ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 47 : บทที่ ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    24 ต.ค. 61


๑๓

 

...หมอกลงหรือยังไงนะ ทำไมทางเดินถึงสลัวรางอย่างนี้  หญิงสาวได้แต่คิดขณะใช้มือแหวกม่านขาวขุ่นเบื้องหน้าเผื่อว่าจะพบเจอแสงสว่างหลังม่านหมอกนี้บ้าง  แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวัง ไม่ว่าจะปัดป่ายมือไปทางใด ม่านหมอกหนาทึบก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย  เธอเดินไปข้างหน้าเหมือนคนตามัว มองอะไรไม่ชัด  ทั้งยังไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าตนเองจะเดินไปที่ใด  รับรู้เพียงว่าต้องก้าวไปข้างหน้าเหมือนมีบางสิ่งเรียกร้อง  กระทั่งเหนื่อยล้าจึงหยุดเดิน ทรุดตัวลงนั่งอย่างอ่อนแรง  พลันนั้นเอง ความรู้สึกสิ้นหวังก็แล่นเข้าจู่โจมโดยไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ด้วยว่าสิ้นหวังเรื่องะไร รู้แค่ว่ายามนี้เหมือนคนสิ้นหวัง

แต่แล้วในห้วงอารมณ์อันหดหู่ จู่ๆ ก็มีมือซีดเซียวยื่นมาตรงหน้า  หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมอง แต่ไม่อาจเห็นเจ้าของมือได้ ดูคล้ายร่างนั้นอยู่ท่ามกลางสายหมอก มีแค่ส่วนมือเท่านั้นที่ยื่นออกมา เธอมองมือนั้นอย่างลังเล ทว่าไม่มีความหวาดกลัวเจืออยู่แต่น้อย

“มาสิ...ไปกับพี่” เสียงเย็นเยียบที่ดังขึ้นเต็มไปด้วยความเอ็นดู

บัวบูชายิ้มกว้างเมื่อรู้สึกว่าตนเองไม่ได้ตกอยู่ท่ามกลางสายหมอกมัวมนนี้เพียงลำพัง  เมื่อเจ้าของเสียงนั้นเอ่ยย้ำอีกครั้ง เธอจึงยื่นมือไปจับ  มือข้างนั้นเย็นเฉียบก็จริง แต่หญิงสาวกลับรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ถ่ายทอดมาสู่มือเธอ บัวบูชาลุกขึ้นแล้วเดินตามไปอย่างง่ายดาย

หนทางข้างหน้าค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นเรื่อยๆ จนมองได้ถนัดตา  บัวบูชารีบหันไปมองเจ้าของมือเย็นเฉียบที่แสนจะอบอุ่น ก่อนผงะเล็กน้อยแม้ใบหน้านั้นจะมีรอยยิ้มส่งมา

“บุษ!  ตัว...”

“อย่ากลัวพี่  พี่รักตัว พี่ห่วงตัวนะ” บุษบงกชบอกเสียงเย็น และยังพาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ  แม้รู้ถึงอาการขัดขืนนิดๆ ของบัวบูชา

“ตัวจะพาเค้าไปไหน  ตัวตายไปแล้วนะ เค้ากลัว”  ขาที่ก้าวตามเริ่มช้าลง เสียงถามเจือแววหวั่น

“ไม่ต้องกลัว  ตามพี่มา พี่ไม่ทำอะไรตัวหรอก เจ้าบัว” บุษบงกชหันมายิ้มให้ แล้วจูงมือบัวบูชาเดินต่อไปอีกสักพัก จนเห็นแผ่นหลังของชายผู้หนึ่ง แผ่นหลังกว้างของเขาบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งและอบอุ่น  หญิงสาวรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนี้จะมอบความอบอุ่นให้แก่เธอได้อย่างที่เธอโหยหา

...โหยหาหรือ?  ใช่แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตบัวบูชาโหยหาความรักความอบอุ่นเสมอมา  แม้จะดูว่าชีวิตเธอเพียบพร้อมไปทุกอย่าง มีพ่อแม่อย่างละสองคน มีพี่สาวฝาแฝด แต่เธอก็ยังขาดความอบอุ่น  หรือเพราะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริง ความรักของพ่อจ๋าแม่จ๋าไม่อาจทดแทนได้  แต่แค่เห็นแผ่นหลังนี้ ทำไมเธอถึงคิดว่าเขาจะมอบในสิ่งที่เธอต้องการได้ และบุษบงกชเองก็ทำเหมือนรู้ความคิดเธอ ...หรือว่าเป็นผีแล้วสามารถล่วงรู้ถึงจิตใจคนอื่นได้?

“ไปหาเขาสิ เขาจะทำให้ชีวิตตัวสมบูรณ์แบบ ไปอยู่กับเขา”

“เขาคือใคร” บัวบูชาอดถามไม่ได้ ก่อนจะได้คำตอบด้วยตนเองเมื่อเขาคนนั้นค่อยๆ หันมา พร้อมกับที่บุษบงกชส่งมือเธอไปให้เขา

“พี่รุจน์  บุษฝากเจ้าบัวด้วย รักเจ้าบัวให้เหมือนที่เคยรักบุษนะคะ”

บัวบูชายอมให้ศุภรุจน์กุมมือไว้โดยไม่ขัดขืน สองคนหันไปมองบุษบงกชที่หันหลังแล้วเดินห่างออกไปช้าๆ พร้อมเสียงร่ำไห้เบาๆ  จนบุษบงกชหยุดเดินแล้วหันกลับมามองอีกครั้ง ใบหน้าซีดเซียวนั้นก็เต็มไปด้วยน้ำตา ไร้รอยยิ้ม มีแต่แววอาลัยอาวรณ์ที่ส่งมา

ทันใดนั้นเบื้องหลังของบุษบงกชก็กลายสภาพเป็นห้องนอนอันแสนคุ้นตา  โต๊ะ ตู้ เตียง จัดวางในตำแหน่งคุ้นเคย  ด้านหน้าบุษบงกชมีเก้าอี้วางอยู่ เธอก้าวขึ้นไปยืนแล้วเงยหน้าขึ้น มองผ้าผืนยาวที่ห้อยลงมาและผูกเป็นบ่วงตรงปลาย มือซีดเซียวเอื้อมไปขยายบ่วงให้กว้าง พร้อมกับเขย่งปลายเท้าแล้วยื่นหน้าเข้าไปให้บ่วงผ้านั้นคล้องอยู่รอบคอ

“บุษจะทำอะไร!” บัวบูชาถามเสียงสั่นกับภาพที่เห็น  ปากของพี่สาวฝาแฝดขยับเป็นคำว่า ลาก่อน แล้วใช้เท้าเตะให้เก้าอี้ล้ม ทิ้งร่างแบบบางห้อยอยู่กลางอากาศ

“กรี๊ด!  บุษ!

“บัว” ศุภรุจน์ลุกพรวดขึ้นนั่งตามเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ก่อนจะรวบร่างบางที่เด้งตัวขึ้นมาอย่างตกใจนั้นมากอดเอาไว้เต็มวงแขน ปากก็พร่ำเรียกให้รู้สึกตัว

บัวบูชาลืมตามองตามเสียงที่เรียกชื่อตน  แม้จะรู้สึกตัวตื่น แต่ก็ยังหายใจหอบเหนื่อยด้วยความตกใจเมื่อภาพในความฝันยังติดตา  หญิงสาวผลักศุภรุจน์ออกห่างเมื่อเห็นหน้าเขาชัดเจน ก่อนทิ้งตัวลงนอนอีกครั้งอย่างอ่อนแรง

“เป็นอะไร”

“ฝันร้าย” เธอบอกไปสั้นๆ

“ฝันถึงบุษใช่ไหม ได้ยินเรียกชื่อบุษ”

บัวบูชาแค่พยักหน้า แต่ไม่ได้เอ่ยถึงความฝันที่ยังติดตา  รอยสัมผัสยามบุษบงกชจับจูงมือยังรู้สึกได้ รวมถึงหยาดน้ำตาของพี่สาวฝาแฝดที่ไหลออกจากดวงตาทั้งที่ร่างแขวนอยู่บนขื่อที่ยิ่งตอกย้ำความคับแค้นใจของเจ้าตัว

...ตัวมีเรื่องอะไรถึงต้องผูกคอตาย บุษ?

ในความฝัน บุษบงกชฝากฝังเธอไว้กับศุภรุจน์ แสดงว่าบุษบงกชไม่ได้โกรธเกลียดเขา ซ้ำยังไว้ใจเขาด้วย

...แล้วใครที่ทำให้ตัวคิดสั้นล่ะ  ใคร?

“เล่าให้ฟังได้ไหม” ศุภรุจน์ขยับมานั่งใกล้ๆ  วางข้อศอกไว้บนเบาะนุ่ม มองหญิงสาวที่นอนทอดกายอยู่

เมื่อหัวค่ำหลังจากบัวบูชาอาบน้ำเสร็จซึ่งใช้เวลานานมาก เขาก็บอกให้เธอนอนพักผ่อนโดยเขาจะลงมานอนข้างเตียงเองหากจะทำให้เธอสบายใจขึ้น ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นค่อยว่ากันทีหลัง  จากนั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำ เมื่อกลับออกมาก็พบว่าเธอวางหมอนและผ้าห่มไว้ให้ข้างเตียงจริงๆ  ซึ่งเขาก็ลงนอนแล้วหลับสนิทไปทันที อาจเพราะต้องเสียพลังไปเป็นอันมากกับสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องทำงาน  ก่อนจะสะดุ้งตื่นอีกครั้งเมื่อบัวบูชากรีดร้อง

“ฉันฝันเห็นตอนที่บุษผูกคอตาย” หญิงสาวสรุปสั้นๆ ก่อนจะเอ่ยต่อหลังหยุดกลืนน้ำลาย  “ฉันเชื่อว่าบุษไม่ได้เต็มใจ  และคงเพราะเรื่องที่ท้องกับหมอเอก บุษถึงฆ่าตัวตาย”

“เพราะไอ้หมอไม่รับผิดชอบอย่างนั้นหรือ”

“ไม่ใช่!” บัวบูชาแย้งเสียงแข็ง รู้สึกโกรธที่เขาไม่เข้าใจเสียที

“บุษไม่ได้รักหมอ บุษจะเสียใจที่เขาไม่รับผิดชอบทำไม  บุษฆ่าตัวตายเพราะแคร์คุณ กลัวคุณรู้แล้วไม่ให้อภัย”

“คุณกำลังจะบอกว่า ไอ้เอกมันข่มขืนบุษ โดยที่บุษไม่เต็มใจงั้นเหรอ”

“ฉันคิดแบบนั้น”  แม้ไม่มีพยานหลักฐาน เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของตนเอง แต่บัวบูชาก็มั่นใจ ยิ่งเห็นรูปบัดสีและสีหน้าของบุษบงกชในภาพนั้นก็ยิ่งมั่นใจใหญ่  และใครจะว่างมงายเธอก็ยอม เพราะความฝันเมื่อครู่ชวนให้คิดว่าพี่สาวฝาแฝดของเธอไม่ได้โกรธเคืองศุภรุจน์เลย เพราะฉะนั้นคนที่น่าจะมีส่วนทำให้บุษบงกชคิดสั้น ก็คงจะมีแต่เอกสิทธิ์เท่านั้น

“อีกอย่าง ถ้าหมอเอกกับบุษรักกันจนมีความสัมพันธ์กันจริง  ทำไมเขาถึงไม่คิดจะตามหาบุษ แต่กลับหายตัวไปอีกคน”

“ใช่ มันหายไปเลย  ผมไปเฝ้าดูหน้าบ้านตั้งหลายครั้งก็ไม่เห็นใคร เห็นแต่คุณนี่แหละที่ด้อมๆ มองๆ อยู่  ผมโกรธ เพราะคิดว่าคุณ...เอ่อ...บุษ...แอบไปหาไอ้เอกเพราะอาลัยอาวรณ์มันอยู่ เรื่องนี้จึงเกิดขึ้น” เขาสรุปแบบรวบรัดในเหตุผลที่ทำเรื่องเลวร้ายลงไป ก่อนจะเอ่ยเสียงจริงจังเมื่อสบตาบัวบูชา

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง แต่งงานกับผมนะ”

บัวบูชาอึ้งไปชั่วครู่  เรื่องที่เขาบอกจะรับผิดชอบนั้นเขาพูดมาตั้งแต่อยู่ในห้องโน้นแล้ว แต่เธอไม่คิดว่าเขาจะหมายถึงการแต่งงาน  เธอจะแต่งงานกับคนที่ไม่รักได้หรือ  และเหนืออื่นใด เขาคือสามีของพี่สาว ถึงแม้พี่สาวเธอจะตายไปแล้วก็ตามที

“ไม่ต้องรับผิดชอบถึงขนาดนั้นหรอก  ฉันขอแค่ให้คุณช่วยล้างมลทินให้บุษ หรือถ้าไม่ช่วยก็อย่าขัดขวางฉัน”

“คุณจะทำอะไร”

“ยังไม่รู้เลย แต่ไม่นานคงคิดออก  แค่คุณไม่บอกใครว่าฉันไม่ใช่บุษก็พอ” เธอบอกน้ำเสียงมุ่งมั่น

ศุภรุจน์พยักหน้ายอมรับในข้อเสนอของเธอ ทั้งที่จริงแล้วเขายังอยากรับผิดชอบโดยการแต่งงานอยู่ดี







ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ








และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #8 Narwhale (@Narwhale) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 13:37
    กดebook มาแล้วคะสนุกยังอ่านไม่จบแต่อยากบอกไรท์ว่าจะหลอกเค้าไปถึงไหน แค่นี้ก็งงจะแย่ ลุ้นจนงงแล้วสรุปใครคะ ใคร 555
    #8
    1
    • #8-1 zayblove638 (@zayblove) (จากตอนที่ 47)
      12 กันยายน 2561 / 14:21
      งงในงงไปจนถึงตอนสุดท้ายเลยค่ะ แต่จะรู้ว่าคนนั้นน่าสงสารมากๆ ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ
      #8-1
  2. #7 siwala (@siwala) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 16:09
    บุษน่าสงสารมากเลยค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 zayblove638 (@zayblove) (จากตอนที่ 47)
      11 กันยายน 2561 / 17:14
      ขอบคุณค่ะ
      #7-1