ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,722 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    12,722

ตอนที่ 18 : บทที่๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    28 ส.ค. 61

พี่รุจน์มาช่วยบุษทำอาหารเดี๋ยวนี้เลย

หลังจากยืนมองคนที่ถูกบังคับให้ลงมาทำอาหารอยู่นาน ชายหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงวันเก่าๆ...

บุษบงกชส่งเสียงกระเง้ากระงอดมาจากหน้าโต๊ะเตรียมอาหารหลังจากคนที่อาสามาเป็นลูกมือเอาแต่ยืนมอง  เธอทำอาหารอร่อยทั้งที่เป็นสาวสมัยใหม่  เป็นเพราะตอนอยู่บ้าน แม่เธอสอนให้ทำอาหาร และต้องรับหน้าที่ทำอาหารให้คนทั้งบ้านรับประทานมาตั้งแต่อยู่ประถม

แล้วน้องของบุษละ เขาอดถามถึงไม่ได้ แต่หญิงสาวส่ายหน้าแทนคำตอบ  เขาจึงเลิกเอ่ยถึงน้องสาวของเธออีกเพราะมั่นใจว่าเด็กคนนั้นคงไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว บุษบงกชจึงมีสีหน้าเศร้าสร้อยและเลี่ยงที่จะเอ่ยถึง

ทำกับข้าวเหนื่อยมั้ยจ๊ะ เขาเปลี่ยนเรื่อง

ไม่เหนื่อยค่ะ

อ้าว!  ในเมื่อไม่เหนื่อย แล้วทำไมต้องให้พี่ช่วยด้วยล่ะคะ เขาแกล้งพ้อพร้อมทำหน้างอจนบุษบงกชหัวเราะคิก แต่ไม่ยอมตามใจ ยังคงให้เขาช่วยทำอาหารอยู่ดี  ซึ่งเขาก็เต็มใจและมีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้เธอไม่ว่าช่วงเวลาใด

รางวัลที่พี่ช่วยทำกับข้าว คืนนี้... เขาก้มลงกระซิบข้างหูทั้งที่อยู่กันแค่สองคน

บ้า...พี่รุจน์

นะๆ

บุษบงกชหน้าแดงเมื่อรู้ถึงรางวัลที่เขาเอ่ยขอ ก่อนจะค้อนใส่แล้วเดินหนี

จะหนีไปไหนบุษ พี่คิดทบต้นทบดอกนะ เขาส่งคำขู่ตามไป  แต่แทนที่เธอจะหยุด กลับวิ่งหนีไปเสียอย่างนั้น พร้อมส่งเสียงหัวเราะสดใสลอยตามลมมาคล้ายจะท้าทาย  เขาอดหัวเราะตามไม่ได้ รีบออกวิ่งกวดตามไปทางชายหาดหน้าบ้าน

จับบุษให้ได้ก่อน  คนวิ่งนำหันมาร้องท้าทายแล้ววิ่งหนี  เขาหรือจะยอมให้หยามกันเพียงนี้ แค่เร่งสับขาไม่กี่ก้าวก็ไล่ตามจนทัน  เขาพุ่งไปกอดเธอไว้ทั้งตัวจนล้มกลิ้งไปกับพื้น  หนุ่มสาวกอดกันแน่น ทิ้งตัวไปตามแรงเหวี่ยง เสียงหัวเราะสดใสดังก้องชายหาด

บุษจ๋า...  เราจะมาที่นี่กันทุกปีเพื่อรำลึกความหลังนะ  เราเจอกัน รักกัน และมีความสุขมากมายที่นี่  พี่อยากพาบุษมาที่นี่ทุกปี  ถ้ามีลูก พี่จะไม่พาลูกมา...

อ้าว!  ทำไมแบบนั้นล่ะคะ 

บุษบงกชถามเขาอย่างแปลกใจ ก็มีอย่างที่ไหนจะไม่พาลูกมาด้วย  แต่คำตอบของเขากลับทำให้เธอต้องก้มหน้ายิ้มเอียงอาย

ก็เพราะพี่อยากรำลึกความหลังกับแม่ของลูกตามลำพังน่ะสิ  ลูกน่ะ พาไปเที่ยวเมื่อไหร่ที่ไหนก็ได้...จริงไหมจ๊ะ

แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่ความหวังลมๆ แล้งๆ ของเขาเพียงผู้เดียว เพราะเธอเปลี่ยนใจ ทิ้งเขาไปแต่งงานกับคนอื่น!

ดวงตาของคนที่ยืนมองแผ่นหลังหญิงสาวซึ่งกำลังง่วนกับการทำอาหารวาวโรจน์ราวกองเพลิงที่ถูกน้ำมันสาดใส่ ชายหนุ่มรู้สึกคล้ายจะทนมองต่อไปไม่ได้ ต้องหมุนตัวเดินหันหลังกลับไปทันที

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวถอยห่างออกไป ดวงตาคู่งามที่ยามนี้ไร้แววอ่อนหวานก็ปรายมองตามเจ้าของเสียงฝีเท้านั้นไปทันที  เมื่อครู่พอลงมาชั้นล่าง เขาก็ออกคำสั่งให้เธอทำอาหารเช้าโดยด่วน  ส่วนเขาก็ยืนมองอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจู่ๆ ก็เดินกลับออกไป ทิ้งเธอไว้เพียงลำพังกับมีดคมวาววับที่เธอกำลังมองมันอย่างชั่งใจอยู่ในเวลานี้

ก่อนลงมาทำอาหารตามคำสั่งเขา บัวบูชาเปิดตู้ใบเล็กที่เขาบอกว่าใส่เสื้อผ้าเธอเอาไว้เพื่อหาเสื้อผ้าเปลี่ยน  ตอนแรกเธอคิดว่าเขาเอากระเป๋าเสื้อผ้าของเธอที่อยู่ในรถบ่าวสาวมาด้วย แต่กลับพบว่าเสื้อผ้าทั้งหมดในตู้นั้นเป็นของบุษบงกช  ที่เธอมั่นใจว่าเป็นเสื้อผ้าของพี่สาวฝาแฝดตนเองก็เพราะสวมพอดีทุกชิ้น แม้กระทั่งชุดชั้นใน  

เธอเข้าใจไม่ผิดเรื่องผู้ชายคนนี้กับบุษบงกชแน่ๆ  แต่...

“เค้าไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายไม่รับผิดชอบคนนี้ถึงเรียกตัวว่าผู้หญิงใจง่าย  หรือเพราะการที่ตัวยอมเป็นเมียมันโดยไม่มีการแต่งงานทำให้ดูว่าตัวเองเป็นคนใจง่าย  แล้วมันล่ะดีนักหรือ ทำไมไม่รับผิดชอบเด็กที่เกิดขึ้นมา จนตัวต้องตัดช่องน้อยไปแบบนั้น  แต่ไม่เป็นไร เค้าจะเอาคืนให้ตัวเองให้สาสม  ตอนนี้เค้าขอดูก่อนว่าเลือดคนใจดำมันสีอะไร”

บัวบูชาละมือจากหน้าเตาปรุงอาหาร หยิบมีดเล่มนั้นมากำไว้ แล้วเดินตามศุภรุจน์ออกไปทันที

 https://www.mebmarket.com/index.php?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

0 ความคิดเห็น