ตอนที่ 28 : บทที่ ๒๘ ภูเขาเอ๋อเหมยซาน (๔)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4289 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62



 บรรยากาศเงียบเชียบไร้เสียงนกเสียงกา ช่างดูวังเวงและน่ากลัวเสียยิ่งกว่ายามราตรีไหนๆ...

ลมหายใจอุ่นร้อนคลอเคลียเข้าหากัน ร่างบางขดตัวเข้าไปในวงแขนแกร่งราวกับลูกแมวน้อย เหงื่อหลายเม็ดไหลซึมออกมาจนใบหน้างดงามดูซีดเซียวผิดปกติ

‘นายของข้า...เจ้าจงระวัง...ระวังให้ดี”

เสียงแหบพร่าดังขึ้นในหัวขณะหลับฝัน ลู่หนิงเหมยยิ่งขยับขดตัวเข้าหาอ้อมกอดของหยางเจินราวกับจะหลบหนีจากภัยอันตรายก็มิปาน

หยางเจินค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ก้มมองสตรีตัวเล็กในวงแขนที่ขยับยุกยิกไปมาราวกับกำลังฝันร้าย ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นไหว คิ้วเรียวงามของนางขมวดเป็นปมหนาแน่น...

‘ตื่นเถิด...มันกำลังไปหาเจ้า จงตื่น!’

“อะ..” ลู่หนิงเหมยสะดุ้งสุดตัวลุกพรวดขึ้นมาด้วยหัวใจที่สั่นระริก เสียงแหบพร่าของบุรุษปริศนายังคงดังก้องอยู่ในหัวราวกับเสียงกระซิบแผ่ว ลู่หนิงเหมยรับรู้ได้ถึงความผิดปกติทันที 

มันไม่ใช่ความฝันเพราะนางไม่เห็นภาพ! นางได้ยินเพียงเสียงเท่านั้น เสียงกล่าวเตือน!

หยางเจินลุกขึ้นนั่ง มือหนาปาดเหงื่อให้สตรีตัวน้อย เขาไม่รู้ว่านางฝันว่าอะไร ดูจากใบหน้าตื่นตระหนกของนางก็เดาได้ไม่ยากว่าคงฝันไม่ดี

“ทุกคนเก็บของ! เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!” ลู่หนิงเหมยกล่าวน้ำเสียงจริงจังเด็ดขาด ฉิงหลี่กับหลูเฟิงสะดุ้งตื่นลุกขึ้นเก็บของอย่างรวดเร็ว อยู่ๆนายหญิงสั่งด้วยน้ำเสียงร้อนรนเช่นนี้คงไม่ใช่เรื่องดีแน่

“มีอะไรอย่างนั้นหรือ” หยางเจินขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาลุกขึ้นยืนกวาดสายตามองไปรอบๆที่มืดสนิท

“มีบางอย่างกำลังจะมาที่นี่” ลู่หนิงเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก

“อะไรกำลังจะมา”

“ข้าเองก็ไม่รู้” ลู่หนิงเหมยกล่าวเสียงเย็นยะเยือก นางมีสีหน้าสับสนเล็กน้อย หยางเจินเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้กล่าววาจาใดออกมา นัยน์ตาดำขลับพลันครุ่นคิด

ซูเหิงช่วยบ่าวรับใช้เก็บของจนเสร็จ ทุกคนต่างก็มายืนรวมกลุ่มกันด้วยสีหน้างัวเงีย

“เราจะเดินไปตามทางเดิมหรือไม่” เป็นหยางเจินที่เอ่ยถาม

ลู่หนิงเหมยยืนนิ่งเงียบ หัวใจดวงน้อยยังคงสั่นระริกไม่หยุดราวกับว่า ‘บางอย่าง’ ที่นางเอ่ยถึงมันกำลังจะมาและพวกนางไม่มีทางหนีมันพ้น

“ไม่! เราต้องซ่อนตัว! บนต้นไม้!” ลู่หนิงเหมยกล่าวน้ำเสียงจริงจัง ทุกคนมีสีหน้าไม่เข้าใจแต่ก็หาต้นไม้ใหญ่แถวๆนี้ขึ้นไปหลบซ่อนตัวด้านบนตามที่ลู่หนิงเหมยเอ่ยโดยไม่กล่าววาจาใดทักท้วง

“เราซ่อนตัวจากอะไรหรือเจ้าคะ” หลูเฟิงเอ่ยถามเสียงบางเบา ความเงียบผิดปกติทำให้ทุกคนต่างหวาดผวา 

“ข้าไม่รู้ รู้แค่ว่ามันกำลังจะมา...” ลู่หนิงเหมยเอ่ยตอบเสียงแผ่วเบาไม่ต่างกันนัก

ส่วบ! ส่วบ!

เสียงย่ำเท้าบนกองใบไม้แห้งดังขึ้น ทุกคนที่หลบซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้มีสีหน้ามืดครึ้มลงทันที

ความมืดมิดยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้นอีกเป็นเท่าตัว เสียงย่ำเท้าดังเข้ามาใกล้ และเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ...

ลู่หนิงเหมยชะโงกหน้าลงไปมองด้านล่างท่ามกลางความมืดมิดก็พบกับดวงตานับสิบคู่ที่ทอแสงสีแดงฉาน มันกำลังมองหาอะไรบางอย่าง...

เสียงคำรามอย่างดุร้ายดังขึ้นเป็นระยะ ทุกคนเห็นและได้ยินพร้อมกันหมด ไอสังหารด้านล่างรุนแรงราวกับพายุโหมกระหน่ำ ลู่หนิงเหมยถึงกับกลั้นหายใจ นางไม่อยากหายใจแรงๆให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่เบื้องล่างได้ยิน!

ความมืดทำให้มองไม่เห็นตัวมัน ทว่าดวงตาที่ทอแสงสีแดงวาววับของพวกมันเด่นหลาจนคนมองแทบลืมหายใจไปชั่วขณะ

พวกมันก้าววนไปมาอยู่บริเวณริมลำธารแล้วก็เดินกลับมาใต้ต้นไม้ใหญ่ที่พวกนางใช้ซ่อนตัวอยู่ ทำอย่างนี้นานหลายครั้งราวกับว่ามีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องสำหรับพวกมัน

มันกำลังตามหาบางอย่าง...บางอย่างงั้นหรือ? ลู่หนิงเหมยเหงื่อซึม จะเป็นไปได้หรือไม่ว่ามันกำลังตามหานาง...

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร นางไม่รู้สึกอยากให้พวกมันเจอตัวแม้แต่น้อย ความรู้สึกกับลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่าพวกมันจะนำความตายมาให้นางโดยไม่ต้องสงสัย!

หยางเจินกระชับมือหนาโอบกอดสตรีตัวน้อยอย่างเงียบเชียบ ลู่หนิงเหมยซุกกายที่สั่นเทาเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นและปลอดภัยของเขาโดยไม่กล่าววาจาใด ความกังวลและความตึงเครียดผ่อนคลายลงหลายส่วนเมื่อได้กลิ่นลูกท้อจางๆลอยแตะจมูก

รัชทายาทจ้องมองลงไปด้านล่างด้วยนัยน์ตาดำสนิทที่มืดมิดราวกับก้นเหวลึก สิ่งมีชีวิตด้านล่างช่างบังอาจนัก กล้าดีอย่างไรมาทำให้นางกลัว...

ผ่านไปหลายเค่อเสียงย่ำเท้าด้านล่างก็ค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ เบาลงจนในที่สุดก็ไม่ได้ยิน 

ลู่หนิงเหมยรั้งรออยู่บนต้นไม้สักพักหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าพวกมันจะไม่ย้อนกลับมาแล้วนางจึงกระโดดลงมาด้านล่างทันที

ทุกคนที่กระโดดตามลงมาติดๆต่างก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้น ที่พื้นดินมีรอยเท้าคล้ายกับรอยเท้าเสือ ทว่ามันมีขนาดใหญ่เท่ารอยเท้าของหมีอยู่เต็มไปหมด

พวกมันคือตัวอะไรกันแน่ ร่างกายของพวกมันใหญ่เท่าใดกันถึงได้มีรอยเท้ามหึมาถึงเพียงนี้ แววตาแดงฉานน่าสยดสยองนั่นก็ด้วย หากถูกพวกมันจ้องมองคงรู้สึกหวาดผวาจนยากจะลืมเลือน

ตอนนี้พวกเขาไม่สงสัยแล้วว่าเหตุใดลู่หนิงเหมยถึงบอกให้พวกเขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ รู้สึกดีจริงๆที่ไม่ได้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตน่ากลัวเมื่อครู่ตรงๆ

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกมันจะมา” เป็นหยางเจินที่หรี่สายตามองลู่หนิงเหมยด้วยความสงสัย

“ข้าได้ยินเสียงใครก็ไม่รู้กระซิบบอก...” ลู่หนิงเหมยขมวดคิ้ว “บอกให้ข้ารีบตื่น เขาบอกให้ข้าระวังบางอย่าง...”

ทุกคนได้ฟังก็มีสีหน้ามืดครึ้ม พวกเขาไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่ได้ยินเสียงใครแม้แต่น้อย มีเพียงลู่หนิงเหมยคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินคำกล่าวเตือน และนางก็เลือกที่จะเชื่อเสียงนั้นจนช่วยชีวิตพวกเขาเอาไว้ได้

“นางฟ้าแห่งป่าไม้ ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าได้ยินที่ข้าพูด” ลู่หนิงเหมยหันใบหน้าเยือกเย็นของนางมองไปยังต้นไม้สูงใหญ่ ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “สัตว์ที่มีไอสังหารแรงกล้า ดวงตาแดงดั่งโลหิต เสียงคำรามราวกับอสูรกายเมื่อครู่คืออะไรกันแน่”

เสียงลมพัดผ่านเข้ามากระทบผิวหน้าของลู่หนิงเหมยจนรู้สึกชาเล็กน้อย ก่อนที่เสียงหวานไพเราะจะค่อยๆดังขึ้นจากเหล่าต้นไม้สะกดจิตใจผู้คน “มีคนทำให้พวกมันตื่นขึ้นมาหลังจากที่มันหลับใหลไปนาน...”

มันเพิ่งจะตื่นขึ้นมาอย่างนั้นหรือ...!!

สตรีตัวน้อยยืนนิ่งในหัวพลันครุ่นคิด ใครกันไปปลุกสัตว์ประหลาดที่มีจิตสังหารแรงกล้าเช่นนี้ขึ้นมาได้! คนผู้นั้นช่างขวัญกล้าหาผู้ใดเทียมยิ่งนัก!

“เจ้าบอกว่าพวกมันหลับใหลไปนาน มิใช่ว่ามันอยู่ในป่าลึกยากที่จะเข้าถึงหรอกหรือ” หยางเจินกล่าวเสียงเข้ม สายลมพัดโชยมาอีกระรอก

“เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง!” เสียงหวานไพเราะเอ่ย  “มันเป็นอสูรกายที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาอสูรกายทั้งหมดบนภูเขาลูกนี้ แม้แต่เราที่อาศัยอยู่ที่นี่มาเนิ่นนานยังมิอยากให้มันตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย...”

น้ำเสียงหวานแอบแฝงไปด้วยความกังวลจนผู้คนเริ่มใจคอไม่ดี

“มันตื่นขึ้นมาได้อย่างไร” ลู่หนิงเหมยเอ่ยเสียงไม่ดังไม่เบา

“มันจะตื่นขึ้นมาก็ต่อเมื่อหัวใจของอสูรกายที่อยู่ในป่าถูกสังหาร...มันตื่นขึ้นมาตามล่าเอาชีวิตผู้ที่กระทำการเช่นนั้น” เสียงนางฟ้าแห่งต้นไม้เคร่งขรึมขึ้น “เป็นพวกเจ้ามิใช่หรอกหรือที่ฆ่าอสรพิษเก้าหัวจนมันตกตาย ไม่สามารถสร้างกายหยาบขึ้นมาได้อีก”

“........” ทุกคน

พอรู้ว่าคนที่อวดดีไปปลุกพวกมันให้ตื่นขึ้นมาเป็นพวกเขาซะเองสีหน้าของแต่ละคนก็มืดมิดจนน่ากลัว

ถ้าอสูรกายพวกนั้นแข็งแกร่งที่สุดในผืนป่า มันย่อมเป็นราชันย์ของที่นี่! ไม่ผิดหากมันจะตื่นขึ้นมาเพราะอสูรกายที่อยู่ภายใต้การดูแลของมันตกตาย!

“พวกเจ้าต้องรับผิดชอบ” เสียงหวานเชิดรั้นขึ้นเล็กน้อย “มันจะไม่หยุดจนกว่าจะตามหาพวกเจ้าเจอ หากพวกเจ้าเลือกที่จะหนีออกจากภูเขา พวกเจ้าก็ต้องยอมรับผลร้ายแรงที่จะตามมาด้วย”

“ผลร้ายแรงอันใด” หากพวกเขาออกไปจากภูเขาได้จะมีเรื่องอันใดให้เลวร้ายได้อีก

“มันจะออกจากภูเขาไปตามหาพวกเจ้า ผู้คนมากมายที่อยู่ด้านนอกจะต้องตกตายเป็นเบือ”

“........” ทุกคน

เอาเถอะ! เจ้าสิ่งมีชีวิตตาสีแดงนั่นก็กระหายชีวิตของพวกนางมากมายเสียขนาดนี้ จะปล่อยให้มันออกไปตามล่าถึงด้านนอกภูเขาจนผู้คนต้องมาตายไม่ได้ คงมีทางเดียวคือต้องกำจัดมันทิ้งเท่านั้น ลู่หนิงเหมยครุ่นคิด

“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันถอดหัวใจตัวเองเอาไว้ที่ไหน” ลู่หนิงเหมยกล่าวถามน้ำเสียงเยือกเย็น พวกมันแข็งแกร่งก็จริง แต่ยังไงก็คืออสูรเท่านั้น มันต้องถอดหัวใจออกมาแน่นอน! “ข้าจะไปทำลายหัวใจของพวกมันให้สิ้นซาก”

ทุกคนมองหน้าลู่หนิงเหมยอย่างคาดไม่ถึงว่านางคิดที่จะล่าสังหารอสูรกายพวกนั้นเสียเอง!

พระคู่หมั้นขององค์รัชทายาทช่างหาญกล้ายิ่งนัก!

หยางเจินมองใบหน้างดงามที่ตอนนี้ดูอำมหิตเล็กน้อย มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ

“มันถอดหัวใจไว้ข้างๆแส้อสูรทมิฬ” นางฟ้าแห่งต้นไม้กล่าวตอบ

ลู่หนิงเหมยแสยะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นางมาภูเขาเอ๋อเหมยซานก็เพื่อที่จะตามหาแส้อสูรทมิฬ นางจะได้เจอทั้งแส้แล้วก็หัวใจของอสูรกายพวกนั้นทีเดียวพร้อมกันโดยไม่ต้องเสียเวลามากนัก!

“พวกมันมีกี่ตัวหรือ?” จากที่เห็นดวงตาสีแดงของพวกมันคร่าวๆก็น่าจะราวๆสิบตัวได้กระมัง ถึงแม้จะมองไม่เห็นว่าพวกมันรูปร่างอย่างไร แต่ก็ไม่น่าเป็นปัญหาถ้าหากทำลายหัวใจของพวกมันได้!

“มีทั้งหมดสิบห้าตัว” เสียงไพเราะเอ่ย

“มากมายถึงเพียงนั้นเลยหรือ ข้านึกว่ามีเพียงสิบตัวเท่านั้น” เป็นหยางเจินที่เอ่ยถามด้วยความแคลงใจ ตอนที่เห็นพวกมันเขาคิดว่าตัวเองไม่มีทางนับจำนวนพวกมันผิด!

“สิบตัวออกมาล่าชีวิตพวกเจ้า” สายลมสายหนึ่งพัดกระโชกจนใบไม้ปลิวว่อน “ห้าตัวที่เหลือมันนอนเฝ้าหัวใจอยู่ข้างๆแส้อสูรทมิฬ!”

“........” ทุกคน

เหตุใดนางฟ้าแห่งป่าไม้ถึงได้กล่าวออกมาทีละนิดละนิด ไม่บอกให้หมดไปซะทีเดียวเลยเล่า!






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.289K ครั้ง

9,317 ความคิดเห็น

  1. #7585 ยัยปีโป้ (@kokkies) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 21:46
    อย่าเหวี่ยงนางฟ้าสิ 55555
    #7585
    0
  2. #6392 Mr.saki (@nanacoco01) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 04:10
    เขี้ยวกุด แกอย่ามาแอ๊บเข้มนะ
    #6392
    0
  3. วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 23:55

    ตกใจรูปประกอบ...
    #4330
    0
  4. #3374 Goldfxsh (@namo-m) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 14:29
    เอาจริงคือรูปประกอบทำให้หัวใจวายอะ5555
    #3374
    0
  5. #3343 Gam Piyachat (@piggam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 00:39
    นินึกว่าอ่านเพชรพระอุมา 5555
    #3343
    0
  6. #2890 jenni (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 17:18

    โห ตอนแรก ไม่ค่อยชอบเพราะเป็นเหมือนนิยายจีน อ่านไปอ่านมา เหมือนละครบุพเพสันนิวาส อ่านไปอ่านมา เหมือนละครอังกอร์ สนุกมากค่ะ

    #2890
    0
  7. #2817 ราเกียร์ (@jeanleklek) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:37
    แอบตกใจกับรูปประกอบ 55555
    #2817
    0
  8. #2668 noo_parekapoom (@noo-pare) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 12:20
    ไปเอามาเลี้ยงเย้
    #2668
    0
  9. #2063 little_thank (@littlethank) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:03
    พึ่งมาอ่านแบบรวดเดียว ทำไมเอ็นดูวสัตว์อสูรในป่า
    #2063
    0
  10. #1594 pamiwashi32 (@pamiwashi32) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 20:31
    เอามาแมวมาเลี้ยงสักตัวคงไม่เป็นไรมั้ง
    #1594
    0
  11. วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:42

    ตาสวยนะ อยากได้แบบนี้บ้าง

    #1323
    0
  12. #1322 ซิ่นหลิง 信灵 (@Fk_qpcy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 09:24
    เอาจริงนะ ตกใจรูปตาสีแดงด้านล่างมากเลยจ้า เลื่อนๆอ่านอยู่สะดุ้งเลย
    #1322
    0
  13. #1198 Bonefitty (@Bonefitty) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 22:40
    นางฟ้าแห่งป่านี่ เหมือน red queen ของ umbrella รึป่าว
    #1198
    0
  14. #695 ::Rabbit Hole:: (@ryono-kung) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:57
    ตื่นเต้นๆ
    #695
    0
  15. #635 Noinoi_2 (@Noinoi_2) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 09:13
    ลุ้นมากกกกก
    #635
    0
  16. #566 baby-m2 (@Baby-M) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:47
    ยึ้ยยยยน่ากลัววววว ><
    #566
    0
  17. #565 salarbudd (@salarbudd) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:56
    กำลังสนุกเลยค่ะ อ่านไปลุ้นไป
    #565
    0
  18. #561 rakkae (@rakkae) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:02
    อ่านไปลุ้นไปหัวใจจะวาย
    #561
    0
  19. #558 PPK-MT (@PPK-MT) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 21:07

    แงงงงง ทำอย่างไรดีเพคะพระชายา!!!
    #558
    0
  20. #557 Bambiebiebambam (@Bambiebiebambam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:49
    ตื่นเต้น

    รอน้าาาาา
    #557
    0
  21. #556 Sugus? (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:34

    ขอบคุณ​ค่ะ​ สนุกมากเลย

    #556
    0
  22. วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:15

    รอจ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ลุ้นเกือบตาย

    #554
    0
  23. #552 Flung (@narakkkkkk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:46

    ไรท์ปล่อย Ebookเลยไม่ได้หรอคะ

    วัยรุ่นใจร้อน พร้อมเสียเงิน5555
    #552
    0
  24. #547 BENS. (@iTwTi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 17:07
    ทำไมลูกตาเหมือนแมวเลยอ่ะ... สมมตินะ อนาคตอาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงของนางเอก5555555
    #547
    0
  25. #546 aoywygii (@aowyaoy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 16:49
    โอ๊ยยยย ลุ้นจนสั่นกลัว เลื่อนมาเจอตาแดงๆข้างล่าง โทรศัพท์แทบหล่น
    #546
    1