ซ้อนกลรัก by มุกเรียง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 12,723 Views

  • 9 Comments

  • 143 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    12,723

ตอนที่ 16 : บทที่๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 ส.ค. 61

     

คนที่เป็นเจ้าบ่าวน่าจะมีความสุขที่สุดในวันวิวาห์ แต่นั่นไม่ใช่เขา  ถึงตอนนี้ภูมินทร์ก็ยังมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่หาย เพราะแค่เขาก้าวเข้าไปในเรือนหอเพื่อดูว่าไฟฟ้าที่ดับมืดนั้นเกิดจากสาเหตุอะไร เจ้าสาวของเขาก็ขับรถหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงจดหมายตัดสัมพันธ์สั้นๆ เสียบไว้กับซี่เหล็กดัดประตูรั้ว

ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่พร้อม เราเลิกกันนะคะ

เขาอ่านมันเป็นร้อยรอบ พยายามโทรศัพท์ติดต่อเจ้าของจดหมายซึ่งวันนี้ทำให้ผู้ชายทั้งงานหรือทั้งโลกก็เป็นได้อิจฉาเขาที่มีนางฟ้าแสนสวยยืนเคียงข้าง นางฟ้าเดินดินที่จับต้องได้จริง  แต่ไม่ทันข้ามคืน เธอก็ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายที่น่าสมเพชเวทนาที่สุด โดยหลีกเลี่ยงการเข้าห้องหอและทิ้งเพียงกระดาษแผ่นนี้ไว้ให้ดูต่างหน้า

ภูมินทร์ขยำมันจนยับย่นคามือ ก่อนออกจากเรือนหอที่ไร้ร่างเจ้าสาวเมื่อได้ยินเสียงรถเพื่อนสนิทที่เขาโทร. ให้มารับเพื่อไปยังบ้านของเจ้าสาว เผื่อว่าบางทีเธอจะกลับไปที่นั่น  หรืออาจมีญาติของเธอสักคนหรือเพื่อนบ้านก็ยังดี ที่พอจะบอกเขาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความคิดของเธอ จึงมาเปลี่ยนใจกะทันหันเอาตอนที่จะเข้าหอ ทั้งที่เขาและเธอช่วยกันเตรียมงานมาแรมเดือน  สินสอดซึ่งเธอบอกว่าไม่จำเป็นเพราะไม่มีพ่อแม่ให้ตอบแทนค่าน้ำนมแล้ว เนื่องจากท่านทั้งสองเสียชีวิตพร้อมกันเมื่อปลายปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ กระนั้นเขาก็ยังมอบให้ตามประเพณี  งานพิธีก็ทำครบถ้วน ไม่มีขาดตกบกพร่อง  ทั้งยังสัญญาว่าหลังแต่งงาน เขาจะพาเธอไปกราบพ่อแม่บุญธรรมของเธอซึ่งพำนักอยู่ต่างประเทศและไม่ได้มาร่วมงานครั้งนี้เพราะชราภาพมากแล้ว ถือเป็นการฮันนีมูนไปด้วยในตัว  ทั้งหมดทั้งมวลก็เพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาจริงใจกับเธอมากเพียงใด จึงเดาไม่ออกเลยว่าเธอคิดอะไรอยู่ถึงทำกับเขาเช่นนี้

เมื่อไปถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ของเธอซึ่งเวลานี้ปิดเงียบเพราะไม่มีคนอยู่  เขาก็เห็นรถคันที่เขาขับพาเธอออกจากงานเลี้ยงแต่งงานเดินทางไปยังเรือนหอ ถูกจอดทิ้งไว้

ภูมินทร์และเพื่อนลงจากรถอย่างเร่งรีบ ก้าวยาวๆ ไปยังรถซึ่งตกแต่งประดับประดาอย่างสวยงามด้วยดอกไม้หลากสี  ดอกไม้ยังอยู่ แต่ไม่มีแม้เงาเจ้าสาว  ครั้นภูมินทร์ลองเปิดประตูรถดู ก็เปิดได้ทันที ทั้งกุญแจรถยังเสียบคาอยู่ เหมือนเธอตั้งใจคืนรถให้เขา

“คุณตัดสัมพันธ์ผมจริงๆ หรือ?  คุณยอมถึงขนาดเข้าพิธีแต่งงานกับผม แล้วทำไมมาเปลี่ยนใจเอาตอนนี้” เจ้าบ่าวที่เพิ่งถูกเจ้าสาวทิ้งไปหมาดๆ พึมพำอย่างไม่เข้าใจ

“มันเกิดอะไรขึ้นวะ กูงง” เพื่อนคนที่พามาถามขึ้นตรงๆ  เพราะภูมินทร์บอกให้เขาไปรับที่เรือนหอ แล้วตรงมาที่นี่  พอมาถึงก็เจอรถบ่าวสาวจอดทิ้งไว้พร้อมกุญแจ  ส่วนเพื่อนเขาก็ได้แต่ยืนรำพึงรำพันอยู่ข้างรถ

ภูมินทร์หันมามองหน้าเพื่อนแล้วส่ายหน้าช้าๆ  ไม่รู้จะตอบไปว่าอย่างไรเพราะเขาก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก มึนงงไปหมด  ได้แต่บอกไปสั้นๆ ว่าไว้ค่อยเล่าทีหลัง ก่อนจะก้าวขึ้นรถคันที่ถูกจอดทิ้งไว้ ขับออกไปจากหน้าบ้านที่มืดมิดกลับไปยังเรือนหอร้างเจ้าสาวด้วยหัวใจแหลกสลาย เหลือเพียงความปวดร้าวที่แฝงไว้ด้วยความคลางแคลงใจ


ผู้หญิงใจง่าย...คำนี้ดังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ  เจ็บปวดและน่ารำคาญจนหญิงสาวต้องพยายามบังคับเปลือกตาบอบบางให้ลืมขึ้น ปลดปล่อยตนเองออกจากความง่วงงุนแปลกๆ  ก่อนกะพริบถี่ขับไล่ความมึนงงและเรียกทุกสัมผัสให้ตื่นตัวเต็มที่  แต่แล้วก็กลับต้องลุกพรวดพราด กระถดหนีไปชนหัวเตียง เมื่อรู้ชัดว่าถ้อยคำที่ได้ยินนั้นออกจากปากผู้ชายตรงหน้า หาใช่ในความฝัน

“แก...ออกไปนะ!

“เรียกผัวให้ดีๆ หน่อย  คนอุตส่าห์เข้ามาปลุก ยังมีหน้ามาไล่”

“ปลุก?” 

...นี่เขาใช้คำว่า ผู้หญิงใจง่าย มาเรียกเรา ปลุกเราให้ตื่นนอนงั้นเหรอ?

“ใช่  จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือยังไง ลุกขึ้นมาทำหน้าที่เมียที่ดีเดี๋ยวนี้”

...หน้าที่เมีย  ช่างกล้าพูดนะ  ชั้นไม่ได้เป็นเมียนายสักหน่อย  เอ๊ะ...หรือว่า...

บัวบูชาใจหายวาบ รีบก้มลงสำรวจตัวเองทันที  ก่อนถอนหายใจโล่งอกเมื่อพบว่าตนเองยังอยู่ในชุดราตรีสีขาวเช่นเดิม  

ปฏิกิริยาของเธอทำให้เขายิ้มเหยียด เบ้ปากหนาจนดูน่าเกลียด  หญิงสาวเชิดหน้าใส่ในคำต่อมาของเขาทันที

“ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกลักหลับ  คนอย่างศุภรุจน์ไม่กินของเหลือเดน โดยเฉพาะของที่เคยคายแล้วมีคนมารับช่วงต่อ...”

ใบหน้าเขาสะบัดตามแรงฝ่ามือของคนที่ถูกพูดใส่หน้า  แรงตบจากฝ่ามือเล็กๆ ส่งให้มุมปากเขามีเลือดไหลซึมออกมา และมันก็กระชากอารมณ์แค้นของเขาออกมาได้ไม่แพ้กัน  ศุภรุจน์จับต้นแขนสองข้างของหญิงสาว รั้งร่างบางมาจนชิด แล้วก้มลงจูบอย่างเร่าร้อนให้เธอได้ลิ้มรสเลือดเขาจากฝีมือเธอเอง  บัวบูชาดิ้นรนเบือนหน้าหนี แต่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้  เมื่อเขาบดริมฝีปากลงมา เลือดรสปร่านั่นก็แทรกเข้ามาในปากเธอทันที

แต่ไม่นาน ชายหนุ่มก็ผลักเธอออกห่าง ก่อนความโหยหาและอาวรณ์จะทำให้เขาเสียคำพูดที่เปล่งออกไปเมื่อครู่

“ฉันให้เวลาเธอจัดการกับตัวเองสิบห้านาที แล้วลงไปทำอาหารเช้า”

“ไม่”  หญิงสาวใช้หลังมือป้ายปากอย่างขยะแขยงกับจูบรสแปลกๆ ที่มีเลือดของเขาปนมา  ขณะที่ในใจยังหวิวหวั่นไม่หาย...ถ้าหากเขาไม่หยุดแค่นี้ เธอคงไม่อาจต้านทานได้เพราะมันวาบหวามไปทั้งตัว

“อย่าคิดว่าฉันจะใช้ไม้ที่ว่า เธอไม่อาบฉันอาบให้เองหรอกนะบุษบงกช  แต่ถ้าเธอไม่จัดการตัวเองฉันจะให้คนงานก่อสร้างแถวนี้มาช่วย  และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวทั้งนั้น” เขาพูดหลังจากหักห้ามใจตัวเองแล้วถอยห่างออกมา ถึงอย่างไรเธอก็คือผู้หญิงที่เขาเคยรักมากมาก่อน

บัวบูชาหน้าถอดสีไปกับคำขู่ ก่อนรีบลุกขึ้นร้องเรียกหาข้าวของ

“เสื้อผ้าของใช้ฉันล่ะ”  มีกระเป๋าเสื้อผ้าของเธออยู่ในรถคู่บ่าวสาว ถ้าเขาจะเปิดกระโปรงหลังดู

“ในตู้”  เขาชี้ไปที่ตู้หลังเล็กๆ แล้วกำชับ

“แค่สิบห้านาทีอย่าลืม เดี๋ยวฉันจะกลับมา” เขาบอกแล้วเดินออกไปจากห้องทันที

ศุภรุจน์ออกจากห้องไปแล้ว หากหญิงสาวได้แต่นั่งนิ่งงันอยู่บนเตียง

มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตฉัน...

หรือบุษอยากให้เป็นแบบนี้ ถึงได้ดลใจให้ไอ้ผู้ชายไม่รับผิดชอบคนนี้ปรากฏตัวเข้ามาพัวพัน

บุษอยากให้บัวแก้แค้นแทนใช่ไหม?

ขายของ คลิกที่รูปเลยจ้า 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

0 ความคิดเห็น