ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,731 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    12,731

ตอนที่ 19 : บทที่๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 917
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 ส.ค. 61

 

ศุภรุจน์เดินออกจากครัวมาหยุดยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองผืนน้ำสีฟ้าที่ฉาบไปด้วยแสงสีทองของแดดยามเช้าเป็นประกายวิบวับ  นึกถึงภาพหญิงสาวหน้าตาใสซื่อ ผมเปียกลู่ ที่ร้อง จ๊ะเอ๋ แล้วทะลึ่งพรวดขึ้นจากน้ำ โผเข้ากอดเขาพร้อมทำหน้าทะเล้นเย้าหยอก หลังปล่อยให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเธอจมน้ำ รีบดำผุดดำว่ายหาและร้องเรียกเสียงดังอยู่กลางทะเลเป็นครู่ใหญ่

บุษบงกชหัวเราะเสียงใส ในขณะที่เขายืนหน้าเครียดอย่างพยายามข่มอารมณ์  ก็เล่นทำเอาเขาใจแทบขาดรอนๆ  แต่เจ้าหล่อนกลับหัวเราะหน้าระรื่น

บุษ!  ไม่ขำนะคะ พี่เป็นห่วงแทบแย่ เขาส่งเสียงขึงขังออกไปพร้อมปั้นหน้าเครียดขรึมกว่าเก่า  ได้ผล เพราะบุษบงกชหุบยิ้มแล้วทำหน้าเจื่อนทันที เธอรีบกราบลงที่อกเขาแล้วเอ่ยขอโทษขอโพย

พี่รุจน์  บุษขอโทษค่ะ ทีหลังบุษไม่แกล้งแบบนี้อีกแล้ว...บุษขอโทษ

ไม่ยกโทษให้ ชายหนุ่มทำเสียงขึงขังแต่กลับมีรอยยิ้มบนใบหน้าเมื่อก้มมองเธอ  แล้วไม่ทันให้ตั้งตัว เขาช้อนร่างเธอขึ้นทั้งตัวก่อนจะโยนโครมลงไปในน้ำอีกครั้ง  บุษบงกชกรีดร้องเสียงหลงแต่เสียงหัวเราะของเขากลบเสียจนหมด

พี่รุจน์แกล้งบุษ!’ หญิงสาวโผล่ขึ้นมาจากน้ำพร้อมเสียงโวยวาย  แต่เขาไม่ปล่อยให้ปากสวยแสนเย้ายวนเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อเขาได้นาน  ศุภรุจน์ดึงเธอเข้ามาใกล้ แล้วจูบปิดปาก ก่อนพาดำดิ่งลงไปใต้น้ำด้วยกัน...

เขากับบุษบงกชสัญญากันไว้ว่าจะไปที่นั่นปีละครั้งเพื่อรำลึกถึงความหลัง รำลึกถึงวันแรกที่ได้พบกันและรักกัน  แต่แค่ปีกว่า เธอก็ทิ้งเขาไป  ...ทำไมผู้หญิงถึงเปลี่ยนใจง่ายขนาดนี้ แค่เขาจากไปไม่นานเธอก็หันไปคบกับเอกสิทธิ์จนหนีตามกันไป  น่าแปลกก็ตรงที่ว่าทำไมเพื่อนเขาถึงตกกระป๋องเร็วนัก เพราะเจ้าบ่าวของเธอกลับเป็นชายอีกคน

 

บัวบูชาเดินออกมาจากครัวพร้อมมีดวาววับในมือ จ้องมองแผ่นหลังของคนที่กำลังยืนทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง  เธอไม่ได้อยากเป็นฆาตกร แค่อยากเห็นว่าโลหิตของชายตรงหน้ามีสีอะไร แดงเป็นสีชาดอย่างคนทั่วไป หรือดำสนิทอำมหิตเช่นจิตใจ  ดูเหมือนเป้าหมายของเธอจะเป็นใจเสียด้วย เพราะเขายืนนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาหรือขยับไปทางไหน ยืนเหมือนคนทอดอาลัย มองทะเลอย่างมีความหลัง

บัวบูชาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขณะเงื้อมีดขึ้น เริ่มไม่มั่นใจว่าจะจู่โจมเขาที่ตรงไหนดี จุดเป็นจุดตายบนร่างมนุษย์นั้นอยู่ส่วนไหนบ้างเธอก็ไม่เคยรู้  การจ้วงแทงไปส่งเดชแค่อยากเห็นโลหิตและอยากสั่งสอนให้รู้จักความเจ็บปวด อาจพลาดพลั้งถูกจุดสำคัญจนถึงแก่ชีวิตได้  

เมื่อคิดว่าเล็งจุดหมายแน่นอนได้แล้ว เธอก็ตรงรี่เข้าไปใกล้  ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นเตือนเหยื่อของเธอเสียก่อน

“ว้าย!  คุณรุจน์...ระวังค่ะ!

เสียงเตือนฉุดให้เขาหันขวับมามอง และจับข้อมือเจ้าของมีดที่จ้วงแทงลงมาได้อย่างทันท่วงที

“โอ๊ย!  เจ็บนะ  ไอ้บ้า...ปล่อย!” บัวบูชาร้องเสียงหลงเพราะเขาบีบข้อมือเธออย่างแรงก่อนกระชากมีดไปอย่างง่ายดาย

“แค่นี้เจ็บ แล้วคิดไหมว่าคนถูกแทงจะเจ็บแค่ไหน” เขาพูดเสียงแข็ง มองเธอด้วยดวงตาวาวโรจน์ แต่คล้ายยังไม่สาแก่ใจ ชายหนุ่มเงื้อมีดขึ้นสูงก่อนจ้วงแทงลงมาอย่างรวดเร็ว

“กรี๊ด!” บัวบูชากรีดร้องอย่างหวาดกลัว ยืนนิ่งหลับตาปี๋ ไม่กล้ามองปลายมีดที่พุ่งปักลงมาอย่างรวดเร็ว ทำได้แค่รอรับความเจ็บปวดยามคมมีดกรีดแทรกผ่านผิวหนังเข้ามา

เขาจะแทงเธอตรงไหน แล้วจะถึงตายหรือเปล่า  หรืออาจบาดเจ็บ พิกลพิการไปตลอดชีวิต  ถ้าเป็นแบบนั้นก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น สู้ฆ่ากันให้ตายไปเลยดีกว่า

แต่รอจนชั่วอึดใจใหญ่ๆ  อาการเจ็บปวดใดๆ ก็ไม่ปรากฏ  ครั้นค่อยๆ ลืมตาขึ้นก็พบแต่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า  สัญชาตญาณบอกให้เธอหันกลับไปมองด้านหลัง  ศุภรุจน์ยืนอยู่กับหญิงสาวร่างผ่ายผอมคนหนึ่ง คงเป็นเจ้าของเสียงร้องเตือนเขานั่นเอง และตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็กำลังพูดกับเธอ

“ใจร้ายมากนะบุษ ทำร้ายจิตใจพวกเรายังไม่พอ ยังคิดจะทำร้ายร่างกายคุณรุจน์อีก  คุณอรอยากรู้จริงๆ ว่าหัวใจเธอทำด้วยอะไร ถึงคอยแต่จะทำให้พวกเราเจ็บช้ำน้ำใจครั้งแล้วครั้งเล่า” องค์อรต่อว่าต่อขานแล้วป้ายน้ำตาตามประสาคนใจอ่อน มีอะไรกระทบจิตใจเล็กน้อยก็ร่ำไห้ได้ตลอด

ศุภรุจน์กอดน้องเอาไว้แล้วโยนมีดมาใกล้ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นบุษบงกช

“แพศยา!  คิดฆ่าได้แม้กระทั่งผัว  นี่ไอ้หมอคงถูกเธอฆ่าตายไปแล้วใช่ไหม ถึงมาแต่งงานกับผัวใหม่  ฉันมองเธอผิดไปจริงๆ บุษบงกช”

น้ำเสียงและสีหน้าชายหนุ่มบ่งชัดถึงความผิดหวัง ทว่าน้องสาวที่เขากำลังกอดปลอบประโลมกลับสะดุ้งเฮือก หันมองหน้าเขา ถามเสียงคาดคั้นระคนตกใจ

“อะไรนะคะ!  พี่หมอตายแล้ว ไม่จริง...”

พูดไม่ทันจบประโยค เจ้าหล่อนก็เป็นลมล้มพับลงทันที

“คุณอร...คุณอร...”  เขาช้อนร่างน้องสาวผู้อ่อนแอแล้วอุ้มไปนอนที่เก้าอี้ตัวยาว ไม่สนใจเลยว่าหญิงสาวที่คิดจะทำร้ายเขายืนอยู่ใกล้อาวุธแหลมคมที่เขาส่งคืนไปให้โดยไม่เกรงว่าเธอจะหยิบมันขึ้นมาทำร้ายเขาหรือน้องสาวอีกครั้ง

บัวบูชามองคนทั้งสองอย่างแปลกใจ  คำพูดบางประโยคทำให้รู้ว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน และผู้หญิงคนนี้ก็ต้องรู้จักบุษบงกชเป็นอย่างดี  ใช่สินะ ก็บุษบงกชเคยเข้าไปอยู่ในบ้านของพวกเขา จะใช่หลังนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้  แต่ดูเหมือนบ้านหลังนี้จะเล็กไป ลักษณะเป็นบ้านพักตากอากาศมากกว่าบ้านพักอาศัยถาวร  แต่ไม่ว่าจะบ้านหลังไหน ใครที่เกี่ยวข้องกับการตัดช่องน้อยแต่พอตัวของพี่สาวฝาแฝดของเธอก็จะต้องรับผิดชอบร่วมกัน  บัวบูชาคนนี้แหละจะทวงคืน แก้แค้นให้อย่างสาสม!

หญิงสาวจมอยู่กับความแค้นที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตวาดลั่นของศุภรุจน์

“ยืนบื้ออยู่ได้ ไปหายาดมมาสิ”

“ฉันจะรู้ไหมว่ามันอยู่ตรงไหน”

“ในลิ้นชักนั่น”

เขาชี้นิ้วไปที่ตู้ใบใหญ่ที่มีชั้นวางของและลิ้นชักมากมาย  บัวบูชาเดินเข้าไปค้นหายาดมในลิ้นชักตามที่เขาออกคำสั่ง  หากไม่เห็นแก่มนุษยธรรมและกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นอะไรไปเสียก่อนที่เธอจะได้รู้เรื่องราวความเป็นไปภายใต้หลังคาบ้านที่บุษบงกชเคยพักพิงอาศัย จ้างให้เธอก็ไม่หา จะยืนมองให้ตายไปต่อหน้าต่อตาเธอก็ทำได้

เมื่อบัวบูชาหยิบยาดมมาส่งให้ เขาก็คว้ามันจากมือเธอด้วยกิริยาแทบเป็นกระชาก  ต่างจากท่าทีอ่อนโยนขณะที่เขานำหลอดยาดมไปรอที่ใต้จมูกน้องสาวอย่างห่วงใย ปากก็พร่ำเรียกชื่อและเขย่าตัวเบาๆ จนหญิงสาวผู้อ่อนแอค่อยรู้สึกตัวและลืมตาขึ้นมาในที่สุด  รอยยิ้มยินดีปรากฏบนใบหน้าของคนเป็นพี่ แต่ครู่เดียวเขาก็หันมาทำหน้ายักษ์ใส่หญิงสาวอีกคนที่ยืนมองอยู่ และออกคำสั่งอีกครั้ง

“อาหารเช้าเสร็จหรือยัง ยกมาสิ”

“...”

บัวบูชาถึงกับอึ้งในคำสั่งที่คล้ายไม่จบไม่สิ้นของเขา  อยากจะเอ่ยอะไรออกไป แต่ได้แค่อยาก เมื่อเขาย้ำอีกครั้ง

“ยกมาให้ฉันกับคุณองค์อรที่นี่” เขาเน้นคำ  “อย่าชักช้า คุณอรต้องทานยาหลังอาหาร”

...ใจเย็นๆ นะบัว หนทางแก้แค้นยังมาไม่ถึง  ใจเย็นๆ...  บัวบูชาเตือนตนเอง ก่อนก้มลงหยิบมีดที่ตกอยู่บนพื้นแล้วเดินกลับเข้าไปในครัวทันที

“คุณรุจน์ไม่กลัวบุษจะเอามีดมาแทงเราอีกหรือคะ” องค์อรถามเสียงเบาอย่างคนอ่อนแรง

“ไม่กลัวค่ะ พี่มั่นใจว่าเขาไม่กล้าทำซ้ำสอง คุณอรไม่ต้องกังวลนะคะ  ลุกไหวไหม ไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อยจะได้มาทานอาหารเช้ากัน”  เขาเชื่อในสายตาตนเอง บุษบงกชไม่ได้คิดจะฆ่าเขา  มันคงเป็นอารมณ์ชั่ววูบที่เกิดจากความโกรธแค้นที่เขาลักพาตัวเธอมามากกว่า


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น