ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 20 : บทที่ ๖

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    29 ส.ค. 61


...ไอ้หมอ พี่หมอ...ผู้ชายที่ศุภรุจน์และผู้หญิงคนที่ชื่อองค์อรเอ่ยถึงคือใครกัน  รู้แค่ว่าต้องมีความเกี่ยวพันระหว่างบุษบงกชกับหมอคนที่ว่าเป็นแน่ เพราะเธอได้ยินศุภรุจน์เอ่ยถึงมาสองครั้งสองคราแล้ว  และเท่าที่เห็น ผู้ชายคนนี้ต้องเกี่ยวข้องกับน้องสาวของเขาด้วยเป็นแน่ เพราะไม่เช่นนั้นพอได้ยินว่า ไอ้หมอ อาจถูกฆ่าตาย น้องสาวเขาคงไม่สิ้นสมประดีไปในทันที 

บางที...องค์อรนี่แหละที่จะเฉลยเรื่องราวความเกี่ยวข้องระหว่างหมอคนนี้กับบุษบงกชให้เธอได้รู้  

รอยยิ้มหมายมาดปรากฏบนใบหน้าเมื่อสบช่องที่จะถามไถ่หาความจริง เพราะเวลานี้ศุภรุจน์ไม่ได้อยู่ในบ้าน  หลังรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เขาบอกให้น้องสาวขึ้นไปนอนพัก ส่วนเขาก็ขับรถออกจากบ้านไปโดยไม่สนใจเธอเลย

เขาไม่กลัวเธอหนีหรือเพราะรู้ว่าเธอไม่มีทางไปไหนได้กันแน่  เพราะจากการมองสำรวจรอบบริเวณ บ้านหลังนี้ตั้งโดดเดี่ยวอยู่ริมหาดทราย มองไปสุดลูกหูลูกตาก็ไม่มีบ้านหรือคนเดินผ่านเลย  เรื่องสถานที่ตั้งบ้านคงต้องยกเอาไว้ก่อน เวลานี้เธออยากรู้เรื่องหมอคนนั้นมากกว่า

บัวบูชาเดินขึ้นบันไดไปที่ห้องนอนขององค์อร  เมื่อเช้าเธอรีบลงไปด้านล่างเพื่อไม่ให้เกินเวลาที่ศุภรุจน์กำหนดไว้จนไม่ทันมองว่าบ้านหลังนี้มีกี่ห้องหรือมีใครอยู่ร่วมบ้านบ้าง คิดแต่ว่าเขาอยู่ตามลำพัง  ตอนที่เธอลอบแทงเขา ผู้หญิงคนนั้นจึงมาส่งเสียงร้องเตือนเขาทันเวลา

หญิงสาวมองห้องสองห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องที่เธอนอนเมื่อคืน ชั่งใจว่าจะเคาะประตูห้องไหนดี เพราะไม่รู้ว่าห้องไหนเป็นห้องขององค์อร  แต่พอก้าวไปถึงหน้าประตูแรก กระไอเย็นที่ลอดออกมาก็พอให้เดาได้ว่าห้องนี้มีคนอยู่ เพราะเปิดเครื่องปรับอากาศไว้  พอเธอจะเคาะประตูเรียก บานประตูไม้ก็เปิดออกแทบจะทันที

“กำลังอยากเจอ เข้ามาสิ” องค์อรบอกเสียงเรียบแล้วเดินนำกลับเข้าไป  บัวบูชารีบเดินตามไปทันที ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อคนเดินนำหยุดก้าวแล้วหันมาเผชิญหน้า

“เธอกล้ามากนะบุษที่กลับมากับคุณรุจอีก” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงนัยบางอย่างที่คนฟังไม่อาจเข้าใจได้

บัวบูชาเอียงคอมองคนพูดอย่างแปลกใจ ผู้หญิงคนนี้พูดเหมือนเธอเต็มใจมาที่นี่เสียเหลือเกิน  นี่เจ้าหล่อนไม่รู้จริงๆ หรือว่าพี่ชายตัวเองจับตัวเธอมา

“ฉันไม่ได้อยากมา” เธอตอบกลับสั้นๆ

“แล้วมาทำไมอีก  เธอน่าจะรู้ว่าที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ...ผู้หญิงเลว สำส่อน” 

แม้องค์อรจะใช้น้ำเสียงเรียบๆ ธรรมดา แต่คำกล่าวหานั้นรุนแรงเหลือเกินสำหรับคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างบัวบูชา

ผู้หญิงสำส่อน...ใครถูกด่าว่าด้วยคำคำนี้มีหรือจะไม่รู้สึกรู้สม  ความสงสัยแล่นพล่านขึ้นมาอีกคำรบ ทำไมองค์อรถึงใช้คำรุนแรงเช่นนี้กับบุษบงกช

“ฉันไปทำอะไรให้ ถึงมาด่ากันเสียหายแบบนี้”

“เสียหายหรือ?  ก็เธอมันสำส่อนจริงๆ นี่บุษ หรือเธอจะปฏิเสธว่าไม่ได้มีอะไรกับพี่หมอ ลืมรูปพวกนั้นหมดแล้วหรือ”

“รูป?”  ...รูปอะไร

เพราะทีท่างุนงงของบัวบูชา องค์อรจึงเบ้ปากแล้วพูดใส่หน้าน้ำเสียงหยัน

“ใช่สิ ก็เธอเผามันไปหมดแล้วนี่  แต่ถึงไม่มีหลักฐาน เราก็รู้ๆ กันอยู่  ที่จริง เธอน่าจะไปแล้วไปลับ ไม่น่ากลับมาเลยนะบุษบงกช”

“ฉันไม่ได้อยากกลับมา พี่ชายคุณไปอุ้มฉันมาจากงานแต่งงานเองนะ  บอกให้เขาปล่อยฉันไปสิ”

“ตอนนี้คุณรุจไม่อยู่ เธอก็รีบไปซะสิ”  

องค์อรพูดเหมือนเปิดทาง แต่บัวบูชาไม่ได้ลิงโลดใจไปตามคำพูดนั้น  เพราะอย่าว่าแต่จะหนีเลย ตอนนี้อยู่ที่ไหนเธอก็ยังไม่รู้

“คุณพูดง่าย  แล้วจะให้ฉันไปทางไหน ในเมื่อมองซ้ายมองขวาก็เจอแต่ทะเล  ที่นี่มันเป็นเกาะหรือยังไงกัน” บัวบูชาลองถาม  

องค์อรมองเธออย่างแปลกใจ แต่ไม่ตอบอะไร กลับหันไปถามถึงผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง

“ตอนนี้พี่หมออยู่ที่ไหน”

บัวบูชาอึ้งไปนิด พยายามคิดหาคำตอบเร็วจี๋ 

“ไม่ทราบ ฉันไม่ได้ติดต่อกับเขานานมากแล้ว”  ...ก็มันเรื่องจริง ไม่ได้ติดต่อนานมากเพราะไม่รู้จักผู้ชายคนนั้นเลยก็ว่าได้  ตอบๆ ให้รอดตัวไปก่อน เดี๋ยวจะได้สืบข่าวต่อ  อย่างน้อยคำพูดขององค์อรก็บอกย้ำชัดถึงความสัมพันธ์ของบุษบงกชกับคุณหมอคนที่ว่า

นี่ตัวคบหาผู้ชายพร้อมกันสองคนหรือบุษ...ตัวมีชู้หรือ?

“มาทำอะไรในห้องนี้”

เสียงห้าวดังแทรกขึ้นจนสองสาวในห้องถึงกับสะดุ้ง ก่อนหันมาพบกับสายตาดุของเจ้าของเสียง

“คุณอรต้องพักผ่อนนะครับ” ศุภรุจน์หันไปทางน้องสาว พูดเสียงนิ่มนวลจนบัวบูชาอดแขวะในใจไม่ได้

เชอะ!  ทีกับน้องละพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ก็บุษน่ะสิคะ อยู่ๆ ก็เข้ามา  คุณอรถามว่ามาทำไมก็ไม่บอก คุณอรจะพักผ่อนก็ไม่กลับออกไปเสียที  ...ว่าแต่คุณรุจไปไหนมาคะ”

ประโยคท้าย องค์อรถามพี่ชายเสียงหวานอย่างประจบ  บัวบูชารู้สึกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ตอแหลและกำลังเล่นละครอะไรบางอย่าง

“พี่ไปเอาของมา  เที่ยงนี้คุณอรอยากทานอะไร เดี๋ยวจะให้บุษทำให้”

บัวบูชาตวัดสายตามองเขาทันที  เขาถามน้องสาวโดยไม่ถามความเห็นเธอสักคำว่าเต็มใจทำไหม แต่เขาคงอ่านแววตาเธอออก จึงพูดเสียงเฉียบขาด

“เธอมีหน้าที่ทำตามผัวสั่ง”

“ฉันไม่ใช่ทาส”

“ใครว่าไม่ใช่  เธอคือทาสของพวกเรา ทาสที่ต้องรองรับอารมณ์ให้สาสมกับสิ่งที่เธอทำไว้...บุษบงกช”  

ชื่อที่ออกจากปากเขาอัดแน่นไปด้วยความชิงชังจนคนฟังรู้สึกได้  เขาตรงเข้ามาคว้าข้อมือเธอแล้วกระชากให้เดินตามมาที่ครัวหลังจากองค์อรบอกชื่ออาหารที่อยากรับประทานแล้ว

“ฉันทำไม่เป็น” บัวบูชาบอกไปตามตรง เพราะเธอทำได้แค่อาหารง่ายๆ เท่านั้น  แต่สายตาของคนที่หันมามองบอกให้รู้ว่าเขาไม่เชื่อ  ก็คงจะใช่ เพราะเขาคิดว่าเธอคือบุษบงกชซึ่งทำอาหารเก่งกว่าเธอ

เฮ้อ!  เอายังไงดีละบุษ

“รีบทำเข้า  แล้วอย่าคิดที่จะเอามีดมาแทงฉันอีก เพราะครั้งนี้หากเธอพลาด ชีวิตเธอจะไม่เหลือ...บุษบงกช”

“ดูเหมือนคุณจะเกลียดบุษเหลือเกินนะ  นี่น่ะหรือคนที่เคยบอกรัก บอกจะรับผิดชอบทุกอย่าง”

สิ้นคำ ศุภรุจน์ก็กระชากเธอเข้าไปใกล้ บีบคางให้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ก็เธอเป็นคนเลือกให้พวกเราเกลียดเธอเองนะบุษ  ฉันเคยรักเธอมากแค่ไหน ก็เกลียดมากแค่นั้น เพราะฉะนั้นอย่ามาโวยในเมื่อเธอเลือกชะตากรรมของตัวเองแบบนี้  ไปทำอาหารได้แล้ว!” เขาปล่อยมือจากคางเธอแล้วผลักหญิงสาวไปใกล้โต๊ะเตรียมอาหารที่มีถุงข้าวของมากมายวางอยู่ ร่างบางเซถลาตามแรงผลัก กระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ เจ็บจนตัวงอ รูดลงไปกองกับพื้น

“โอ๊ย!” บัวบูชาร้องออกมาอย่างเจ็บปวด กุมสีข้างที่ชนเข้ากับมุมโต๊ะอย่างแรง เจ็บปวดจนน้ำตาแทบเล็ด

ศุภรุจน์ที่ได้ยินเสียงร้องถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนชายตามอง  หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงถลันเข้าถึงตัว ช่วยประคองแล้วขอโทษขอโพยพร้อมกับถามถึงอาการเจ็บปวดว่ามากน้อยแค่ไหน  แต่ถึงตอนนี้ ทุกความห่วงใยไม่มีเหลือให้บุษบงกช ผู้หญิงที่หักหลัง ทำร้ายหัวใจ ทำลายความรักเขาจนหมดสิ้น อีกต่อไป  ชายหนุ่มเมินหน้าไปทางอื่น พร้อมเอ่ยอย่างไม่แยแส

“อย่ามัวแต่สำออย  รีบทำเข้า คุณอรต้องทานอาหารตรงเวลา”

บัวบูชาเงยหน้ามองเจ้าของเสียง เห็นแต่แผ่นหลังที่ห่างออกไปทุกที  ...ผู้ชายแล้งน้ำใจ ใจดำแบบนี้น่ะหรือที่ตัวรัก บุษ?


ฝากอิบุ๊ค คลิกที่ปกได้เลยค่ะ ขอบคุณค่ะ







และอีกมากมาย Click

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

0 ความคิดเห็น