม่ถึงใจเลยตอนนี้
    #1180
    0
  25. #1177 Bung0989 (@Boat0989) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 15:21
    มาต่อด้วย...ไรท์ค้าง. แรงส์มากค่ะรบกวนค่ะ
    #1177
    0