ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,731 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    56

    Overall
    12,731

ตอนที่ 17 : บทที่๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 936
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    4 พ.ย. 61

ภาพหญิงสาวหน้าตาเหมือนเธอไม่มีผิดเพี้ยนแขวนตัวเองกับขื่อในห้องนอนยังติดตา ใบหน้างามที่ประดับรอยหมองเศร้า  ดวงตาที่ทอดมองเธอครั้งสุดท้ายในวันที่พบหน้าหลังจากไม่ได้เจอกันนานหลายปีเต็มไปด้วยความรักและคิดถึง ทว่าเศร้าสร้อยจนสุดจะบรรยาย

เจอหน้าเค้า แทนที่ตัวจะดีใจ กลับมาทำหน้าเศร้าใส่  ทำไม?  กลัวเค้ามาแบ่งมรดกของพ่อกับแม่หรือยังไง ตัวน่ะไม่มีสิทธิ์แล้วไม่รู้ตัวหรือยังไง

ประโยคแรกเมื่ออยู่กันตามลำพังหลังเธอกลับมาเยี่ยมบ้านแล้วพบว่าบุษบงกชก็กลับมาด้วยเช่นกัน  พ่อกับแม่บอกเสียงแกนๆ ว่าตั้งแต่เรียนจบ บุษบงกชไม่เคยกลับมาเลย มีแต่โทรศัพท์มาพูดคุย บอกว่าย้ายไปอยู่กับแฟน ถึงเวลาจะพามากราบทั้งสองท่าน  การที่บุษบงกชทำตัวเช่นนี้ทำให้พ่อกับแม่เสียใจจนลั่นวาจาว่าจะไม่ยกทรัพย์สินใดๆ ให้บุษบงกชแม้แต่สตางค์แดงเดียว  ในเมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นดีกว่าพ่อแม่ ก็ให้หาเลี้ยงกันเอาเอง  ด้วยเหตุนี้บุษบงกชจึงไม่กล้ากลับมาบ้าน และไม่เคยขอความช่วยเหลือเรื่องเงินทองแม้แต่น้อย

น่าแปลกที่จู่ๆ พี่สาวฝาแฝดของเธอก็กลับบ้านมาเพียงลำพัง  แต่ก็ดี เพราะถ้าบุษบงกชพาผู้ชายคนนั้นมาด้วย พ่อกับแม่คงโกรธมากและอับอายเพื่อนบ้านมากกว่านี้  เพราะขนาดบุษบงกชกลับมาคนเดียว พ่อยังสั่งให้อยู่แต่ในห้อง ห้ามออกไปเพ่นพ่านให้คนเห็น ให้เป็นที่สงสัยถามไถ่ถึงการห่างหายจากบ้านเกิดไปนาน  โดยเฉพาะวันนี้ซึ่งมีคนมาที่บ้านมากเป็นพิเศษ เพราะพ่อจัดงานเลี้ยงต้อนรับเธออย่างใหญ่โต

พี่คิดถึงตัวนะเจ้าบัว

คิดถึงเค้าทำไม มีผัวไปแล้วก็คิดถึงผัวตัวไปสิ  หลีกทาง เค้าจะไปอาบน้ำนอน  เธอเดินผ่านหน้าบุษบงกช แต่แฝดผู้พี่เรียกไว้แล้วเดินตาม

เจ้าบัว พี่คิดถึงตัวนะ อยากคุยด้วยให้หายคิดถึง...ได้ไหม

โอ๊ย!  ก็บอกว่าเค้าจะอาบน้ำ  นอนๆ  เค้าง่วงนะ

พี่คุยแป๊บเดียวก็ได้ บุษบงกชเซ้าซี้และเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอจนได้  พี่สาวฝาแฝดยืนมองเธอชั่วครู่ ก่อนเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยปาก

พี่ท้อง

ในเวลานั้นเธอได้แต่เบิกตากว้าง ยกมือปิดปาก ไม่กล้าเปล่งเสียงอะไรออกมาเพราะกลัวพ่อกับแม่จะได้ยิน  สังคมบ้านนอกเช่นนี้ หากลูกสาวบ้านไหนพลั้งพลาดตั้งท้องก่อนแต่งงาน จะตกเป็นขี้ปาก ตกเป็นหัวข้อสนทนาในวงนินทาไปนาน จนบางครั้งบางคราคลอดลูกออกมาแล้ว เสียงนินทาก็ยังไม่จางหาย

แล้วมาบอกเค้าทำไม บอกผัวให้รับผิดชอบสิ  เธอไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกไปได้ดีกว่านี้  ปมปัญหาที่คนสองคนช่วยกันผูก ก็ต้องช่วยกันแก้

พี่ไม่ได้บอกพี่รุจน์  พี่บอกเขาไม่ได้ เขาต้องไม่ให้อภัยพี่แน่...เจ้าบัว  บุษบงกชเอ่ยทั้งน้ำตา มองก็รู้ว่าเจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นเอาไว้ แต่กลั้นไม่อยู่เอาจริงๆ

เลว  แสดงว่ามันห้ามตัวท้องงั้นหรือ?  มันตั้งใจจะไม่รับผิดชอบใช่ไหม ผู้ชายสารเลว!’

เจ้าบัว อย่าว่าพี่รุจน์แบบนั้น  มันเป็นความผิดของพี่เอง พี่ใจง่าย...  เสียงอธิบายขาดหาย มีเสียงสะอื้นแทรกขึ้นแทน ก่อนที่คนพูดจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนอย่างคนทอดอาลัย  มือเล็กๆ ยื่นไปคว้าข้อมือของแฝดผู้น้องมากุมไว้

เจ้าบัวจะกลับมาอยู่ที่นี่ไหม

คงไม่หรอก  เค้าต้องช่วยพ่อจ๋าแม่จ๋าดูแลร้านอาหารที่โน่น  เธอหมายถึงลุงกับป้าที่รับเธอเป็นลูกบุญธรรม

แล้วพ่อกับแม่ล่ะ

คำถามของบุษบงกชทำเอาเธออึ้งไปเล็กน้อย  ยอมรับว่าครั้งแรกที่ถูกยกให้อยู่ในการอุปการะของลุงกับป้า เธอโกรธเคืองและน้อยใจพ่อแม่เป็นอันมากจนลั่นวาจาว่าจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก  ในเมื่อพ่อกับแม่ไม่รักเธอ เธอก็จะไม่รักพ่อแม่ด้วย  แต่เมื่อเติบโตขึ้น ความเป็นอยู่ที่สะดวกสบายในต่างประเทศก็ทำให้เธอเปลี่ยนความคิด เริ่มเห็นถึงความหวังดีของพ่อแม่  และยอมรับความจริงที่ว่า เป็นเพราะตอนอยู่ที่เมืองไทย มีเหตุการณ์ที่ทำให้เธอเกือบตายถึงสองครั้งสองครา พ่อกับแม่จึงจำต้องตัดใจยกเธอให้ลุงกับป้าเลี้ยงดูเป็นการแก้เคล็ด  ลุงกับป้าเองก็เลี้ยงดูเธอมาเป็นอย่างดี อาจจะดีเสียกว่าตอนที่อยู่กับพ่อแม่เสียอีก แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าพ่อแม่ไม่รักได้อย่างไร

เมื่อความน้อยใจสลายไป บัวบูชาจึงกลับมาเยี่ยมบ้านหลังจากจบการศึกษาแล้ว ซึ่งพ่อกับแม่ก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างใหญ่โต

ตัวไงเธอโยนให้บุษบงกช

พี่เป็นลูกที่เลว อยู่ดูแลท่านทั้งสองไม่ได้หรอก  เจ้าบัวกลับมาดูแลพ่อกับแม่แทนพี่นะ...พี่ขอร้อง

เธอไม่รู้ว่าทำไมคำพูดของบุษบงกชฟังดูแผ่วเบา เลื่อนลอย ทั้งยังชวนใจหายอย่างบอกไม่ถูก  เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้จึงเสตัดบทไล่ให้พี่สาวฝาแฝดกลับออกไป

ตัวออกไปได้แล้ว เค้าจะอาบน้ำเข้านอนละ พรุ่งนี้แม่ชวนไปใส่บาตรแต่เช้า...ไปๆ เธอฉุดบุษบงกชให้ลุกขึ้น แล้วดันหลังให้เดินออกจากห้อง  ก่อนจะปิดประตู พี่สาวหันมามองเธออีกครั้ง แววตานั้นอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

ลาก่อนเจ้าบัว

เธอไม่คิดเลยว่าคำลานั้นคือการลาจากจริงๆ  ไม่ใช่แค่ข้ามคืน หากเป็นชั่วนิรันดร  

วันรุ่งขึ้น เธอลุกขึ้นอาบน้ำเปลี่ยนเครื่องแต่งตัวแต่เช้ามืดเพื่อลงไปใส่บาตรพร้อมมารดา  แต่เมื่อลงไปที่ครัวกลับเห็นมารดาเตรียมข้าวของอยู่คนเดียว ใจก็นึกเคืองบุษบงกชขึ้นมาทันที

อะไรกัน บุษไม่ลุกมาช่วยแม่ทำกับข้าวหรือยังไง

ก็แม่ไม่ได้ชวนมัน น้ำเสียงราบเรียบของมารดาบอกให้รู้ว่าแทบไม่มีบุตรสาวคนนั้นอยู่ในสายตาอีกแล้ว

ถึงแม่ไม่บอก แต่บุษรู้ว่าเราจะใส่บาตรกัน ก็น่าจะมาช่วย  คนอะไรไม่มีน้ำใจเลย บัวไปตามมาดีกว่า

ไม่ต้องหรอกลูก

คำค้านของแม่ไม่เป็นผลเมื่อเธอเดินจ้ำอ้าวกลับขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ตรงเข้าเคาะประตูห้องนอนของแฝดผู้พี่

บุษ...ตัวมาช่วยแม่ทำกับข้าวสิ เร็วๆ เข้า บุษ  เธอร้องเรียกอยู่ครู่หนึ่งหากก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ภายในห้อง  อารมณ์ฉุนเฉียวพุ่งขึ้นตามนิสัย หญิงสาวทุบประตูแรงๆ อีกครั้งทว่าก็ไม่มีเสียงตอบรับ  นึกเอะใจจึงลองเปิดดู ก่อนจะพบว่าประตูบานหนาเปิดออกได้อย่างง่ายดาย

บุษ!  ไม่นะ!’

อารมณ์ฉุนเฉียวเปลี่ยนเป็นตกใจเมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าคนที่เธอเรียกหาไม่ได้นอนหลับอยู่บนเตียง แต่แขวนร่างตนเองไว้กับขื่อ ที่พื้นใกล้ๆ กันมีเก้าอี้ไม้ล้มตะแคงอยู่

การจากไปของบุษบงกชถูกปิดเป็นความลับ เพราะบิดามารดาทั้งเสียใจและอับอายกับการด่วนตัดสินใจลาโลกไปเช่นนี้  หากเรื่องนี้เปิดเผยออกไป ย่อมต้องมีคนตั้งข้อสงสัย และเมื่อนั้นการขุดคุ้ยถามหาสาเหตุการตายก็จะตามมา พ่วงด้วยคำครหานินทาไม่รู้จบ  ครอบครัวเธอจึงตัดปัญหา ปกปิดการตายของบุษบงกชให้เป็นความลับที่สุด  และเงินก็บันดาลทุกอย่างได้จริง แค่มีเงินปิดปากเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง เรื่องการตายของบุษบงกชก็จะเป็นความลับตลอดไป

...ตัวต้องจบชีวิตเพราะความไม่รับผิดชอบของผู้ชายคนนี้  ในเมื่อชะตากรรมลิขิตให้เค้ามาพบกับมัน  เค้าก็จะสะสางให้เอง จะเอาคืนให้สาสม!  นายศุภรุจน์ ผู้ชายไม่รับผิดชอบ เห็นแก่ตัว!


กดซื้ออิบุ๊คได้ที่นี่ค่ะ https://www.mebmarket.com/index.php?

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

0 ความคิดเห็น