ตอนที่ 39 : บทที่ ๓๘ แก้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3531 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62


 “ข้าร้อน...” ลู่หนิงเหมยแค่นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก พลังปราณดูเหมือนจะสะกดข่มฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว

ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับกลีบดอกเหมยฤดูใบไม้ผลิ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อยยั่วยวนใจผู้คนจนมิอาจถอดถอนสายตา...

มือเล็กๆกำชายเสื้อของบุรุษร่างใหญ่แน่น หยางเจินที่นั่งมองภาพโฉมสะคราญล่มเมืองไม่กล่าววาจาใดออกมา 

ทว่าทุกอากัปกิริยาของนางทำให้นัยน์ตาดุจพยัคฆ์ดำดิ่งสู่ความมืดมิดจนมิอาจจะควบคุมได้ 

ฝ่ามือหนาเลื่อนไปสัมผัสแผ่นหลังเล็กถ่ายเทพลังปราณช่วยบรรเทาความทรมานของสตรีตัวน้อยลง

ลู่หนิงเหมยรู้สึกสบายตัวขึ้นมาเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพลังปราณเย็นๆที่ไหลเวียนในร่างกายช่วยสะกดข่มความร้อนแรงดุจเปลวเพลิงในตัวนางเอาไว้ได้ทันท่วงที

“ขอบคุณท่านมาก” ลู่หนิงเหมยเอนกายพิงไหล่กว้างของหยางเจินอย่างหมดแรง ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกเกาะกุมไปด้วยหยาดเหงื่อสีใส

“เจ้าอย่าเพิ่งวางใจนัก ข้ามิได้ขับมันออกจากร่างของเจ้า เพียงแค่ช่วยสะกดข่มมันเอาไว้เท่านั้น”

“พาข้าไปแช่บ่อน้ำเย็น...” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงแผ่ว

“เจ้าคงต้องแช่จนจับไข้แล้วกระมัง กว่าฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดจะสลายหายไปจนหมด” หยางเจินกล่าวเสียงเรียบ แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้น เขาอุ้มนางลงจากรถม้าแล้วเดินตรงไปยังตำหนักกลางของวังไท่จื่อด้วยท่วงท่ามั่นคงแข็งแรง

“แล้วท่านจะให้ข้าทำเช่นไร” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้ว นอกจากการนอนแช่อยู่ในบ่อน้ำเย็นจนถึงรุ่งเช้า นางก็ยังคิดไม่ออกว่าจะมีวิธีไหนแก้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดให้นางได้อีก

“ยังมีอีกวิธี” หยางเจินเอ่ยเสียงเรียบ

ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่นมองไปรอบๆถึงได้รู้ตัวว่าที่นี่ไม่ใช่จวนเหวินที่นางคุ้นเคย แต่เป็นตำหนักที่อยู่ในวังไท่จื่อไม่มีผิด

“เหตุใดท่านถึงไม่พาข้ากลับจวนเหวิน!”

“เพราะจวนเหวินของเจ้าไม่มีผู้ใดสามารถแก้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดได้รวดเร็วเท่าข้า...”

ทำไมเขาถึงได้มั่นใจนัก! มิใช่ว่าอยากกินเต้าหู้นางหรอกหรือถึงได้พานางกลับมาที่วังของเขา!

หยางเจินทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเย็นยะเยือกของลู่หนิงเหมย เขาวางสตรีตัวน้อยลงบนเตียงอย่างทะนุถนอม ก่อนจะหันไปถอดเสื้อคลุมของตนขึ้นไปแขวนด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับเทพเซียนบนสวรรค์

บนร่างสูงเหลือเพียงกางเกงกับเสื้อบางๆสีเลือดนกที่สามารถมองผ่านทะลุไปถึงกล้ามเนื้อขาวเนียนแกร่งกำยำของเขาได้

ลู่หนิงเหมยลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพียงแค่นางมองเห็นกล้ามเนื้อที่เรียงตัวเป็นชั้นสวยงามของเขา ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดก็ดูเหมือนจะกำเริบขึ้นมาอีกครา...

หุ่นของเจ้าลูกหมาน้อยทำไมถึงได้ดุดันร้อนแรงและแน่นไปเสียทุกสัดส่วนขนาดนี้นะ...

หยางเจินเห็นสตรีตัวน้อยนอนจ้องกล้ามหน้าท้องของเขาตาไม่กระพริบ มุมปากหยักก็ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาจางๆ

กว่าลู่หนิงเหมยจะรู้สึกตัว กล้ามเนื้อแน่นๆที่นางหลงใหลก็เข้ามาใกล้จนแทบจะทิ่มใบหน้าจิ้มลิ้มของนางแล้ว

ร่างสูงเลื้อยตัวขึ้นมาคร่อมอยู่ด้านบนอย่างอุกอาจ ริมฝีปากหยักกดจูบที่หน้าผากม่นไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงริมฝีปากงามสีดอกเหมย

ลู่หนิงเหมยรับรู้และสัมผัสได้ถึงการเรียกร้องอย่างบ้าคลั่งของหยางเจิน เขากดนางไว้ใต้ร่าง กระทำตามอำเภอใจ

มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของหญิงสาวออกทีละชิ้นจนเหลือเพียงเอี๊ยมสีกรมท่าตัวบางที่ขับสีผิวขาวราวหิมะให้สว่างจ้าโดดเด่นขึ้นอีกหลายส่วน

นัยน์ตาดำขลับไหววูบอย่างรุนแรง เรียวปากหยักประทับลงบนริมฝีปากอวบอิ่มบดขยี้นางในดวงใจจนเสียงครางอื้ออึงในลำคอ

ลู่หนิงเหมยสั่นสะท้านไปกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ดูเหมือนจะปลุกระดมให้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดทำงานอย่างเต็มที่ 

ความรู้สึกทรมานแต่ก็ซาบซ่ายิ่งทำให้ดวงตากระจ่างใสหยาดเยิ้มเคล้าคลอไปด้วยน้ำตาเจือจาง กลายเป็นภาพที่ยั่วยวนตราตรึงใจผู้คน

“อือ...ไม่” เสียงครางหวานที่ดังเล็ดลอดออกมาราวกับมนต์เสน่ห์ที่ร่ายใส่บุรุษร่างแกร่งกำยำก็มิปาน

รัชทายาทผละริมฝีปากออกด้วยท่าทางเสียดาย แต่เขาก็ยอมก้มหน้าลงไปยังลำคอขาวระหงส์ที่ยั่วยวนและหอมหวานมากกว่า 

เขาประทับร่องรอยกลีบดอกเหมยสีแดงบนเรือนร่างของสตรีตัวน้อยอย่างจาบจ้วง นัยน์ตาดำขลับไล่สำรวจไปตามผิวกายนุ่มนิ่มอย่างดุดันราวกับเกลียวคลื่นทะเลลึก ปลายนิ้วอุ่นร้อนสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มของเนินเนื้อเย้ายวนเบื้องหน้า...

“ไม่เอา! ยะ หยุด! ท่านหยุดประเดี๋ยวนี้!” ลู่หนิงเหมยสะดุ้งเฮือกสุดตัวเมื่อมือหนากำลังเค้นคลึงความนุ่มนิ่มของเนินเนื้ออย่างย่ามใจ

ถึงเขาจะยังไม่ได้ฉีกกระชากชุดเอี๊ยมของนางให้หลุดลอยออกไป ทว่าสัมผัสดิบเถื่อนก็ทำในนางสั่นสะท้านไปทุกอณูรูขุมขนจนนางหอบหายใจรุนแรง

“เจ้าไม่อยากให้ข้าแก้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดให้หรืออย่างไร?” นัยน์ตาดุจพยัคฆ์เงยหน้าขึ้นสบตากับนาง เขาก้มลงมากระซิบเสียงออดอ้อนเอาแต่ใจจนใครเห็นเป็นต้องใจอ่อนยวบยาบ

เขามันตัวร้ายชัดๆ!

“ท่านอยากให้พวกเราทำมันเพราะฤทธิ์ยาพวกนี้อย่างนั้นน่ะหรือ? ท่านต้องการแบบนั้นจริงๆน่ะหรือหยางเจิน!”

ลู่หนิงเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นระริก พยายามสะกดข่มอารมณ์ที่แผดเผาอยู่ภายในอย่างทรมาน 

หยางเจินได้ฟังก็มีสีหน้ามืดครึ้มขึ้นหลายส่วน แววตามีประกายไม่ชอบใจเล็กน้อย แต่เขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาไม่ได้อยากกระทำเรื่องลึกซึ้งกับนางเพียงเพราะฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดอย่างที่นางกล่าวไว้จริงๆ

“อีกแค่เจ็ดวัน...ท่านรอมิได้หรือ?” งานอภิเษกสมรสกำลังจะถูกจัดขึ้นอีกแค่ไม่กี่วันเท่านั้น นางไม่อยากทำเรื่องผิดผีก่อนงานมงคลเสียเท่าใดนัก

เดิมทีลู่หนิงเหมยก็คิดว่าตัวเองเป็นคนเปิดกว้างแล้ว ไม่คิดว่าในยุคโบราณแห่งนี้หยางเจินจะมีความคิดที่เปิดกว้างมากกว่านางหลายเท่า

จะชิงสุกก่อนห่ามหรือไร

องค์รัชทายาทจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่เย้ายวนกวนใจด้วยสายตามืดมิด ก่อนจะตัดสินใจอุ้มนางลงไปแช่ในบ่อน้ำเย็นด้วยกันอย่างไม่เต็มใจเท่าใดนัก 

ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งจนคนมองอยากจะกลั่นแกล้งให้หายหมั่นไส้เสียเหลือเกิน

ลู่หนิงเหมยผวาตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อร่างกายถูกน้ำเย็นจัดไหลผ่านผิวกาย ทว่าความรู้สึกร้อนรุ่มที่กำลังปะทุก็บรรเทาเบาบางลงหลายส่วน

รัชทายาททิ้งตัวนั่งลงในบ่อน้ำเย็น เขาจับสตรีตัวน้อยมานั่งบนตัก เกยคางไว้บนไหล่เล็กสีหน้าดูเหงาหงอยและน่าสงสารจับใจ

เขากำลังเรียกร้องความสนใจจากนางอยู่งั้นหรือ ลู่หนิงเหมยคิดในใจ

มือหนาทาบทับไปที่แผ่นหลังเล็กถ่ายเทพลังปราณขับไล่ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดในตัวของลู่หนิงเหมยออกทีละนิดจนในที่สุดก็ขับมันออกจนหมดสิ้น

ลู่หนิงเหมยรู้สึกว่าร่างกายเบาบางขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ลมหายใจหอบถี่ก็ค่อยๆกลับมาสม่ำเสมอเหมือนเดิม

ร่างกายเหนื่อยล้าจนเปลือกตาเกือบจะลืมไม่ขึ้น แต่ลู่หนิงเหมยก็ไม่ลืมว่าบุตรแห่งโอรสสวรรค์ยอมตามใจนางโดยไม่กล่าววาจาโต้เถียงแม้แต่น้อย

ยังดีที่เขาฟังนางไม่ทำตามอารมณ์ตัวเอง

“สุดหล่อ...ข้าง่วงแล้ว” สตรีตัวน้อยยกมือขึ้นมาหยิกแก้มของรัชทายาทแล้วส่งยิ้มตาหยีไปให้เขา ไถหัวไปตามแผ่นอกกว้างอย่างออดอ้อน

หยางเจินหลุบสายตาลงมองนางอย่างหมั่นเขี้ยวนึกอยากจะสั่งสอนนางให้หลาบจำ

ลู่หนิงเหมย...

นาง...นาง...

นางช่างน่าตีนัก!

ยังจะมาออดอ้อนเอาอะไรกับเขาอีก คิดจะทรมานเขาหรืออย่างไรกัน!

รัชทายาทขมวดคิ้วเข้มเข้าหากันด้วยความขุ่นเคืองใจ แต่ก็มิวายก้มลงไปจุมพิตริมฝีปากงามจนบวมเจ่อ ก่อนจะอุ้มสตรีตัวน้อยขึ้นเหนือน้ำโดยไม่กล่าววาจาใดอีก

“ที่นี่ไม่มีเสื้อผ้าของสตรี เจ้าก็ใส่ของข้าไปก่อนแล้วกัน” หยางเจินเอ่ยก่อนจะปล่อยให้ลู่หนิงเหมยยืนหลังฉากกั้น มือหนาหยิบเสื้อผ้าของตัวเองยื่นไปให้ร่างบางสีหน้าเรียบเฉย แล้วหันมาเปลี่ยนเสื้อผ้าของตนเช่นกัน

ลู่หนิงเหมยหยิบเสื้อผ้าของเขามาเปลี่ยนอย่างว่าง่าย ทว่ามันดันมีขนาดที่ใหญ่จนเกินไป เพียงแค่เสื้อคลุมของเขาก็ยาวลงไปคลุมถึงครึ่งแข้งของนางเสียแล้ว

ลู่หนิงเหมยเดินออกมายื่นกางเกงสีขาวคืนให้หยางเจิน นางคิดว่ามันคงไม่จำเป็นจะต้องใส่ แค่เสื้อคลุมตัวยาวก็เพียงพอที่จะปกปิดนางได้อย่างมิดชิด 

แววตาพยัคฆ์ของเขามองนางไม่กระพริบ สตรีตัวเล็กที่อยู่ในชุดคลุมสีแดงเข้มของเขา ผิวขาวราวหิมะที่โผล่พ้นออกมาอย่างหมิ่นเหม่ ดูจะยั่วยวนลึกลับน่าค้นหาเสียยิ่งกว่าตอนที่นางใส่เอี๊ยมสีกรมท่าบางๆหลายเท่านัก!

หากใส่แล้วเป็นอย่างนี้ นางไม่ต้องใส่อะไรเลยเสียยังจะดีซะกว่า...

“เจ้านอนห้องนี้ ข้าจะไปนอนห้องข้างๆ” หยางเจินกล่าวเสียงเข้มนัยน์ตามีประกายมืดมิด

ลู่หนิงเหมยเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติเขาจะชอบนอนกอดนาง เหตุใดวันนี้ถึงได้ยอมปลีกตัวไปนอนที่อื่นได้เล่า

แต่ช่างเถอะ นางจะได้หลับอย่างไม่ต้องกังวลใจว่าจะต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวให้เขาอีก

“เช่นนั้นก็ย่อมได้ ฝันดีนะ” ลู่หนิงเหมยยกยิ้มด้วยท่าทางน่ารัก ทำเอาชายหนุ่มนึกอยากเปลี่ยนใจขึ้นมาทันที

“ฝันดี...” รัชทายาททำสีหน้าราบเรียบ เขาก้าวเดินออกมาจากห้องที่เขาไม่เคยยกให้ใครหน้าไหนได้เข้ามานอนนอกจากนาง

คิดไม่ผิดจริงๆที่นอนแยกห้อง มิเช่นนั้นคงเป็นเขาเองที่ทนรอให้ถึงวันอภิเษกสมรสไม่ได้...

อาเหมย

เจ้าช่าง...

ช่างน่าตายนัก!

กล้าดีอย่างไรมาทำให้เขาหวั่นไหวแล้วก็ไม่คิดจะรับผิดชอบต่อเขาแต่อย่างใด นางช่างหาข้ออ้างมาหยุดยั้งเขาได้อย่างเลือดเย็น!

ไยนางถึงได้ทำกับเขาเช่นนี้!

นางเป็นสตรีใจร้ายใจดำหรืออย่างไร! 

อย่า...อย่าให้ถึงคืนเข้าหอก็แล้วกัน เขาจะลงทัณฑ์นางให้หนำใจ!




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.531K ครั้ง

9,327 ความคิดเห็น

  1. #8473 silent★night (@lomeo191) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 11:07

    สนุกกกกก ตามต่อ

    #8473
    0
  2. #8285 TOEYOOHSE (@TOEYOOHSE) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 08:47
    แง่งงงงง สู้ๆนะคะไรท์ สนุกมากเลยค่ะ
    #8285
    0
  3. #8082 Post-It-Conan (@Post-It-Conan) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 07:29
    ยังไงเขาก็เปิดให้อ่านฟรีนะ ถ้าเม้นเรื่องคำผิดหรืออะไรที่มันดูแปลกๆไปก็ไม่เท่าไหร่ แต่บางเม้นก็แรงเกินอ่ะ คิดถึงคนที่เขามาอ่านเม้นคุณบ้าง เขาอุตส่าห์ตั้งใจแต่งมาให้คุณอ่านฟรีๆ แทนที่จะช่วยกันเสนอแนะกลับไปต่อว่า นิยายเรื่องหนึ่งใช่ว่าจะแต่งกันได้ง่ายๆนะ เราเป็นกำลังให้ค่ะ คุณไรต์ผู้น่ารัก
    #8082
    0
  4. วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 12:49
    เราว่าอย่างงี้ก็ถูกแล้วนะ คนในองค์กรลับจะทำตัวให้ขรึมน่ากลัวไปทำไม เป็นจุดสนใจเปล่าๆ ถ้าเอาตามจริงทำตัวให้เหมือนคนธรรมดาจะเนียนกว่า
    #7344
    0
  5. #7215 maimetangka (@maimetangka) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 21:03
    เลื่อนมาไม่อยากอ่านเม้นเลย แต่ก็เห็นตลอด ไรท์ผิดพลาดนิดๆหน่อยๆก็เหน็บแนมตลอด
    #7215
    0
  6. #3355 aviana (@aviana) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 08:50

    หน้าผากม่น = มน


    #3355
    0
  7. #2335 SweetEnough (@SweetEnough) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 11:34
    แอร๊ยยยยย ข่มใจไว้เพคะ><
    #2335
    0
  8. #2090 Pandanus23233 (@Pandanus23233) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:36
    นี่ใครถูกฤทธิ์ยากันแน่เนี่ย5555
    #2090
    0
  9. #2034 Pploy_thongjutha (@Pploy_thongjutha) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 17:28
    อ่า.. จริงๆคิดว่าการที่ไท่จื่อซึ่งเป็นคนในโลกนี้ควรจะสำรวมมากกว่าเป็นถึงองค์&#8203;รัชทายาท&#8203;แต่กลับชิงสุกก่อนห่ามมันคือการไม่ให้เกียรติ&#8203;พระชายาเราคิดว่าเรื่องนี้ไท่จื่อควรจะรู้ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหนก็ไม่ควร
    #2034
    0
  10. #1571 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 08:17
    ลูกหมาอยากเป็หมอ อยากฉีดยา
    #1571
    1
    • #1571-1 moonbless (@moonbless) (จากตอนที่ 39)
      30 พฤษภาคม 2562 / 22:20
      555 เปรียบเทียบได้น่ารักมากคร้า
      #1571-1
  11. #1492 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 01:03
    ถ้าถึงตอนเข้าหอ..หยางเจิน!! ท่านก็จัดไปอย่าให้เสีย!!!
    #1492
    0
  12. #1482 Moji Kaaaato! (@tataza79) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:59
    อยู่สหรัสยังไงให้มีชิงสุกก่อนห่ามอ่าาาา หรือนางมีเชื้อเอเชีย? พลาดแรงมากเลยนะไรท์ มันไม่ควรเป็นงี้อ่ะ หรือจะเป็นเพราะซึมซับนิสัยจีนของวิญญาณเก่า งั้นไรท์ต้องอธิบายให้ชัดเจนนะ เราตกใจ5555(ไม่ได้จะด่าน้าาาาา) อีกอย่างเราว่านิสัยของนางเอกดูง้องแง้งไม่ค่อยเหมือนคนวัยทำงานเท่าไหร่ แล้วยิ่งทำงานในองกรณ์ลับที่ต้องคีพความลับต่างๆไว้ด้วยแล้ว มันค่อนข้างที่จะดูเบาๆไปทำให้ไม่เห็นถึงความหนักแน่นและน้ำหนักที่มากพอของสิ่งที่ไรท์เกริ่นไว้นะ แต่พล็อตเรื่องสนุกและแปลกใหม่ดูลุ้นดีค่ะ บางจุดอาจจะเผยปมเร็วไปหรือบางจุดอาจจะดูรวดเร็วเกินไปอย่างเช่นการฝึกลมปราณ วิชาตัวเบาที่ต้องใช้เวลาเป็นเดือนๆหรือเป็นปี ซึ่งนางเอกไม่น่าจะทำได้เพราะมันขัดๆกับหลักฟิสิกส์ที่นางเข้าใจมาจากโลกอนาคต แล้วยิ่งสาวใช้ที่ไม่เคยเป็นวรยุทธ์มาก่อน ยากค่ะ ขนาดนักมวยมืออาชีพยังต้องใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะเก่งจนเป็นมืออาชีพได้ กับสาวใช้ที่ไม่เป็นวรยุทธ์ก็น่าจะเหมือนกันนะ ขอโทษด้วยน้าถ้าข้อความของเราอาจจะทำให้ไรท์รู้สึกไม่ดีหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่อยากให้นิยายเรื่องนี้ดูสมบูรณ์ขึ้นมาอีกค่ะ

    ปล.พิมพ์ยาวไปไหนนนน
    #1482
    0
  13. #1358 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 19:40
    ดีนะที่ยั้งทัน
    #1358
    0
  14. #1293 Karaketsukhchwy (@Karaketsukhchwy) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 19:15
    ชั่งน่าสงสารอดกินเลยอิ๊ๆๆ
    #1293
    0
  15. #1251 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 10:27
    วงวารไท่จื่อ555555555
    #1251
    0
  16. #1239 suteera (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 09:09
    555 ไท่จื่อผู้น่าสงสาร
    #1239
    0
  17. #1237 127182 (@127182) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 08:48

    นิยายเรื่องนี้ ตั้งแต่อักษรตัวแรกถึงตอนนี้สนุกทุกตอน ดำเนินเรื่องต่อเนื่อง มีเหตุและมีผล ตาม สุดยอดมากค่ะ .......

    #1237
    0
  18. #1234 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 08:31
    น่าสงสารทั้งรีด ทั้งไท่จื่อ
    #1234
    0
  19. #1218 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:48
    ไทจื่อใจดีมากเพคะ
    เราชอบสไตล์การแต่งของไรท์มากๆเลยยยยยยยยย
    ถ้าเป็นบางทีเค้าอาจจะมีอะไรกันเพราะยาแล้ว แต่นี่คือมันละมุนนน น่ารักกกกกกค่ะ
    #1218
    0
  20. #1210 Tenebris (@fahkorn) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:20
    สงสารเลย555
    #1210
    0
  21. #1206 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 06:13

    รอก่อนสิเพ่ 555 แต่งงานก่อนค่ะ

    #1206
    0