ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,731 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    12,731

ตอนที่ 48 : บทที่ ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

เช้าตรู่ในครัวของคฤหาสน์หลังใหญ่ดูวุ่นวายทั้งที่นายจ้างมีจำนวนน้อยกว่าคนงานเสียด้วยซ้ำ แต่คงเพราะต้องเตรียมอาหารพิเศษสำหรับคนป่วยสุขภาพอ่อนแอเช่นองค์อรนอกเหนือไปจากอาหารเช้าปกติสำหรับเจ้านาย ทั้งยังต้องเตรียมอาหารสำหรับคนงานในบ้านแยกต่างหาก ในครัวจึงวุ่นวายจอแจ เสียงพูดคุย สั่งงาน และเสียงด่าทอกันระหว่างสามคนงานหญิง สับสนปนเปฟังไม่ได้ศัพท์

“เอาแต่สั่งๆ  ทำจนมือเป็นระวิงแล้ว มาหยิบเองบ้างสิ” สวยบ่นกระปอดกระแปดเมื่อแม่ครัวที่กำลังปรุงอาหารอยู่หน้าเตาเรียกหาเครื่องปรุง

“เอ๊ะ!  อีสวยนี่ ก็กูต้องคนอยู่ จะละมือไปได้ยังไง ถ้ามันไหม้ขึ้นมาจะทำยังไง  อย่าพูดมากน่า เอามาเร็วๆ”

“ว่าแต่ที่ป้าสั่งจะเอานมน่ะ จะเอาเหี่ยวๆ แบบนังหยก หรือเอานมตู้มๆ แบบฉันล่ะ” สวยถามแล้วหัวเราะคิก ส่วนคนถูกพาดพิงก็ไม่ยอมเก็บปากเงียบ

“ถึงนมกูจะเหี่ยว แต่ก็มีคุณภาพ  ไม่ใช่นมตู้มแต่เป็นนมสาธารณะ ปล่อยให้ใครต่อใครมาลูบคลำเล่นแบบนมมึง”

“อีหยก!” สวยตบโต๊ะดังปัง แล้วชี้หน้าหยกอย่างสุดเคือง

“หรือไม่จริง อย่านึกว่าคนอื่นไม่รู้  พวกมอเตอร์ไซค์วินน่ะ ผัวมึงทั้งนั้น”

“กรี๊ด...อีหยก วันนี้กูจะตบมึงรับอรุณ”สวยปรี่เข้าหา

“มาสิ” หยกร้องท้า ไม่ได้นึกกลัวแม้ขนาดร่างกายจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“เฮ้ย! หยุด!  นังสวย นังหยก จะกัดกันทำไมแต่เช้า งานยิ่งล้นหัวล้นหู  เอานมมาให้กูก่อนที่กูจะเหลืออดสาดซุปร้อนๆ ใส่พวกมึง”

“ไม่ใช่หมานะจะได้เอาน้ำร้อนสาด” สวยชะงัก ก่อนหันไปค้อนสมศรี

“ไม่ใช่หมาแล้วทำไมชอบกัดกันนักฮึ!  เร็วๆ” แม่ครัววัยกลางคนเร่งอีกครั้ง  สวยยื่นของที่แม่ครัวต้องการให้แล้วค้อนขวับใหญ่

“ทำกันไปตามสบาย ฉันไปละ”

“จะไปไหนนังสวย  อุ๊ย! คุณรุจน์”  ทั้งแม่ครัวและสวยต่างชะงักเมื่อหันไปเห็นศุภรุจน์ยืนอยู่ที่ประตู สีหน้าของนายจ้างบอกว่าคงได้ยินการด่าทอกันแล้ว

“คุณรุจน์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ แล้วลงมาถึงครัวจะเอาอะไรคะ”  หยกยิ้มหน้าบานเมื่อทักทายและสอบถามความต้องการของนายจ้างหนุ่ม

“ขอโจ๊กใส่ไข่ให้คุณ...บุษด้วย ไม่ค่อยสบาย” เขาอึกอักเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยชื่อหญิงสาวออกมา  แม้จะทราบความจริงแล้วว่าคนที่นอนซมอยู่คือบัวบูชา  แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอยังอยากเป็นบุษบงกชตามที่เขาเข้าใจผิดทีแรกอยู่หรือเปล่า

“อ้าว!  เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย” หยกอุทานอย่างแปลกใจ ก่อนถามต่อ

“ให้ยกไปบนห้องไหมคะ แล้วคุณรุจน์จะรับอาหารเช้าที่ห้องอาหารหรือทานบนห้องกับคุณบุษคะ”

“แส่...เสร่อ...คุณรุจน์ก็ต้องทานที่ห้องอาหารกับคุณอรสิยะ” สวยหันไปเหน็บหยกเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน ก่อนจะหน้าม้านกับคำตอบของชายหนุ่ม

“ฉันจะกินกับคุณบุษ” ศุภรุจน์บอกแล้วเดินกลับไป

หยกหันไปเชิดหน้าใส่สวยที่กำลังทำเสียงฮึ่มๆ ใส่  เมื่อหยกไม่ยอมลดราวาศอก แยกเขี้ยวทำเสียงแฮ่ๆ ใส่บ้าง ทั้งคู่ก็ร่ำๆ จะปรี่เข้าหากันอีกครั้ง จนสมศรีแม่ครัวต้องหยุดทั้งสองคนด้วยการสั่งงานเสียงดัง

“แยกเขี้ยวใส่กันเหมือนหมาอีกแล้ว  นังหยก ไปเอาหมูสับกับไข่มา นังสวยไปเอาปลายข้าวหอมมาเร็ว”

สองคนทำตามคำสั่งทันที  สวยนั้นหน้าง้ำไม่มีส่วนไหนจะสวยเหมือนชื่อเอาเลย ส่วนหยกก็ยิ้มแย้มอย่างผู้มีชัย แม้จะอดคิดไม่ได้ว่าจู่ๆ เหตุใดบัวบูชาถึงป่วย  แล้วศุภรุจน์กลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไร  และทำไมถึงใจดีขนาดลงมาสั่งอาหารให้บัวบูชาด้วยตนเอง?

 

นนทรีตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังในเวลาเช้าตรู่ทั้งที่อยากตื่นสาย อาจเพราะเมื่อคืนกว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ดึกมากแล้ว  การเดินทางไกลทำให้เมื่อยล้า อยากนอนทอดกายไปอีกนานเท่านานแต่ทำไม่ได้เพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า  หญิงสาวเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ไฟหน้าจอสว่างจ้า ครั้นเห็นชื่อคนที่โทร. มา นนทรีก็เด้งตัวขึ้นนั่ง หายง่วงหายขี้เกียจเป็นปลิดทิ้ง

“ฮัลโหล...สวัสดีค่ะหมอภู” นนทรีขยับอิงหัวเตียง ไขว้ขาท่าสบายรอฟังเสียงจากปลายสาย

“สวัสดีครับ  ผมรบกวนคุณแนนหรือเปล่า”

“ไม่รบกวนค่ะ มีอะไรหรือคะ”  ว่ากันตามจริงเขารบกวนการหลับของเธอโดยตรงทีเดียวละ

“ผมอยากไปหาบัว”

นนทรียิ้มสมใจทันที

“คุณแนนพาผมไปหน่อยได้ไหม”

“ได้สิคะ หมอภูจะลงมาเมื่อไหร่คะ  ไหนเมื่อคืนบอกแนนว่างานยุ่งมาก”  เมื่อคืนหลังจากเธอเล่าเรื่องที่ศุภรุจน์จับตัวบัวบูชามาเพราะความเข้าใจผิดให้เขาฟังแล้ว ภูมินทร์ดูไม่กระตือรือร้นสักเท่าไร บอกเธอว่าเพิ่งกลับมาทำงานหลังลาหยุดไปนาน ถ้าลางานอีกเกรงจะไม่เหมาะสม  แต่วันนี้กลับโทร. มาแต่เช้า บอกน้ำเสียงเร่งเร้า

“ผมจะจัดการเคลียร์งานให้เร็วที่สุด แล้วจะขับรถลงไปทันที  ถึงกรุงเทพฯ แล้วผมจะโทร. หาคุณแนนอีกครั้งนะครับ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณแทนบัวนะคะ จะได้เป็นอิสระเสียที  ส่วนเรื่องที่พักของหมอ เดี๋ยวแนนจองโรงแรมใกล้ๆ บ้านแนนไว้นะคะ จะได้สะดวก หรือหมอมีที่พักแล้ว”

“ยังไม่มีครับ ขอบคุณ  งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ ผมต้องสะสางงานวันนี้ก่อน สวัสดีครับ”

นายแพทย์หนุ่มวางสายไปนานแล้ว แต่นนทรียังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ รู้สึกเหมือนใกล้จะได้กระชากหน้ากากของบัวบูชาออกมาเต็มที

“ต้องบอกคุณอร” ว่าแล้วนนทรีก็กดโทรศัพท์ถึงองค์อรเพื่อรายงานให้ทราบโดยเร็ว








ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ








และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

0 ความคิดเห็น