ลิขิตกุมภีร์ :: ฟิคไกรทอง :: [ชาละวัน x ไกรทอง]

ตอนที่ 76 : กำราบกุมภีล์ : ตอน ๑๑ (๑/๒)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

เดโชที่ได้สดับฟังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่คาดคิดมาก่อนว่าขาลจักศัตรูเยอะขนาดนี้

“เป็นขาลแน่หรือ” เดโชถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ไม่ใช่ไม่อยากสังหาร เพียงแต่มีวงจรอุบาทว์ร่วมกันมากมายก็เท่านั้น 

ขนาดเขากำลังวังชามากมายยังตกเป็นทาสของขาลได้ ไอ้ขาวที่มีดีแค่ประสบการณ์ยังถึงขั้นตาบอด กุมภีล์ที่ไหนจะเอาอะไรไปสู้

จะว่าไปตอนนี้เขามีแหวนวิเศษของท่านปู่รำไพนี่นา

เมื่อเห็นความหวังริบหรี่ในความมืด เดโชก็มีกำลังใจจะต่อกรกับขาลมากขึ้น 

“ล้างคอรอได้เลย เรากำจัดมันได้แน่” เดโชกล่าว ขาวที่ได้ยินดังนั้นก็อดชื่นใจไม่ได้ 

“ข้าจะรอวันนั้นขอรับ” 

“ก่อนอื่นเจ้าลงไปรอที่วังข้าเสียก่อน เดี๋ยวข้าจักตามไปวางแผนร่วมกัน” 

คนอย่างขาล ไม่มีแผนการไม่ได้ 

ขาวโค้งคำนับเดโชแล้วหันหลังเดินจากไป 

การที่ให้ขาวไปก่อนนั้นเพื่อไม่ให้ปะทะกับขาลโดยตรง เดี๋ยวเสียแผนการหมด 

“เอาล่ะทีนี้ก็แค่นอนรอ” เดโชรำพึงกับตัวเองจากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงราบไปกับพื้นเตียงพลันหลับตา 

ภาพการเกือบถูกย่ำยีลอยกลับมาเป็นฉากๆให้กัดฟันแน่น 

เขาคงต้องอยู่เมืองบนเพื่อชำระแค้นสักพักใหญ่ๆ ความอัปยศนี้ไม่จบเพียงแค่ความตายของขาลแน่ 

รออยู่ไม่นานนักขาลก็กลับเข้ามาพร้อมปลาปิ้งกับหมูทอดแดดเดียวและข้าวเหนียวร้อนๆ 

“ซื้อมาเยอะงี้เชียวเหรอ” เดโชอ้าปากค้างกระเด้งตัวลุกจากเตียง

นี่สำหรับกินกี่คนกัน 

“เจ้าก็ไม่ใช่จระเข้ตัวเล็กนี่” ขาลแขวะเข้าให้ ทั้งที่ยังไม่เคยเห็น แต่ได้ยินแว่วมากับหูเลยต้องหาข้าวปลาที่มากหน่อยมาให้ อันที่จริงเกือบซื้อซี่โครงไก่ดิบกลับมาให้อีกฝ่ายแล้ว 

ตั้งแต่รู้ว่าเดโชเป็นกุมภีล์จำแลงก็มองอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ไม่ได้อีกเลย การกระทำอะไรจึงเงอะงะไปหมด 

และแทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ทะเลาะกันจนมีสัญญาทาสจะมานั่งกินข้าวร่วมหม้อกันได้แบบดิบดีอย่างนี้

“ค่อยๆทาน ไม่มีใครแย่งเจ้าสักหน่อย” ขาลกล่าวเมื่อเห็นเดโชกินหลกๆอย่างกับคนอดมื้อกินมื้อ

เดโชเคี้ยวจนแก้มอูมแล้วเหลือบสายตาขึ้นมองขาล อดไม่ได้ที่จะมองค้อนใส่ไปที 

แม้แต่ตัวเดโชเองก็ฉงนใจไม่คิดว่าจะนั่งกินข้าวร่วมกันได้หลังจากผ่านการบาดหมางไปขนาดนั้น 

หลังจากกินเสร็จไปกว่าครึ่ง เดโชก็มองขาลอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงไม่ค่อยกิน ทั้งๆที่ก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องเหมือนๆกัน 

ขาลที่เหมือนจะอ่านสายตาเดโชได้จึงกล่าวขึ้น 

“ข้าไม่ค่อยตื่นมาทานมื้อเช้า เลยกินได้ไม่เยอะ” 

“ไม่ได้ถามสักหน่อย” เดโชทำเป็นเชิดหน้าขึ้นแล้วตอกกลับ ทำเอาขาลที่อุตส่าห์พูดดีๆด้วยไร้คำพูด 

“พูดดีไปเถอะ” 

“หึ คิดว่าข้าจักยอมรับเจ้าง่ายๆหรือ” คำว่ายอมรับง่ายๆของเดโชครอบคลุมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเรื่องที่เคยกระทำย่ำยีหรือกระทั่งเรื่องเมื่อเช้าตรู่ แค่สงบศึกกินข้าวร่วมหม้อกันมื้อเดียวมันไม่จบง่ายๆหรอก 

“ข้าก็ไม่เคยคิดว่าเจ้าจะต้องยอมรับ” ขาลเอ่ยเสียงเรียบ เหมือนไม่กระดากต่อสิ่งใดทั้งสิ้นเล่นเอาคนหน้าบางกว่าอย่างเดโชถึงกับไร้คำพูด 

เมื่อเห็นว่ากินกันเสร็จแล้ว ขาลจึงหยิบกระทงใส่อาหารมาแล้วเดินออกไปทิ้งที่นอกเรือน การเอาใจใส่เล็กๆนี่ทำให้เดโชเบะปากคว่ำ 

คิดหรือว่าแค่นี้จะลบล้างความผิดได้! 

เมื่อขาลกลับเข้ามาเดโชก็เปิดฉากถาม 

“เจ้าได้ทำจระเข้ตัวไหนตาบอดรึไม่” 

ขาลนิ่งคิดสักพักก่อนตอบ 

“ไม่” 

“อย่ามาโกหก” 

“ข้าไม่เคยโกหก” 

“งั้นจักบอกว่าลูกน้องข้าโกหกรึ?” 

“อ่อเจ้าบอดนั่นคือลูกน้องเจ้านั่นเอง” 

“เจ้า!” เมื่อโดนไล่ต้อนจนจนมุมเดโชจึงได้แต่โพล่งเสียงแข็งออกไปไม่กี่คำ 

เสียรู้จนได้ 

“ข้าไม่ได้ทำ แต่ครามทำ” ขาลเอ่ยต่อ 

มันคือความสัจจริง เพราะก่อนหน้านั้นระหว่างเดินทาง จู่ๆก็มีจระเข้มาชนแพหวังล่มเรือเราทั้งสองคนให้ได้ ครามเพื่อนสนิทเขาจึงจัดการขั้นเด็ดขาด ลงมือใช้ทั้งอิทธิฤทธ์ที่เรียนมาอย่างไม่น้อยหน้ากันทั้งฉากบู๊สนั่นเรือผลคือจระเข้ที่โจมตีเข้ามาก่อนนั้นตาบอดไปข้างก่อนจระเข้ยักษ์ใหญ่นั้นจะหลบหนีลงน้ำไป 

“ครามเนี่ยนะ” ครามในความคิดของเดโชคือผู้มีพระคุณที่ยิ้มง่าย ใจบุญสุนทานกว่าขาลมากมายหลายเท่านัก ไม่คิดเลยว่าจะมีมุมฆ่าแกงใครอย่างที่ขาลเป็นกับเขาด้วย 

“ไม่เชื่อข้าก็ไปถามครามดู” ขาลว่าอย่างไม่ยี่ระ ตอนนี้ทั้งเขาและครามรู้หมดแล้วว่าเดโชคืออมนุษย์ประเภทกุมภีล์จำแลงกายมาเป็นมนุษย์แต่ยังไม่รู้แน่ชัดก็คือเหตุใดถึงขึ้นมาเมืองบน แถมมาเป็นข้าราชการระดับสูงในราชสำนักอีกด้วย 

“ข้าถามแน่ถ้าได้เจอกันอีก” เดโชลุกทำท่าจะเดินออกไปจากกระท่อมแต่ก็โดนขาลฉุดแขนเอาไว้ ด้วยความไม่ระวังจึงล้มมาทับตัวขาลที่นั่งอยู่บนพื้นแต่แทนที่ขาลจะผลักไสกลับโอบกอดรอบเอวไว้แน่นแทน

“จะไปไหน” 

“ไปไหนก็เรื่องของข้า ปล่อย!” เดโชพยายามดิ้นออกจากตักขาลแต่ก็ทำได้ไม่ง่ายดายนักเพราะคนตัวสูงออกแรงกอดรัดไว้แน่น 

“เจ้าจะกลับขึ้นมาเมืองบนอีกไหม” 

“เจ้าจะรู้ไปทำไม” 

“กลัวคิดถึง” เสียงทุ้มกระซิบข้างหูของเดโช เล่นเอาคนฟังหยุดดิ้นแล้วหันมามองนิ่ง 

“อะไรนะ” เดโชถามย้ำ พวงแก้มขึ้นสีแดงอย่างไม่อาจต้าน เหมือนว่าตนจะได้ยินผิดไป ขาลจึงย้ำคำที่เอ่ย 

“กลัวจะคิดถึงเจ้า” 


--------------------------------------------------------- ๕๐% ----------------------------------------------------


มาอัพครึ่งแรกแล้วค่ะ พี่ขาลเริ่มรุกแล้วพอรู้ว่าเป็นคนคุ้นเคยในอดีตก็เอาใหญ่เชียว #กำราบกุมภีล์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,734 ความคิดเห็น

  1. #2709 ExOne_08 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 13:01
    เดี๋ยวโมโหเดี๋ยวยิ้ม ไอบ้าเอ้ยย5555555555
    #2,709
    0
  2. #2708 หญิงสาวไร้นาม (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 05:12
    ไบโพล่ากินฉันแล้วค่าาาาา มุแงน่ารักกันเกินไปแล้ววว
    #2,708
    0
  3. #2707 FinChanaphansri (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 00:51
    แงงง คิดถึงมากเรื่องนี้ คิดถึงพี่ขาลคิดถึงเดโช โง้ย ดือมาก!
    #2,707
    0
  4. #2706 Sommah7777 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 20:53
    พี่ขาล.. เดี๋ยว55555555555555555 คุนพี่เค้าอารมณ์เปลี่ยนไวมากค่ะ55555555555555
    #2,706
    0
  5. #2705 Mamimilky (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 20:35
    ขำไหล่สั่นจะมาไม้ไหนอีกพ่อ 5555555555555 อหเอ้ยยยย
    #2,705
    0
  6. #2703 Jkjk14 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 19:43
    ได้เหรอ555
    #2,703
    0
  7. #2702 Jessie2544 (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 19:14
    ..... ง่ายๆงี้เลย?
    #2,702
    0